Sponsored images from 
View allAll Photos Tagged burato
Antonio Burato, 30/10/2016
© High Definition Trainspotting
→ Pagina Facebook: Claudio ETR.450
→ Gruppo ferroviario: Fotografia ferroviaria
Antonio Burato, 16/09/2017
© High Definition Trainspotting
→ Pagina Facebook: Claudio ETR.450
→ Gruppo ferroviario: Fotografia ferroviaria
Una coppia di Taurus E.190 di ÖBB, rispettivamente unità 016 e 012 in seconda posizione, transitano a Borghetto sull'Adige in testa ad un merci omogeneo di carri H.
Antonio Burato, 20/07/2017
© High Definition Trainspotting
→ Pagina Facebook: Claudio ETR.450
→ Gruppo ferroviario: Fotografia ferroviaria
Antonio Burato, 24/08/2018
© High Definition Trainspotting
→ Gruppo ferroviario: Fotografia ferroviaria
→ YouTube Antonio E652
→ YouTube Roberto - HDT
Antonio Burato, 29/08/2016
© High Definition Trainspotting
→ Gruppo ferroviario: Fotografia ferroviaria
→ YouTube Antonio E652
→ YouTube Roberto - HDT
Antonio Burato, 11/08/2017
© High Definition Trainspotting
→ Gruppo ferroviario: Fotografia ferroviaria
→ YouTube Antonio E652
→ YouTube Roberto - HDT
Antonio Burato, 16/09/2017
© High Definition Trainspotting
→ Gruppo ferroviario: Fotografia ferroviaria
→ YouTube Antonio E652
→ YouTube Roberto - HDT
Antonio Burato, 11/01/2018
© High Definition Trainspotting
→ Pagina Facebook: Claudio ETR.450
→ Gruppo ferroviario: Fotografia ferroviaria
Antonio Burato, 11/08/2017
© High Definition Trainspotting
→ Gruppo ferroviario: Fotografia ferroviaria
→ YouTube Antonio E652
→ YouTube Roberto - HDT
Antonio Burato, 26/04/2018
© High Definition Trainspotting
→ Gruppo ferroviario: Fotografia ferroviaria
→ YouTube Antonio E652
→ YouTube Roberto - HDT
Doppietta di livree particolari a Serravalle dell'Adige, la E.193.556 con la livrea speciale TXL With the Licence to Rail e in seconda posizione la X4 E-640 sempre di TXL con la livrea Connected by Rail.
Antonio Burato, 16/09/2017
© High Definition Trainspotting
→ Gruppo ferroviario: Fotografia ferroviaria
→ YouTube Antonio E652
→ YouTube Roberto - HDT
La francese E.436.331 in nolo a Captrain Italia sfreccia sul ponte ferroviario di viale XX Settembre ad Avenza alla testa del Modane FX-Rosignano.
Antonio Burato, 10/04/2017
© High Definition Trainspotting
→ Pagina Facebook: Claudio ETR.450
→ Gruppo ferroviario: Fotografia ferroviaria
Frío, gris, verde esquecido a prol en favor do marrón. O vento debuxa as esquinas e a choiva ameaza con dor.
Horizontes desterrados, sonos eivados, quero negarme que te coñecín, que os teus bos días dende a cama nunca foron para min.
E se te vexo de novo preto hei voltar mirar para outro lado, e se me saúdas ignorareite coma fan os gatos.
A mellor lección foi aquela na que non mencionaches palabra, na que non soubeches que pasaba.
Quixera viaxar ó outro lado deste burato negro e aparecer un millón de días atrás, poder pedirlle ós deuses a súa bendición. Pero en outono o verde sempre se volve marrón e a choiva ameaza con dor.
La música arrancada de una flauta es posible gracias a la existencia de la nada. Pues, ¿qué es, si no, un agujero perforado en la caña?
A música arrancada dunha frauta é posible grazas á existencia da nada. Pois ¿que é, se non, un burato furado na cana?
Publicada en Burato furado na cana* en Zentolos
San Juan de la Cruz, cuyo nombre secular era Juan de Yepes Álvarez y su primera identificación como fraile, Juan de San Matías. Nació en 1542 en el municipio abulense de Fontiveros, situado en la amplia paramera delimitada por Madrigal de las Altas Fontiveros),y fallecido en Úbeda, 14 de diciembre de 1591), fue un religioso y poeta místico del renacimiento español. Reformador de la Orden de Nuestra Señora del Monte Carmelo y cofundador de la Orden de los Carmelitas Descalzos con santa Teresa de Jesús.
Junto con santa Teresa de Jesús, se considera a san Juan de la Cruz la cumbre de la mística experimental cristiana. Poetas de extracción diversa como Rubén Darío, Juan Ramón Jiménez, Paul Valéry y T. S. Eliot consideraron los poemas de Juan de la Cruz no solo como la cumbre de la mística española, sino de la poesía en esta lengua. Desde 1952 es el patrono de los poetas en lengua española. Es uno de los 36 Doctores de la Iglesia, y fue canonizado por Benedicto XIII en 1726.
Fue nacido Juan de Yepes Álvarez en una familia de conversos (descendientes de judíos conversos al cristianismo), hijo de un tejedor toledano de buratos llamado Gonzalo de Yepes y de Catalina Álvarez. Tenía dos hermanos mayores llamados Francisco y Luis. El padre de Juan murió cuando tenía cuatro años lo que dejó a la familia en una difícil situación. Su hermano Luis murió cuando él tenía seis años, quizá por mala alimentación. La madre y los dos hijos restantes, Francisco y el propio Juan, sufren una acuciante pobreza por lo que se ven obligados a trasladarse primero a Arévalo, donde viven durante cuatro años, y en 1551 a Medina del Campo. La tradición achacaba a estas penalidades pasadas que Juan fuera un hombre de escasa corpulencia, bastante bajo de estatura, tanto que Santa Teresa de Jesús lo llamara «mi medio fraile». Sin embargo, en la exhumación, estudio y restauración que en 1992 hicieron de sus restos, se confirmó que su estatura estaba entre 1,60 y 1,65 m., normal para su época. El incremento de fortuna, que les reportó el matrimonio del hermano mayor con Ana Izquierdo, consiguió que se establecieran allí definitivamente. Juan, gracias a su condición de pobre de solemnidad, pudo asistir al Colegio de los Niños de la Doctrina, privilegio que le obliga a realizar ciertas contraprestaciones, como asistir en el convento, la ayuda a Misa y a los Oficios, el acompañamiento de entierros y la práctica de pedir limosna. La mínima formación recibida en el colegio le capacitó para continuar su formación en el recién creado (1551) Colegio de los jesuitas, que le dio una sólida base en Humanidades. Como alumno externo y a tiempo parcial, debía compaginar sus estudios con un trabajo de asistencia en el Hospital de Nuestra Señora de la Concepción de Medina del Campo, especializado en la curación de enfermedades venéreas.
Así, pues, entre 1559 y 1563, estudia con los jesuitas; durante los primeros tres años, recibe la formación según la novedosa Ratio Studiorum, en la que el latín era la base de todo el currículo; en el cuarto año, aparte de recibir instrucción retórica, aprende a escribir en latín, a construir versos en este idioma y a traducir a Cicerón, Julio, Julio César, Virgilio, Ovidio, Marcial y Horacio. Simultáneamente, vive las nuevas corrientes del humanismo cristiano, con estilo y comportamientos renovados en la pedagogía.
A los veintiún años, en 1563, ingresa en el Convento de los Padres Carmelitas de Medina del Campo, de la Orden de los Carmelitas, y adopta el nombre de fray Juan de san Matías. Tras realizar el noviciado entre 1563 y 1564 en el Convento de Santa Ana, se traslada a Salamanca donde estudiará en el Colegio de San Andrés de los Cármenes entre 1564 y 1567 los tres cursos preceptivos para bachillerarse en artes. Durante el tercer curso, fue nombrado, por sus destrezas dialécticas, prefecto de estudiantes en el colegio de San Andrés. (Wikipedia)
© Copyright : You can not use my photos !
© Copyright : No se pueden utilizar mis fotos !
© Copyright :Sie können nicht meine Fotos !
© Copyright : Vous ne pouvez pas utiliser mes photos !
© Copyright : Non è possibile utilizzare le mie foto!
© Copyright : ! لا يمكنك استخدام الصور الخاصة بي
© Copyright : ! איר קענען ניט נוצן מיין פאָטאָס
© Copyright : 你不能用我的照片！
© Copyright : あなたは私の写真を使用することはできません！
© Copyright : तुम मेरे फ़ोटो का उपयोग नहीं कर सकते हैं!
© Copyright : Вы не можете использовать мои фотографии!
Camiño a través de muros invencibles, baixo o lume de ceos incendiados, ata a luz de noites perennes, ata chegar a onte, de onde nunca debimos marchar.
Difícil de entender, imposible de aceptar, se non quedan estrelas nesta paisaxe, se non queda máis que este horizonte vertical.
Achégase xa a néboa que todo o rodea. Que entre en min e leve o pouco que queda. Ha quedar todo quedo. Ha quedar todo frio. Por sempre.
E nada desexaría máis que estar errado.
-------------
I walk through invincible walls, under the fire of flared up skies, up to the light of perennial nights, until arriving to yesterday, where we should never have left from.
Hard to understand, impossible to accept, if there are no stars lef in this landscape, if there's nothing else but this vertical horizon.
The fog that sorrounds everything is getting closer. May it get inside me and take away the little that's left. Everything will remain still. Everything will remain cold. Forever.
And nothing I'd wish more than being wrong.
Allariz es un municipio de la provincia de Orense, comunidad autónoma de Galicia, (España).
El Ayuntamiento de Allariz se ubica en la mitad occidental de la provincia de Orense. Su villa se compone de un conjunto urbano interesante dentro de Galicia, la cual mereció en 1971 la declaración de Conjunto Histórico Artístico
En Galicia hay muchos pueblos pequeños con un gran encanto que son ideales para visitar durante una tarde o mientras vamos de viaje para descansar un rato. Es uno de los pueblos más bonitos de Galicia. A tan sólo 25 kilómetros por autopista de Ourense, este pequeño pueblo tiene una ribera de río perfecta para disfrutar de la primavera a la sombra de los árboles, así como un gran patrimonio histórico.
Cruzado el puente, llegamos a la Iglesia de Santa María de Vilanova, también románica. Aquí veremos uno de tantos cruceiros, símbolo típicamente gallego, que se ponía delante de las parroquias como protección contra la peste. No creo que sirvieran de mucho, pero por lo menos son bastante curiosos. Si los miramos de cerca, descubriremos detalles muy interesantes.
Continuando por el paseo de la Alameda, entraremos en el Casco Histórico, declarado Conjunto Histórico Artístico en 1971, y restaurado posteriormente, lo que le valió que le concedieran el Premio Europeo de Urbanismo. No nos extrañará la concesión del premio al pasear por estas estrechas callejuelas tan gallegas, flanqueadas por robustas casas de granito. Las cuestas parece que son obligatorias en cualquier pueblo con historia, y Allariz no iba a ser menos. Hacia arriba llegaremos a los restos del antiguo castillo, junto al barrio judío, y hacia abajo volveremos a orillas del río.
Seguro que tras recorrer las callejuelas empedradas acabamos llegando a una gran explanada, el campo de la Barreira, donde se encuentra otra iglesia más, en este caso la barroca Iglesia de San Benito, y un gran edificio rectangular muy sobrio. Este mastodonte no es otro que el Real Monasterio de Santa Clara, que en su interior alberga el claustro barroco más grande de España. Al ser un monasterio de clausura, no se puede visitar el claustro. Toda una pena, aunque sí se puede entrar a la iglesia y al museo.
El monasterio fue fundado por la reina Violante en 1268, mujer de Alfonso X el Sabio, ya que aquí fue donde el rey estudió y aprendió gallego, además del dialecto portugués que se hablaba en tierras lusitanas. Durante siglos el pueblo gozó de prosperidad, al principio gracias a ser villa real, y después por los talleres de lino. Tras un periodo de decadencia, en la actualidad la villa está resurgiendo, al igual que hizo una de sus fiestas más conocidas, la Festa do Boi, en la que un buey recorre el centro de Allariz para conmemorar como Xan de Arzúa asustó a los judíos en 1317.
The Warrior's weapon and the Sophist's stole
Are sought in vain, and o'er each mouldering tower,
Dim with the mist of years, gray flits the shade of power.
(...)
Look on its broken arch, its ruined wall,
Its chambers desolate, and portals foul:
Yes, this was once Ambition's airy hall,
The Dome of Thought, the Palace of the Soul:
Behold through each lack-lustre, eyeless hole,
The gay recess of Wisdom and of Wit
And Passion's host, that never brooked control:
Can all Saint, Sage, or Sophist ever writ,
People this lonely tower, this tenement refit?
------------------------------------
A arma do guerreiro e a estola do sofista
son buscados vanamente, e sobre cada torre arruinada,
escuro pola brétema dos anos, planea agrisada a sombra do poder.
(...)
Mira no seu arco partido, a súa muralla arruinada,
os seus cuartos desolados, e portais lixados:
si, este foi nalgún tempo o amplo salón da ambición,
a cúpula do pensamento, o pazo da alma:
olla a traveso de cada burato sen ollos e sen brillo,
o alegre agocho da sabiduría e o inxenio
e hospedaxe da paixón, que nunca perdeu o control:
Pode todo o escrito por sabios, santos ou sofistas
poboar esta torre solitaria, esta vivenda reformada?
Lord Byron, Childe Harold's Pilgrimage, Canto II, 1809-10.
MÚSICA: Franco Bochicchio - The Beauty Inside
O chan que pisaban era
areoso, cheo de pedrolos e desproveito de todo tipo de vexetación. Naquel chan bastante
desigual e con barroncas dabondo, aparecían de cando en cando pequenas fochancas, o
que facía a camiñada máis difícil. Deses buratos saían a cada intre grandes aves de voo
zoupón que se escapulían en todas as direccións e que a mourenza impedía ver. Outras,
máis áxiles, erguían en bandadas e pasaban coma nubes. O mariño supoñía que eran
gaivotas riseiras e gaivotas arxénteas cuxo chiar agudo competía co ruxir do mar.
(A illa misteriosa. Julio Verne)
O sapo e a cobre
Co-a calma ben sabida
Que gasta sempre o sapo,
Marchaba un, non recordo
Xa donde foi, nin cando,
Pra donde nin que idea
Levaba; mais, ô caso:
Metida, como teñen
Costume, en un burato
Hachábase unha cobre,
Que en son de burla amargo
Lle diz a aquel: —"amigo
Si non apura o paso,
Si non da máis âs pernas,
Eu perdo catro cartos
Si a donde vai lle leva
Chegar menos de un ano."
Detívose un istante,
E o corpo revirando
Pra ver quén Ile falaba,
Responde o bon do sapo:
—"Si é certo, miña amiga,
Que sempre vou despacio,
Que gasto moita calma,
Que non altero o paso,
Repare ben, señora,
Que en troques... non me arrastro.
Leutor, meu bon amigo,
En este mundo a cantos
Poideran aplicarse
Razós como as do sapo:
Si medran e si chegan,
¡É porque ván de arrastro!
Amador Montenegro, Fábulas Galaico-Castellanas, 1917.
MÚSICA: João Gilberto- O Sapo
Vai unha humidade do carallo, unha rúa cheirenta, dunha cheirenta zona vella, dunha cidade cheirenta. Vexo como se alonxa, digolle adeus a unha deusa, díxome que me quería, non perderei un segundo máis agochandome neste burato, hei voltar á superficie e colocar todo do dereito outra vez. Ainda que sexa o derraidero movemento da partida...(libre adaptación de Sin City)
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Hace una humedad infernal, un callejón repulsivo, de una zona vieja repulsiva, de una ciudad mugrienta Veo como se aleja y le digo adión a una diosa, me dijo que me deseaba, no perderé un segundo más escondiendome en este agujero, tengo que volver a la superficie y colocar todo en su sitio otra vez. Aunque sea el último movimiento de la partida...(libre adaptación de Sin City)
coma no cine...mellor ás escuras
(a todo esto Pontevedra é unha cidade preciosa...que non se me enfade ninguén)
Fulxencio Torres non sabia ler nin escribir. Tan so foi a escola un mes, o tempo en que a nova mestra tardou é fuxir co cura recen chegado do seminario. Daquela, ao non atopar un novo mestre que viñera a aldea ( curas naqueles tempos tiñamos dabondo), moitos nenos foron para a vila de Ponte das Cruces , e outros, como Fulxencio , aos campos ou a mina. Nunca tivo moitos amigos ; seu can e os tres ou catro dá cuadrilla, pero todo ou mundo sentíase mais seguro , se ou caladiño de Fulxencio estaba a traballar ao seu carón Tardou moito en casar xa que polo camiño que vai dá casa a mina e desta ao bar moitas mozas non andan , e as que andan , andan ao que andan. A verdade e que a Marica foi por el, ou mais ben polo primeiro que atopou. Víase solteira e sen casa. A muller do seu irmán votouna dá casa dos seu pais. Se algo tiña claro ista é que a casa so pode ter unha dona
Fulxencio deixouse ir. Poucas cousas trabucaron na súa vida, agás a cama que fíxose mais grande. Non pódese dicir que non fora feliz. A mina e ou bar seguían non seu sitio, e a casa estaba mais limpa e ordenada Non faltaba unha cunca de caldo e un pequeno bolo de pan na mesa cando voltaba para ela. Ollaba abraiado a súa muller que falaba e falaba, e as veces ata a escoitaba . Deste modo enterouse que veu unha nova mestra, pero co seu home, para alivio dá aldea, . ou que na praza abriran un novo ultramarinos onde tiñan de todo. Tamén empezou a ir a misa os domingos, non por un sentimento relixioso, senón, en parte por non oír os berros de Marica, que quería que toda aldea a vira ir ,collida do brazo do seu home ,ao oficio, e en parte por que tras a misa , podía escoitar ,totalmente ensimesmado, a banda do pobo A música espertaba nel sensación descoñecidas que podían mesmo facer que se encheran os ollos de auga con algunha peza
Non tiveron fillos. Durante uns anos intentáralo pero Marica non preñaba. Logo o foron esquecendo. As veces Fulxencio notaba como ela levantábase non medio dá noite e pechabase na cociña a chorrar . Non sabia o que facer e
a deixaba, simulando estar durmindo cando voltaba, En realidade tras os seu ollos pechados, debatíase a vergoña e o desexo por abrazala. . Foron dias difíciles e sen xeito
Nos derradeiros dias dun abril , chamarono das oficinas, onde dixéronlle que pechaban. Trinta e oito anos na mina remataron nun papeliño e uns cantos cartos. Aquela noite na cama coa ollada perdida non teito, preguntábase que faría mañan .Se alúmenos este dor de testa o deixara pensar ou se fora domingo saberíano. Súa muller rompeu o silencio que angustiaba e preguntoulle que ía ser deles. Virouse cara ela e veu que bagoas silenciosas rodaban polo seu rostro. Esta vez si. Aquel home calado e de corpo rudo, con aquelas mans ásperas e cheas de callos foi capaz de abrazala , cun rio de agarimo e a dozura retido durante anos . Ela perdeuse aniñada nel embargada cun sentimento intenso dun amor infinito que literalmente paroulle o corazón. El non se decatou. Na súa mente ,por enriba do dor ,soaban as notas daquela peza dá banda, que enchíanlle os ollos de auga, a son dá voz de Marica, ou rostro dous compañeiros dá cuadrilla e unha oscuridade crecente, como a dá mina, na que foi pouco a pouco disipándose a súa consciencia e o calor daqueles dous corpos abrazados,
Fulxencio Torres, como dixen non sabia ler nin escribir, so sabia traballar naquel burato na terra sen mais horizonte que ou que deixaba cada mañan nas súas costas a vida
(...)
Despois viña o Silvestre, gran larpeiro, que cuáseque sempre andaba bébedo si tiña cartos ou o convidaban, e si os non tiña andaba ás escurrichas que quedaban nas cuncas, nas tabernas. Bocapodre, malfalado cando bebía, pero si non cataba viño, o que acontecía poucas veces, era respeitoso con todos e pra falar de Dios tiraba a boina con buratos por onde lle saía unha presa de cabelos griseiros e chamáballe Nuestro Amo. Unha vez que pasaba o abade cos Divinos pra unha panadeira que estaba nas derradeiras, cando lle dixeron pra quén era, o Silvestre berróu: ¡deixade morrer a esa derramadora de pan!
(...)
Ánxel Sevillano, Historias do canizo, 1979.
MÚSICA: NEIL DIAMOND - Red Red Wine
Praia de Portizuelo - Luarca
Para chegar ó "Oleo Furao" nesta praia, esa mole de pedra con dous buratos a modo de ollos dun monstruo que asoma a cabeza entre as rochas ou a auga segundo estea a marea, hai que pasar por aquí.
E para pasar por aquí ten que estar ben baixa a marea. Toda esa area que se ve queda cuberta cando sube, polo menos nas mareas vivas. Agás que iso non é area, senón pedras, relativamente grandes e non pulidas para o que sería de agardar na costa, claro que isto é o Cantábrico.
Así pois, non será esta a miña praia favorita para ir toma-lo sol, nin de lonxe, pero esa bravura do mar, sumada a unha particular sensación de aillamento, simplemente molan. E é curioso, pois case, salvando as tremendas distancias (e non so en kilómetros, uns 300) é como no Areal de Trece (Camariñas), so que mentras no areal non hai un núcleo urbán en kilómetros, aquí Luarca está apenas uns centenares de metros detrás do fotógrafo.
Acantilado de por medio, claro.
Ah, e o Oleo Furao queda xirándose 90 graos á esquerda, mentras que a entrada á praia está detrás dese muro da dereita en primeiro plano, parte dese acantilado.
------------
Portizuelo beach - Luarca
In order to get to the "Oleo Furao" in this beach, that big rock with a couple of holes resembling the eyes of a giant showing his head over the stones or the water depending on the tide, you have to go through here.
And in order to go through here, the tide must be low. All that sand remains under water when the tide turns, at least when they are really high. Except for that isn't sand but stones, relatively big and not polished compared to what you would expect on the coast, but then again, this is the Cantábrico.
So, this won't be my favorite beach for sunbaths, ever, but that wild sea, togheter with a particular isolation feeling, are just cool. And it's curious since, despite of the distance in the comparison (not only in kilometers, about 300) it's like the Areal de Trece (Camariñas), only that while in the Areal there's no urban place in kilometers around, here Luarca is just a few hundred meters behind the photographer.
And a cliff in the middle of the way, of course.
Ah, and Oleo Furao is placed just 90 degrees to the left, while the entrance to this beach is just behind that wall on the right foreground, part of such cliff.
Cartel da nosa expo colectiva para o Arenteiro Fotográfico 2019. Foto do cartel de teté D. Estate, texto introductorio de Juan Rúa:
Pobreza. Emigración. Abandono.
A mocidade foxe. A xente maior morre. Non nacen meniños. Aldeas sen xente. Lembranzas, buratos... Ninguén, e silencio.
Chove. Pingas. Podrecen as madeiras. Afúndense os lousados. Caen as paredes. Casas esborralladas. Queda unha ruína: sen vida, sen luz e sen alma. Cadaleito desfeito do que foi e non é, porque o deixaron morrer, porque o mataron...
Ninguén sementa tomates, nin centeo, nin patacas... Ninguén recolle as mazás que podrecen estradas polo chan... Ninguén! Uces, toxos e xestas medran nas hortas e nas cortiñas, e nos campos de fútbol e de baloncesto.
Silvas nos camiños. Penicos oxidados, mesas rotas, cadeiras absurdas, portas sen porta, fiestras para nada, columpios sen nenos...
O vello radiocasete está roto e xa non toca porque as herbas medraron no campo da festa, porque xa non hai mocidade, porque xa non hai quen baile...
Táboas podres, botas tiradas, lavadoras que non lavan... Dúas trabes queimadas sosteñen unha silva: o cumio do absurdo.
Baleirada. Que non baleira. Abandono obrigado. Non por gusto, senón por forza. Porque todos os camiños estaban pechados, menos o da morte. E despois da morte veu o ninguén. E despois a noite, o silencio e as sombras.
Pero o tempo é redondo, coma un prato vello, ferido por unha culler enfurruxada...
Juan Rúa
A.F. ”O Potiños” –
O Carballiño, novembro 2019
Revelaron os galos ao día
A rend'o piorno nun craro luar
Espallou n'as augas unha letanía
E fíos d'as tellas pasou de vagar
O gato d'a vella doña Estefaldía
Rancia señoría
Que se espiolla ao lar
E aparenta ao día
No balcón a fiar.
Rancia señoría que tapa os buratos
D'o estrado c'os foros comestos d'os ratos.
Rancia señoría de maravedí
Dentes de can vello, halda d'organdí.
¿Que foi da velliña Marica Pepiña
Que andaba n'a casa dende bigardona?
¿Que foi d'a galiña moñuda que tiña?
¡Levaba os pitiños como unha infanzona!
Como son tan vellas ama e mangoleta
Toman augas d'herbas crebadas no lar,
Levan polainiños feitos de calceta,
Como son tan vellas hanse de cuidar.
O leite d'a vaca mercan os veciños;
Un rapaz moi novo que se doe d'o peito;
Y'ama d'o crego para os seus touciños
E a moza para un vello que lle escofa o leito
Para vender o leite d'a vaca mareña.
Ellas toman solo augas de malvela.
Toma as augas doña Estefaldía,
Toda entre refaixos sentada n'a cama.
Sopla a mangoleta n'a lareira fría
E inflando as fazulas levanta unha flama.
A galiña canta baixo d'o balcón,
Doña Estefaldía salta n'o alfombrín.
Sai a mangoleta batindo o portón
E o galo moceiro canta paladín.
¿Que foi d'a poedora galiña moñuda,
Das calzas lilailas e tan repoludas?
¿Que foi d'a velliña Marica Pepiña?
¿Que foi d'a fidalga tan magra e tan galga?
Morreu a galiña aos dentes d'a marta.
Morreu a fidalga d'augas quentes farta.
A mangoleteira
Ficou na lareira.
O trasno as vexigas estoupou nas vellas,
Fai a ronda o gato polo fío d'as tellas,
E camiña o tempo facendo sua rúa,
Por arcos de sol, por arcos de lúa.
Ramón del Valle-Inclán
A Coruña, El Noroeste, 5/4/1910
MÚSICA: Julie Fowlis - An Roghainn Dàin Do Eimhir XXII
Postcard size - "T. Burato I. e R. Fotografo di Corte". Zara 1910's
Ubermor paper.
"I. e R." is the italian translation for "K. u. K.".
Naiskos funerario, mármore do Pentélico. Atopado no antigo cemiterio do Cerámico, Atenas. Un xove guerreiro ateniense co seu equipamento militar completo e vestindo unha clámide é representado no campo de batalla, avanzando vigorosamente á dereita. Leva un escudo no seu brazo esquerdo e levaría tamén unha espada na súa man dereita. Os buratos na fronte foron utilizados para fixar un casco de bronce ou unha coroa. A dramática expresión facial e o movemento do corpo recorda a obras do escultor de Paros Skopas. O nome do guerreiro morto está gravado no epistilo do naiskos: Aristonautes fillo de Archenautes, do demos de Halai. A base do lutróforo conservado no acroterion central do naiskos indica que morreu solteiro. 350-325 a.C.
Un dos elementos de maior interese do convento franciscano da Concepción de Cambados é o seu sistema hidráulico construído á par do edificio alá polas últimas décadas do seculo XVI. Obtense a auga de dúas minas furadas nun extremo da horta do pazo da Capitana ou Granxa de Pérez, que deita nun estanque, dúas canles labradas en pedra e un lavadoiro dentro da eira deste pazo, todo impecablemente conservado ata o día de hoxe. As canles, tras se uniren nunha única peza, corrían polo camiño do Sabugueiro en dirección ao convento ata unha distancia duns 700 metros, entrando pola parte norte da horta dos frades. Xa dentro do recinto amurallado era utilizada esta auga para a rega das froiteiras, leiras de cereal e horta de verduras e legumes, así como para as fontes, lavadoiro e servizo da igrexa, contando con varias bocas, das que se conservan dúas. A fonte de maior calidade é a que serve na antesancristía, composta por unha pía superior onde deita a auga procedente das canles por gravidade, labrada na fronte cunha liña de bolas e dúas testas de anxos coas ás enlazadas mediante unha guirlanda, coas testas hoxe desafortunadamente desaparecidas. Desa pía receptora pasa a outra da que ten conta unha columniña e que ten un burato practicado que fai de sumidoiro. Outra fonte máis sinxela sitúase á beira do lavadoiro do que hoxe é a Biblioteca Municipal, antes casa de Fraga ou de Furruxe, familia que se fixo coa propiedade da horta do convento tras a desamortización. Esta fonte lábrase cunha cara moi tosca que deita a auga pola boca como é común. É posible que unha peza reutilizada nun valo da rúa da Parra, moi próxima, e hoxe desaparecida, fose outra boca de fonte, aínda que a súa calidade maior fai pensar que con maior probabilidade proveña da vella igrexa de Santa Mariña de Ozo tras a súa ruína.
Todo este sistema estivo funcionando durante centos de anos ata que os donos decidiron urbanizar a horta desde os anos 80 do pasado século, ficando destruído todo o tramo de canle que a cruzaba. Posteriormente, nos primeiros anos do século presente, foron urbanizados predios próximos que de vello eran destinados ao cultivo, polos que tamén pasaba esa canle. Deste último tramo conserváronse algunhas pezas que se aproveitaron para cerrar o paso a vehículos a un solar que os novos tempos non permitiron urbanizar e aí seguen. Por máis que levo intentado que as autoridades municipais conserven os derradeiros fragmentos deste sistema hidráulico tan interesante, non hai caso, sinto que o desprezo pola nosa Historia é unha constante nesta vila, a pesar das aparencias. Pouco costaría reunir esa media ducia de pezas para conservar nalgún dos xardíns que se abeiran á igrexa do convento cunha mínima explicación que indique o que son.
Hai que salientar que xa a Ramón Cabanillas lle chamara a atención o vizoso da horta dos frades e o son da auga que a percorría, e así se pode ver no seu poema "O sábado na escola" publicado en "Vento Mareiro" no 1915:
(...)
Pol-as ventanas, da horta
deitada ó sol, sonolenta,
rubía o cantar da ágoa
nos fondos pilóns de pedra
e os arumes dos laranxos,
dos craudios e das pereiras...
¡Ou vellas hortas dos frades
silenzosas, limpas, frescas,
de mainos soutos sombrizos,
coidados tallóns de afresas,
podados buxos que visten
de pracidez as carreiras,
doces froitas, ágoas craras
e longas mesas de pedra
baixo o encanto dos parrales
que recobren as grorietas!
¡Ou vellas hortas dos frades,
arumadas pol-a lenda,
que gardades as historias
de outros tempos, envolveitas
no misterio de altos valos
en que verdexan as edras!
(...)
MÚSICA: G. F. Händel. Water Music. "Overture"
5840 MuzMGS Group portrait of Austro-Hungarian soldiers Museum of the City of Split Grupni portret austrougarskih vojnika Muzej grada Splita T. Burato Zadar MGS 24046 Johan Seitz Wien MGS 26809
Split City Museum exhibition - "Split and the World War I." . Exhibits are a part of the Split City Museum collection and the exhibition will be available until October 15, 2015 at the Gallery of the Museum (Dioklecijanova b.b.).
The exhibition was organized within the framework of the national program of marking the centenary of the First World War with the support of the Ministry of Culture and the Split city.
Although Split and Dalmatia were not directly involved in the military operations, the war had a strong reflection on the life of the population and impacted the overall political, social, economical and cultural development, not only during the war itself, but through severe consequences, felt even for years after the war.During the research and procession of the materials, it has been found, that in many family legacies, particularly in family albums of this area, memories of the events of the First World War were perserved. Various museum objects are a part of the exhibition - providing information about people, events and phenomena of the period before, during and after the World War I. in Split. In addition to photos and documentary, there are weapons, equipment, parts of uniforms, flags, decorations, medals and badges. Pictures, graphics and sculptures introduce us to the protagonists of the art scene of that time. The numismatic collection holds pieces of paper and coins of the Austro-Hungarian Empire, which in 1892 introduced the Crown as a currency unit that was in use until the final collapse of the country at the end of the war.
Un dos elementos de maior interese do convento franciscano da Concepción de Cambados é o seu sistema hidráulico construído á par do edificio alá polas últimas décadas do seculo XVI. Obtense a auga de dúas minas furadas nun extremo da horta do pazo da Capitana ou Granxa de Pérez, que deita nun estanque, dúas canles labradas en pedra e un lavadoiro dentro da eira deste pazo, todo impecablemente conservado ata o día de hoxe. As canles, tras se uniren nunha única peza, corrían polo camiño do Sabugueiro en dirección ao convento ata unha distancia duns 700 metros, entrando pola parte norte da horta dos frades. Xa dentro do recinto amurallado era utilizada esta auga para a rega das froiteiras, leiras de cereal e horta de verduras e legumes, así como para as fontes, lavadoiro e servizo da igrexa, contando con varias bocas, das que se conservan dúas. A fonte de maior calidade é a que serve na antesancristía, composta por unha pía superior onde deita a auga procedente das canles por gravidade, labrada na fronte cunha liña de bolas e dúas testas de anxos coas ás enlazadas mediante unha guirlanda, coas testas hoxe desafortunadamente desaparecidas. Desa pía receptora pasa a outra da que ten conta unha columniña e que ten un burato practicado que fai de sumidoiro. Outra fonte máis sinxela sitúase á beira do lavadoiro do que hoxe é a Biblioteca Municipal, antes casa de Fraga ou de Furruxe, familia que se fixo coa propiedade da horta do convento tras a desamortización. Esta fonte lábrase cunha cara moi tosca que deita a auga pola boca como é común. É posible que unha peza reutilizada nun valo da rúa da Parra, moi próxima, e hoxe desaparecida, fose outra boca de fonte, aínda que a súa calidade maior fai pensar que con maior probabilidade proveña da vella igrexa de Santa Mariña de Ozo tras a súa ruína.
Todo este sistema estivo funcionando durante centos de anos ata que os donos decidiron urbanizar a horta desde os anos 80 do pasado século, ficando destruído todo o tramo de canle que a cruzaba. Posteriormente, nos primeiros anos do século presente, foron urbanizados predios próximos que de vello eran destinados ao cultivo, polos que tamén pasaba esa canle. Deste último tramo conserváronse algunhas pezas que se aproveitaron para cerrar o paso a vehículos a un solar que os novos tempos non permitiron urbanizar e aí seguen. Por máis que levo intentado que as autoridades municipais conserven os derradeiros fragmentos deste sistema hidráulico tan interesante, non hai caso, sinto que o desprezo pola nosa Historia é unha constante nesta vila, a pesar das aparencias. Pouco costaría reunir esa media ducia de pezas para conservar nalgún dos xardíns que se abeiran á igrexa do convento cunha mínima explicación que indique o que son.
Hai que salientar que xa a Ramón Cabanillas lle chamara a atención o vizoso da horta dos frades e o son da auga que a percorría, e así se pode ver no seu poema "O sábado na escola" publicado en "Vento Mareiro" no 1915:
(...)
Pol-as ventanas, da horta
deitada ó sol, sonolenta,
rubía o cantar da ágoa
nos fondos pilóns de pedra
e os arumes dos laranxos,
dos craudios e das pereiras...
¡Ou vellas hortas dos frades
silenzosas, limpas, frescas,
de mainos soutos sombrizos,
coidados tallóns de afresas,
podados buxos que visten
de pracidez as carreiras,
doces froitas, ágoas craras
e longas mesas de pedra
baixo o encanto dos parrales
que recobren as grorietas!
¡Ou vellas hortas dos frades,
arumadas pol-a lenda,
que gardades as historias
de outros tempos, envolveitas
no misterio de altos valos
en que verdexan as edras!
(...)
MÚSICA: Rosendo - Loco por incordiar
Un dos elementos de maior interese do convento franciscano da Concepción de Cambados é o seu sistema hidráulico construído á par do edificio alá polas últimas décadas do seculo XVI. Obtense a auga de dúas minas furadas nun extremo da horta do pazo da Capitana ou Granxa de Pérez, que deita nun estanque, dúas canles labradas en pedra e un lavadoiro dentro da eira deste pazo, todo impecablemente conservado ata o día de hoxe. As canles, tras se uniren nunha única peza, corrían polo camiño do Sabugueiro en dirección ao convento ata unha distancia duns 700 metros, entrando pola parte norte da horta dos frades. Xa dentro do recinto amurallado era utilizada esta auga para a rega das froiteiras, leiras de cereal e horta de verduras e legumes, así como para as fontes, lavadoiro e servizo da igrexa, contando con varias bocas, das que se conservan dúas. A fonte de maior calidade é a que serve na antesancristía, composta por unha pía superior onde deita a auga procedente das canles por gravidade, labrada na fronte cunha liña de bolas e dúas testas de anxos coas ás enlazadas mediante unha guirlanda, coas testas hoxe desafortunadamente desaparecidas. Desa pía receptora pasa a outra da que ten conta unha columniña e que ten un burato practicado que fai de sumidoiro. Outra fonte máis sinxela sitúase á beira do lavadoiro do que hoxe é a Biblioteca Municipal, antes casa de Fraga ou de Furruxe, familia que se fixo coa propiedade da horta do convento tras a desamortización. Esta fonte lábrase cunha cara moi tosca que deita a auga pola boca como é común. É posible que unha peza reutilizada nun valo da rúa da Parra, moi próxima, e hoxe desaparecida, fose outra boca de fonte, aínda que a súa calidade maior fai pensar que con maior probabilidade proveña da vella igrexa de Santa Mariña de Ozo tras a súa ruína.
Todo este sistema estivo funcionando durante centos de anos ata que os donos decidiron urbanizar a horta desde os anos 80 do pasado século, ficando destruído todo o tramo de canle que a cruzaba. Posteriormente, nos primeiros anos do século presente, foron urbanizados predios próximos que de vello eran destinados ao cultivo, polos que tamén pasaba esa canle. Deste último tramo conserváronse algunhas pezas que se aproveitaron para cerrar o paso a vehículos a un solar que os novos tempos non permitiron urbanizar e aí seguen. Por máis que levo intentado que as autoridades municipais conserven os derradeiros fragmentos deste sistema hidráulico tan interesante, non hai caso, sinto que o desprezo pola nosa Historia é unha constante nesta vila, a pesar das aparencias. Pouco costaría reunir esa media ducia de pezas para conservar nalgún dos xardíns que se abeiran á igrexa do convento cunha mínima explicación que indique o que son.
Hai que salientar que xa a Ramón Cabanillas lle chamara a atención o vizoso da horta dos frades e o son da auga que a percorría, e así se pode ver no seu poema "O sábado na escola" publicado en "Vento Mareiro" no 1915:
(...)
Pol-as ventanas, da horta
deitada ó sol, sonolenta,
rubía o cantar da ágoa
nos fondos pilóns de pedra
e os arumes dos laranxos,
dos craudios e das pereiras...
¡Ou vellas hortas dos frades
silenzosas, limpas, frescas,
de mainos soutos sombrizos,
coidados tallóns de afresas,
podados buxos que visten
de pracidez as carreiras,
doces froitas, ágoas craras
e longas mesas de pedra
baixo o encanto dos parrales
que recobren as grorietas!
¡Ou vellas hortas dos frades,
arumadas pol-a lenda,
que gardades as historias
de outros tempos, envolveitas
no misterio de altos valos
en que verdexan as edras!
(...)
MÚSICA: Barry kerr & Seána Davey - "The Jolly Tinker " and "James Morrisons"
Fotografía presentada en la XV Gymkhana de Canonistas.com, de un total de 15, correspondiente al tema: "Túnel"
Rhyton de prata coa forma dunha cabeza bovina, con cornos de ouro e unha roseta na fronte. O bozal, que ten un burato de verquido, e de ouro prateado, como tamén o eran inicialmente os ollos e o interior das orellas. Tumba IV (384)
Século XVI a.C. Micenas.
Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas.
... AO AFOGADO
...Xa che levaran os ollos
...relingadores de lonxanías
e pescadores de profondidades
...Xa che levaran a voz
...asolagada n-a furna xiróvaga
por onde escoan as tempestades
...Xa che levaran os azos
...enmallados n-a rede sonora
d'os cordaxes ereutos
...O vento aínda escovaba
c'as poutas d'escuma
...n-a xerfa
..............mais cadaleitos
...Ibas xuntando soedades
...Por un burato d'o Mar
chopaches un día a buscar-te
...A noiva goleta
...enloitada de branco
...que cose roitas esquencidas
...acena n-o vento as suas velas
como ese pano d'as despedidas.
Manuel Antonio, De catro a catro, 1928
MÚSICA: Black Sabbath - Children Of The Sea
Tempo de invernía, brétemas, xurradas, pedrazo e retumbar de lóstregos; todo o ten que aturar o vello piorno esquecido na eira dunha casa que noutro tempo enchía de millo cada burato entre as doelas. A cancela esnaquizada, a porta do piorno fendida, as silvas no valo de rebos, os fentos no piso da eira... Todos son signos do paso do tempo e a decadencia, pero por baixo dela está a dura pedra de gran e as tellas dos cavaqueiros do país tendo conta da súa dignidade. Así estamos todos nestes tempos de tormenta.
MÚSICA: Milladoiro - O bruxo da montaña
Un dos elementos de maior interese do convento franciscano da Concepción de Cambados é o seu sistema hidráulico construído á par do edificio alá polas últimas décadas do seculo XVI. Obtense a auga de dúas minas furadas nun extremo da horta do pazo da Capitana ou Granxa de Pérez, que deita nun estanque, dúas canles labradas en pedra e un lavadoiro dentro da eira deste pazo, todo impecablemente conservado ata o día de hoxe. As canles, tras se uniren nunha única peza, corrían polo camiño do Sabugueiro en dirección ao convento ata unha distancia duns 700 metros, entrando pola parte norte da horta dos frades. Xa dentro do recinto amurallado era utilizada esta auga para a rega das froiteiras, leiras de cereal e horta de verduras e legumes, así como para as fontes, lavadoiro e servizo da igrexa, contando con varias bocas, das que se conservan dúas. A fonte de maior calidade é a que serve na antesancristía, composta por unha pía superior onde deita a auga procedente das canles por gravidade, labrada na fronte cunha liña de bolas e dúas testas de anxos coas ás enlazadas mediante unha guirlanda, coas testas hoxe desafortunadamente desaparecidas. Desa pía receptora pasa a outra da que ten conta unha columniña e que ten un burato practicado que fai de sumidoiro. Outra fonte máis sinxela sitúase á beira do lavadoiro do que hoxe é a Biblioteca Municipal, antes casa de Fraga ou de Furruxe, familia que se fixo coa propiedade da horta do convento tras a desamortización. Esta fonte lábrase cunha cara moi tosca que deita a auga pola boca como é común. É posible que unha peza reutilizada nun valo da rúa da Parra, moi próxima, e hoxe desaparecida, fose outra boca de fonte, aínda que a súa calidade maior fai pensar que con maior probabilidade proveña da vella igrexa de Santa Mariña de Ozo tras a súa ruína.
Todo este sistema estivo funcionando durante centos de anos ata que os donos decidiron urbanizar a horta desde os anos 80 do pasado século, ficando destruído todo o tramo de canle que a cruzaba. Posteriormente, nos primeiros anos do século presente, foron urbanizados predios próximos que de vello eran destinados ao cultivo, polos que tamén pasaba esa canle. Deste último tramo conserváronse algunhas pezas que se aproveitaron para cerrar o paso a vehículos a un solar que os novos tempos non permitiron urbanizar e aí seguen. Por máis que levo intentado que as autoridades municipais conserven os derradeiros fragmentos deste sistema hidráulico tan interesante, non hai caso, sinto que o desprezo pola nosa Historia é unha constante nesta vila, a pesar das aparencias. Pouco costaría reunir esa media ducia de pezas para conservar nalgún dos xardíns que se abeiran á igrexa do convento cunha mínima explicación que indique o que son.
Hai que salientar que xa a Ramón Cabanillas lle chamara a atención o vizoso da horta dos frades e o son da auga que a percorría, e así se pode ver no seu poema "O sábado na escola" publicado en "Vento Mareiro" no 1915:
(...)
Pol-as ventanas, da horta
deitada ó sol, sonolenta,
rubía o cantar da ágoa
nos fondos pilóns de pedra
e os arumes dos laranxos,
dos craudios e das pereiras...
¡Ou vellas hortas dos frades
silenzosas, limpas, frescas,
de mainos soutos sombrizos,
coidados tallóns de afresas,
podados buxos que visten
de pracidez as carreiras,
doces froitas, ágoas craras
e longas mesas de pedra
baixo o encanto dos parrales
que recobren as grorietas!
¡Ou vellas hortas dos frades,
arumadas pol-a lenda,
que gardades as historias
de outros tempos, envolveitas
no misterio de altos valos
en que verdexan as edras!
(...)
MÚSICA: Philip Glass - Facades
Un dos elementos de maior interese do convento franciscano da Concepción de Cambados é o seu sistema hidráulico construído á par do edificio alá polas últimas décadas do seculo XVI. Obtense a auga de dúas minas furadas nun extremo da horta do pazo da Capitana ou Granxa de Pérez, que deita nun estanque, dúas canles labradas en pedra e un lavadoiro dentro da eira deste pazo, todo impecablemente conservado ata o día de hoxe. As canles, tras se uniren nunha única peza, corrían polo camiño do Sabugueiro en dirección ao convento ata unha distancia duns 700 metros, entrando pola parte norte da horta dos frades. Xa dentro do recinto amurallado era utilizada esta auga para a rega das froiteiras, leiras de cereal e horta de verduras e legumes, así como para as fontes, lavadoiro e servizo da igrexa, contando con varias bocas, das que se conservan dúas. A fonte de maior calidade é a que serve na antesancristía, composta por unha pía superior onde deita a auga procedente das canles por gravidade, labrada na fronte cunha liña de bolas e dúas testas de anxos coas ás enlazadas mediante unha guirlanda, coas testas hoxe desafortunadamente desaparecidas. Desa pía receptora pasa a outra da que ten conta unha columniña e que ten un burato practicado que fai de sumidoiro. Outra fonte máis sinxela sitúase á beira do lavadoiro do que hoxe é a Biblioteca Municipal, antes casa de Fraga ou de Furruxe, familia que se fixo coa propiedade da horta do convento tras a desamortización. Esta fonte lábrase cunha cara moi tosca que deita a auga pola boca como é común. É posible que unha peza reutilizada nun valo da rúa da Parra, moi próxima, e hoxe desaparecida, fose outra boca de fonte, aínda que a súa calidade maior fai pensar que con maior probabilidade proveña da vella igrexa de Santa Mariña de Ozo tras a súa ruína.
Todo este sistema estivo funcionando durante centos de anos ata que os donos decidiron urbanizar a horta desde os anos 80 do pasado século, ficando destruído todo o tramo de canle que a cruzaba. Posteriormente, nos primeiros anos do século presente, foron urbanizados predios próximos que de vello eran destinados ao cultivo, polos que tamén pasaba esa canle. Deste último tramo conserváronse algunhas pezas que se aproveitaron para cerrar o paso a vehículos a un solar que os novos tempos non permitiron urbanizar e aí seguen. Por máis que levo intentado que as autoridades municipais conserven os derradeiros fragmentos deste sistema hidráulico tan interesante, non hai caso, sinto que o desprezo pola nosa Historia é unha constante nesta vila, a pesar das aparencias. Pouco costaría reunir esa media ducia de pezas para conservar nalgún dos xardíns que se abeiran á igrexa do convento cunha mínima explicación que indique o que son.
Hai que salientar que xa a Ramón Cabanillas lle chamara a atención o vizoso da horta dos frades e o son da auga que a percorría, e así se pode ver no seu poema "O sábado na escola" publicado en "Vento Mareiro" no 1915:
(...)
Pol-as ventanas, da horta
deitada ó sol, sonolenta,
rubía o cantar da ágoa
nos fondos pilóns de pedra
e os arumes dos laranxos,
dos craudios e das pereiras...
¡Ou vellas hortas dos frades
silenzosas, limpas, frescas,
de mainos soutos sombrizos,
coidados tallóns de afresas,
podados buxos que visten
de pracidez as carreiras,
doces froitas, ágoas craras
e longas mesas de pedra
baixo o encanto dos parrales
que recobren as grorietas!
¡Ou vellas hortas dos frades,
arumadas pol-a lenda,
que gardades as historias
de outros tempos, envolveitas
no misterio de altos valos
en que verdexan as edras!
(...)
MÚSICA: Philip Glass and Tim Fain perform PENDULUM Live