View allAll Photos Tagged lindin
Kjo është tavolina e punës së Skënder Kamberit. Që këtu "lindin" ngjyrat dhe pikturat që unë ia dashuroj pamasë.
Con una modelo lindiña donde las haya, que con lo inquieta que es me ha dejado afotar sus piececitos en el suelo!
Editada con la acción Blanco y Negro Retro de la colección "Honey" de Mi Dulce Noviembre.
Dieser Baum ist einzigartig auf Island und wurde im Herbst 2024 als besonderer Baum dieses Stadtteils in Reykjavík ernannt.
(Es handelt sich um eine ca. 6 Meter hohe Sommerlinde)
"Nachbarschaftsbaum Reykjavík 2024:
Die Sommerlinde (Tilia Platyphyllos), Hvassaleiti 141, erhält besondere Anerkennung.
Der Baum wuchs aus niedersächsischen Samen, die 1987 direkt in einem Garten in Hvassaleiti ausgesät wurden. Das Schicksal des Samens oder das Wachstum des Baumes wurde in den ersten Jahren nicht besonders überwacht. Doch nach etwa zwei Jahrzehnten wurde im Garten ein seltsames Kraut gefunden, das in ein Gewächshaus gebracht wurde, wo es zwei Jahre lang aufwuchs. Die Linde wurde dann um die Jahrhundertwende an ihrem jetzigen Standort gepflanzt und war damals etwa eineinhalb Meter hoch. Mittlerweile ist der Baum über sechs Meter hoch und hat im Sommer besonders große Blätter."
Hverfistré Reykjavíkur 2024 :
Fagurlind (Tilia Platyphyllos), Hvassaleiti 141 fær sérstaka viðurkenningu. Tréð óx upp af fræi frá Neðra Saxlandi, sem var sáð beint í garð í Hvassaleiti, árið 1987. Ekki var fylgst sérstaklega með afdrifum fræsins eða uppvexti trésins fyrstu árin. En eftir um tvo áratugi, fannst einkennileg jurt í garðinum, sem var flutt í gróðurhús dafnaði hún þar í tvö ár. Lindin var svo gróðursett á núverandi stað um aldamótin, og var þá um hálfur annar metri á hæð. Nú er tréð rúmlega sex metra hátt og skartar sérlega stórum laufum á sumrin.
Neighborhood tree Reykjavík 2024:
Tilia Platyphyllos, Hvassaleiti 141 receives special recognition.
The tree grew from seed from Lower Saxony, which was sown directly in a garden in Hvassaleiti, in 1987. The fate of the seed or the growth of the tree was not particularly monitored during the first few years. But after about two decades, a strange herb was found in the garden, which was moved to a greenhouse where it flourished for two years. The tree was then planted in its current location at the turn of the century, and was then about half a meter high. Now the tree is over six meters high and has particularly large leaves in the summer.
Modelo: Esther Lindin
Maquillaje: Sabela García
Foto y Edición: Fran Suárez
©todos los derechos reservados por las partes Implicadas
Em tecido 100% algodão!
Contém 1 porta-tesouras
1 latinha com alfineteiro
1 agulheiro
Esse é da Dondoca Ü, presentinho que ela vai dar de Dia das mães!
Ryedale Society of Model Engineers member Lindin Bisgrove in the Gilling East steaming bays tending to his 5-inch gauge scale model of 8301 'Springbok', the doyen of the North Eastern Railway's 4-6-0 Thompson B1 'Antelope' Class mixed traffic locomotive. Lindin, who lives at Thirsk, bought this live steam model third hand for £6,500. It was scratch built between the late Seventies and early Eighties by a Southwold-based enthusiast. Ryedale Society of Model Engineers, formed in 1983, celebrates its 35th anniversary in 2018. Its multi-gauge main line at Gilling East forms a 404-yard circuit.
Modelo: Esther Lindin
Maquillaje: Sabela García
Foto y Edición: Fran Suárez
©todos los derechos reservados por las partes Implicadas
IRENA GJONI ka kryer studimet universitare për degën Gjuhë – Letërsi. Në vitin 2007 ka përfunduar Studimet Pasuniversitare dhe ka fituar gradën “Master” për letërsi në Fakultetin e Historisë dhe Filologjisë në Universitetin e Tiranës. Aktualisht është në ndjekje të shkollës doktorale po pranë këtij Universiteti. Ka punuar si gazetare në median e shkruar kombëtare dhe lokale, në Radio “Gjirokastra”, në radio dhe televizion të Sarandës. Aktualisht është pedagoge e jashtme në Universitetin e Tiranës Filiali Sarandë, mësuese letërsie në gjimnazin “Hasan Tahsini” Sarandë. Është redaktore e revistës “Arti Jonik” dhe anëtare e Këshillit Artistik të Bashkisë Sarandë.
Që prej viteve të shkollës së mesme e në vijim ka botuar poezi, prozë letrare si dhe shkrime kritike e studimore në periodikë të ndryshëm. Në vitin 2003 ka botuar librin me poezi “Tatuazh në shpirt të detit”. Në 2008 boton librin studimor “Marrëdhënie të miteve dhe kulteve të Bregdetit Jonian me ato ndërkufitare” (material me të cilin ka fituar Gradën “Master”), si dhe vëllimin me fiksione “Gjysma dashurish” (2010).
REFLEKSION NGA PROFESOR KOPI KYÇYKU MBI LIBRIN E IRENA GJONIT "GJYSMA DASHURISH"
Duke marrë shkas nga intervista e Irenë Gjonit në gazetën “Albania”, e cila, me të drejtë, po jehon anekënd, e quaj të volitshëm çastin për të vënë në dukje një të vërtetë, natyrisht brenda caqeve që parakupton facebook-u. Nuk kanë kaluar veçse disa ditë që lexova me ëndje librin e Irena Gjonit: “Gjysma dashurish” si “Fiksione”. Është një vepër me individualitet të spikatur dhe nivel të lartë, si në përmbajtje, ashtu edhe në formën e të shprehurit.
Të njëzeteshtatë prozat e shkurtra, të përfshira në vëllimin e Irena Gjonit, nën titullin intrigues “Gjysma dashurish”, përfaqësojnë farat e njëzeteshtatë romaneve. Ato të kujtojnë gurin e hedhur në liqen, i cili shërben si “bërthamë” për rrathë bashkëqëndrorë (koncentrikë), që pasojnë njëri-tjetrin. Thënë ndryshe: “mishi” i kurmit të romanit potencial, të ardhshëm, është i pranishëm, jo vetëm si sasi, por edhe si vitalitet. Mjaft që t’i vihet në dispozicion “skeleti” apo karkasa përkatëse. Farat e shëndetshme “të mbjella” në truallin e këtij vëllimi, u ngjajnë themeleve të fortë, që mund të mbajnë mbi vete një ndërtesë shumëkatshe.
Duke e vënë në punë penën qysh në vitet e rinisë së hershme, në poezi, në prozë e në kritikën letrare, krijimet e Irena Gjonit e kanë parë dritën e botimit në organe të ndryshme shtypi, për të vazhduar më pas me vënien në qarkullim të vëllimit poetik “Tatuazh në shpirt të detit” (2003). Në vijim, duke hedhur hapa të sigurtë drejt shkencës, me librin studimor “Marrëdhënie të miteve dhe kulteve të Bregdetit Jonian me ato ndërkufitare” , Irena Gjoni e ka përkryer sakaq portretin e saj krijues me elementë shpirtërorë dhe racionalë. Tek “Gjysma dashurish”, e befta, e papritura, nuk janë vënë në punë për të na shtangur, për të na stepur apo për të na mbajtur thjesht nën pushtetin e efekteve, por për të na bërë të përgjegjshëm dhe respektues të çdo krijimi artistik, që meriton një cilësim të tillë. Figurat stilistike të breshërojnë si nga gryka e një automatiku, me qitje e shtimje të shkurtra, por me fishekë gjurmëlënës, ndërkohë që mesazhet “e fshehtë” (që duan vramendje për t’u deshifruar a shkokluar), të kujtojnë alfabetin telegrafik të Morsit. Tematika, gjithnjë aktuale, përmban dobi dhe, në përfundim të leximit të çdo proze, secili e ndjen se ka fituar diçka a, më saktë, shumëçka. Këtë ndjesi provon veçanërisht çdo dashamirës a njohës i poezisë, sa herë ka në duar vargje të Irenës. Pavarësisht nga vjen e çfarë gjuhe flet. Përtë ilustruar çka sapo thashë, këto ditë, - para se ta mbart në facebook, - u dhashë tre miqve të mi rumunë, poetë dhe pedagogë të letërsisë rumune dhe botërore, të lexonin një cikël poetik të Irenës, që pat dalë para ca kohësh, po në facebook. Më erdhi mirë që më përgëzuan për “nivelin e lartë të përkthimit”, por e vërteta është se merita i takon, në radhë të parë, autores, Irenës, që prodhon “grurë” të cilësisë së parë, jo “gurë” shterpë.
NGA FADIL CURRI "Proze e refleksioneve te poetizuara drejt gjetjes se te panjohures" MBI LIBRIN "GJYSMA DASHURISH" TE IRENA GJONIT
Irena Gjoni duket se me guxim intelektual hyri në Republikën diturore dhe artistike së pari me librin poetik “Tatuazh në shpirt të detit” (2003), me librin shkencor “Marrëdhënie të miteve dhe kulteve të Bregdetit Jonian me ato ndërkufitare” (2008) e këto ditë edhe me librin në prozë "Gjysma dashurish".
Tufa e prozave "Gjysma dashurish" i autores Irena Gjoni, është krijim letrar që ngërthen në vete
njohjen e guximshme të së panjohurës, përpjekjet për sheshimin e saj nga mjegulla e kohëve e epokave, letrarizimin e ngjarjeve e personazheve baladeske në dioptrinë e modernitetit, rinjohjen e riformatizuar, lindja e vdekja e mbërthyer sipas vullneteve jovullnetare. Mbarështrimi i motiveve, frymëzimeve dhe ofrimi recepientëve lexuesorë bëhet me refleksione të poetizuara në këtë prozë dhe formon stilin e autores ndaj lexuesit me nëntektstualitet ndërkohor. Fati përsëritet paafatshëm, rrokulliset herë i vogël, herë i madh, përsëri i del përpara njeriut farfuritshëm, duke ia kujtuar të mos e harrojë veten se mund ta pësojë, nëse nuk përvojësohet nga ai.
Autorja e bën një punë humane, sikur do një fotografi të moçme, të zhubravitur dhe gati që po shuhet, ta shpëtojë duke ia dhënë një fotografi a portretisti ta ripërjetësojë para se të tretet përfundimisht.
Duket se prore ka lëndë trajtimi unin e njeriut, shpirtin e mendjen e tij që lindin e zhvillohen binjakërisht. “Të duket e çuditshme që unë kam qenë gjithë këto vite te ti? Ndoshta, sepse unë s’kam qenë te ti. Unë kam qenë vet ti. Ndjenjat e mia më treguan historinë e shpirtit tënd. Në këtë ekzistencë të përjetshme u ngjita drejt qiellit të ndritshëm, ku përjetësia nuk mbaron”. Prandaj, zhdërvjelltësia ideore “që kam qenë…, …sepse s’kam qenë”, krijon bukurinë e zgjidhjes enigmatike me disiplinë zbërthyese në këtë përballje kundërshtish të rrethanave të përshkruara në prozë. Dhe lexuesi është në një ankth të pritjes së kësaj zgjedhjeje për një zgjidhje të mirëfilltë. Rruga e mistereve të jetës së njeriut është analoge me atë të ideshmërisë dhe të karakterit, sikur lexuesi i vëmendshëm në prozën “Monologu i embrionit” e gjen në paralindje ose sapolindje, gen, frymëmarrjet e para.
Në prozën “Sozia” autorja sikur bën deshifrimin e fatit dialektik në histori dhe fenomenin e rinjohjes sipas baladave e legjendave e riformëson me atë modernitetor. Personazhet takohen në një udhëtim detar, të cilët nisin bisedën në gjuhë të huaj, por më vonë rrëfimi për fatin jetësor të tyre shkakton rinjohje shpirtërore, si të një gjeneze që janë.
Po ashtu, dukuria e njohjes së të errëtës në prozat e këtij libri, vërehet kur mëtohet të spikatet çështja e mentaliteteve të ndryshuara, por edhe e dashurive të palajthitura.
Ndër tregimet më të arritura të Irena Gjonit është edhe “E vdekura”. ““Më ço bir, të lutem! Më ço copa – copa!” - dhe i përkëdheli lehtas flokët. Me dorën që i dridhej, filloi të copëtonte (...). “Edhe sikur copa-copa, copa-copa” i oshtinë në vesh. Nuk dëgjoi asgjë, veç zhurmës karakteristike të prerjes së kockës. “Nëna duron”, mendoi me vete. U duk sikur dëgjoi një rënkim të lehtë. “Nënë, më fal, por po e bëj vetëm për ty””. Këtu pasqyrohet fati i njeriut të vdekur, të cilit i mohohet e drejta edhe e varrimit pas vdekjes, si në të gjallë që i mohohej e drejta e jetës dinjitoze.
Demitologjizimi modernitetor i fatit të njeriut të nënqiellit preokupues nuk do të mund të arrihej në përmbledhjen e prozave emocionuese, nëse ngadhnjyeshëm nuk i zotëron dy rrethana gati të domosdoshme: Flijimi për të zbërthyer misteret e identitetit shpirtëror dhe guximi i autores të krijojë miqësi ndërkohore të temave me lexuesit në këtë kohë të deletrarizuar, të cilat janë arritje kulturifikimi në letrat e sotme prozaike. Rrallë shkrimtarë e bëjnë këtë me sukses, si vërehet nga "Gjysma dashurish" e Irena Gjonit. Gjithashtu kjo përmbledhje ka identitet të risisë së stilit prozaik në letërsinë shqipe të re femërore, i cili stil është tejet mbresëlënës për lexuesin e disiplinuar që me kujdes e lexon, percepton dhe e riformëson idenë e autores me plotërinë e shkathtësisë së mbarështrimit tematik. Këtë e mundëson ngjeshja e brumit preokupues dhe gjuha e pastër gjatë narracionit.
Tërë proza e këtij libri përshkohet me gjuhë të përkujdesur, pjekuri praktikumi të saj, krijim të personazheve që herë të kujtojnë atë te “Plaku e deti” të Heminguejit ose te “Muri” i Sartrit, të cilët flasin me nëntekstualitet, që herë duken groteskë, herë flasin me gjuhën e kukullzës. Autorja zgjidhjet nuk i bën prepotente, por i le me identitet gjysmak të përafërta, që lexuesi oponent ta gjejë atë. Ndaj edhe titulli i librit “Gjysma dashurish” mëton të formësohet në një dashuri të bërë të tërë edhe në sferën e origjinalitetit të shkrimit në prozë dhe këtë duket në hap të parë na bind se mund ta bëjë autorja Irena Gjoni.
Ka edhe veçanti të tjera risimtare kjo prozë, për të cilat shpresoj se kritika do t’i vë në spikamë pasi ky dorëshkrim të dalë nga shtypi si vepër letrare.
FADIL CURRI
shkrimtar e publicist SHKUP
"RREZATIM POETIK DHE INTELEKTUAL" Prof. ADRIATIK KALLULLI (Mbi librin poetik "Tatuazh ne shpirt te detit" te Irena Gjonit)
Krijuesin mund ta njohesh plotesisht nga vargjet. Se vargjet jane spektra ku reflektohen gjithcka, nese vertet jane vargje shpirti dhe talenti. po kur te rastis te studiosh edhe nje monografi shkencore per te mbrojtur graden shkencore pasuniversitare "Master", me temen atraktive "Marredhenie te miteve dhe kulteve te Bregdetit Jonian me ato nderkufitare" dhe te veresh vetem bibliografine e shfrytezuar realisht per te, bindesh se poetja sintetizon jo vetem impulset krijuese, por edhe thellesine intelektuale qe te sjell formimi kulturor. nga nje sinteze e tille mund te pasurohet ajo cka thote edhe poetesha Mimoza Ahmeti per librin "TATUAZH NE SHPIRT TE DETIT": "... nje emancipim te psikes sociale" dhe me tej: "Poezia e saj dallohet per analize te gjendjeve te brendshme, per simbolike dhe narracion, per imponim te elementit subjektiv mbi lexuesin...".
Duke lexuar poezine e Irenes, je i detyruar ta ngadalesosh ritmin e leximit, te ndalesh shpeshhere per te perftuar rrezatimin poetik dhe intelektual. Vargjet kane peshe, kane force intriguese, paraqesin trajtime teper origjinale. Te ben te mendosh sinteza qe ajo perfton gjithandej, puqja ne nje poezi e te kundertave, si shteg i detyruar per te kaluar individi, vecimi dhe puqja e kontradiksioneve, lakonizmi qe me sa veshtiresi arrihet, ansambli figurativ me togefjalesha domethenese, ritmi melodik dhe uniteti i idese ne poezite me te mira. Ka shume mendim ne kontekstet poetike dhe kjo te ben te besosh fuqishem se edhe ne vellimet e ardhshme autorja do te dije te gjeje ekuilibrat e domosdoshme, ndjesi, mendim, gjetje artistike, ashtu sic i gjejme keto ne poezite "Shtoi Zot vallet" qe eshte nder me te bukurat e vellimit poetik, ku ka gjithcka ne te:ide te jashtezakonshme, kod hyjnor, valle antike, epizem tragjik, ritual virgjereshe. Po keshtu "Kohe te shtyllat e Herakliut", ku eshte njeherazi edhe perjetimi inspirues, "Peng ne varreza" qe te perfton nje trishtim pastrues, vargjet lakonik, por teper domethenes ne poezine "Aktualitet", "Dashuri buze gremine" qe ka shume te verteta brenda, "Inventar Zoti" per te cilen do qe te diskutosh gjate, "Gjume nen lekuren e tigrit" per rrefimin tejet te cilter, "Pergjimi" per gjetjen brilante, "Cast" per zbulimin e botes femerore, "Parashikimi", "Pre e fatalitetit", "Floke te ngrene prej qirinjsh", "Leter zemres" e shume poezi te tjera qe shquhen per origjinalitetin dhe idete e forta. Ky liber meriton nje studim te detajuar prej kritikeve letrare per vet vlerat qe percjell.
Prof. Adriatik Kallulli (Shkeputur nga libri "Shtegut te vendlindjes" v.2009 fq.89-90)
1.Dr.ADEM JAKLLARI " KERKIM I THUKTE SHKENCOR ME KARAKTER MULTIDISIPLINOR" (Mbi librin e Irena Gjonit "Marredhenie te miteve dhe kulteve te Bregdetit Jonian me ato nderkufitare"
Libri “Marrëdhënie të miteve dhe kulteve të Bregdetit Jonian me ato ndërkufitare” i Irena Gjonit, rezultat intelektual i një kërkimi të thuktë shkencor, me karakter multidisiplinor, është një ndihmesë në studimet etnologjike shqiptare. Autorja mishëron në studimin e saj jo vetëm pasionin, por edhe aftësinë për të bërë sinteza të rëndësishme lidhur me tiparet e veçanta tipologjike dhe stilistiko - simbolike që ka kultura shpirtërore e Bregdetit Jonian.
Vlera e veçantë e këtij studimi qëndron jo vetëm në ndriçimin shkencor të kulturës shpirtërore të kësaj treve të pasur të vendit tonë, por edhe në shqyrtimet krahasuese që i bëhet asaj. Autorja e këndvështron substratin e vjetër mitiko - përrallor dhe simboliko- ritualistike si pjesë e një areali të gjerë ku kryqëzohen dhe marrin jetë disa prej shtresave më të pasura tipologjikisht dhe simbolikisht të kulturave të vjetra të njerëzimit. Interpretimi i materies mitiko – përrallore, që mbijeton deri në ditët e sotme në Bregdetin tonë Jonian, e brendashkruar kulturës mesdhetare dhe më gjerë, i jep dorë autores që shenjat e kulturës shqiptare t'i gjykojë jo si tipare të mbyllura, por si tipare shpesh herë universale. Në këtë mënyrë shmanget koncepti etnocentrist për kulturën shpirtërore popullore dhe i iket gjykimit të thjeshtëzuar të kësaj kulture.
Arritje shkencore e këtij punimi është edhe shfytëzimi i një literature të huaj mjaft të pasur. Në punim bëhen përpjekje për ta interpretuar lëndën artistike sipas koncepteve teoriko – doktrinare moderne. Ky këndvështrim bën të mundur mbërritjen në përfundime të sakta shkencore lidhur me karakterin, origjinën, poetikën dhe tipologjinë e substratit mitiko – përrallor të trevës së Bregdetit Jonian.
Ndihmesë të vyer sjell Irena Gjoni edhe në krahasimin që i bën kësaj pjese të kulturës shqiptare me mitet dhe simbolet e kultit tek grekërit. Interpretimi nxjerr në dritë raportet dhënëse dhe marrëse që kanë ekzistuar historikisht midis dy popujve dhe dy kulturave. Shqyrtimi, me kritere të qarta shkencore, i këtyre marrëdhënieve është një tjetër ndihmesë e librit.
Në fund të këtij vlerësimi nuk mund të lë pa përmendur edhe ndihmesën e Irena Gjonit në krijimin e një arkivi të pasur dhe origjinal në trashëgiminë artistike të Bregdetit Jonian. Ky arkiv i pasur i ka krijuar Irenës mundësinë që të mpleks në studimin e saj, analizat shkencore me të dhënat nga terreni, gjë që kanë mundësi ta bëjnë pak studiues sot.
Dr. Adem Jakllari
2.Prof. Dr.ADRIATIK KALLULLI " NË KUVENDIM ME MITET" ( Mbi librin e Irena Gjonit "Marredhenie te miteve dhe kuiteve te Bregdetit Jonian me ato nderkufitare)
Në numrin 31 të revistës prestigjioze letrare “Mehr Licht” është botuar edhe fjala e nobelistes Nadine Gordimen, me rastin e marrjes së çmimit Nobel. Në të shkrimtarja e shquar flet edhe për mitet. Më tërhoqi fort ç’thotë dhe po citoj dy - tri mendime në këtë fjalë hyrëse të studimit të Irena Gjonit, “Marrëdhënie të miteve dhe kulteve të Bregdetit Jonian me ato ndërkufitare”: “Mitet janë tregime që bëhen ndërmjetëza mes të njohurës dhe të panjohurës. Miti ishte misteri plus fantazia...”
Jemi mësuar rëndom që kur flasim për mitet, t’iu referohemi sidomos atyre që vijnë nga Greqia e lashtë. Dhe mirë bëjmë. Se hambari i mitologjisë greke është vërtet tronditës dhe i shpërndarë gjithandej. Mitologji pjellore, atraktive, mahnitëse për nga bukuria, shkrepëtimë imagjinate dhe fantazie. Por asnjëherë s’duhet të harrojmë se bota mitike është pjellë dhe pasuri e çdo populli. Prandaj le t’i mësojmë mitet e gjitonëve të lashtë, por le të dimë edhe ato që kanë lindur këtu, në truallin tonë autokton, që janë mishëruar e plazmuar në dheun tonë, në malet tona, në detin tonë, në ullishtat, vreshtat, kafshët dhe gjësendet përreth. Pikërisht, kësaj pune tepër të vyer, të lodhshme dhe të vështirë i është përkushtuar dhe Irena Gjoni. Sepse mitet, kultet, ngurtësohen dhe ti, si studiues, duhet t’i shkriftosh dhe të gjesh lidhjet mes tyre dhe bartësve autoktonë që i krijuan qindra dhe mijëra vjet më parë. Por studiuesja e ka një lehtësi në këtë kërkim të vërtetë shkencor. Ca vegla të mprehta, precize, të domosdoshme i ka patur në shtëpi të vet që për së vogli, për shkak të trashëgimisë së saj familjare. Të dish të kërkosh, është vetëm njëra anë. T’i interpretosh e vlerësosh si duhet ato që ke gjetur, është ana tjetër e domosdoshme.
Autorja e punimit ka qëmtuar shumë fakte, shumë të dhëna, shumë hollësi e variante të miteve, riteve, kulteve që gjenden në këto anë. U ka përshkruar shtratin dhe substratin ku kanë lindur. Ka qëmtuar shpërndarjen e tyre në legjenda, toponimi, botë zakonore. I ka krahasuar mandej me mitet greke duke vënë në dukje dallimet, ndryshimet, asimilimet dhe adaptimet tepër kreative. Vërtet “popujt janë gjithmonë të konverguar në vizionet e tyre” (I. Gjoni), gjitonët ca më shumë, por etnofolkloristët dhe mitologët e shquar kanë vënë në dukje se popujt dhe etnitë me identitet të spikatur, në të shumtën e rrjedhës së historisë, kultivojnë edhe vlera origjinale tepër të çuditshme. Studiuesja i mëshon fort këtij aspekti dhe në shumë interpretime që jep, na bind për vlerat mitike - autentike.
Qartësi e trajtimit, vetëdija e modestisë, analizë dhe sintezë pluridisiplinare, vështrim sipas këndvështrimeve bashkëkohore dhe shfrytëzim i një bibliografie që të zileps, të bëjnë që të shpresosh fort në punët e ardhshme të studiueses së re. Prandaj në këtë arritje të rëndësishme, e uroj me atë mënyrën tradicionale të “përshëndetësit këmbëmbarë” që përshkruhet në faqet e librit.
Prof.Dr. ADRIATIK KALLULLI
3.Prof. JOSIF PAPAGJONI "MITET BLU TE JONIT" (Gazeta "Standart" 4gusht 2009 per librin e Irena Gjonit "Marrëdhënie të miteve dhe kulteve te Bregdetit Jonian me ato nderkufitare"
Studiuesja e re Irena Gjoni në librin “Marrëdhënie të miteve dhe kulteve të bregdetit jonian me ato ndërkufitare”, na shfaqet si një mëtonjëse e pasionuar e kësaj lëmie. Studiuesja e re na sjell atje ku shenjat duket sikur humbasin udhë, vdirren a tëhollohen nga mugujt e kujtesave parake, nga harresat tragjike prej pushtimeve; shenja ashtu të gjymtuara nga shpatat e shekujve, fantazitë dhe trillet, marrje-dhëniet, mbivendosjet dhe erozionet demografike, sidomos nga lukunitë e përvetësimeve kulturore të mbrame.
Pas librave dhe qasjeve të studiuesve të njohur si Alfred Uçi, Mark Tirta, Anton Papleka, Moikom Zeqo, ja ku u afrohet zgafellave të mitit, prej nga rrënjëzohet së pari historia apo më drejt parahistoria e etnisë sonë, një studiuese e re. Irena Gjoni quhet. E kam fjalën për librin tërheqës “Marrëdhënie të miteve dhe kulteve të bregdetit jonian me ato ndërkufitare”, ku ajo na shfaqet si një mëtonjëse e pasionuar e kësaj lëmie. Studiuesja e re na sjell atje ku shenjat duket sikur humbasin udhë, vdirren a tëhollohen nga mugujt e kujtesave parake, nga harresat tragjike prej pushtimeve; shenja ashtu të gjymtuara nga shpatat e shekujve, fantazitë dhe trillet, marrje-dhëniet, mbivendosjet dhe erozionet demografike, sidomos nga lukunitë e përvetësimeve kulturore të mbrame. Perimetri tematik i librit është sa i ngushtë aq edhe i gjerë, sa i vetëkufizuar aq edhe “i pakufizuar”. Kjo, sepse studiuesja njëkohësisht ngul piketat e gjurmimeve si në viset dhe fshatrat që ndryshe quhen “Bregdeti i Jonit” (nënkupto: 14 fshatrat nga Dhërmiu në Nivicë-Bubar), gjithë po aq ngarendet tej e tëhu viseve të tjera shqiptare, Veri-Jug, duke realizuar pranëvënie të arsyetuara, për t’u futur më pas drejt e në linjat krahasuese me mitologjinë greke; ca më ngushtë me mitologjinë që ka bujtur në ag të historisë së Epirit të qëmoçëm.
Mite, rite, kulte, ceremoni, magji dhe fenomene ezoterike me mbivendosje të fortë folklorike bëhen pjesë e shqyrtimit të autores. Por, këndellja që vjen prej kësaj “menyje” shijendjellëse nuk është e para. Në mendjen time, ajo çka e lartëson këtë libër, është guximi për të përqasur e barabitur rrënjë të moçme mitesh, kultesh e ritesh në dy rrafshe: a) nga ato, të gjithënjohurat, mite të Greqisë antike me ato që bulëzuan e bulëzojnë në Bregdetin e Jonit, mite të ashtit epirot prej fisit të kaonëve ilirë, atij bulbi dhe atij gjaku prej nga popullsia e kësaj treve rrjedh, është dhe i përket; b) nga mitet, ritet, kultet pagane të ftillëzuara herit me risemantizimet e tyre dhe aplikimet gjegjëse brenda religjionit të krishterë po në viset e Bregdetit, fe e cila u bashkëshoqërua me sublimimin e një kulture gjegjëse dhe qytetërimin që ajo solli në mënyrën e organizimit të jetës të bashkësisë.
Duke e çmuar thellësinë dhe vullnetin hulumtues të autores mbi arealin e trashëguar mitologjik të krahinës së Bregdetit si një nga vlerat e padiskutuara të librit, rrjedhimisht si një punë studimore, e para e këtij lloji për një zonë të njohur e tejet specifike shqiptare, nga ana tjetër më është e udhës të vë në spikamë atë që ka mundur ta orientojë hulumtimin e saj jo pak të vështirë. Pra, arsyen për të shkuar tutje lëndës së hulumtuar dhe nevojës për ta paraqitur në formë përshkrimi atë; arsyen për të këqyrur tutje gjurmës duke shquar prej andej procesin e vetë lindjes së mitit, ritit apo kultit si pjesë e antropologjisë së shpirtit të po atyre njerëzve që banonin dhe banojnë në ato vise buzë detit. Dhe kjo arsye, pasuar nga synimi për të ndriçuar udhën e formësimit të banorëve të kësaj zone, e anashkalon me mençuri deskriptivitetin (që s’mund të shmanget në kësi rastesh). Përputhur një logjike kontinuitive autorja vendoset në një situatë shkencore të thukët për të mbërritur në përqasje strukturash të lindjes, funksionimit, sidomos ndër dhe eks-komunikimit të mitit të hershëm antik grek në zanafillat apo vijimësitë organike të mitit mirëfilli bregdetas, pjesë e etnologjisë ilire, më ngushtë kaonike. Po kjo udhë ndiqet edhe sa u takon miteve, kulteve a riteve me mbivendosje të krishterë. Dhe prandaj, me xhelozinë e një studiueseje shqiptare, ajo rreket të gjejë identitetin kulturor, më gjerazi etnologjik të Himarës (nga Himera, figura mitike e një përbindëshi sinkretik me kokë luani, trup dhie dhe bisht gjarpri, që mbronte brigjet nga lundërtarët grabitqarë), më tutje të Akrokeraunëve (Malit të Vetëtimave) prej nga Zeusi lëshonte rrufetë, miti i Atena Palladiumit që shëtit nga Troja e gjer në fshatin e sotëm Palasë të Bregdetit, miti i Panit prej nga buron edhe emri i fshatit të Pilurit, ai i qiparisit i fshatit Qeparo, gjer tek shpjegimi interesant i mitit të nimfës Dafinë, e lakmuara e Apolonit, ku autorja e bën të besueshëm argumentin e hershmërisë dhe mëvetësisë së kësaj rrëfenje në Bregdetin e Jonit me dendurinë e bimës karakteristike të dafinës. Veçanërisht interesante bëhen hulumtimet për kultet dhe ritet vendase, nga do të kujtoja atë ngazëllim që vihet re në përshkrimet plot ngjyra të kultit të tokës dhe diellit, kultit të ujërave, të drurëve (p.sh. lisi dhe sidomos ulliri, dru karakteristik i kësaj krahine), për të mbërritur në vizatime ritesh të ardhura qysh nga kujtesat pagane e ato të fillimeve të Krishtërimit, me ritualin thuajse dionizak të risemantizuar prej Krishtërimit, atë të Buzmit (trungut të lisit në Veri apo të ullirit në Jug, i vendosur në zjarr pranë vatrës, gjatë krishtlindjeve apo Ditës së Ujit të Bekuar, të cilit i atribuohen fuqi magjike e eskatologjike me funksion ringjalljen, begatinë, plotësimin e dëshirave, shkrirjen me hyjnoren dhe të tejetejshmen).
Dashuria e autores për rrënjët e fisit të vet, bregdetasve, e bashkuar me qëllimin për të hyrë në rrembat, ku gjaku i të parëve duket se transfigurohet ende në kujtesat e hershme në formën e parahistorisë drejt historisë së dokumentuar të tyre, duket se është një trokitje e fortë për të ndriçuar shtegun prej nga kaonët kanë ardhur mugujve të kohërave. Do të uroja që vullneti të mos i mpaket kurrënjëherë studiueses, sepse, veç kënaqjes së ambicies së saj të natyrshme në këtë lëmi pak të rrahur, ajo sjell njëherit edhe një ndihmesë vërtet të lavdërueshme, një blatim kulturor krahinës prej nga vjen dhe më tutje saj, studimeve etnokulturore shqiptare relativisht të mangëta dhe aq të lakmueshme. Gjithsesi, me aq sa më lejohet, unë do të desha t’i sugjeroja autores që në hulumtimet e mëtejshme, krahas anës përshkrimore dhe gjerësisë së objektit, të bëhet edhe më këmbëngulëse për të ballafaquar tezat e saj të guximshme të autoktonisë, identitetit apo mbivendosjeve (sipas rastit) të mitit grek krahasuar me atë ilir, qoftë edhe epirot; ndoshta edhe më tutje, me rimarrjen e tezës herë të pranuar e herë të rrëzuar të Pellazgjisë dhe pellazgëve, stërnipër të të cilëve thuhet se jem, por kjo do të kërkonte shumë më shumë punë, sepse mëtime të tilla nuk mbulohen thjesht dhe vetëm nga dëshira e mirë, as nga paragjykimet, por nga fuqia krahasuese dhe argumentuese, që rrok sa mitologjinë helene aq edhe atë asiro-babilonase, egjiptiane etj. Udha është vetëm një: krahasimi i mbetjeve të hershme të miteve, ritualeve, kulteve të kohës pagane e të atyre të vonshme me simotrat greke, më ngushtë me ato epirote, për të ngritur realisht një korpus a hartë etno-antropologjike shqiptare, bazuar mbi argumente shkencore mbushamendëse e konkurruese me fqinjët.
Prof. Dr. JOSIF PAPAGJONI
4. FADIL CURRI (Shkrimtar, publicist) "RISEMANTIZIMI I MITOLOGJISË BREGDETARE JONIANE" (Gazeta "LAJM" 11.12.2009 Shkup dhe "Zemra Shqiptare" mbi librin e Irena Gjonit "Marrëdhënie të miteve dhe kulteve te Bregdetit Jonian me ato nderkufitare")
(Irena Gjoni: “Marrëdhënie të miteve dhe kulteve të Bregdetit Jonian me ato ndërkufitare” (vëllimi i parë), botoi “Milosao”, Sarandë, 2008).
Irena Gjoni duket se me guxim intelektual hyri në Republikën diturore dhe artistike të bregdetit jonian, së pari me librin poetik “Tatuazh në shpirt të detit” (2003), tash edhe me librin shkencor “Marrëdhënie të miteve dhe kulteve të Bregdetit Jonian me ato ndërkufitare” (vëllimi i parë). Emërues i përbashkët i dy librave është se autorja mëton të bëjë afirmimin ndër kohor histori-aktualitet, risematizimin autokton bregdetar jonian iliro-helen e shqiptaro-grek dhe sensibilizimin tipologjik dhe krahasimtar jo vetëm bregdetar jonian. Lëndën që e shtron në këtë libër paralajmërues edhe për të ardhshmin është tejet gjithëpërfshirëse, sa edhe po të kishte edhe dhjetë vite një oponent mitologjik ose ekip hulumtues, nuk do të mund ta shteronte përfundimisht. Sidoqoftë, libri është platformë akute dhe apel kah duhet përbiruar institucionalisht, gjetur e shpëtuar gjymtyrët mitologjike nëpër kohë e vende, trajta me porosi interkulturore.
Metodologjia e punës e Irena Gjonit është hulumtimi nga e përgjithshmja drejt të veçantës. Në këtë kah gjykimet e saja të përdëftuara edhe nga oponentët e shumë të mitologjisë dhe të besimeve popullore, duke u shërbyer edhe me dituritë paraprake dhe aktuale. Por, gjykimi i autores se mitet janë tregime që bëhen ndërmjetëza mes të njohurës dhe të panjohurës, se ishte misteri plus fantazia, nuk është vetëm lakmi imagjinare e letrarizimit të mitit, por përkufizim pas një autocensure diturore. Nën kuptimisht mësojmë se mitet janë evoluim i fantazisë mendore zhvillimit shpirtëror dhe zhdërvjellësimit manufaktural të banuesve bregdetar jonian nga lashtësia deri më sot.
Përmes konsultimeve krahasimtare të elitës mitologjike botërore dhe shqiptare vështron karakteristikat e përgjithshme të miteve dhe riteve të lashta, shpjegon ç’ është miti, për të cilin pohon se është histori tradicionale me fuqi shoqërore. Rrënjët e mitologjisë si letërsi e shkruar i vëren te Homeri dhe Hesiodi (shekujt VII-VII para erës së re), ndonëse kanë gjurmë më të hershme. Moshë analoge kanë ritet e kultet. Autorja pasqyron edhe shtratin historik e gjeografik të mitologjisë bregdetare joniane që nga fisi ilir, kaonët, deri në ditët e sotme. Për këtë fis të Ilirisë jugperëndimore flet edhe Hekateu, dijetari grek i shek. VI e V p.e.r dhe Pseudo Ksylaksi, bashkëkohanik i tij. Së këndejmi, në majën e kalasë së Himarës është shkëmbi që quhet Maja e Kaonisë. Ndaj, me meritë autorja thotë se edhe pas 18 shekuj të kristianizmit mitet e lashta të Bregdetit Jonian ende nuk janë harruar, pra nuk janë shuar.
Kërshëria e autores është të sheshojë të panjohura nga origjina e mitit toponimik bregdetar jonian. Miti për malet Akrokeraune (nga greqishtja: Malet e Vetëtimave) ngërthen edhe besimet e këtushme, Zeusin, Apolonin, i cili sajonte rrufenë shpëtimtare. Edhe miti për Himeret, emër që lidhet edhe Himara, më vonë quhet edhe dragua. Miti i Palladiumit (Palasë) lidhet me emrin e Athinës. Është interesant miti për Qeparizin (Qeparoin), figurë mitike që vrau shokun e tij në gjueti dhe që ndjente vuajtje për këtë. Zeusi e mëshiroi dhe e shndërroi në lis që sot njihet Qiparis dhe që mbin pranë varreve.. Nga ky njihet edhe vendi Qeparo i kësaj zone gjeogerafike. Miti i Panit njihet, me vdekjen e të cilit merr fund paganizmi dhe vazhdon me kristianizmin. Si kuptuam, edhe gjeografia e këtushme ngërthehet me mitologjinë, si është Malet Akrokeraune, Nuset e Malit, shpella e Gamatës, e Spilesë, Gryka e Shpellës. Lumenjtë kanë shpjegim mitik. Si Nuset e Ujërave kanë sinonimi të najadave greke, Nuset e Bardha, Përroi i Dafinës, I paudhi, Shejtani, Zanat e Xhindit, të cilat figura ose janë vetë fenomene , ose veprojnë në rrethana hidronime.
Autorja ofron brumë të bollshëm për kërshërinë e studiuesve edhe me ndërlidhjen e mitit dhe kultit të natyrës. Toponimi Shëndëlli (mal) ka shpjegim nga dielli. Shërbehet edhe me material folklorik (këngët e motmotit kremtat). Për Tokën ndërlidh shpjegimin e Gea-s me Gjë-ja. Në këtë natyrë gjenet edhe druri dafinë, sipas të cilit mit Dafina e pametamoffizuar ishte dashura e njëanshme e Apolonit, por e përbuzur nga ajo. Është vendi Përroi i Dafinës me plot kulte e besime.. Kulti i lisit të mbirë në vatër, vijimisht prerja e tij ishte ogurzi për vdekjen e meshkujve të shtëpisë. Edhe kulti i Gjarprit dhe e Nuse Lalës (buklës), I shpërndarë anekënd, me rëndësi në shtëpinë shqiptare, trajtohet në këtë studim, si herë mbrojtës të shtëpisë, herë planprishës të saj, duke thithur gjinjtë e bagëtisë. Autorja shtjellon temën e kultit të pemëtarisë së këtushme, sidomos rreth të cilave janë mitet e Buzmit, ullirit, martesë së ullirit me zjarrin, kurorëzimin e nuses, ardhja e përshëndetësit këmbëmbarë I pari fill pas Vitit të Ri.
Kulti i detit është tejet interesant, me utilitaristet kontrovers. Herë është ndëshkues Deti, herë është kurues e shpëtimtar. Ndaj me arsye karakteri i detit definohet në libër me dyfytyrësi të tij, sipas kulteve dhe miteve të Bregdetit Jonian. Mitologjikisht detit i luten me grada “Zoti Det”, me të cilin lidhet fryma e shenjtë Shën Spiridhonit.Si te mite e kulte të tjera që lidhen me dukuritë natyrore (Malet Akrokeraune-Vetëtimave, Qeparizi, ulliri, Buzmi, Dafina, gjarpri), edhe deti paraqet mjet edukimi, burim jete, zhvillimi të fantazisë, ndëshkimit, mëkatit e mëshirës.
Libri “Marrëdhënie të miteve dhe të kulteve të Bregdetit Jonian me ato ndërkufitare” prezanton besime, mite e kulte interesante jo vetëm për zonën bregdetare joniane, por edhe për thellësitë bjeshkore e qiellore shqiptare-greke, si dy popuj më të lashtë të nën qiellit ballkanik, sovranë mitologjik e historik. Disa figura e mite i hasim të variantëzuara edhe në trojet tjera, si bukla për Nuse Lalën, gjarpri i shtëpisë, qeparisi, të cilat i hasim edhe në folklorin e gojëdhënat e legjendat gege. Ky libër ka rëndësi krahasimtare brendashqiptare dhe interlinguale ballkanike.
Utilitariteti kozmopolit i librit merr përmasa jashtëshqiptare me përkthimin e rezymeve në gjuhën angleze dhe greke në fund të tij. Ndaj mite, ritet, kultet, besimet popullore, njësitë folklorike nuk janë vetëm kulturë heleno-shqiptare, por edhe KULT-URË (urë kulturore ku kalojnë me kënaqësi civilizimet historike e aktuale të popujve) qysh nga koha e paleoliti, sipas analizës së autores Irena Gjoni për datëlindjen e mitit e mitologjisë.
Pёr ZSH: Kalosh Çeliku
New York Central Signal Station 20 mile post 359.2 (Wayneport NY).
This Tower was located on the in between the West Shore and South side of the Main Line, west of where the Lindin Rd. bridge is now.This picture was taken looking SW.
Circa: late 50’s
From: Bill Chapin's collection
Photographer: Bill Chapin
Bogabrúin við Vaglasóg / Bridge by vaglaskógur
Kvöldið er okkar og vor um Vaglaskóg.
Við skulum tjalda í grænum berjamó.
Leiddu mig, vinur, í lundinn frá í gær:
Lindin þar niðar og birkihríslan grær.
Leikur í ljósum lokkum og angandi rósum.
Leikur í ljósum lokkum hinn vaggandi blær.
Dagperlur glitra, um dalinn færist ró.
Draumar þess rætast sem gistir Vaglaskóg.
Kveldrauðu skini á krækilyngið slær.
Kyrrðin er friðandi, mild og angurvær.
Leikur í ljósum lokkum og angandi rósum.
Leikur í ljósum lokkum hinn vaggandi blær.
Leikur í ljósum lokkum og angandi rósum.
Leikur í ljósum lokkum hinn vaggandi blær.
É um icon center, que eu fiz com a ajuda de um PSD, mais claro que dei os devidos créditos, e eu achei que ficou lindin!
Darrell Lindin, Alan Fisher, Jennifer Friess, Jimmy Patterson and Marcel Bellegarde dress up for Homecoming week festivities at First Assembly Academy in New Orleans, Louisiana. This picture was taken in 1980.
Boa noite meninas...
Como todas ja sabem o infeliz acontecimento com muitasss amigas queridas aqui do flickr, resolvi traca minha galeria.
Ja recebi fm, e recados com varios insultos mais nuncaaa liguei...
mais com tudo que tem acontecido prefiro evitarrr mais dor de cabeça,,,
Tem variass fotinhas minhas que não estão bloqueadas, que é dos meus gatinhos lindosss e tb de troquinhas que realizei (presentes AS e Afilhadas)
Casoo alguem queira me Add me avise que eu tb add p visualizar minhas fotosss com minhas unhass e esmaltes.
bjuuu
In the Gilling East steaming bays, Ryedale Society of Model Engineers member Lindin Bisgrove's 5-inch gauge scale model of 8301 'Springbok', the doyen of the North Eastern Railway's 4-6-0 Thompson B1 'Antelope' Class mixed traffic locomotive. Lindin, who lives at Thirsk, bought this live steam model third hand for £6,500. It was scratch built between the late Seventies and early Eighties by a Southwold-based enthusiast. Ryedale Society of Model Engineers, formed in 1983, celebrates its 35th anniversary in 2018. Its multi-gauge main line at Gilling East forms a 404-yard circuit.