View allAll Photos Tagged efecto
Cuando una persona se toma unas copas de más, experimenta lo que se ha denominado popularmente “efecto túnel”, una considerable limitación de su rango de visión. Como si en un túnel se encontrara, sólo podrá llegar a percibir, con dudosa claridad, el punto que costosamente pretende captar. Todo lo que se encuentre en la periferia de dicho epicentro, por importante que sea, queda difuminado e ignorado.
Da la impresión que la crisis económica ha embriagado a toda la clase política y no logran discernir la realidad.
Afortunadamente aún quedan mentes lúcidas:
"No hay razón para salvar a los bancos, no necesitamos tanto dinero. Una buena política habría sido que el Gobierno anunciase que pagaría todas las hipotecas hasta una cantidad determinada. Das el dinero a la gente que está en su casa y que tiene una hipoteca y salvas a los bancos: es el ciudadano el que da el dinero a los bancos al cancelar su hipoteca. De pronto, la gente ya no tiene deudas y puede gastar lo que gana. Así es como se crea una clase propietaria y además se relanza la economía. Es tan simple." John Ralston Saul.
©.AVISO LEGAL. Las imágenes no pueden ser reproducidas, distribuidas, publicadas electrónicamente ni en medios impresos sin el permiso expreso y por escrito del autor.
©Copyright ALL RIGHTS RESERVED Use without permission is illegal.
Luchando por el milagro - Efecto Yingo
EFECTO YINGO este Sábado 18, desde las 19 horas, en el mismo Instituto.
El precio de la entrada general es de $2.500 (no tenemos info de precios de pre-venta).
Evento en ayuda de Bernardo Gálvez; un educando del 2ºG, quien está recibiendo tratamiento oncológico.
me veo fat, pero esta foto era cuando era sedentaria, ahora toy flaka jaajaja....por que sera, mal pensados no es por eso esque fui al GYM.
Asombrosos efectos de la luz en marcos con agua en la Exposición Luz e Imaginación en la Ciudad de México
DESPILFARRO
Es recio haber gastado días, meses, años en defenderse sin
saber de quién. Recio no poder ver el rostro del que asedia.
Recio ignorar lo que nos devasta.
Rafael Cadenas
DIVAGAR
Divago entre lo absurdo y lo profundo
Divago entre la soledad y el desafío
Divago entre vivir y aprender a morir
Divago y entre tanto divagar
Hay algo que no puedo todavía olvidar...
Divago porque no estás
Alejandro Ramírez Silva
Llega el domingo y raya con el filo. Y si, se hace presente cual rutina maldita su efecto devastador.
Gracias al tutorial que Claudia Raffa colgó en su Blog, hice esta probatina con varios colgantes. Se que son muy mejorables, así que seguiré practicando, porque la técnica es sencilla, y el resultado me gusta.
Muchas gracias Claudia!!
Blog de Claudia: claudiaraffa.blogspot.com/
Y también su galería: www.flickr.com/photos/jewelleryweb/
No dejeis de visitarla, porque tiene maravillas!
Chega un momento no que gardar xornais, revistas, recortes, fotos, notas,... te mete nunha encrucillada:
A.- Cambiar de piso para poder seguir almacenando máis cousas, e
B.- Revisar todo e comezar a tirar cousas que xa non son tan importantes e que o único que fan é ocupar espazo e espazo. Cousas que no seu día eran importantes, co paso do tempo vólvense menos importantes, superfluas ou inútiles,... hai outras que seguen sendo importantes ou mais importantes evidentemente.
Foi lendo cousas sobre Buñuel nesta fin de semana cando o relacionaban co efecto Pigmalión. Recordaba que nunha desas revistas dominicais que gardara había unha reseña sobre un libro titulado "Simulacros. El efecto Pigmalión: de Ovidio a Hitchcock de Victor Stoichita e cando lin aquilo de Buñuel veume á mente. Se tedes tempo botádelle unha lectura porque está bastante ben, tanto o artigo como o libro en si.
Cando fixen esta foto nun pequeno obradoiro da Valleta automaticamente veume á cabeza a historia que contaba Ovidio sobre o mito de Pigmalion. Entrar neste tipo de lugares con esculturas, cabaletes, con olor a verniz e pedra, recórdame a cando de pequeno iamos visitar o meu tío a Goián e me metía a curiosear naquel baixo onde facía (e fai) os seus traballos de escultura. Eu collía un cacho de arxila e comezaba a facer unha figura. Inicialmente tentaba ser o máis rigoroso coa realizade, mais ao non conseguir adaptar o que saía das miñas mans ao canon das proporcións ou á curva praxiteliana, acababa resultando unha figura surrealista ou amorfa.
Agora relendo iso, chego á conclusión, unha vez máis, que unha cousa son as formas das cousas, tal e como as vemos, e outra ben diferente é como se senten interiormente e como se plasman exteriormente, ben sexa nunha escultura, nun cadro, nunha foto, nun escrito, etc. Igual por iso decidín guindar ao lixo tantos papeis.
-----------
luminarias
...e mentres
unha morea de po
se vai amoreando ao pé
dos solpores
as noites comezan a espir luces
(mpf)
-----------