View allAll Photos Tagged asia
Spanje heeft zijn stierenvechten, de Filipijnen hun sabong, hanengevechten. Volksvermaak is het, dat iedere dag wel ergens plaatsvindt. Maar dan wel van het laagste allooi. Want het mag dan een oude traditie zijn om hanen elkaar te laten doodvechten, walgelijk is het wel, net als stierenvechten overigens. Wie het Bijbelwoord gelooft dat de schepping zucht om de zonde van de mens, kan toch niet aanzien dat mensen daar voor hun plezier nog een fikse schep bovenop doen?
Voorstanders zullen tegenwerpen dat de hanen een luizenleventje hebben geleid – net als die stieren in Spanje. Of ze wijzen fijntjes op het lekkere stukje vlees op iemands bord, dat hem kennelijk het zicht ontneemt op de kilometerslange lange rij koeien en varkens die dagelijks de gang naar het slachthuis maken. Alsof daar niet iets van treurigheid in zit. Ze hebben natuurlijk gelijk, en toch. Om nu van een slachting zelf te gaan zitten genieten? Daar komt het vele geld bij dat door het goklustig mannelijk publiek over de balk wordt gesmeten. Ook dat deugt natuurlijk van geen kant.
De wijk San Andres in de Filippijnse hoofdstad Manilla kent geen gewetensbezwaarden. Daar is het op zaterdagmiddag een geweldige drukte van mannen en jongens die op de gevechten in de cockpit –zoals de hanenarena wordt genoemd– zijn afgekomen. Vanwege het aanhoudende hanengekraai dat uit het gebouw opklinkt, rijd je de locatie niet gauw voorbij.
Maar binnen wordt dat overstemd door het geroep van het publiek op de tribunes. Mannen die hun inzet op een van de hanen met veel tamtam doorgeven aan de tussenpersonen die zich hier en daar hebben opgesteld.
Zodra de twee hanen in de arena zijn losgelaten, wordt het stil. Vooraf zijn de dieren voorgesteld aan het publiek, in de trant van: „kijk eens hoe fel de mijne is” en hebben de eigenaren de hanen alvast tegen elkaar opgehitst.
Maar dan wordt het menens. Soms lopen de vogels quasinonchalant en pikkend op de grond om elkaar heen, om vervolgens elkaar regelrecht in de veren te vliegen. Wild fladderend en met vooruit gestoken poten hakken ze op elkaar in. In het vlijmscherpe mes dat aan een van de poten is vastgebonden, zit natuurlijk het venijn. Deze gemene dolk maakt dat gevechten nooit langer dan twee, drie minuten duren. Dan zakt algauw een van de twee door de poten en blijft hij als een zielig hoopje veren liggen, terwijl de winnaar op zijn kop en ogen blijft inpikken. De scheidsrechter in de cockpit probeert vaak nog de verenhoop weer op zijn poten te hijsen, maar meestal is dat tevergeefs. Op de tribunes innen winnaars hun peso’s; verliezers moeten dokken. En op het scorebord noteert een medewerker de gegevens van de haan die gewonnen heeft. Die is dan al naar een team verzorgers gebracht om te worden opgelapt en klaargestoomd voor de volgende ronde. De gedode haan verdwijnt in de koekenpan van de eigenaar.
In een aangrenzend zaaltje staan al die tijd tientallen mannen te wachten om hun haan in de arena te droppen. Het dodelijke mes is dan al om een poot gebonden, maar blijft tot vlak voor de strijd ingepakt.
Klik hier!
Zodra je er oog voor krijgt, blijkt de stad Manilla, en eigenlijk de hele Filipijnen, één grote cockpit. In iedere straat, steeg of krottenwijk staan ze wel: kooien met daarin een enkele haan. En dan moet je al die mannen bij hun woonhuisjes eens zien knuffelen met hun vogel. Ze hebben ze in hun armen alsof het een baby is, en strelen over de verenpracht alsof ze een wandelende schatkist in handen hebben. Maar hanen kosten juist veel geld, en dat is vanwege de speciale voeding die ze vaak krijgen om krachtpatser te worden. Menige moeder en echtgenote in de sloppenwijken wordt wel eens wanhopig vanwege het kostbare inkomen dat pa weer eens heeft vergooid aan zijn haan.
En wat het uiteindelijk oplevert? Filipijnse mannen hebben heel wat uit te leggen wanneer ze ’s avonds weer eens met hun gezin aan een hanenbout zitten te kluiven.
NEW!
Glam Affair - Lelutka Mesh Head Applier - Liss skin ( KUSTOM9 (
LeLutka Mesh Head-STELLA
Model / photo Asia Rae
New
*chronokit* Military Sarrouel Pants Khaki
*chronokit* Tanktop02 Camouflage3 -
New *PosESioN* Mantis Set
*chronokit* Sportswear01 Red/
*chronokit* Fabre Pants
*chronokit* Belt
Dura Kimukimu(Dark Brown)
Glam Affair - Lilith
- .HoD. - End Of The Night Piercing Set
Located in the wealthy residential suburb of Beverly Hills about 6 km north of downtown Cebu is an enormous Taoist Temple. It was built by Cebu's substantial Chinese community (the Chinese make up about 15% of Cebu's population).
The temple is the a center of worship for Taoism, the religion which follows the teachings of the ancient Chinese philosopher, Lao Tze. You can see Taoist devotees following their rituals on Wednesdays and Sundays, as they climb the 99 steps of the temple to light joss sticks and have their fortunes read by the monks.
Built in 1972, the Taoist Temple is constructed in a highly ornate and, some would say, gaudy style of Chinese architecture, and is topped with a pagoda-style roof.
The temple has an elevation of 300 meters above sea level, and if you climb the 99 steps to the entrance, you will be rewarded with a good view of Cebu City and in the distance Mactan and Bohol islands. Nice sunset views too.
The topography of Kalinga province is rugged and sloping with mountain peaks ranging from 1,500 to 2,500 meters in height. The province’s geographic feature on the western portion is characterized by sharp crested interlinking peaks of steep slopes, isolated flatlands, plateaus and valleys. The eastern portion is generally rolling and gradually sloping foothills.
The province is drained mainly by the Chico River with headwater originating from Mt. Province and empties into the Cagayan River.The Chico River has several tributaries: Bunog River in Tinglayan in the south, the Tanudan and Biga Rivers in the east, Pasil River in the middle, Mabaca and Saltan Rivers in the north. Several small lakes can also be found in Kalinga. These water resources if to be tapped could provide abundant sources for power generation, fishing, irrigation and for domestic use, but would destroy rice terraces, villages, livelihoods, and complete indigenous cultures.
The province enjoys an average temperature ranging from 17 to 22 degrees Celsius and Type 3 weather patterns. The dry season extends from November to April. The rest of the year is considered rainy. The heaviest rains usually occur in the months of July to October.
Large portion of the lower regions of the province are open grassland suitable for pasture, but the highlands have extensive areas of tropical rainforest and at higher elevation in the west, pine. Rizal and Tabuk with their flatlands are the biggest rice producers. Next in rice production are the mountainous areas – the rice terraces of Balbalan, Lubuagan, Pasil, Pinukpuk, Tinglayan, and Tanudan.
Als die US-amerikanischen Streitkräfte nach Ende des Zweiten Weltkriegs die Philippinen nach und nach verließen, gaben sie ihre, nun überflüssigen, Militär-Jeeps an die einheimische Bevölkerung ab. Diese bauten die Jeeps mittels Eisenbahnschienen so um, dass mit den so entstandenen Jeepneys mehr Passagiere transportiert werden konnten.
Zusätzlich erhielten die Jeepneys ein Metalldach, um so für Schatten zu sorgen. Gleichzeitig wurden sie häufig kunstvoll bemalt und verziert (vor allem religiöse Motive) und mit glänzenden Kühlerhauben und Radkästen aus Chrom versehen.
Als preisgünstiges Verkehrsmittel erfreuten sich die Jeepneys wachsender Beliebtheit, um damit das Fehlen eines öffentlichen Personen-Nahverkehrs auszugleichen, der nach Ende des Zweiten Weltkriegs nicht existierte. Um dem ungebremsten Wachstum während der letzten Jahrzehnte einen Riegel vorzuschieben, beschloss die Regierung die Zulassung der Fahrzeuge zu beschränken. Unter anderem müssen die Fahrer eine besondere Führerscheinklasse "Professional Driver's License" besitzen, eine reguläre Strecke abfahren und angemessene Fahrpreise erheben. Des Weiteren müssen die Besitzer an einem bestimmten Wochentag, der an der Farbe der Kennzeichen ersichtlich ist, ihre Vehikel in einer dafür vorgesehenen Garage parken.
Generell gilt auf den Philippinen:
* Grüne Kennzeichen (License Plate): Ausschließlich privat genutztes Fahrzeug
* Gelbes Kennzeichen (Busse, Jeepneys, Vans, Motorräder, Tricycles): Zugelassen für Personenbeförderung, häufig als Sammeltaxi im Einsatz
Die heutigen Jeepneys werden professionell in philippinischen Werken hergestellt. Die Verzierungen werden heute u. a. durch Comicmotive ergänzt. Das bekannteste dieser Werke ist Double AA. Sie wurde 1998 gegründet und ist in Besitz von Aristo Hernandez.
Asian ladybugs eat a variety of aphids that feed on trees and crops, especially soybeans. An adult ladybug can eat as many as 5,000 aphids in their lifetime. The work they do helps keep other plants healthy, which in turn reduces the amount of pesticides that farmers and gardeners have to use.
The Main Differences Between Ladybugs and Asian Beetles. Both Asian Beetles and Ladybugs have differences in their size, shape and facial markings. Lady buys have a bright red appearance with black spots while Asian beetles mostly vary from red to orange. Moreover, Asian beetles are slightly longer than lady bugs.
This skylight in the Dumaguete Cathedral gives a green glow to the altar area. I was impressed by it's kaleidoscope-like shape.
The Dumaguete Cathedral is the oldest stone church in Negros. It was originally built in 1754, reconstructed in 1885 and extended in 1936. Since then, many modern touches have already been incorporated into the cathedral's interior and exterior. Despite the changes, the cathedral still remains a beautiful sight to behold.
Gojunoto at Sensoji Temple - Asakusa - Tokyo, Japan.
The 5-story pagoda at the Asakusa Kannon Temple lit by moonlight.
© 2009-2016 - Yen Baet - All Rights Reserved.
DO NOT USE ANY OF MY IMAGES WITHOUT MY PERMISSION.
The use of my images, in whole or in part, for any purpose, including reproduction, storage, manipulation, digital or otherwise, is strictly prohibited.