View allAll Photos Tagged repent

Era u n día esplendido pero de repente se nubló, igualmente seduce tomar imágenes. La bandera flamea timidamente camuflada con el cielo... Estás alli y no puedes dejar de admirar esta naturaleza increíble .

Dejo imágenes de otros años pero de la mísma época siempre, nunca vamos en invierno...hace demasiado frío.

 

www.flickr.com/photos/itza/48547320751/in/photolist-2gkpN...

  

www.flickr.com/photos/itza/48133701852/in/photolist-2gkpN...

 

Resulta que llevamos mas de cuatro años en esto de flickr y de repente me doy cuenta de que no hemos subido nunca una foto del lago de Enol, en el Parque Nacional de los Picos de Europa, Macizo Occidental.

 

Entonces acudimos al armario y buceamos entre ficheros, fotos tratadas , fotos originales. Tratadas de una manera, tratadas de otra, una locura.

 

Bueno, pues hemos subido esta foto del lago de Enol captada desde el mirador que permite contemplar por un lado, en esta caso a nuestras espaldas, el lago de Ercina y mirando al frente Enol.

 

Por el sendero de la izquierda nos acercamos a la Vega de Enol y de ahi podemos caminar y caminar hasta llegar, por ejemplo, al Mirador de Ordiales, donde reposan los restos mortales de Don Pedro Pidal y Bernaldo de Quiros, Marqués de Villaviciosa, quien en 1923 obtuvo la denominación y la constitución del primer Parque Nacional de la Montaña de Covadonga, embrión de lo que al fin fue el Parque Nacional de los Picos de Europa.

 

Muchisimas gracias a todos los amigos de flickr, por sus amables visitas, comentarios y premios a estas imágenes

“Y, de repente, es como si no existiera nadie más en el mundo que estas dos personas que atraviesan el espacio para encontrarse. Chocan, se abrazan, pierden el equilibrio, se dan contra una pared y allí se quedan, convertidos en un solo ser indivisible.”

SUZANNE COLLIN

Dark Series

This house is now gone and there will be new ones there instead.

This always saddens me greatly. It is like forgetting someone.

Happy Slider Sunday

El título son dos versos del poema “De repente los ecos divinos” de Rosalía de Castro

 

Situado en Palermo, el Templo de San Cataldo es una pequeña iglesia del siglo XII de estilo árabe-normando. Está bajo la custodia de la Orden de Caballería del Santo Sepulcro de Jerusalén. En la actualidad no se dedica al culto y se abre al público únicamente como atracción turística. El interior está formado por una nave central y dos pasillos divididos por columnas.

 

”De pura honestidad templo sagrado,

cuyo bello cimiento y gentil muro

de blanco nácar y alabastro duro

fue por divina mano fabricado;

De pura honestidad templo sagrado (Fragmento) – L. de Góngora

 

Michael Schenker's Temple of Rock - Communion

A PAZ

 

A paz invadiu o meu coração

 

De repente, me encheu de paz

 

Como se o vento de um tufão

 

Arrancasse meus pés do chão

 

Onde eu já não me enterro mais

 

A paz fez um mar da revolução invadir meu destino;

 

A paz

 

Como aquela grande explosão

 

Uma bomba sobre o Japão

 

Fez nascer o Japão da paz

 

Eu pensei em mim

 

Eu pensei em ti

 

Eu chorei por nós

 

Que contradição

 

Só a guerra faz

 

Nosso amor em paz

 

Eu vim

 

Vim parar na beira do cais

 

Onde a estrada chegou ao fim

 

Onde o fim da tarde é lilás

 

Onde o mar arrebenta em mim

 

O lamento de tantos "ais".

   

www.youtube.com/watch?v=irpq3fQ2l-s&eurl=http://video...

Today we may yet love each other,

to lie, to fall asleep just like that,

before we repent

and curse ourselves.

 

tune: Ready Kirken-Winston Smith

 

The video uses excerpts from the film: A Piece of Heaven - a love story about a fleeting meeting of two young people imprisoned in a communist prison in the 1950s.

 

English translation:

 

Winston Smith

 

I perceive there's nothing more,

you're the last thing I'd expect to meet.

I perceive the flight of converging coordinates.

You are my beautiful Juliet, I want all or nothing.

 

I shall sorely pay for my words,

in a week or a few days or tomorrow, who knows?

 

Today we may yet love each other,

to lie, to fall asleep just like that,

before we repent

and curse ourselves.

 

Today we may yet love each other,

to lie, to fall asleep just like that,

before we repent

and curse ourselves.

 

I perceive I'm the new Winston Smith,

within the walls of London I'm not so alone.

I perceive the movement of your hands, the wild dancers,

you are my beautiful Juliet, I want all or nothing.

 

I shall sorely pay for my words,

in a week or a few days or tomorrow, who knows?

 

Today we may yet love each other,

to lie, to fall asleep just like that,

before we repent

and curse ourselves.

 

Today we may yet love each other,

to lie, to fall asleep just like that,

before we repent

and curse ourselves.

 

Today we may yet love each other,

to lie, to fall asleep just like that,

before we repent

and curse ourselves.

 

Today we may yet love each other.

 

translator: isil81

  

++++++++++++++++

 

map: Summer Trace

flickr group: www.flickr.com/groups/3793188@N21/

   

Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out.

(Acts 3:19)

merci à Lenabem pour la texture 275 flic.kr/p/dCGcKU

 

Laurie Anderson & Kronos Quartet ‎– The Water Rises youtu.be/BCGvFegNddA

  

Un vaste parc permet de découvrir les vestiges de l'écluse des Repenties, du pont restauré de la Citadelle, ainsi que des Bastions des Repenties et du Calvaire.

L'écluse était le pivot de la défense de Valenciennes, régulant le cours de l'Escaut et son entrée en ville, dès le XVIe siècle. Grâce à elle, la ville pouvait tendre l'inondation défensive de la plaine en amont, empêchant toute invasion de ce côté dépourvu de défenses naturelles. Son nom lui vient de la présence d'un couvent de sœurs pénitentes, dites " de la Madeleine "

 

Pour renforcer l'efficacité des remparts, Vauban n'a donc eu qu'à utiliser une ressource qu'il trouvait à profusion autour de lui : l'eau. Jusqu'au milieu du XIXe siècle, l'inondation a toujours été considérée, en effet, comme le meilleur moyen de défense des cités fortifiées, car elle empêche l'ennemi de poster ses canons à bonne distance, et gène l'approche des troupes. Vauban avait élaboré des techniques évitant de stocker en permanence l'eau dans les fossés qui entouraient la ville, mais de l'emmagasiner dans des réservoirs capables de se vider et de se répandre dans la campagne environnante, grâce à un jeu de batardeaux judicieusement disposés. Il fit construire, en 1688, l'écluse des Repenties, sur le site d'une ancienne écluse, construite sous Charles-Quint. L'efficacité était redoutable : une fois les vannes fermées, la vallée de l'Escaut se remplissait jusqu'à Denain, et devenait donc impraticable pour tout agresseur. On put encore le mesurer en 1708 lors de la guerre de Succession d'Espagne ; en 1742 et en 1744, lors de la campagne de Flandre ; en 1793, pendant le siège de Valenciennes par les Autrichiens, et en 1814 au moment des Cent-Jours.

L'écluse est classée Monument Historique par arrêté du 21 avril 1987.

 

hainautpedia.vallibre.fr/%C3%89cluse_des_Repenties

No remorse, no repent

We don't care what it meant

Another day, another death

Another sorrow, another breath

No remorse, no repent

We don't care what it meant

Another day, another death

Another sorrow, another breath

De repente o tempo fechou, a chuva caiu, o Sol brilhou e o arco-íris apareceu.

 

Bom dia!

Salvation Mountain

"De repente uma onda morna lhe invade o corpo. Pela proa do navio começa a nascer uma luz, pálida a princípio, mas a pouco e pouco se fazendo mais viva e dourada. Os olhos de Ivo se agrandam. Aquela luminosidade vai ser a explicação de tudo, a volta da memória... Sim, ele vai descer pela prancha e ganhar o cais. O cais também é negro e silencioso. Mas não há nada como a terra firme."

 

Extrato de O navio de sombras de Érico Veríssimo

 

Museu do Douro , Peso da Régua

Architecture by R+D, Arquitectos associados

Tem certos dias

Em que eu penso em minha gente

E sinto assim

Todo o meu peito se apertar

Porque parece

Que acontece de repente

Como um desejo de eu viver

Sem me notar

Igual a tudo

Quando eu passo no subúrbio

Eu muito bem

Vindo de trem de algum lugar

E aí me dá

Como uma inveja dessa gente

Que vai em frente

Sem nem ter com quem contar

 

São casas simples

Com cadeiras na calçada

E na fachada

Escrito em cima que é um lar

Pela varanda

Flores tristes e baldias

Como a alegria

Que não tem onde encostar

E aí me dá uma tristeza

No meu peito

Feito um despeito

De eu não ter como lutar

E eu que não creio

Peço a Deus por minha gente

É gente humilde

Que vontade de chorar

 

- Chico Buarque -

 

Quando a Primavera chega de repente

e tu navegas no primeiro barco

à vela do ano

ou quando caem os primeiros

flocos de neve do Inverno

e tocam docemente a tua cara molhada.

Quando começas a pensar em alguém

que gosta de ti

ou quando um amigo defende

o que tu disseste ou fizeste.

 

Mas ficarás mais feliz do que nunca

quando tornares feliz outra pessoa.

Quando visitares alguém que está sozinho

e tiveres tempo para ficar lá muito tempo

ou fizeres alguma coisa por alguém

que foi duramente magoado.

 

Então o balão sobe

redondo de alegria

e voa até tocar as mãos de Deus.

 

(Leif Kristiansson)

 

George Michael

"De repente do riso fez-se o pranto

Silencioso e branco como a bruma

E das bocas unidas fez-se a espuma

E das mãos espalmadas fez-se o espanto.

De repente da calma fez-se o vento

Que dos olhos desfez a última chama

E da paixão fez-se o pressentimento

E do momento imóvel fez-se o drama.

De repente, não mais que de repente

Fez-se de triste o que se fez amante

E de sozinho o que se fez contente.

Fez-se do amigo próximo o distante

Fez-se da vida uma aventura errante

De repente, não mais que de repente."

 

Soneto da Separação de Vinicius de Moraes

 

____________________________________________

 

I'll be gone for sometime, will be back soon.

.....

 

Although not mentioned in any of the literature, I believe that the Eastern State Penitentiary was designed on Marcel Foucault's "Panopticon" concept which allows an observer to observe (-opticon) all (pan-) prisoners without the prisoners being able to tell whether they are being watched, thereby conveying what one architect has called the "sentiment of an invisible omniscience." (Wikipedia)

 

Eastern State Penitentiary, Philadelphia, Pa. Mirror near central hub which allows a view of the entire corridor by the guard

 

Tomorrow, life in the cell blocks.....

 

.....

 

Nikon D700

50mm f/1.4 lens

© alley cat photography - all rights reserved

 

(...)

De repente me encuentro preguntando: "Cosas,

¿conocéis el sufrimiento?

¿Habéis estado alguna vez hambrientas, en la miseria?

¿Habéis llorado? ¿Conocéis el miedo,

la vergüenza? ¿Habéis conocido los celos, la envidia,

pequeños pecados, no de comisión,

pero tampoco curados por la absolución?

¿Habéis amado, y muerto,

de noche, con el viento abriendo las ventanas, absorbiendo

el frío corazón? ¿Habéis probado

la edad, el tiempo, el duelo?".

Silencio.

En la pared, baila la aguja de un barómetro.

 

ADAM ZAGAJEWSKI

Cuando otra virtud no haya en mí, hay por lo menos la de la perpetua novedad de la sensación libre.

Bajando hoy por la Calle Nueva de Almada, me fijé de repente en la espalda del hombre que bajaba delante de mí. Era la espalda vulgar de un hombre cualquiera, la chaqueta de un traje modesto en una espalda de transeúnte ocasional. Llevaba una cartera vieja bajo el brazo izquierdo, y ponía en el suelo, al ritmo de ir andando, un paraguas cerrado, que cogía por el puño con la mano derecha.

Sentí de repente por aquel hombre algo parecido a la ternura. Sentí en él la ternura que se siente por la común vulgaridad humana, por lo trivial cotidiano del cabeza de familia que va a trabajar, por su hogar humilde y alegre, por los placeres alegres y tristes de que forzosamente se compone su vida, por la inocencia de vivir sin analizar, por la naturaleza animal de aquella espalda vestida.

Volví los ojos a la espalda del hombre, ventana por la que vi estos pensamientos.

La sensación era exactamente idéntica a la que nos asalta ante alguien que duerme. Todo lo que duerme es niño nuevo. Tal vez porque en el sueño no se puede hacer mal, y no se da cuenta de la vida, el mayor criminal, el más redomado egoísta es sagrado, por la magia natural, mientras duerme. Entre matar a quien duerme y matar a un niño no conozco diferencia que se sienta.

Ahora duerme la espalda de este hombre. Todo él, que camina delante de mí con pasos iguales a los míos, duerme. Va inconsciente. Vive inconsciente. Duerme, porque todos dormimos. Toda vida es un sueño. Nadie sabe lo que hace, nadie sabe lo que quiere, nadie sabe lo que sabe. Dormimos la vida, eternos niños del Destino. Por eso siento, si pienso con esta sensación, una ternura informe e inmensa por toda la humanidad infantil, por toda vida social durmiente, por todos, por todo.

Es un humanitarismo directo, sin conclusiones ni propósitos, el que me asalta en este momento. Sufro una ternura como si un dios viese. Los veo a todos a través de una compasión de único consciente, los pobres diablos de hombres, el pobre diablo de la humanidad. ¿Qué está haciendo aquí todo esto?

Todos los movimientos e intenciones de la vida, desde la sencilla vida de los pulmones hasta la construcción de ciudades y el trazado de fronteras de los imperios, los considero una somnolencia, cosas como sueños o reposos, sucedidas involuntariamente entre una realidad y otra realidad, entre un día y otro día de lo Absoluto. Y, como alguien abstractamente maternal, me inclino de noche sobre los hijos malos igual que sobre los buenos, comunes en el sueño en que son míos. Me enternezco con una largueza de cosa infinita.

Desvío los ojos de la espalda de mi adelantado, y pasándolos a todos los demás, cuantos van andando por esta calle, a todos los abarco nítidamente en la misma ternura absurda y fría que me ha llegado de los hombros del inconsciente al que sigo. Todo esto es lo mismo que él; todas estas chicas que hablan camino del taller, estos empleados jóvenes que ríen camino de la oficina, estas criadas con senos que regresan de las compras pesadas, estos mozos de los primeros transportes: todo esto es una misma inconsciencia diversificada por caras y cuerpos que se distinguen, como marionetas movidas por las cuerdas que van a dar a los mismos dedos de la mano de quien es invisible. Pasan por todas las actitudes con que se define la conciencia, y no tienen conciencia de nada, porque no tienen conciencia de tener conciencia. Unos inteligentes, otros estúpidos, son todos igualmente estúpidos. Unos viejos, otros jóvenes, son de la misma edad. Unos hombres, otros mujeres, son del mismo sexo que no existe.

(Libro del desasosiego) Fernando Pessoa

“Y, de repente, es como si no existiera nadie más en el mundo que estas dos personas que atraviesan el espacio para encontrarse. Chocan, se abrazan, pierden el equilibrio, se dan contra una pared y allí se quedan, convertidos en un solo ser indivisible.”

SUZANNE COLLINS.

Apareció de repente corriendo por el suelo, pillo algo comestible y se subió a la rama a merendarselo tranquilamente. La primera foto fue lejana pero como estaba a lo suyo me fui aproximando y disparando hasta una distancia aceptable para los dos.

 

Objetivo Nikkor DX 55-300

Although not mentioned in any of the literature, I believe that the Eastern State Penitentiary was designed on "the Panopticon" concept which allows an observer to observe (-opticon) all (pan-) prisoners without the prisoners being able to tell whether they are being watched, thereby conveying what one architect has called the "sentiment of an invisible omniscience." (Wikipedia)

 

Eastern State Penitentiary, Philadelphia, Pa. Mirror near central hub which allows a view of the entire corridor by the guard.

 

Volver a los diecisiete despues de vivir un siglo

es como decifrar signos sin ser sabio competente

volver a ser de repente tan fragil como un segundo

volver a sentir profundo como un nino frente a Dios,

eso es lo que siento yo en este instante fecundo

 

Se va enredando enredando, como en el muro la hiedra

y va brotando, brotando como el musguito en la piedra

como el musguito en la piedra, ay si, si, si

 

Mi paso retrocedido, cuando el de ustedes avanza

el arco de las alianzas ha penetrado en mi nido

con todo su colorido se ha paseado por mis venas

y hasta la dura cadena con que nos ata el destino

es como un dia bendecido que alumbra mi alma serena

 

Se va enredando, enredando, como en el muro la hiedra

y va brotando, brotando como el musguito en la piedra

como el musguito en la piedra, ay si, si, si

 

Lo que puede el sentimento no lo ha podido el saber,

ni el mas claro proceder ni el mas ancho pensamiento

todo lo cambia el momento colmado condescendiente,

nos aleja dulcemente de rencores y violencias

solo el amor con su ciencia nos vuelve tan inocentes

 

Se va enredando, enredando, como en el muro la hiedra

y va brotando, brotando como el musguito en la piedra

como el musguito en la piedra, ay si, si, si

 

El amor es tordellino de pureza original

hasta el feroz animal susurra su dulce trino,

retiene a los peregrinos, libera a los prisioneros,

el amor con sus esmeros, al viejo lo vuelve nino

y al malo solo el carino lo vuelve puro y sincero

 

Se va enredando, enredando, como en el muro la hiedra

y va brotando, brotando como el musguito en la piedra

como el musguito en la piedra, ay si, si, si

 

De par en par la ventana se abrio como por encanto

entro el amor con su manto como una tibia manana

y al son de su bella diana hizo brotar el jazmin,

volando qual serafin al cielo le puso a retes

y mis anos en diecisiete los convirtio el querubin

 

Se va enredando, enredando, como en el muro la hiedra

y va brotando, brotando como el musguito en la piedra

como el musguito en la piedra, ay si, si, si

A Hymn of God's Word "God's Care Is Always With Mankind"

I

God looks over creation, watching, day after day, observing. Humbly He hides Himself, tasting this human life, watching man's every deed. Who has truly offered themselves to God? Who has ever pursued the truth? Who has taken God earnestly, kept promises made, and followed their duty to God? Who has ever let God dwell inside them? Who has valued God as they would their own life? Who has ever seen His full divine being, or been willing to touch God Himself ? When people sink in the waters, God saves them. When they cannot face life, God lifts them and gives them the courage to live again, and gives them a second chance. So they will take Him as their foundation. When they disobey, God takes this chance to let them know Him.

II

God sees people's old nature, and in mercy allows them a chance to repent and receive a new start. So long as they have one breath left, God will save them from death. How many times have people seen His reaching hands? How often the kindness in His eyes? And have felt all the while the smile on His face? And how many times have they witnessed His wrath or majesty? When people sink in the waters, God saves them. When they cannot face life, God lifts them (that's when God lifts them) and gives them the courage to live again, and gives them a second chance. So they will take Him as their foundation. When they disobey, God takes this chance to let them know Him. Though men have never known Him, God never abuses their weaknesses; considers their hardships with sympathy, chastises them only when they turn away. When people sink in the waters, God saves them. When they cannot face life, God lifts them and gives them the courage to live again, and gives them a second chance. So they will take Him as their foundation. When they disobey, God takes this chance to let them know Him.

from “The Fourteenth Utterance” of God’s Utterances to the Entire Universe in The Word Appears in the Flesh

 

Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out...

(Acts 3:19)

HER

 

halo: [Cubic Cherry] – Repent halo @Salon 52

hair: bonbon – mavis hair pack – group gift

brows: yami – yuno knifed eyebrow genus @Harajuku

eyes: Gloom. – Kuroshitsuji Collection – Mesh @Harajuku

glasses: [Cubic Cherry] aftermath shades @aenigma

blood: [POUT!] Bloody nose @The darkness montly event

ears: .random.Matter. – Soorin Ears

earrings: koii / immortal earrings @Harajuku

choker: #Mewsery: Devotion Collar @Harajuku

tattoo: CHAOS // IM4GINE YOU – Red and Tint @Harajuku

top: =Zenith=Punk Gothic Top @Uber

skirt: glutz . aishite skirt @Harajuku

socks: NANIKA – RITA Socks/Garter Black

sandals: Mug – Aiko Sandals

 

Bus stop: Korea BUS Stop @Sanarae

 

Cheak on my profile the link to my blog, thank you :)

 

Ty ManzanitoBb ♥ (i tagged him here to found his flickr :) )

Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out...

(Acts 3:19)

En ruinas, de repente te apartaste de nosotros,añorabas un poco de soledad. Me preocupé al no verte y fui en tu busca y allí estabas. Desde el otro lado del escombro te vi, asomado en aquel proyecto de ventana con vistas al monte, te dejé solo porque pensé que era lo que querías, supuse por tu pose que estarías intentando proyectar tu futuro, supongo. Parecías afligido por el presente y preocupado pensando que sería de tu vida, imaginando una vida mejor, un mundo mejor, un futuro...Simplemente un futuro, donde encajáramos los dos.

Pero pase lo que pase, como digo abajo, seguiremos remando en este mar revuelto que es la vida y lucharemos para mantenernos a flote, siempre tu y yo.

Repent now and save your souls!

 

Salvation Mountain, Niland, California. No crop.

De repente se oyeron golpes en la pared, en el suelo, y acabó exhausto en el tronco de la parra.

Todos los derechos reservados©

John the Baptist was a Jewish preacher active in the area of the Jordan River in the early first century. He is also known as Saint John the Forerunner in Eastern Orthodoxy and Oriental Orthodoxy, John the Immerser in some Baptist Christian traditions, and as the prophet Yaḥyā ibn Zakariyā (Arabic: النبي يحيى, An-Nabī Yaḥyā) in Islam. He is sometimes alternatively referred to as John the Baptiser.

 

«The paradox of all four Gospels is that “the Gospel of Jesus Christ, the Son of God” (Mark 1:1) begins not with the preaching of Jesus Christ, but with the preaching of another person. And the formula with which Jesus began His mission—“Repent, for the kingdom of heaven is at hand” (Matt. 4:17)—does not belong to Jesus. Its author is John the Baptist (Matt. 3:2), or the Forerunner, with which nickname he entered the history of the Church.»

/фрагмент книги «Ісус Христос», митрополит Іларіон (Алфєєв), Google translate/

 

“Парадокс усіх чотирьох євангелій полягає в тому, що «Євангеліє Ісуса Христа, Сина Божого» (Мр. 1:1) починається не з проповіді Ісуса Христа, а з проповіді іншої особи. І формула, з якою Ісус розпочав Свою місію,—«Покайтеся, бо наблизилося Царство Небесне» (Мт. 4:17),— належить не Ісусові. Її автор — Іоанн Хреститель (Мф. 3:2), або Предтеча, з яким прізвиськом він увійшов до історії Церкви.»

De repente en medio a la montaña, un ser de hierro con ojos vidrados.

... this gentleman is a constant attender at Ballinasloe horse fair as well as other public and sporting events in Ireland

1 3 4 5 6 7 ••• 79 80