De Konik is een bijzonder paardenras. Zijn oorsprong ligt in Polen alwaar men probeerde de 'uitgestorven' Tarpan weer terug te fokken. De Konik is van alle paardenrassen het meest verwant aan de Tarpan.

De laatste wilde paarden in Polen werden in 1780 gevangen en ondergebracht in wildparken. Echter in het begin van de 19e eeuw werden deze paarden verspreid onder boeren die de paardjes kruisten met hun eigen paarden. Ruim een eeuw later begon men met het terugkruisen. In feite is de Konik het resultaat van een succesvol Pools fokprogramma die er op gericht was een op de Tarpan gelijkend paardenras te verkrijgen.

De Konik bezit de taaiheid en soberheid van de Tarpan

Konik betekent eenvoudig 'klein paard'.

Natuurgebied Stevensweert

Thanks for visit and comments

Please no

Invited Images of a group within comments

Please no photos or logo

See my "About" page on Flickr for the link to support my efforts... just the price of a cup of coffee is appreciated. Thank you. www.flickr.com/people/jax_chile/

----------------------------------------------------------------------------------

Thanks for your visit, FAVs, and comments, I truly appreciate it.

----------------------------------------------------------------------------------

Press 'F11' for Large View then 'L' for a Largest View.

----------------------------------------------------------------------------------

This image may not be reproduced or used in any form whatsoever without my express written permission.

All rights reserved.

© Fotografía de John B

© John B Fotografía

© John Edward Bankson

---

Orange Lilies - Santa Gemita - Laowa 65mm - Nov 22 2022 - Enhanced

Na de zonnige maar ijskoude vrijdag werd vanwege het mooie weer ook de zaterdag langs het spoor besteed. Sneeuw en zon is de ultieme combinatie en dat ga je in Nederland helaas niet heel vaak zien. Zonder al te grote verwachtingen werd al vroeg in de ochtend koers gezet naar Twente, alwaar er veel meer sneeuw ligt dan in het noorden van het land.

Aangezien de zon in het oosten om 7:55 opkwam, had ik zo het vermoeden dat de eerste IC naar Berlijn bij Holten wel eens in de eerste bruikbare zonnestralen kon worden vastgelegd. Terwijl de rest van de dag zo'n beetje alle internationale treinen flinke vertraging opliepen, was de 1746 met IC 141 (Amsterdam Centraal - Berlin Ostbahnhof) nog aardig op tijd.

Het 'Landschap Overijssel' heeft hier langs de Steenwijker Aa en gelegen ten noorden van Steenwijk een schitterend nieuw natuurgebied weten te creëren, 'Oeverlanden Eeserwold' geheten. Het is niet groot, maar nu al een pareltje.

Er zijn plannen om dit natuurgebied naar het noorden ± 1500 meter door te trekken tot aan de grens met Drenthe, alwaar 'Het Drentse landschap' het gaat overnemen langs nu de 'Wapserveensche Aa'.

Prachtige ontwikkelingen hier !!!

Goederenvervoerder Lineas rijdt sinds december 2018 de treinen met dolime tussen Hermalle-Sous-Huy (B) en Veendam. Twee jaar lang werd de trein over het gehele traject meestal getrokken door twee diesellocomotieven reeks 77. Vaak twee geel/grijze exemplaren, soms een of beide geel/zwarte huiskleurstijllocs.

Sinds december 2020 huurt Lineas een 1700 van Train Charter Service en een G2000 van Independent Rail Partner om zo dit vervoer toch wat efficiënter (en beter voor het milieu) te rijden. Lineas en IRP/TCS werkten in het verleden al vaker samen en in het voorjaar van 2021 werd bekend dat IRP door Lineas wordt overgenomen. De overname is een belangrijke volgende stap in de groeistrategie van Lineas.

De drie 1700'en hebben tot op de dag van vandaag het blauwe kleurenschema van Railpromo, dat voor het faillissement in 2019 hoofdzakelijk actief was met de dinertrein. De activiteiten en het materieel van Railpromo zijn overgegaan in het bedrijf TCS. De 101003 heeft onlangs het Railpromo-logo verruild voor het Traincharter-logo.

De beladen dolimetrein laat zich met 1700 lastig vastleggen met zon. De trein rijdt midden op de dag van zuid naar noord Nederland. Bij Staphorst kan de trein alleen worden vastgelegd als deze een aantal uur later rijdt. Ondanks dat de donderdagslag al maanden later staat ingepland dan op de andere rijdagen, was het op 10 juni 2021 voor het eerst dat de trein daadwerkelijk (planmatig) in het latere pad reed.

Met het mooie -60 pad staat de zon perfect in Staphorst en heb je nog geen last van de schaduw van de boom. En zo zien we de 101003 van Train Charter Service in dienst van Lineas met 20 beladen dolimewagens passeren op weg naar Onnen, alwaar een daar achtergebleven G2000 de trein dezelfde avond nog bij Nedmag in Veendam plaatst.

Captrain rijdt vijf tot zes keer per week een beladen kolentrein vanaf de Maasvlakte in Rotterdam naar Bottrop Süd alwaar deze worden gebruikt in de plaatselijke Cokesfabriek. Op 19 september 2020 werd de trein vanwege werkzaamheden omgeleid via Venlo. De opname toont de doorkomst op het enkelsporige traject kort na het verlaten van Kaldenkirchen.

Vanuit Cize werd doorgereden naar Torcieu, alwaar we een getrokken trein tussen Genève en Lyon wilden vastleggen. De fotostek was behoorlijk dichtgegroeid en met slechts enkele minuten speling tot doorkomst werd een vlak stukje aan de rand van de spoorberm gezocht. Vanaf de ladder kon er nog net een beetje over het lange helmgras heen gefotografeerd worden. Vlak na de passage van de vertraagde tegentrein (die met een loc in Phantome-kleurstelling en een stuurstandrijtuig aan de voor ons 'verkeerde kant' reed), kwam TER 96570 voorbij gezet met loc 22214 in 'En Voyage'-kleurstelling voorop: missie geslaagd!

pavanblog.com/

DB Cargo rijdt drie keer per week een trein tussen Duisburg en Antwerpen die bijna volledig uit tankcontainers bestaat. De trein is afkomstig vanaf de Ruhrort Hafen in Duisburg en rijdt via Venlo en Roosendaal naar Antwerpen, alwaar de trein op de Combinant-terminal haar bestemming vindt. De trein uit Duisburg vertrekt op dinsdag- donderdag en zaterdagmiddag. De retourtrein rijdt daarentegen geheel in de nachtelijke uren.

De verbinding was jarenlang in handen van NMBS/B-Cargo en kende tevens vaak een vrij matige beladingsgraad. Enkele jaren geleden werd het samenwerkingsverband tussen DB Cargo en NMBS, genaamd COBRA, opgezegd en rijdt DB Cargo de trein zelfstandig. De trein wil nog wel eens uitvallen maar is wel vaker goed tot volledig beladen. Met name de veelkleurige tankcontainers maken het tot een fotogenieke trein.

In het voorjaar van 2020 werd de Siemens Vectron eindelijk toegelaten in België. Sindsdien heeft DB Cargo afscheid genomen van de Railpool Traxx'en met stickers en rijden er er nu veel meer Vectron's in België. Ook het transitvervoer tussen België en Duitsland v.v. wordt meer met Vectron gereden, maar ook zijn er nog rode Traxx'en in dienst.

Op donderdag 10 maart werd gemeld dat de van Unlock The Dock-stickers voorziene 193 342 de trein richting Antwerpen zou rijden. Aangezien het relatief rustig was op de Brabantroute en ik deze loc nog niet had, werd een voor mij nieuw fotopunt bezocht bij Anrath, tussen Krefeld en Viersen. Na een klein uurtje wachten kwam de lok met haar redelijk beladen trein door om even verderop in Viersen kop te maken. Helaas was de trein daarna leeg aan de loc dus waren we achteraf blij de trein nog vóór Viersen te hebben gemaakt.

Het jaar 2022 werd fotografisch afgetrapt in het Amsterdams Westelijkhavengebied op 3 januari 2022. De kolentrein van NIAG zou deze week naar de OBA gesleept worden door V60 6002 van RailExperts. Gezien zondag leek dat het alleen maandag hier zonnig zou worden en ik toevallig vrij had werd dus deze richting opgereden.

Omdat eerst DB Cargo nog actief was bij de OBA had de zon voldoende tijd om door te draaien waardoor dit plaatje prima tot stand kwam. En zo zien we de 6002 van RailExperts langzaam de trein richting de OBA duwen alwaar deze beladen werd.

LTE rijdt onregelmatig graantreinen vanuit Oost Europa naar Oss, alwaar deze worden gelost op de Osse Overslag Centrale (OOC) op het raccordement Elzenburg. De tractie wordt vaak geleverd door een Vectron van LTE, al wordt soms ook de veel leukere 286 940 in deze dienst ingezet.

Op vrijdag 26 februari 2021 is de 193 737 van LTE onderweg met een trein die veelal uit blauwe VTG Tagnpps'n bestond. De opname toont de passage in een zonnig Holten, waar de zon het dit keer won van de wolken. De trein werd op Deventer Goederen gestald en een dag later pas doorgevoerd naar Oss.

Op de eerste, tweede en vierde wagen achter de lok is digitaal de graffiti verwijderd.

Lineas loc 186 258 met de VSOE, die onder treinnummer 19203 onderweg is van Amsterdam naar Venezia Santa Lucia. Deze loc brengt de trein via Essen naar Schaarbeek alwaar NMBS loc 1860 de trein zou overnemen. Rechts is nog net treinstel 9480 te zien, als IC3534 van Venlo naar Schiphol.

Hedel, 14 april 2022

Met een beste dwarsliggertrein reed de RTS 1018 op 6 oktober van Arnhem Goederen als trein 50511 naar Amersfoort. We zien het geheel te Driebergen alwaar een stop van 15 minuten plaatsvond. Zo kon de trein eenvoudig ingehaald worden.

Op zondag 26 september 2021 vond er een zeer bijzonder transport plaats van een aantal spoorvoertuigen van Train World in Schaarbeek. Dit gebeurde om ruimte te maken voor de Oriënt Express tentoonstelling die over een lange periode gehouden zou worden in Train World. In totaal werden vier voertuigen vanuit Schaarbeek naar Melle overgebracht alwaar ze voorlopig opgeslagen zouden worden. Deze voertuigen betroffen de NMBS 1503, NMBS 6406, een NMBS TEE rijtuig, en een oud postrijtuig. Hoewel het allemaal rolvaardig materieel betrof, zou er niet harder dan 30km/h worden gereden, en werden wisselstraten zelfs bereden met slechts 5km/h. Vanwege deze langzame snelheid werd er dan ook gekozen om op een zondag deze Transfer plaats te laten vinden, en zodoende ging het ingeklemd tussen twee HLR77's vanuit Schaarbeek naar Melle.

Ruim een jaar later zou het museummaterieel precies het tegenovergestelde doen. Inmiddels is de tentoonstelling van de Oriënt Express voorbij, en was het dus tijd dat de vier museumstukken weer terug zouden keren op het oude nest. Ook deze keer zou de Transfer op een zondag plaatsvinden, maar was er toch iets veranderd ten opzichte van de vorige keer. Deze keer reed het transport niet ingeklemd tussen twee HLR77's, maar werd het voortgetrokken door de fraaie NMBS 5512. Deze wel heel fraaie trein wilde ik natuurlijk maar al te graag fotograferen, en nadat ik dus getipt was, waarvoor dank, werd er gekeken naar de mogelijkheden.

De weersverwachtingen waren niet heel zonnig, maar de avond van tevoren leek daar nog even verandering in te komen. Echter was het niet heel overtuigend en dus werd er vanuit gegaan dat het grijs weer zou zijn. Op hoge uitzondering zou ik dus met grijs weer op pad gaan, maar daar maakte ik voor deze trein maar al te graag een uitzondering voor. De route voerde vanuit Melle via Schellebelle, Aalst en Denderleeuw naar Schaarbeek. Op deze route zijn genoeg stedelijke plaatjes te maken, welke het altijd goed doen bij grijs weer. Als eerste werd er dan ook koers gezet naar Wetteren, waar ik zo'n anderhalf jaar geleden ook al eens was met grijs weer. Op de planning stonden vervolgens nog twee andere locaties, welke makkelijk te halen waren aangezien de trein door haar lage snelheid eenvoudig in te halen viel.

Ik had er goed aan gedaan om met een ruime buffer van huis te vertrekken, want toen ik na zo'n twee uur arriveerde in Wetteren, kreeg ik direct te horen dat de trein een halfuur voor tijd al vertrokken was. Dit is in het verleden al vaker in België gebeurd, dus hiermee rekening houden is wel een pré. Er hoefde dan ook niet heel lang gewacht te worden in Wetteren vooraleer de trein voor de eerste keer deze dag zou afkomen. Na zo'n 10 minuten sprong het sein open, dubbel geel met een 4. Dit was het seinbeeld voor de Transfer, en dus was het een kwestie van enkele minuten totdat de gele neus de bocht door zou glijden. Op het nippertje verscheen in de verte nog een auto met Nederlandse plaat die met een aanzienlijk tempo op ons af kwam. Net nadat zij geparkeerd waren en de ladder uit de kofferbak haalden, kwam daar met een lage snelheid de fraaie trein in zicht.

Het is exact 12:00 als de NMBS 5512 ronkend met Transfer 93301, bestaande uit het postrijtuig, NMBS 6406, het TEE rijtuig en ten slotte NMBS 1503, de toegesnelde fotografen passeert terwijl ze zich een weg baant door de straten van Wetteren. Niet veel later werd er afgeremd tot aan 5km/h zodat er te Schellebelle rechtsaf geslagen kon worden. Wij stapten snel de auto in en zouden de eerste inhaalactie van de dag ondernemen...

Nadat we de VSM 65 018 hadden gefotografeerd, was het nu wachten op ons hoofddoel op deze locatie. De grote goederentrein die 's ochtends als eerste naar Apeldoorn was gehobbeld, zou later weer terugkeren naar station Beekbergen alwaar daar een deel van de trein werd achtergelaten alvorens ze verder ging richting Eerbeek. Trekpaarden voor deze trein betroffen de "Kriegslok" VSM 52 3879 en VSM 50 307 die voor een hoop stoom zorgden bij het wegtrekken uit Beekbergen. In eerste instantie stonden we vlakbij de overweg waar we het oude sein in beeld meenamen, maar je zou hier beide locomotieven niet vrij van het sein krijgen en dus besloten we wat verder het veld in te lopen. Niet veel later kwam er opeens een treintje aanrijden waarvan een deel werd opgesteld voor het stootjuk, waardoor we nogmaals verder het veld in moesten lopen. Hoewel dit een prima standpunt was, vond mijn cameraverbinding het schijnbaar niet zo'n leuke plek, want m'n camera weigerde af te drukken toen deze trein voorbij kwam, waarna ik vrij snel maar meteen een afstandsbediening heb aangeschaft die overigens zalig werkt.

Niet getreurd want er zouden uiteindelijk nog heel veel leuke foto's gemaakt kunnen worden deze dag, en de "Kriegslok" zou uiteraard nog eens voor de lens verschijnen. Omdat er op deze plek dus nog geen plaatje was gemaakt besloot ik met de anderen te wachten op de volgende trein. Dit betrof een reizigerstrein bestaande uit blokkendozen voortgetrokken door de te gast zijnde SSN 01 1075 en de VSM 50 3654. Hoewel de lucht steeds droger werd naarmate de zon hoogte won, zou deze "grootste" stoomloc nog wel voor een flinke stoomwolk moeten zorgen, en dus werd er gewacht met al een plaatje in het achterhoofd. Na niet al te lang wachten en enkele rangeerbewegingen in de verte te hebben gezien, kwamen daar de twee zwarte dames tevoorschijn met hun setje groene rijtuigen.

De klok tikt inmiddels 8:58 als op volle stoom de SSN 01 1075 en VSM 50 3654 de vele fotografen passeren net buiten Beekbergen met reizigerstrein 21 bestaande uit zes blokkendozen. Aangezien de verbinding maar niet betrouwbaar bleef met het hoogstatief, werd besloten deze foto vanaf de ladder te nemen wat ook zeker niet verkeerd was, maar het standpunt vanaf 6 meter was wel een stuk mooier. Na deze geslaagde foto werden snel de spullen gepakt en richting Eerbeek gereden om nogmaals de SSN 01 1075 te fotograferen. Deze zou in Loenen de blokkendozen inruilen voor de SSN rijtuigenstam en daarmee afkomen richting Dieren!

Assel - Voordat ik weer verder ga met de Franse escapades keren we terug naar Nederland, alwaar ik zo nu en dan nog eens actief ben. Naast het werk fotografeer ik de laatste tijd bijzonder weinig in eigen land. Een goede reden om weeral de wagen te nemen om eens wat plaatjes te maken. Zodoende borrelde het idee om eens een herkansing te doen voor de bekende Assel-plaat van IC 141 naar Hamm Hbf. Vorig jaar waagde ik een poging een maand eerder. Op de dag af een jaar en één maand na die foto stond ik op dezelfde plek. Ook toen al stond op de planning om de foto te herkansen, maar dat schoot er bij in door diverse andere reisjes naar Frankrijk, Tsjechië en uiteraard - hoe kan het ook anders - Polen.

Zodoende schoot ik een goede maat aan die deze foto ook nog wel hoog op het lijstje had staan. Hij stond vorig jaar andere kant op te fotograferen. Sindsdien is het plan in de achterhoofden blijven plakken en op 15 juli kwam het dan toch tot een foto. Ik had nog wat zaken te regelen in Twello, dus ontstond al snel het plan om eens richting de Asselse ingraving te rijden. Ruim op tijd stonden we klaar, genietend van de heerlijke rust die hier hangt. Die werd echter niet lang daarna verstoord door Schnitzel-expreß IC 141 naar Hamm(Westf) Hbf. Sinds de 15e rijdt deze trein niet meer naar Berlin, maar naar het ten oosten van het Ruhrgebiet gelegen Hamm.

Vanwege werken in Duitsland worden de treinen Amsterdam - Berlin in de periode 15 juli t.e.m. 5 augustus omgeleid via Münster in Westfalen, waarbij in Münster(Westf) Hbf wordt omgelopen. Daarna rijdt men naar Osnabrück Hbf, zodat men via de Kurve richting Löhne en dus Berlin kan sporen. Dat geldt echter niet voor IC 141, die vanuit Münster(Westf) Hbf doorgetrokken is naar Hamm(Westf) Hbf. Die trein sluit goed aan op de ICE naar Berlin, die je zelfs een uur sneller in Berlin brengt dan de IC ooit deed.

IC 141 vertrekt om stipt 7.00u uit Amsterdam Centraal, om uiteindelijk in Hamm aan te komen om 10.53u. Vanuit Hamm(Westf) Hbf vertrekt de trein weer om 15.15u als IC 144. Het geheel is om stipt 19.00u weer in Amsterdam. Hoe perfect wil je het hebben, 12 uur op, 12 uur af. Anyhoe, loc 1745 is met het stammetje rijtuigen onderweg naar Bad Bentheim, en passeert de goedkeurend klikkende fotografen in bijzonder fraai licht.

TWE 187 014 met buizentrein 52596 vanuit Beddingen naar Bad Bentheim Nord, alwaar de 16,8 meter lange buizen worden overgeladen op vrachtwagens voor verdere vervoer naar Legden (bij Ahaus). Dit alles voor de nieuw aan te leggen (216 kilometer lange) ZEELINK-aardgasleiding tussen Legden en Aachen-Lichtenbusch.

Dinsdag 18 maart 2025 werd onder een kraakheldere hemel begonnen in Leipzig. Vanaf het overnachtingsadres werd via Schkeuditz, alwaar Colin werd opgehaald, doorgereden richting Zauschwitz om aldaar de EZ52189 naar Zeitz, beter bekend als de "Zeitzer Übergabe", op te wachten. Op de voorgaande maandag werd al geprobeerd dezelfde trein op deze locatie vast te leggen, maar de snel ontstane stapelwolken wisten helaas een streep door de rekening te zetten. Deze dinsdag gingen we dus voor een herkansing, en onder een ditmaal compleet blauwe lucht kon het fraaie geheel nu wel succesvol vastgelegd werden.

Na het vastleggen van deze trein was het eigenlijk de bedoeling de dolomiettrein van BBG vanuit Wünschendorf vast te leggen, maar doordat de trein al de nodige vertraging had opgelopen zou dit niet meer gaan lukken. We hadden verder geen plan B deze ochtend, en een snelle blik in de nodige informatiegroepen en systemen leerde ons dat er verder ook niet veel te doen was in onze omgeving. Echter viel ons oog op een trein van Triangula welke 's ochtends vroeg in het Elbtal richting Dresden gemeld was. Twee 140'ers waren daar gezien met een keteltrein. Daarna was er geen spoor meer van de trein te bekennen, en het treinnummer van die trein liep ook slechts tot aan Dresden-Friedrichstadt. Maar al snel hadden we een nieuw treinnummer van Triangula in het vizier, welke vanuit Dresden-Friedrichstadt onderweg was richting Erfurt. Het transport was besteld met een Dualmode Vectron, maar de tijd van aankomst en vertrek van de twee treinnummers in Dresden was dusdanig kort dat het onrealistisch was dat men daar een locomotiefwissel had uitgevoerd. Het vermoeden was dan ook dat het de beide 140'ers betroffen die onderweg richting Erfurt waren.

Vanuit Zauschwitz werd richting Bad Dürrenberg gereden alwaar de zon ideaal zou staan op een fraai punt waarvan nog maar weinig foto's te vinden waren. Bad Dürrenberg ligt aan de lijn tussen Leipzig en Großkorbetha, welke niet bepaald bekend staat om haar hoge aantallen aan goederenverkeer. Deze keteltrein van Triangula zou wel over dit tracé heen sporen, en dus werd plaatsgenomen bij de fraaie spoorbrug over de Saale waar de zon perfect zou staan voor de komende anderhalf uur. We wisten niet precies hoe lang het ging duren vooraleer de trein over de brug zou komen, maar een beetje rekenwerk vertelde ons dat het wel goed moest komen. Het bleek inderdaad aardig vlot te gaan, en na ruim twintig minuten werd er wat zwaars hoorbaar. Het was nu nog enkel te hopen dat het inderdaad de twee 140'ers waren en niet alsnog de geplande Dualmode Vectron. Gelukkig bleek ons vermoeden correct en verschenen twee rode oudgedienden om de hoek welke enkele ogenblikken later met hun keteltrein de rivier de Saale overstaken!

Het is 11:08 als de Triangula 140 855 en Triangula 140 808 met keteltrein 98644 de Duitse en Nederlandse fotografen passeren bij Bad Dürrenberg. Vanuit Bad Schandau, en vanaf Dresden-Friedrichstadt onder een ander nummer, is men onderweg richting Erfurt Güterbahnhof. Door werkzaamheden was men genoodzaakt op tegenspoor te rijden wat even tot verbaasde blikken leidde aangezien we dit op het moment van afdrukken nog niet wisten. Gelukkig heeft dit weinig invloed gehad op de foto en ben ik zeer tevreden met het resultaat!

Zoals sommigen van jullie misschien de afgelopen tijd gemerkt hebben, ben ik hier de laatste weken wat minder actief dan normaal. In hoeverre daar verandering in gaat komen weet ik momenteel nog niet, maar er liggen natuurlijk nog genoeg foto's te wachten om eens het licht hier op mijn pagina te zien, en dus is het vandaag eens hoog tijd mijn eerste bijdrage in het nieuwe jaar te leveren, wel met een foto uit de zomer van 2025.

Na een uiterst succesvolle week in Kroatië waarbij rond de regio van Split de inmiddels bekende nachttreinen, alsmede ook enkele goederentreinen gefotografeerd konden worden, werd er op vrijdagavond 11 juli weer een beginnetje gemaakt aan de terugreis richting Nederland. Vanuit Sadine, waar nog een laatste keer een nachttrein vereeuwigd kon worden, werd er gedurende de zonsondergang en de eerste donkere uurtjes van de avond richting Rijeka gestuurd. Aldaar hadden we een appartementje geboekt voor een redelijk korte nacht, want bij het krieken van de zaterdagochtend bevonden we ons alweer in de auto richting Slovenië. Op het programma stond een bezoekje aan de bekende ochtendstek bij Rakek alwaar het hoofddoel het fotograferen van de nachttrein naar Koper en Rijeka was.

Waar de reis op Kroatische bodem nog onder een blauwe lucht verliep, werden we net over de grens in Slovenië ontvangen door dikke mist. Dit was wel ongeveer volgens de weersverwachting, maar we hadden al snel het vermoeden dat de mist hardnekkiger zou zijn dan van tevoren gedacht. Bij aankomst in Rakek bleek dit zeker het geval te zijn, want waar de mist zich meestal rond dat tijdstip al heeft beperkt tot de lagere delen in het dal, was het deze ochtend halverwege de heuvels op de stek nog steeds een grijze massa. Wonder boven wonder wist de zon in rap tempo terrein te winnen, maar helaas was het nog niet voldoende voor de gewenste foto van de nachttrein en konden we het hoofddoel van de ochtend dus niet afvinken. Na passage van de nachttrein dienden zich nog wel enkele goederentreinen aan welke bij betere lichtomstandigheden passeerden, en de meest leuke trein is reeds HIER te zien.

We hadden de hoop op het fotograferen van de nachttrein echter nog niet opgegeven, want 's avonds zou de SŽ 363 004 vanuit Koper wederkeren met de helft van de nachttrein terug naar Budapest, welke in Postojna gecombineerd wordt met het gedeelte vanuit Rijeka. Waar de nachttrein tot en met 2024 in het oude concept eigenlijk te laat vanuit Koper vertrok voor een fatsoenlijke foto, vertrekt men sinds 2025 ruim een uur vroeger wat tijdens de langste dagen voldoende opties geeft om de trein aan de Koperrampe te fotograferen. Na het grootste gedeelte van de dag aan de Koperrampe en in Koper zelf besteed te hebben, werd voor de laatste anderhalf uur richting Podpeč gereden om aldaar de beoogde nachttrein op te wachten. Vlak na aankomst werden we nog verrast door een fraai duo LTE 193'ers die met een containertrein onderweg naar boven waren, waarna het wachten op de nachttrein kon beginnen. Een pluk bewolking welke wat meer boven de bergen hing maakte het wel spannender en spannender en dreef langzaam maar zeker steeds dichter naar de ondergaande zon toe. Uiteindelijk zouden de wolken ook voor de zon schuiven, maar voordat het zover was werd het typische geluid van een 363'er vanuit het dal hoorbaar en verscheen enkele minuten later de fraaie korte nachttrein ten tonele!

Het is 19:19 als de SŽ 363 004 met een drietal oude Hongaarse MÁV rijtuigen de Nederlandse fotografen bij Podpeč passeert, terwijl ze een klein halfuur eerder vanuit Koper vertrokken is richting Postojna. Zoals gezegd wordt daar de trein gecombineerd met het deel vanuit Rijeka, om vervolgens verder door de nacht richting de Hongaarse hoofdstad te sporen. Driemaal in de week liften er ook PKP IC rijtuigen mee welke richting Warschau gaan, en dat was ook deze dag het geval. Zo was de laatste foto van de trip een feit, maar wel een klapper van formaat!

Crossrail DE6311 is met vol beladen Germersheim shuttle 41533 op L211 onderweg naar emplacement Antwerpen Waaslandhaven, alwaar de DE6311 plaats maakt voor een elok die de trein verder zal brengen, 3 September 2021.

Na een verrassend goeie start van maandag 12 mei, alwaar ik bij Klanxbüll in eerste instanie een planfout had gemaakt en zodoende een 218 met autotrein mistte, dit echter werd goedgemaakt door de volgende autotrein die ongepland met wederom een 218 reed, was de gemoedstoestand zeer goed. Nadat deze 218 zeer dankbaar gefotografeerd kon worden, vertrok ik niet veel later naar een van de meest bekende locaties van de noordelijke Marschbahn. Op het meest noordwestelijke puntje van het vaste land van Duitsland kun je namelijk 's ochtends treinen fotograferen die vanaf de Hindenburgdamm het vaste land op rijden. Over het algemeen is de stek vrij kaal en motiefloos, maar het is toch een bijzonder punt gezien je een groot deel van de dam op beeld krijgt en je ook de Waddenzee, en in de verte zelfs het eiland Sylt nog in beeld hebt. Toch meer motief in beeld dus dan dat je op het eerste ogenblik denkt.

Vanaf de Annetenhofweg werd het stukje richting de kleine parkeerplaats aan de voet van de dam gereden, om vervolgens de laatste meters te voet af te leggen. Een aantal kleine kuddes aan schapen waren ondertussen bezig het gras aan de dijk te kortwieken, en al zigzaggend door de schapenkeutels heen bereikte ik het beroemde fotopunt. Even twijfelde ik om het hoogstatief uit de auto mee te nemen, gezien je bij meer hoogte wat beter zicht zou hebben op het eiland in de verte, maar het vermoeden was zo dat het hoogstatief het niet heel lang in de wind zou volhouden. Ik had dan ook maar beroep gedaan op de ladder, en dat was maar goed ook want een continue tornado leek wel huis te houden hier bovenop de dam. Zelfs op de ladder staan was een beste uitdaging, maar gelukkig wist ik deze nog op een bepaalde manier te plaatsen waardoor omvallen uiteindelijk bijna onmogelijk werd.

Het was nu wachten geblazen op drie treinen die ik in het vizier had. Er zouden twee autotreinen moeten passeren, beiden getrokken door een V160, en tussendoor moest Intercity 2375 passeren met de witte DB Fernverkehr 218 341. Vlak na mijn aankomst was het eerst RDC die met een bijna lege autotrein passeerde, vooraleer een twintigtal minuten later de eerste autotrein van DB met 218 aan de horizon verscheen. Nadat deze zo'n 10 minuten lang over de dam gevolgd kon worden werd deze dan succesvol gefotografeerd en was deel één van het bezoekje aan de Hindenburgdamm gelukt. Het volgende hoofddoel werd dan de Intercity welke op papier op blokafstand zou moeten volgen. In eerste instantie leekt dat ook zo te gaan gebeuren, want terwijl de autotrein achter ons de dam af reed werd de witte sleep aan rijtuigen in de verte alweer zichtbaar. Echter zou een dagje Duitsland geen dagje Duitsland zijn zonder onzinnige storingen, en dus halteerde de Intercity prompt midden op de dam. Voor mij en twee Duitse fotografen die ook aanwezig waren, was het op dat moment nog onduidelijk wat er precies loos was. De autotrein had allang het blok vrij gereden, maar inmiddels stond men al bijna 10 minuten voor zich uit te staren op de dam. Na dik 10 minuten kwam er gelukkig weer beweging in de zaak en mochten we dan klaar gaan staan voor de gewenste foto, niet wetende dat dit het begin was van een flinke storing die de dienstregelingen van nagenoeg alle treinen voor de rest van de dag in het honderd zouden gooien...

Het is 11:18 als de DB 218 341 de drie bijna weggewaaide fotografen aan de voet van de Hindenburgdamm passeert. De witte V160 is een klein halfuurtje eerder begonnen vanuit Westerland (Sylt) met Intercity 2375 welke zij tot aan Itzehoe zal brengen. In Itzehoe zal een Baureihe 101 het stokje overnemen voor de verdere reis richting Stuttgart. Na deze vangst werd er nog een wat andere compositie uitgezocht voor de volgende autotrein vooraleer de windtunnel eindelijk weer verlaten werd!

Kavajë - De vraag om een oldtimer terug naar Nederland te rijden vanuit Albanië krijgt de gemiddelde persoon niet elke dag. Toch was het precies die vraag die ik kreeg, gezien de ruim 2000km lange reis behoorlijk wat zal vragen van de bestuurders. Mijn vakantie viel precies goed, dus werden diverse tickets geboekt om de lange reis naar Albanië aangenaam af te leggen. Vanuit Nederland werd via Münster en Frankfurt naar Strasbourg gereisd. Vanuit Strasbourg was het nog maar een klein stukje naar Saint-Louis, alwaar ik vanaf het EuroAirport Basel-Mulhouse-Freiburg een directe vlucht naar Tiranë zou hebben. Een busrit van een uurtje was het enige wat Tirana en mijn hotel in Durrës nog zou scheiden.

Van het ooit 677km lange netwerk is heden ten dage zo'n 100km in abominabele toestand over. De lijn tussen Podgorica in Montenegro en Shkodër is officieel in dienst, maar wordt vrijwel nooit gebruikt. Het is de enige aansluiting met het buitenland. Toch is het netwerk momenteel een eilandbedrijf. De huidige bediende lijn is fysiek losgekoppeld van de rest vanwege vernieuwing van de spoorlijn Durrës - Kashar (bij Tiranë). Eerder dit jaar werd tussen Shkodër en Laç nog éénmaal per week op dinsdag gereden. In juni is dat vervangen door een verbinding tussen Durrës en Elbasan in de weekenden. Gedurende de werkweek rijden er dus geen treinen meer in Albanië. De laatste weken reden sowieso geen treinen, omdat de dwarsliggers in brand stonden. De hitte en droogte van de afgelopen weken zorgde ervoor dat een klein vonkje voldoende was om de houten bielsen in brand te steken. Twee weken lang werd de dienstregeling gestaakt, tot groot ongenoegen van mijn reisgenoten.

In Durrës werd de auto uiteindelijk mooi op tijd opgehaald voor de lange reis naar de Lage Landen. Eerst stond echter de 2x per week rijdende trein van Albanië op het programma. De vraag was of deze wel zou rijden, gezien er tegenstrijdige berichten waren vanuit het personeel van de stations en het seinhuis. De spoorwegen in Albanië zijn bijzonder simpel uitgevoerd, een seinzaal is niet benodigd voor de enige trein die rijdt. Toch is er nog een seinhuiswachter, die meer oog heeft voor de beeldbuis-TV dan voor het treinverkeer. De seinen zijn al enkele jaren buiten dienst, wisselstellers veelal verwijderd en het enige wat nog resteert is het minimale om de trein te rijden en de loc om te lopen. Het depot in Durrës is gelegen aan het enige emplacement waar elektrisch bediende wissels lagen. Deze wissels zijn inmiddels handbediend, als de stellerstangen al niet verwijderd zijn om een ander wissel op te lappen. Op de seinzaal is de bedieningstafel nog te zien, bedekt onder een dikke laag stof. Het typische beeld van een spoorwegsysteem op haar laatste benen.

Op goed geluk werd richting de eerste stek gereden. Onderweg zouden we de trein inhalen, dus controleren of deze zou rijden was vrij simpel. Tot onze grote vreugde zagen we daadwerkelijk een tweetal Oost-Duitse y-Wagen langsheen de snelweg kronkelen, getrokken door de enige loc die de Hekurudha Shqiptare (Albanese Spoorwegen) hebben: de ČKD ČME3. Bij de HSH zijn deze ingedeeld in de serie T-669 10xx. Deze hoogst onzuinige dieselelektrische locomotieven zijn de andere reden dat de treinen soms niet rijden: het gebrek aan diesel. Vertrouwen in de spoorwegen is dan ook niet iets wat Albanezen hebben.

Het eerste fotopunt was aan de inrit van het station van Kavajë, zo ongeveer op 1/5 deel van de rit naar Elbasan. Op de foto is loc T-669 1041 te zien, met twee in net zo slechte toestand als de spoorwegen zelf zijnde y-Wagen. De trein rijdt enkele minuutjes te laat het station binnen, als trein 07 Durrës - Elbasan. Zoals reeds geschreven is het de eerste trein sinds 16 juli. Goed te zien is de staat van het seinsysteem: buiten gebruik.

Gedurende ons bezoek aan Hongarije afgelopen september stond vooral het vastleggen van aantal M62 locomotieven op het programma. Zoals reeds eerder vermeld verliezen deze fraaie Sovjet-diesels de laatste paar jaar gestaag terrein op de diesellijnen in Hongarije aangezien RCH hun vloot probeert te moderniseren met de komst van steeds meer Dieseltraxx'en. Vanuit Pécs, in het zuidwesten van het land, worden dagelijks nog de vertrouwde Szergej's ingezet alwaar we in die regio op maandag 15 september een aantal plaatjes wisten te scoren, waarvan de eerste foto reeds HIER te zien is.

Gelukkig is het depot van Pécs niet het enige depot waarvandaan nog M62's worden ingezet, want ook vanuit Eger, zo'n 150 kilometer ten oosten van Boedapest, worden nog een aantal exemplaren ingezet, welke met wel heel fraaie treinen te zien zijn. Ongeveer twee keer per week wordt namelijk de cementfabriek van OMYA net ten noorden van Eger bediend, waarbij men op de rijdagen twee keer met fraaie cementwagens op en neer rijdt tussen het rangeerterrein Eger-Felnémet en de verderop gelegen fabriek. Het traject wat afgelegd wordt is slechts enkele kilometers lang maar verloopt vanuit het lager gelegen Felnémet in een steile helling omhoog richting de fabriek waardoor men dus genoodzaakt is de trein in twee delen te behandelen, wat voor de fotografen natuurlijk alleen maar beter uitkomt.

In de regel rijdt men 's ochtends vroeg met de eerste sleep lege wagens richting de fabriek om normaliter binnen het uur terug te keren met een al beladen sleep wagens. Dat riedeltje wordt vervolgens aan het begin van de middag nog eens herhaalt, en in principe rijden zowel de beladen rit in de ochtend als die in de middag goed voor de zon. Er hangt wel een risico vast aan het fotograferen van deze twee treinen, want zodra de eerste trein zo'n twee uur te laat is, en deze dus met een kopse zonstand rijdt, verkeert de tweede rit ook te laat wat inhoudt dat die rit dan met een haakse zonstand rijdt, en door de zeer beperkte fotolocaties kun je er eigenlijk dan niks meer mee. In de praktijk komt het nog wel eens voor dat dit gebeurd, dus het was te hopen dat wij wel aan het langste eind zouden trekken.

Op donderdag 18 september was het dan eindelijk zo ver. Via betrouwbare bronnen hadden we vernomen dat men weer de cementfabriek zou bedienen, en in tegenstelling tot een aantal eerdere rijdagen gedurende onze vakantie, zou de zon deze donderdag volop van de partij zijn. Bij het krieken van de dag gingen de wekkers, en tijdens het klaarmaken in ons hotel in Eger kregen we al te horen dat de lege trein richting de fabriek nagenoeg punctueel zou gaan vertrekken. Op het moment dat wij de auto's in stapten vertrok ook de eerste lege trein van de dag, en bij aankomst op de eerste fotolocatie mochten we zelfs voor de overweg nog wachten en konden we meteen even genieten van wat M62 geweld. De locomotief had er beduidend moeite mee de lege wagens de helling op te krijgen. Nadat de trein de overweg weer vrij had gemaakt konden we oversteken en werden de auto's geparkeerd om vervolgens de attributen alvast klaar te zetten. Vervolgens kon het wachten beginnen, en ons geduld werd wat langer op de proef gesteld dan verwacht. Klaarblijkelijk had men deze ochtend wat langer de tijd nodig de eerste sleep beladen wagens vertrekgereed te krijgen, en na pas ruim anderhalfuur werd er wat vanuit de heuvels hoorbaar en verscheen dan weer de fraaie zes-asser terug met de eerste beladen trein van de dag!

Het is 8:30 als de fraaie RCH 628 307 de vier Nederlanders passeert ter hoogte van het gehucht Bervai Lakótelep, terwijl ze onderweg is met cementtrein 53251 vanuit de OMYA cementfabriek naar Eger-Felnémet. Zo was het begin van een uiterst succesvolle dag daar, en kon een trein die hoog op de verlanglijst stond voor het eerst gefotografeerd worden. Bij gebrek aan verdere activiteiten gedurende de ochtend was het hoog tijd een ontbijtje te scoren vooraleer de middag zou beginnen welke nog een aantal fraaie foto's zou opleveren!

N.B. een auto en busje die voor de overweg aan het wachten waren werden digitaal eventjes ongedaan gemaakt...

Enkele maanden geleden besloten Thijs, Thomas, Jarno en ikzelf, twee weken in september vrij te houden om een toer door het oosten van Europa te maken, alwaar uiteindelijk vooral Slowakije en Hongarije centraal kwamen te staan. Van tevoren werden de nodige interessante dingen uitgezocht, waarbij vooral mijn wens was om Bardotka's in Slowakije, en M62's in Hongarije vast te leggen. Met veel horten en stoten lukte dit uiteindelijk redelijk naar wens, maar het instabiele weer en de nodige andere negatieve factoren zorgden voor een beste uitdaging. Daardoor kon lang niet alles gefotografeerd worden wat er te fotograferen viel, dus reden genoeg om nog eens terug te komen. Gelukkig zijn er alsnog voldoende foto's gemaakt en alles bij elkaar opgeteld is het toch een zeer puike collectie. Daarnaast hebben we allemaal veel nieuwe gebieden en regio's ontdekt, en werden op de qua weer mindere dagen enkele leuke steden bezocht zoals Budapest, Pécs en Kosice. Alles bij elkaar was het een geweldige vakantie en heb ik nu alweer zin om terug te keren naar deze ontzettend leuke hoek van Europa!

Waar in grote delen van Hongarije en het westen van Slowakije de zon best vaak van de partij was, mocht het oosten van Slowakije maar een paar daagjes gedurende onze twee weken, van de zon genieten. Vrijdag 12 september was één van deze weinige dagen, en dus stonden er op deze dag enkele goederentreinen met Bardotka in het vizier. Waar de betreffende treinen op de bewolkte dagen gewoon zoals gepland reden, was daar op deze zonnige vrijdag ineens niks meer van te merken. De dagelijkse keteltrein vanuit Kapušany, welke normaliter steevast tussen 9:00 en 10:00 vertrekt, had besloten reeds rond 3:30 te vertrekken waardoor deze natuurlijk niet meer gefotografeerd kon worden. Ook de beladen kalktrein uit Turňa nad Bodvou zou deze dag niet gefotografeerd worden, daar deze helaas uitviel, iets wat niet geheel verrassend was aangezien deze trein de laatste weken bijna meer uitvalt dan rijdt. Echter was er voor deze vrijdagochtend een beladen cementtrein uit eveneens Turňa nad Bodvou ingelegd, welke, als deze ingelegd is, normaal rond 11:00 á 12:00 vertrekt. Vanuit ons hotel reden we dan ook die kant op, alwaar we nog in dichte mist belandden. De mist loste gelukkig op tijd op, maar geen spoor van de cementtrein te bekennen. Deze vertrok uiteindelijk pas om 20:50, ook weer heel bijzonder...

Goed, de ochtend was voorbij gegaan en we stonden nog met lege handen. De cementtrein ging niks meer worden, en dus was het tijd om over te gaan op een ander plan, namelijk de buurtsuper Mn 81250 vanuit Medzilaborce welke op woensdagen en vrijdagen verkeert. Voor een buurtsuper is deze trein normaal altijd mooi op lengte en bestaat eigenlijk altijd enkel uit wagens beladen met boomstammen. Aangezien de trein onderweg regelmatig stopt om wagens af te koppelen en aan te haken, is het mogelijk meerdere foto's te maken, en zo hadden we al snel een plannetje gemaakt voor drie foto's. Vanuit Moldava nad Bodvou reden we zo'n anderhalfuur richting het noordoosten alwaar we bij Zbudské Dlhé de houttrein voor het eerst zouden opwachten. Van deze locatie waren verder nauwelijks tot geen foto's te vinden, en via wat satellietbeelden moest er worden ingeschat of er mogelijk gestaan kon worden.

De locatie zelf was niet met de auto te bereiken, en dus moesten we deze iets verderop parkeren. Via een voetgangersbrug over het riviertje bereikten we de halte alwaar het stoppertje in tegengestelde richting net vertrok. Zodra deze enkele minuten later in Radvaň nad Laborcom zou arriveren, had de goederentrein vrij baan om onze kant op te komen. Heel ruim in de tijd zaten we dus niet meer. Bij de halte werd het spoor overgestoken en liepen we naar beneden alwaar op een drassig veld enkele boomstammen lagen welke uiteindelijk nog gebruikt werden om overeen te lopen, aangezien we bijna direct met onze voeten wegzakten in de modder. De begroeiing langs de baan oogde vrij hoog, maar ter hoogte van de halte zelf leek het erop dat het nog wel moest gaan met het hoogstatief. We liepen zo ver mogelijk door de bocht heen totdat we naast de eerste echt hoge bosjes terecht kwamen, en aldaar werden de statieven in de lucht gehesen. Nadat de camera's in de lucht waren gebracht konden we concluderen dat het er erg leuk uitzag en kon het relatief korte wachten op de Bardotka beginnen.

Het is 13:37 als met een luide toeter de flink afgeleefde ZSSK Cargo 751 082 met haar beladen houttrein onder een fraaie wolkenlucht langs het grasperron van de halte Zbudské Dlhé stuitert. We hadden het geluk dat er zowaar een rongenwagen aan de loc hing met boomstammen, wat toch wel iets leuker oogt dan de verdere sleep eanos'sen waarbij het toch wat meer zoeken is naar de boomstammen. Niet enkel de locomotief heeft qua uiterlijk betere tijden gekend, ook de telefoonpalen langs het spoor hebben er wel eens beter bij gestaan. Als liefhebber van oude meuk vind ik het alleen maar prachtig, en zo was ik erg blij met deze foto op de "zelf gevonden" stek!

Aangezien ik niet al te veel goede platen van de 1700 locs van NSI heb, besloot ik op zondag 25 juni maar weer eens richting Overijssel te reizen. Deze reis gebeurde met de nodige problemen. Het begon met een aanrijding in Vught, waardoor ik strandde in Boxtel. Omreizen via Tilburg om in Den Bosch te komen was de enige optie, dit werd dan ook gedaan (in een overvolle 3 delige FLIRT). Ook de IC naar Utrecht was afgeladen vol. Uiteindelijk arriveerde ik met een uur vertraging in Holten, alwaar de 1752 en de 1765 werden opgewacht. Nadat deze waren gepasseerd, werd er koers gezet richting Apeldoorn. Daar werd snel de 1829 gefotografeerd en vervolgens werd de OV fiets gepakt voor een 30 minuten lange rit door de Veluwe naar Assel. Hier is een bekende en ook zeker fraaie stek te vinden. Er werd flink doorgefietst, aangezien de ICB al uit Bad Bentheim vertrokken was toen wij onze fiets op stapte. Eenmaal bij de stek hadden we nog 10 minuten over. Nadat de 1739 met de IC naar Bad Bentheim langs kwam, komt hier de 1752 met IC146 langs de ingraving in Assel en wordt vereeuwigd door het vijftal fotografen, terwijl deze onderweg is naar Amersfoort Centraal.

Sinds begin mei voert Infrabel onregelmatig vuile aarde af uit Brugge naar Lauwe. Deze aarde wordt afgegraven bij de aansluiting Bombardier, alwaar er tot voor kort een berg grond tussen de bundel en het aansluitingspoor lag. De beladen platte wagens worden ingesloten door 2 62'ers en zo naar de losplek in Lauwe gereden. Soms moet er in de bundel van Kortrijk vorming even gewacht worden op tegenliggers. De toegang tot de aansluiting is enkel toegankelijk via het naastliggende hoofdspoor. Hierdoor rijdt deze trein vanaf de uitrit van de vorming op tegenspoor.

Bij aankomst worden de beladen wagens naast de lege set gereden. Vervolgens koppelt men de 62 op sleep af. Daarna rangeert men de beladen ram tegen de lege en koppelt men deze aan elkaar. Nu alle wagens aaneen hangen rijdt men tot onder de brug van Lauwe door (bijna tot de aansluiting Lauwe L.A.R.), zodat de wissel kan verlegd worden om de lege wagens op het andere spoor te rangeren (tot tegen de 62 die op sleep hing). Ten slotte koppelt men de beladen set af en rangeert men deze op het eerste spoor. De 6323 die tot nu toe al het werk gedaan heeft, wordt opnieuw tegen de andere set gerangeerd en plat gelegd. Nu kan men de terugrit aanvatten met de lege wagens. De beladen wagens worden geledigd door een mobiele werfkraan en zullen bij het volgende bezoek van Infrabel terug naar Brugge gebracht worden. De heenrit geschiedt steeds in de voormiddag rond 10. De terugrit wordt steeds aangevat maximaal 1 uur na aankomst. Er wordt schijnbaar nooit gewacht op het vertrekuur.

In de voormiddag van 28 mei had ik nog een examen te maken. Dankzij het prachtige weer besloot ik daarna wat te gaan fotograferen. In Roeselare kon de eerste foto gemaakt worden van deze bediening, waarna de achtervolging werd ingezet. Time is money want ik hoefde niet zo zot lang te wachten op de brug om deze foto te kunnen maken. Zo snel als ze gekomen waren, waren ze ook weer weg.

Klein detail: de bomen rechts staan in het echt naast lijn 75. De hoofdsporen zijn vanaf dit punt normaal gezien nog in beeld. Mits wat knip en plakwerk oogt dit veel beter vind ik zelf.

Nadat het nodige geduld bij Nordstemmen eindelijk beloond werd met de passage van de HLG 159 216 welke met haar kaliloogtrein richting Heimboldshausen voorbij snelde, was het hek van de dam en volgden tot aan zonsondergang nog een aantal erg leuke treinen. Nadat het licht dan een kleine anderhalf uur later toch echt uit was, werd er vertrokken richting het lokale Griekse restaurant, alwaar ik nog kort voor sluitingstijd een heerlijke vleesschotel naar binnen kon schuiven. Na deze lange dag, welke in alle vroegte werd begonnen aan de noordelijke Marschbahn, en werd geëindigd in het Leinetal, was ik daar ook wel even aan toe. Met een vol buikje reed ik naar het geboekte verblijf alwaar ik na een goede nachtrust zou ontwaken om richting een voor mij nieuwe stek te rijden.

De volgende ochtend, die van woensdag 14 mei, was het de bedoeling om richting de fraaie ochtendstek bij Föhrste, net buiten Alfeld, te rijden. Deze locatie is vooralsnog niet heel veel bezocht door fotografen, maar onder andere bij Björn zag ik al enkele plaatjes voorbij komen, wat mij deed besluiten om ook op deze locatie een kijkje te nemen. Nadat ik ontwaakt was constateerde ik bij het naar buiten kijken dat de sluierbewolking, welke in de nacht zou overtrekken, helaas nog volop aanwezig was. Ik besloot om nog maar eventjes te blijven liggen, maar zag al op de satelliet dat de sluiers waarschijnlijk wel redelijk snel weg zouden trekken. Na een halfuurtje besloot ik me toch maar om aan te kleden en alvast richting de locatie te rijden, want wellicht ging het nog sneller dan gedacht met de bewolking, en dan wilde ik natuurlijk niks missen. Dat was maar goed ook, want al zo'n 20 minuten na mijn aankomst prikte het zonnetje best goed door de wegtrekkende sluiers in, en even later was de zon zelfs helemaal van de partij, en dat net op tijd voor de eerste klapper van de dag!

Het is 7:46 als de ietwat viezige EGP 151 139 de eenzame fotograaf in de binnenbocht bij Föhrste passeert, terwijl ze onderweg is met cementtrein 95468 vanuit Hamburg Hohe Schaar naar Deuna Zementwerk Wbf. Deze fraaie trein, waarvan de wagens inmiddels helaas wel flink voorzien zijn van de nodige kindertekeningen, stond al een tijdje op de wensenlijst en kon deze ochtend als leuke verrassing eindelijk eens gefotografeerd worden. Een goed begin van de dag!

De blauwe ochtend van 17 juni werd in alle vroegte begonnen in het nabij Duitsland gelegen Franse dorpje Herrlisheim, alwaar na een halfuurtje wachten direct het hoofddoel van de ochtend in zicht kwam gereden. De SNCF 67511 passeerde met een stammetje RRR rijtuigen de Nederlandse en Belgische fotograaf, terwijl ze vanuit Strasbourg onderweg was naar Lauterbourg. Op haar dienst naar het meest noordoostelijke puntje van Frankrijk, halteert de blauwe diesellocomotief veelvuldig, en met de parallel aan de spoorlijn liggende A35 is het inhalen van de trein vrij eenvoudig. Een inhaalactie was dan deze ochtend ook bij de planning inbegrepen, en na passage te Herrlisheim werden de spulletjes vlug ingepakt en de auto gestart.

Na een voorspoedig ritje arriveerden de Ford Focus en Škoda Octavia in Lauterbourg alwaar TER 830700 haar bestemming zou vinden. Lauterbourg is een van de weinige stations in Frankrijk welke nog uitgerust is met klassieke beveiliging, en dus is het hier mogelijk om nog foto's te maken met armseinen in beeld. Na de auto's geparkeerd te hebben werd dan ook eventjes het oude verlaten emplacement ingelopen welke tegenwoordig meer dienst doet als oerwoud dan als rangeerterrein. De ladder werd neergezet en vlug werden nog wat hinderlijke plantjes de nek omgedraaid zodat we een beetje vrij beeld zouden hebben op het nog in dienst zijnde spoor, waarover in enkele minuten de met Pielstick motor uitgeruste BB67400 zou hobbelen. Terwijl ik beneden nog bezig was de vegetatie wat kort te wieken, werd in de verte de blauwe locomotief zichtbaar, waarna de ladder bestegen werd.

Het is 7:09 als de SNCF 67511 met TER 830700 voor de tweede keer deze ochtend vastgelegd kan worden. Ditmaal hobbelt het geheel met een laag tempo en een groet van de machinist de bestemming Lauterbourg binnen wat ze doet in een omgeving welke al enkele decennia in tijd stilgestaan heeft. Letterlijk niks in de foto verraad dat we hier anno 2025 leven, enkel de camera waarmee de foto gemaakt is. Eind jaren '80 had je precies hetzelfde beeld hier kunnen maken, al had het spooremplacement er dan waarschijnlijk wel wat beter bijgelegen. Naast de oude armseinen is ook nog een oude verlichtingsmast links in beeld zichtbaar, en de nog altijd in dienst zijnde treindienstpost aan de achterkant van de trein, waar vanuit de armseinen nog bediend worden. Na deze succesvolle inhaalpoging werd de trein voor de laatste keer deze ochtend ingehaald, wat uiteraard geen uitdaging was gezien de trein inmiddels in het station achter ons stil stond. Die foto met het fraaie stationsgebouw in beeld volgt dan later nog eens!

N.B. Helaas was toch niet alles ouderwets in de foto, een moderne zendmast naast de treindienstpost werd digitaal even weggepoetst...

Op zondag 27 oktober werd 's middags de spoorlijn tussen München en Buchloe bezocht, alwaar het afgelopen najaar op de RB74 meermaals 111'en met Doppelstockwagen te zien waren die invielen voor defecte treinstellen. Op deze zondag verkeerden beide omlopen met een 111 waarvan eentje de rood / beige 111 212 van DB Gebrauchtzug betrof. Dat werd uiteraard het hoofddoel, alleen mislukte het vastleggen van deze locomotief bij Kottgeisering door hardnekkige laaghangende bewolking. Een uur later was het wel raak bij haar rode zustermachine wat natuurlijk ook wel een fijne vangst was. Doordat de 111 212 een slag later niet zou rijden, maar daarvoor in de plaats twee Lintjes onderweg waren van de BRB, zat een herkansing voor zonsondergang er deze zondag niet meer in. Wel werd de rode 111 201 nogmaals vastgelegd, en hadden we alsnog dus twee geslaagde plaatjes van een BR111.

De volgende dag, maandag 28 oktober, zouden we in dezelfde regio blijven. Het idee was om pas 's avonds verder te gaan rijden richting Italië en dus hadden we de hele dag de tijd om nog wat 111'en rond München vast te leggen. In principe zou ons hoofddoel van de vorige dag opnieuw moeten sporen op de RB74, en dus trokken we ons hoofddoel van gister naar vandaag. Net als de voorgaande dagen zou het de eerste helft van de dag nog mistig zijn langs de bewuste spoorlijn, en dus trokken we eerst richting de enkelsporige lijn naar Garmisch-Partenkirchen alwaar we een rode 111 met Dosto's wilden vastleggen. In een zonnig Huglfing werd ons geduld flink op de proef gesteld, want door werkzaamheden was ons foto-object nogal vertraagd geraakt. Vlak voordat de zonstand echt te kritisch werd kwam onze beoogde trein in beeld, maar stonden we verbaasd te kijken toen geen 111 maar twee "Hamsterbakken" tevoorschijn kwamen. Vanwege werkzaamheden begon en eindigde de betreffende trein niet in München Hbf maar München-Pasing en zodoende kon men schijnbaar geen beroep doen op de geplande 111 met dubbeldekkers. Ons geduld werd voor de verandering eens niet beloond, en dus hadden we halverwege de dag nog geen noemenswaardige foto gemaakt.

Na onze mislukte missie werd noordwaarts gereden richting Kottgeisering alwaar het een dag eerder finaal mis ging. Het scenario zag er deze dag qua laaghangende bewolking bijna identiek uit als voorgaande dag, alleen scheelde het dat de 111 212 nu op de andere omloop zat en dus een uur later pas zou passeren. De laaghangende bewolking, waarvan de grens weer opnieuw bijna parallel liep aan de spoorlijn, had nu dus nog meer tijd om te verdwijnen. Desondanks zou het wederom spannend gaan worden, want de satellietbeelden vertelden ons dat de wolken opnieuw hardnekkig waren en maar weinig aanstalten toonden om ruimte te maken voor de zon. Toch won de blauwe lucht stukje bij beetje terrein en dus hadden we goede hoop. Na dik een uur onder een stralend blauwe hemel te hebben gereden, kwamen we letterlijk 800 meter voor de stek opnieuw de wolken ingereden. We hadden nog een halfuur de tijd vooraleer de 111 212 ten tonele zou verschijnen en dus werd nog even afgewacht. De spoorlijn lag verderop al wel in de zon, maar ja we wilden eigenlijk deze stek bij de eenzame boom bezoeken. Na een klein kwartiertje was de zon dan toch echt tevoorschijn gekomen en liepen we aan de rand van het veld, welke in de afgelopen 24 uur omgeploegd was, omhoog richting de stek. Na 15 minuten wachten kwam dan het rood / beige neusje tevoorschijn en was enkele ogenblikken later de gewenste foto binnen!

Het is 14:09 als de DB Regio 111 212 aan de drie fotografen te Kottgeisering voorbij snelt met RB74 (58128) vanuit München Hbf naar Buchloe. In de achtergrond zijn de zojuist weggetrokken wolken nog te zien, het scheelde maar weinig. De tweede poging was dus wel raak, en deel één van twee was nu gelukt. Over twee uur zou de 111 nog eens voorbij komen richting Buchloe en voor die rit hadden we aan de andere kant van de boog reeds een leuke stek gevonden!

Op donderdag 12 juni begonnen we de dag in Frellstedt alwaar we bijtijds ophielden om de ingraving van Eilsleben weer eens te doen. Helaas werd het een rustige ochtend met slechts weinig bijzondere goederentreinen. Nadat de zon kops begon te staan in Eilsleben reden we door naar een nieuw stekkie bij Wellen waar gelukkig wel wat leuke treinen passeerden. Aangezien dit punt behoorlijk in de middle of nowhere ligt en we vrij gaar weer terugkwamen bij de auto zijn we eerst maar even naar de grote gele M gegaan voor een - soortvan- lunch.

Hierdoor konden we er weer tegenaan voor het tweede deel van de dag en omdat we toch al in de buurt waren reden we naar de door Vince en Enrico gevonden stek bij de volkstuintjes bij Magdeburg-Sudenburg. Hier konden we lekker in de schaduw zitten en wachten op treinen richting Braunschweig. Na een saaie DBC trein sloot de overweg zich verderop opnieuw en kwam een zwarte locomotief de bocht door. Het bleek de 185 614 van Rail Cargo Carrier (RCC) te zijn die een sleep lege Falns richting het Ruhrgebied reed. De locomotief draat een bijzondere bestickering met berglandschap en de opschriften "RedBull Erzbergrodeo" .

De SMMR 2225 reed op vrijdagavond 25 augustus 2017 een rondje Roosendaal-Utrecht vv voor een eerder die middag getrouwd echtpaar en hun genodigden. Hiervoor werden een tweetal SSN rijtuigen aangehaakt waaronder natuurlijk het fraaie Mitropa restauratierijtuig.

De mooie trein kleurt onder een waterig maar volwaardig avondzonnetje wanneer de fotografen tussen Oudenbosch en Roosendaal gepasseerd worden. Niet veel later zou de trein aankomen in Roosendaal alwaar het feestelijke gezelschap de trein zou betreden om een gezellige rondrit tegemoet te gaan.

Nadat we drie volle dagen aan de Koperrampe hadden gespendeerd, alwaar het ons alle moeite kostte enkele 363'ers voor de lens te krijgen, vertrokken we vrijdagochtend 2 mei in alle vroegte vanuit Koper naar het binnenland. Op deze vrijdag stond de andere oudgediende van de Sloveense staatsspoorwegen centraal, namelijk de reeks 342, ook wel bekend als "Moped". Nog elke dag zijn enkele overgebleven exemplaren verantwoordelijk voor het trekken van diverse reizigerstreinen door het land, en dat moest natuurlijk eens vastgelegd worden. Aan het begin van de vakantie wisten we bij Slavina al een bonusplaatje te schieten, maar nu hadden we echt een planning in elkaar gezet om een aantal specifieke treinen te fotograferen.

Terwijl we onderweg waren over de A1 richting Ljubljana, kregen we in de gaten dat er een 363'er met goederentrein onderweg was richting het binnenland. Na kort rekenwerk kwamen we erachter dat deze trein met een halfuurtje door de fraaie binnenbocht bij Brezovica, vlak voor Ljubljana, zou rijden. Wij hadden slechts een kwartiertje nodig om daar te geraken, en aangezien we ruim voldoende speling hadden vooraleer we de eerste Moped wilden fotograferen, werd dan ook bij afrit Brezovica de A1 verlaten om niet veel later bij de fraaie stek te arriveren. Het was even spannend of het nog wel mogelijk was om hier te staan, maar gelukkig bevond het stukje spoor zich hier nog in de oude situatie. Dat zal niet lang meer duren, want al enkele jaren wordt de spoorlijn vanuit Ljubljana richting Borovnica totaal gemoderniseerd, waarbij men helaas het geluidsmurenvirus te pakken heeft gekregen. Eigenlijk is alles tussen Ljubljana en Borovnica al klaar, maar is Brezovica nog een eiland wat oude infrastructuur betreft. Dit was mij aan het begin van het jaar al bekend, en gelukkig was dus de situatie nog ongewijzigd.

Vorig jaar augustus streek ik hier met Bram ook al eens een ochtendje neer in de hoop wat leuke treinen vast te leggen. Helaas was het die ochtend flink mistig, en kwam er niks interessants meer voorbij nadat de mist opgetrokken was. Op deze 2 mei was het dan wel kraakhelder en waren we gegarandeerd van een Brižita. Enkel was het afwachten wat de Nez-Cassé aan de haak had. De drie dagen ervoor wisten we de 363'ers bijna uitsluitend met containertreinen vast te leggen, dus de hoop was deze ochtend dat we eens wat anders voorbij zouden zien komen. Na een kleine tien minuutjes gewacht te hebben, sprong het sein achter ons op groen en sloten in de verte de overwegbomen. Enkele ogenblikken later werd dan het typische geluid van een 363'er hoorbaar, en verscheen de rode machine met opnieuw een containertrein aan de haak. Desalniettemin werd er dankbaar afgedrukt, want wie weet was dit de eerste, maar misschien ook direct de laatste keer dat ik op deze fraaie ochtendstek een 363'er wist vast te leggen...

Het is 7:34 als de SŽ 363 036 met containertrein 42000 de Nederlanders bij Brezovica passeert, terwijl ze onderweg is vanuit Koper-Tovorna naar de Hongaarse grens bij Hodoš. De trein heeft net het gemoderniseerde stuk verlaten, waarbij de geluidsmuren net achter de bomen aan de achterkant van de trein gestopt zijn. Nog voordat de gehele sleep containers aan ons voorbij was gereden, kwam er vanuit de andere kant ook een 363'er voorbij, uiteraard met een fraaie sleep oude Millet ketelwagens. Dat hadden we allemaal graag andersom gezien, maar alsnog hadden we niks te klagen. Na deze geslaagde tussenstop reden we vervolgens door richting het binnenland om ons programma met Mopeds op te pakken. Die foto's volgen dan later nog eens!

Voordat ik op dinsdagmiddag 19 augustus tussen Wierden en Notter belandde, alwaar ik de nog nieuw ogende DPB 7193 900 met een kleurrijke keteltrein wist vast te leggen, begon ik de ochtend een stukje westelijker op de lijn. Het hoofddoel voor deze ochtend was namelijk RRF die weer een keteltreintje met Bahnlogistik24 zou ruilen in Bad Bentheim, alwaar ik de heenrit richting de Duitse grens als jachtobject had gepromoveerd. Nu de beide fraaie oranje / gele 4400'en nog veelvuldig rijden, neem ik het er graag van, want zoals reeds eerder vermeld is de vrees groot dat beide machines werkloos worden wanneer de grootschalige werkzaamheden tussen Emmerich en Oberhausen voorbij zijn.

Een stek waar ik al lange tijd eens werk van wilde maken, maar waar het tot dan toe niet was van gekomen, betrof die midden op de Veluwe bij Kootwijkerduin. Met een 7 meter hoog statief kun je hier prima foto's maken, en ook dit jaar gingen enkelen mij weer voor en zag ik zo nu en dan al eens een foto voorbij komen van dit fraaie punt. Deze dinsdagochtend zou het er dan eindelijk eens van komen, en dus vertrok ik bijtijds vanuit huis richting de Veluwe alwaar ik na een uurtje sturen arriveerde. Nadat de auto bij het lokale parkeerplaatsje was neergezet, ging ik de laatste 600 meter te voet aan de rand van de duinen richting de uiteindelijke stek. Een klein laagje zand in m'n schoenen verder werd het uiteindelijke punt gevonden, alwaar het nog wel eventjes een uitdaging was om het statief op een stabiele ondergrond te stationeren.

Met een beetje horten en stoten kreeg de camera uiteindelijk weer vliegles op zo'n 7 meter hoogte, en hoefde ik nog ongeveer een kwartiertje te wachten vooraleer de "Hommel" tevoorschijn zou komen. In het snel warm wordende zonnetje was het aangenaam wachten, alwaar de continue stilte gestoord wordt door het continue geruis van de A1 welke achter de bomen langs het spoor verloopt. Na verloop van tijd klonken in de verte de overwegbellen van het overpad iets verderop, en werden de warmgele frontseinen van een Nez-Cassé zichtbaar. Tegelijkertijd werd de ruis van de A1 ineens luider en luider, en was het niet de A1 welke ineens erg luidruchtig werd, maar HSL die met de Rzepin-Shuttle vanuit de andere kant in aantocht was. Er was geen pijl op te trekken of het wel of niet goed ging aflopen, maar even dacht ik dat ik weer een flinke Photoshop klus erbij zou krijgen. Gelukkig ging het op enkele centimeters goed, en belandden de buffers van de Railpool Traxx net rechts buiten beeld. (De foto is afgesneden op de buffers rechts).

De klok slaat exact 10:00 als de RRF 4402 met een uit Millet wagens bestaande keteltrein 49795 de enkele fotograaf bij Kootwijkerduin passeert. Eerder op de ochtend is het geheel vanaf Kijfhoek Noord vertrokken, en is iets over de helft op haar reis richting Bad Bentheim, alwaar een grijze ex-Hupac Taurus de ketelwagens van de RRF machine zou overnemen. Na overname zouden de ketelwagens nog verder sporen naar de bestemming Lutherstadt Wittenberg Piesteritz Werkbahnhof Nordwerk, een hele mond vol. Uiteraard had de Taurus ook weer een vers setje ketelwagens voor de RRF 4402 aangebracht, waarmee de gebroken neus aan het begin van de middag terug zou keren richting Rotterdam!

Na al twee zeer succesvolle dagen in het oosten van Duitsland, werd de derde en laatste dag van dit uitstapje op woensdag 19 maart begonnen op een leuke locatie tussen Leuna Werke Süd en Großkorbetha. Tussen alle chemische industrie hier ligt de spoorlijn Halle - Großkorbetha alwaar midden tussen de industrie een aantal stekken te vinden zijn. De reden dat we naar hier getrokken waren deze ochtend was een aangekondigde keteltrein van Flex Bahndienstleistungen welke met een 151'er zou rijden. Gepland was de half blauw / beige, half Railpool gekleurde 151 075, welke nog in de collectie ontbrak. Het was enkel te hopen dat de trein niet met al te veel vertraging zou vertrekken, want later op de ochtend wilden we nog eens de Zeitzer Übergabe met Ludmilla vastleggen.

De ochtend begon in ieder geval goed met twee leuke verrassingen vanuit huize EBS en Raildox, deze foto's volgen later. Van FLEX was echter nog weinig te bekennen, dus de eerste vraagtekens begonnen langzaam op te borrelen. Ongeveer een halfuur na de geplande vertrektijd verscheen en dan een foto vanaf het beginpunt in Bitterfeld van de beoogde trein, echter niet met de 151 075 op kop maar de donkergroene 151 124. De reden dat men later zou vertrekken deze ochtend was een PZB storing bij de 151 075, en dus moest de groene zustermachine opgetrommeld worden om de taak over te nemen. Dat was zeker geen ramp, want ook deze 151'er wist ik nog niet eerder op de foto te zetten. Wel ontstond langzaam het probleem dat de trein dermate laat bij ons zou zijn dat zowel de zon te kops zou staan op de stek, en we waarschijnlijk niet meer de Zeitzer Übergabe konden fotograferen. We kozen er vooralsnog wel voor om even te wachten om te kijken wat de ontwikkelingen zouden zijn.

Ongeveer anderhalf uur na het geplande vertrek kwam er dan beweging in de zaak, en was het nu afwachten hoe snel men door het overige verkeer richting ons kon komen. Als het snel ging kon het qua zonstand nog bij onze stek te Spergau, en zouden we zelfs nog voldoende speling hebben om de Ludmilla te fotograferen. Helaas bleek al heel snel dat we minder geluk hadden, want het nodige Fernverkehr had eerst nog voorrang op de oude zes-asser met haar sleep ketels. Aangezien we het qua zonstand somber inzagen op de locatie waar we nu stonden, besloten we naar de bekende, maar wel minder fraaie stek bij Großkorbetha te rijden. We hadden de halve ochtend al gewacht op deze trein, en nu wilden we haar fotograferen ook. De beide hobbymobielen werden ingestapt en de korte reis naar de volgende stek werd aangevat, waar we na de nodige hobbels in de weg wisten te arriveren. Met een halve hersenschudding werd er uitgestapt en kon het wachten opnieuw beginnen, wat uiteindelijk een kwartiertje duurde. Eindelijk kon de 151'er met haar keteltrein vastgelegd worden, en direct werd terug de auto in gesprongen en richting Pegau gereden alwaar we hopelijk nog op tijd zouden zijn voor de Ludmilla richting Zeitz...

Terwijl we met enige vaart over de landweggetjes reden, bleek al na enkele minuten dat het kansloos werd en was het "abort mission". Wat nu? Was de vraag. Buitenom de Ludmilla hadden we verder niks in het vizier voor de tweede helft van de ochtend, maar we hadden geen zin om niks te gaan doen. Colin kwam met het geniale idee om de zojuist gefotografeerde 151 in te halen en nog eens te fotograferen ergens in Thüringen. De foto die we in Großkorbetha gemaakt hadden was leuk, maar de stek is niet om over naar huis te schrijven. Een stek in Thüringen hadden we nog niet op het oog, maar terwijl ik over de Autobahn stuurde, was Colin bezig om iets te vinden. Al snel werd er wat gevonden net ten noorden van Kahla, en na een klein uurtje rijden kwamen we op de via Google Maps / cabinerit gevonden locatie welke er prima bij lag. Lang hoefden we hier niet te wachten, want na een kleine twintig minuten sloten de overwegbomen achter ons en laaide het geruis van een flinke keteltrein op. Het donkergroene gevaarte kwam voor de tweede keer deze dag in beeld, en enkele ogenblikken later was mijn eerste foto vanuit deelstaat Thüringen een feit!

Het is 11:30 als de FLEX 151 124 de drie toegesnelde fotografen net buiten Kahla voorbij roffelt met keteltrein 83262 vanuit Bitterfeld naar Ingolstadt Hbf. Uiteindelijk kropen we nog door het oog van de naald, want een paar tellen later was het Crossrail die met een silotrein naar België voorlangs reed. Na dit succesje werd er even een hapje eten gehaald vooraleer we terug reden richting regio Leipzig voor het middagprogramma!

Terwijl mei 2025 ook al weer langzamerhand tegen haar einde loopt, liggen er van mei vorig jaar ook nog een aantal foto's op de plank te wachten om eens het licht hier op de pagina te zien. Onder andere van het tripje naar Tsjechië en Slowakije samen met Vince is nog lang niet alles hier getoond, dus vandaag maar weer eens een plaatje vanaf een schattig diesellijntje in Slowakije.

Deze woensdag 29 mei 2024 werd 's ochtends in alle vroegte begonnen alwaar bij Dvorníky-Včeláre eerst de ZSSK Cargo 751 199 met kalktrein gefotografeerd kon worden, gevolgd door de groen / grijze ZSSK 754 084 met de R 911. Nadat beide plaatjes gelukt waren reden we richting het station van Turňa nad Bodvou. De weg hierheen was toch wel een tikkeltje indrukwekkend gezien je je hier echt in het armste deel van Slowakije begeeft. Het kleine stadje straalt één en al vervallen Sovjet-Unie uit, en het toppunt was toch wel HIER te zien. De vervallen kleine vierkante Sovjetflats stonden er troosteloos bij en de mensen die op het moment buiten stonden toen we passeerden zagen er niet veel beter uit. Heel veel heb je hier als toerist dan ook niet te zoeken, tenzij je zoals ik erg gefascineerd bent met Oost-Europa en alles wat te maken heeft met de Sovjet-Unie.

Dat was echter niet de hoofdreden om hier door dit stadje richting het net zo armzalige station te rijden. Dat was namelijk Pn 48215, een op papier dagelijks rijdende cementtrein met als beginpunt Turňa nad Bodvou, wat normaliter rond 10:00 verlaten wordt. De trein valt met enige regelmaat uit, maar rijdt toch vaker wel dan niet. Een blik op het station vertelde ons dat de trein deze ochtend opnieuw zou rijden, dus dat was een goed teken. Stamlocomotieven voor deze trein zijn normaalgesproken twee fraaie Bardotka's, en deze kwamen na een aantal minuten het station vanuit het westen binnengereden, zij het niet met nog eens twee naar onze mening afschuwelijks ZSSK 736's in opzending, welke werden afgekoppeld waarna de twee Bardotka's vrolijk door tuffelden richting Košice. Over heel 2024 gebeurde het slechts 4 keer dat deze trein niet door een Bardotka maar door één of twee 736's gereden zou worden, en woensdag 29 mei zou precies één van die vier dagen worden, je moet het maar net treffen...

Vrij snel besloten we door te rijden richting het dal van de Hornád, gelegen ten noorden van Košice alwaar de hoofdlijn vanuit de Tatra en de hoofdlijn vanuit Prešov samenkomen en de laatste kilometers afleggen richting Košice. Hier wilden we nog een keteltrein opwachten en wisten we nog enkele getrokken reizigerstreinen vast te leggen. Waar het wel lukte een kolentrein mee te pakken, eindigde de keteltrein ook in een deceptie. Vanuit het dal vertrokken we rond het middaguur en werd tijdens de hooglichtfase het oosten van Slowakije weer ingeruild voor het westen. Het zou in het oosten namelijk rap dichttrekken met bewolking, en het westen zou juist na een bewolkte ochtend flink gaan opklaren. Onderweg werden meerdere fikse onweersbuien getrotseerd, waarvan de laatste nog als decor zou dienen voor de overige foto's van de dag.

Na de bovengemiddeld leuke autorit kwamen we toe aan de spoorlijn tussen Nitra en Topoľčany alwaar we bij het gehucht Ľudovítová de eerste foto op de planning hadden staan. Door de vele regenval gedurende het voorjaar van 2024 was het helmgras hier bovengemiddeld hoog gegroeid, dus na aankomst was het nog wel even een uitdaging om ons goed te positioneren. Maar een beetje fotograaf weet al snel er iets moois van te maken, en dat lukte ons ook. Theoretisch hadden we niet al te veel tijd om ons klaar te maken voor de eerste foto aan deze spoorlijn, maar het beoogde stoppertje had wat minuutjes in de plus, en dus kon er rustig aan worden gedaan. Nadat alles goed en wel stond was het na vijf minuutjes zo ver en kon de eerste rood / witte Duikbril van de ZSSK afgedrukt worden!

Het is 16:31 als onder een indrukwekkende wolkenlucht de ZSSK 754 032 voorbij dendert aan de twee fotografen net buiten Ľudovítová. De fraaie machine is met twee rijtuigen onderweg als Os 5024 vanuit Topoľčany en heeft het grootste gedeelte van de reis richting Nitra er al op zitten. Na deze foto vertrokken wij richting Jelšovce waar een stek met armseinen bezocht werd. Hier liep alles vanwege mega grote vertragingen ook anders dan van tevoren gehoopt, maar het resulteerde uiteindelijk toch nog in enkele foto's. Die zullen vanzelf in de toekomst nog eens volgen!

Nadat de eerste helft van onze vakantieweek in Slovenië besteed werd rond de Koperrampe, verlieten we de Adriatische kust op vrijdagochtend 2 mei en reden we het binnenland in. Voor deze vrijdag stond de spoorlijn tussen Ljubljana en Maribor centraal alwaar het doel was een aantal Moped's voor de personentreinen te fotograferen, alsmede ook een aantal goederentreinen vast te leggen. Na deze vrijdag, waarvan nog een aantal foto's later zullen volgen, konden we concluderen dat dit aardig gelukt was. Tevreden werd er vanuit Zgornja Brežnica, waar we de dag hadden afgesloten, terug gereden richting Ljubljana om daar een avondje te vertoeven vooraleer de laatste dag in Slovenië zou beginnen.

Vanuit Jakovica, alwaar we in een soort boerderijhuis de nacht hadden doorgebracht, werd er in alle vroegte vertrokken richting de Julische Alpen om aldaar de Avtovlak onder de loep te nemen. Deze autotrein, welke eigenlijk bijna uitsluitend door vakantiegangers gebruikt wordt, is al jarenlang een opvallende verschijning op het Sloveense spoorwegnet. Met een aantal ritten per dag worden Most na Soči, Podbrdo en Bohinjska Bistrica met elkaar verbonden, waarbij de route door het smalle dal van de Bača voert om vervolgens de langste spoortunnel van Slovenië in te duiken waarbij de bergpas afgesneden wordt. Een tunnel voor het wegverkeer is er niet, wat resulteert in deze nogal opvallende oplossing. De autotreinen werden jarenlang door locomotieven van de serie 644 en 664 getrokken welke nog altijd rondrijden in de groene Joegoslavische kleurstelling. Even was er een aantal jaar terug sprake van vernieuwing in de vorm van de komst van een Eurorunner, maar al snel heeft men teruggegrepen op de fraaie imposante EMD diesels van Amerikaanse makelij.

Al een tijdje stond het vastleggen van deze autotreinen hoog op de verlanglijst en deze zaterdag 3 mei moest het dan eindelijk gaan gebeuren. Aangezien de trein zoals reeds vermeld bijna enkel door toeristen gebruikt wordt, is het handig om even tactisch te kijken wanneer veel toeristen onderweg zijn. Nu ligt 3 mei niet bepaald in het hoogseizoen, maar toch hadden aardig wat mensen meivakantie en was het ook nog eens een feestweekend, dus was de hoop aanwezig dat de treinen redelijk vol zouden staan. Vanuit Jakovica reden we richting Grahovo ob Bači alwaar we de eerste trein van de dag zouden opwachten. Hier vind je een prachtige stek alwaar je vanaf een heuvel zicht hebt op het dorpje met haar imposante kerk en waarbij de trein het dal doorkruist via het Železniški Viadukt. De stek is enkel mogelijk tijdens de langste dagen van het jaar, en is dan zo ongeveer vanaf eind april bruikbaar. Nadat we in het begin al meteen door Google Maps verkeerd werden gestuurd, kwamen we uiteindelijk al snel op de juiste weg terecht en wisten we na een nogal heftige route met de meest smalle bergweggetjes, haarspeldbochten en afgronden direct naast de weg, het dal te bereiken. Er was wel een simpelere route om hier te geraken, maar een beetje avontuur houden we wel van. Overigens kwamen we onderweg gewoon een vuilniswagen tegen, dus als die op zulke weggetjes kan rijden, dan kunnen wij dat al helemaal!

Doordat we in het begin verkeerd waren gestuurd, en we onderweg ook wel wat tijd verloren op de spannende weggetjes, kwamen we iets later dan gedacht aan in het dorpje. Aldaar deed zich het volgende probleem voor en dat was dat we niet precies wisten hoe we op de stek moesten komen. Welja, ik dacht het goed te hebben uitgezocht, maar de weg waarvan ik dacht dat het een weg was, bleek gewoon een soort voetgangersweg te zijn met een trap. We moesten ook nog eens de rivier zien over te steken, en uiteindelijk werd er een dorpje verder een mogelijkheid gevonden. Snel werd er die kant op gereden, om vervolgens het water over te gaan en weer terug te rijden naar de beoogde stek. Het bruggetje over het water bleek ook weer akelig smal, en met de scherpe bocht voor het bruggetje was het maar de vraag of we er wel overheen konden rijden. Achteraf gezien had het wel gekund, maar we hadden geen zin in gezeik en met nog een ruime vijf minuten op de klok besloten we de auto's te parkeren en de laatste 600 meter te voet af te leggen. We moesten flink doorstappen want we wisten dat de trein rond 8:00 door zou komen, en inmiddels was het al 7:56. Er werd voor de zekerheid maar een sprintje ingezet, en dat was maar goed ook. Net toen we onder de brug doorkwamen en we omhoog liepen de heuvel op was in de verte het gebrul van de V16 EMD diesel al hoorbaar. Snel werd via wat natte bandensporen naar boven gehold terwijl het gebrul luider en luider werd. Het laatste stuk renden we door het kletsnatte hoge gras naar boven en daarbij ging bijna iedereen op z'n plaat. Gelukkig reed de trein niet heel snel en hadden we nog een 30 tal seconden om ons te positioneren, wat net voldoende was.

De kerkklokken slaan 8 keer, maar zijn niet te horen en worden totaal overstemd door de bulderende SŽ 664 119 als zij met Avtovlak 850 over het prachtige viaduct bij Grahovo ob Bači rijdt, de hijgende fotografen achter haar latend. Zoals gehoopt stond de trein aardig vol met auto's, en dat was een goed teken voor de volgende ritten van de dag. Na deze hectische gebeurtenis werd er eerst even op adem gekomen en genoten van het uitzicht, vooraleer we weer terug richting de auto's zouden lopen en het tijd was om een ontbijtje te scoren bij de supermarkt!

N.B. een aantal graffitiklieders werden van de loc verwijderd.

Na een daverend succes bij Güterglück en Lübs de voorgaande middag en avond, werd de volgende ochtend weer postgevat langs het spoor. Ditmaal werd begonnen bij het strakblauwe Gommern alwaar een leuke, maar totaal onbekende stek te vinden was. Inmiddels is de stek na ons bezoek een stuk populairder geworden, maar dat mag ook wel want met de blauwe brug op de achtergrond is het echt wel een leuke locatie. Gommern ligt aan hetzelfde tracé als Güterglück en Lübs, en dus mis je wel de treinen die van en naar Berlijn via Brandenburg (Havel) rijden, alsmede ook een paar treintjes die via Köthen van en naar Halle gaan. Gelukkig gaat het meeste goederenverkeer wel via deze spoorlijn, en na het succesverhaal van voorgaande dag hoopten we hier ook wat fraais te scoren.

Al rond 5 uur 's ochtends klingelden de wekkers en vertrokken we een halfuurtje later weer met z'n vieren richting de stek bij Gommern. Eenmaal aangekomen kwam al vrij snel Netzwerkbahn Sachsen voorbij welke met een rode 143 en een lege BLG autotrein onderweg was richting Falkenberg (Elster). Niet heel veel later volgde de eerste echte klapper van de dag en was het de SETG 193 204 die ten tonele verscheen met een containertrein. Nog voordat SETG voorbij was zaten we een beetje te speculeren wat zoal voorbij zou kunnen komen qua treinverkeer deze ochtend, waarop ik zei; "als er nu even een 155 rond Braunschweig gemeld zou worden in onze richting, zou dat top zijn". Nou de gebeden waren gehoord, want nog geen 10 minuten later verscheen daar zowaar in een van de Duitse meldgroepen dé melding met de gewenste inhoud. Bij Wierthe was de 155 124 gezien met een graantrein in oostelijke richting, en dat was mooi want als ze een beetje normaal zou doorrijden zouden we haar al rond 8:00 kunnen opvangen hier bij Gommern.

Het wachten was in volle gang, en dat was vrij saai want na passage van SETG bleef het vanuit de richting Magdeburg doodstil. Enkel LTE was gezien met de fraaie 186 945 en de Łódź-Shuttle richting het oosten, maar helaas zou deze bij Magdeburg afbuigen richting Berlijn waardoor ze dus niet bij ons in Gommern te zien zou zijn. Inmiddels was de EcoRider van HSL ook gezien met een LKW Walter trein, welke ongeveer een uurtje achter de graantrein zou zitten. Ook deze HSL trein zou richting Berlijn afbuigen en dus wilden we daarvoor wel na passage van de 155 verkassen naar de andere spoorlijn. Het was wel te hopen dat de Energiecontainer snel zou opdagen zodat we meer speling hadden om van spoorlijn te wisselen. Gelukkig duurde het allemaal niet heel lang en sloten iets over 8 de overwegbomen en doemde het rode neusje in de verte op!

Het is 8:05 als de LDK 155 124 in opdracht van BLC graantrein 95178 langs Gommern trekt, onderweg zijnde vanuit Meppen naar Bad Schandau. In Bad Schandau zal de 155 het stokje overdragen aan vermoedelijk Budamar waarna de trein haar weg zal vervolgen richting het oosten van Europa. Na deze geslaagde foto vertrokken wij richting de omgeving van Brandenburg (Havel) om aldaar HSL op te wachten!

Nadat maandag 17 maart op het nippertje goed begonnen was bij Eismannsdorf, alwaar de ITX 143 020 net aan een fatale kruising wist te ontkomen, werd er verplaatst richting het nabijgelegen Hohenthurm. Hier werd de trein voor de tweede keer deze ochtend opgewacht, waarvoor we genoeg tijd hadden aangezien de trein moest kopmaken in Halle. Na ongeveer een halfuurtje gewacht te hebben kwam dan de orientrode Trabbi voor de tweede keer deze dag in beeld en vond er nu wel een kruising plaats met een achterlangs rijdende ICE. Gelukkig valt dit dan nog in Photoshop recht te trekken, maar geheel vlekkeloos was de ochtend vooralsnog niet verlopen. Dat zou ook nog eventjes zo doorgaan, want na ITX reden we in konvooi richting Zauschwitz alwaar het de bedoeling was de Zeitzer Übergabe naast de "Blockstelle" te fotograferen. Echter trok het met de bewolking veel sneller en heftiger dicht dan van tevoren aangegeven, en was er dus van zon geen sprake bij passage van de trein richting Zeitz.

Na het moeizame eerste deel van de dag werd er vanuit Zauschwitz richting het oosten gereden om na een 165 kilometer lange rit in Bischofswerda te belanden. De reden voor deze lange rit was het feit dat er een wit / rode "Polen Ludi" zou gaan rijden met een sleep ketels vanuit Bischofswerda. Betreffende loc had 's ochtends al met een trein gereden vanuit Straßgräbchen Bernsdorf richting Dresden Friedrichstadt, waarna de loc los was vertrokken richting de raffinaderij in Bischofswerda, welke normaliter maar weinig treinverkeer kent. Het was de uitgelezen kans eens hier een Ludmilla met ketels vast te leggen, en dat het ook nog eens een machine zou zijn in de Poolse kleuren maakte het alleen nog maar interessanter.

De loc was wat eerder dan gepland toegekomen op het fabrieksterrein, en eenmaal toen we op locatie gearriveerd waren, was men al bezig de trein vanaf het terrein af te trekken. Echter had men klaarblijkelijk weinig haast, want op het dooie gemakje werd er door de wagenmeester langs de relatief korte trein gelopen, en gebeurde er verder nauwelijks wat. Het idee om een foto te maken bij de uitrijder van Bischofswerda verviel zo langzamerhand aangezien de zonstand daarvoor steeds ongunstiger werd. Dat betekende wel dat verderop de lijn juist steeds meer stekken in beter licht kwamen te liggen. De trein stond in tussen al wel een tijdje buiten, maar moest nog altijd eerst met een duwbeweging richting het station gebracht worden, alvorens men eens kon gaan vertrekken. Het leek er zo langzamerhand op dat men de geplande vertrektijd al niet eens meer zou gaan halen, en dat kon nog wel eens kritisch worden. Iets verderop de lijn is er een stuk minder capaciteit voor verkeer, en aangezien vanaf halverwege de middag er meer reizigerstreinen gaan rijden zou het gat, wat er normaal 1x per uur is voor een goederentrein, komen te vervallen.

Wij kozen er in ieder geval voor om alvast maar een plekje langs de lijn te vinden alwaar de zon voorlopig wel goed zou staan, en die plek werd tussen de bossen gevonden bij Großharthau. Niet lang na onze aankomst werd bekend dat het Fahrplan van de trein voorlopig was ingetrokken tot aan Arnsdorf, aagezien er vanaf daar minder capaciteit zou zijn. Gelukkig bevonden wij ons nog vóór Arnsdorf, dus zou de trein sowieso langs ons komen. Ook kregen we het bericht dat de trein inmiddels naar het station geduwd was en daarmee dus eigenlijk vertrek gereed stond. Ons geduld werd echter flink op de proef gesteld, want om een of andere reden vertrok men maar niet vanuit Bischofswerda. Elke keer nadat er een reizigerstrein gepasseerd was hoopten we erop dat de keteltrein zou volgen, maar telkens bleef het stil. Eindelijk om iets voor half 3 's middags kwam dan de vertrekmelding, en nadat de zoveelste Regionalbahn gepasseerd was toonde het sein niet veel later opnieuw groen. Enkele ogenblikken later sluiten de overwegbomen en laait het kabaal van een Ludmilla vanuit de bossen steeds harder op. Een blik naar de nog altijd aanwezige stapelwolken maakte het wel even spannend, want vlak achter ons lag alles compleet in de schaduw van een wolk. Gelukkig trok de wolk ontzettend langzaam en maakte deze geen aanstalten ons het leven zuur te maken, en kon na lang wachten eindelijk de gewenste foto gemaakt worden!

Het is 14:37 als de fraaie DB Cargo 232 531 te Großharthau voorbij brult. Met keteltrein 68322 is de Rus zojuist vanuit Bischofswerda vertrokken richting Lutherstadt Wittenberg-Piesteritz, waarbij ze in Arnsdorf gewoon mocht door rijden tussen het reizigersverkeer. Slechts zo'n 50 meter achter ons reed de trein de schaduw van de wolk in, en dus hadden we ten opzichte van de ochtend eens flink mazzel, maar dat mocht nu ook wel! Hierna vertrokken we weer westwaarts ten noorden van Dresden voor de volgende foto's van de dag, wordt vervolgd!

Old Indian Fort Palace converted into a heritage hotel, Neemrana Fort Palace. The Fort is located at an ancient historical town in Alwar district of Rajasthan, India

All rights reserved - ©KS Photography

All images are exclusive property and may not be copied, downloaded, reproduced, transmitted, manipulated or used in any way without written permission of the photographer!

Like | Follow | Subscribe

twitter | facebook | YouTube

Vanaf Koningsdag 27 april, tot en met Dodenherdenking 4 mei, vond voor Tibbe, Bram, Luka, Thijs, Jarno en mijzelf de eerste vakantieweek van 2025 plaats. Gedurende deze zonovergoten week werd er opnieuw een kijkje genomen in Slovenië alwaar naast de befaamde Koperrampe ook de nodige treinen in het fraaie bergachtige binnenland opgezocht werden. Hoewel het vrij stroef liep met de opkomst van de graag geziene Sloveense Brižita's, konden we stellen dat het een zeer gezellige en geslaagde week was waarbij er weer nieuwe hoeken van Slovenië ontdekt werden. Het blijft toch indrukwekkend hoe een land, wat maar de helft zo groot is als Nederland, zoveel te bieden heeft aan natuurlijke schoonheid en diversiteit in zowel landschap als ook klimaat!

Terwijl de meeste Koningsdagvierders net een paar uur in hun bedje lagen, vertrokken wij rond de klok van 6 uur vanuit Nederland richting Duitsland. De bedoeling was om de reis in twee dagen te splitsen, waarbij we op zondagmiddag aan de spoorlijn tussen Freilassing en Berchtesgaden zouden belandden om aldaar de IC 2083 "Königssee" vast te leggen, welke sinds de dienstregeling wissel voorzien wordt door twee 111'en. Van dit plan werd echter zo'n twee dagen van tevoren afgezien, omdat het aan de Alpenrand in de namiddag nogal bewolkt zou worden met zelfs mogelijk een regenbui. In de verdere oostelijke helft van Bayern en het westen van Tsjechië zou de zon deze zondagmiddag wel alle ruimte krijgen, en dus besloten we een klein omweggetje in te lassen en de fraaie Tsjechische dieselspoorlijn tussen Klatovy en Bayerisch Eisenstein te bezoeken. Al jaren zijn hier per dag enkele treinritten met Duikbril voorzien, al slinkt de inzet de afgelopen jaren wel vrij stevig. Vandaag de dag zijn er nog slechts twee treinparen te zien met een Duikbril, te kennen de R 776 en R 763 in de ochtend, en de R 768 en R 775 in de middag. Beide treinparen / alle vier de ritten worden door dezelfde locomotief van dienst uitgevoerd. Zeer incidenteel wordt er nog eens een stoptreintje met Duikbril gereden, maar de laatste stoptreinen met gepland een Duikbril en rijtuigen op de dienst zijn in december van het vorige jaar hier verdwenen.

Na een vlotte rit vanuit Nederland kwamen we ruimschoots op tijd aan op de eerste van twee locatie's voor deze middag. Als eerste werd er neergestreken bij Zelená Lhota alwaar de R 768 naar Železná Ruda / Bayerisch Eisenstein opgewacht zou worden. Nadat met wat moeite het hoogstatief op een rechte ondergrond gezet was, kon het wachten beginnen en was na een poosje de eerste geslaagde foto van de vakantie een feit. Deze foto volgt later nog eens, maar Luka zijn variant is al HIER te zien. Vanuit Zelená Lhota reden we wat dichter richting de Duitse grens toe, om bij Hojsova Stráž-Brčálník (gezondheid), de tegentrein op te wachten. Op zo'n 6 kilometer vanaf de Duitse grens vind je daar een fraaie locatie in de binnenbocht alwaar je het stationsaankondigingsbord met de nogal lange naam van het plaatsje, kunt meenemen naast de locomotief. Ook hier kostte het opnieuw enige moeite om stelling in te nemen, maar gelukkig hadden we de tijd en stonden we weer ruim van tevoren op tijd gereed voor de foto.

Na ongeveer een halfuur gewacht te hebben laait het geluid van een trein op welke eerst nog in de ankers moet om te halteren op de kleine halte net buiten beeld. Voor de tweede keer deze middag wordt de blauw / witte Blitzbrille zichtbaar, welke na de korte stop met een hoop kabaal weer in beweging komt en de vier rijtuigen moeiteloos op tempo brengt. Het is vervolgens 16:37 als de ČD 754 022 het kleine plaatsje Hojsova Stráž-Brčálník achter zich laat, terwijl ze met R 775 onderweg is vanaf het letterlijk op de grens gelegen station van Železná Ruda / Bayerisch Eisenstein, naar Klatovy. In Klatovy wordt vervolgens van locomotief gewisseld, en gaan de vier rijtuigen met elektrische tractie door naar Praha hl.n. Waar de bomen in de lager gelegen gebieden reeds volop groen kleurden, was dat op deze 890 meter hoogte toch nog wel anders, waarbij de mengelmoes aan kale grauwe bomen, zowel frisgroene als donkergroene bomen en een enkele boom in bloesem voor toch wel een kleurrijk geheel zorgden. Na deze tweede geslaagde foto van de dag werd er terug richting Duitsland gereden voor de geboekte overnachting in Passau, alwaar voor het slapengaan nog de nodige halve liters en schnitzels naar binnen werden gewerkt!

De eerste foto's van 2022 zijn een feit! Op een mistige 10e januari 2022 was het de beurt aan de blauwe 513-10 (ex-Lineas class 66) om de zandtrein te rijden.

Hier is de trein net gevuld en wordt deze opgeduwd naar het omloopspoor alwaar de loc zich aan de andere zijde van de trein kan plaatsen voor de verdere rit richting Antwerpen.

Nadat we vorige week nog heerlijk konden genieten van warm nazomerweer, leek het begin deze week dan toch echt voorbij met de zomer. De temperaturen daalden fors, en de wolken namen de plaats van de zon in met hier en daar alweer wat regen. Echter zou het later deze week tegen het weekeinde toch nog even opklaren, en aangezien ik de weekenddagen vrij had werd nog maar eens gekeken wat er allemaal te doen was. In eerste instantie leek het erop dat het noordwesten van Duitsland de beste kansen had, maar al snel werd duidelijk dat juist het oosten van Duitsland nog van een aantal dagen zon kon gaan genieten. Gelukkig was er ook nog wat zon bewaard gebleven voor regio's dichter bij huis, maar was het de vrijdag die het mooist werd en die dag moest ik nagenoeg de hele dag werken. Waar de zaterdag en zondag er eerst nog best prima uitzagen, kwam daar puntje bij paaltje verandering in. Een storing met de nodige bewolking en regen welke in eerste instantie ten westen van Nederland langs zou trekken, had zich een aantal honderd kilometer richting het oosten verplaatst, wat ervoor zorgde dat enkel de zaterdag nog wat zonnige momenten had, en dat zou halverwege de middag ook voorbij zijn...

Goed, genoeg weerbericht, viel er dan nog wel wat te fotograferen? Jazeker, op Duitse bodem maar wel dicht bij huis. Voor de eerste helft van de zaterdagmiddag hadden er zich namelijk twee speciale treinen aangekondigd welke beiden bij Anrath, tussen Krefeld en Viersen, vastgelegd konden worden. Als eerste zou Centralbahn ten tonele verschijnen met een Sonderzug vanuit Neuss naar Sankt Goar ten behoeve van het evenement "Rhein in Flammen". Deze trein zou hier gevolgd worden door de EZW E94 088 welke het transport van de Luxemburgse stoomloc 507 verzekerde vanaf de Poolse grens naar de Belgische grens. Reden genoeg dus om een kijkje te gaan nemen bij Anrath, waarbij ik zeker niet de enige met dit idee was.

Aangezien ik licht grieperig was door een keelontsteking was het misschien maar goed ook dat ik geen weekendje weg was gegaan. Zodoende werd er 's ochtends even uitgeslapen vooraleer ik me samen met Tibbe in de regio van Viersen begaf. Als eerste werd er post gevat bij Boisheim, want RTB Cargo was met een keteltrein vanuit het Amsterdamse onderweg. Hoewel Emmerich nog steeds volledig gestremd was, betrof dit de enige boeiende goederentrein die deze ochtend onderweg was. Helaas duurde de stop in Venlo dusdanig lang, dat na ruim een uur wachten de handdoek in de ring werd gegooid. We besloten tijdig richting Anrath te rijden aangezien het hier nog wel eens druk kon worden met fotografen. Dit omdat deze plek een van de weinige zou zijn waar beide speciale treinen met een goede zonstand gefotografeerd konden worden.

Onze verwachting bleek direct na aankomst te kloppen, want aan beide kanten van de overweg stonden allerhande auto's al geparkeerd en was er in het veld tussen het maïs en het spoor een skyline van ladders te zien. Gelukkig was ik niet van plan hier met mijn ladder tussen te gaan staan, en dus werd voorzichtig een paar meter het maïsveld ingelopen alwaar het hoogstatief gehesen werd, om zodoende een wat unieker en naar mijn mening ook fraaier perspectief te creëren. Nadat het zooitje allemaal stond kon het kleppen met (oude)bekenden beginnen, in afwachting van de eerste speciale trein.

Na een halfuur wachten kwam de Regionalbahn voorbij, waarachter in de verte al snel weer wat zichtbaar werd. Gezien de trein in blokafstand liep duurde het allemaal eventjes, maar na een tweetal minuutjes wachten sloot de overweg weer. Een voor een beklimmen de jagers hun jachthutten en maken hun geweren gereed om haar prooi af te schieten. Hier en daar worden de laatste instellingen van hun apparatuur gewijzigd voor het perfecte schot. Ik had dit al veel eerder gedaan, en kon dus gemoedelijk zittend vanuit het gras met mijn afstandsbediening mijn sniper bedienen, welke ik van tevoren al precies goed gericht had. De beste jagers weten al van tevoren waar hun prooi terechtkomt natuurlijk. Niet veel later klinken van tientallen geweren de talloze schoten en valt de prooi ten dode opgeschreven neer. O nee het waren camera's die een Sonderzug aan het afdrukken waren, welke zonder slag of stoot voorbij rolde aan de aanwezigen :P

Het is overigens wel het ongelukstijdstip van de dag, 13:13, wanneer de Stahlblaue Centralbahn 110 278 aan de ongeveer 25 aanwezige fotografen voorbij rolt met een tiental bijpassende Centralbahn rijtuigen als DPE 19907 vanuit Neuss naar Sankt Goar. De inzittenden zijn onderweg naar het evenement "Rhein in Flammen" waar onder andere 's avonds een dikke vuurwerkshow te bewonderen is. Hoewel ik regelmatig in Duitsland ben, lukt het me maar zelden een Sonderzug voor de lens te krijgen. Eindelijk kon er dus weer eentje aan de collectie toegevoegd worden!

Op donderdag 29 februari, de schrikkeldag van dit schrikkeljaar, werd het slechte weer in Nederland ontvlucht voor een dagje fotograferen aan de oost-west spoorlijn tussen Braunschweig en Helmstedt. Buitenom dat ik graag eens de stek bij Schandelah wilde bezoeken, alwaar er een spoorbrug over de autosnelweg A39 loopt, stond er niks specifieks op de planning en was het gewoon een klassiek dagje langs deze hoofdlijn staan alwaar elke dag wel meerdere interessante zaken te fotograferen zijn. Dat een bezoekje aan de KBS310, zoals deze lijn heet voor het stuk tussen Lehrte en Magdeburg, eigenlijk nooit teleurstelt, werd ook deze dag weer bewezen met een aantal fraaie treinen.

Aan het begin van de middag werd er richting Schandelah gereden alwaar net te vroeg DeltaRail passeerde met een containertrein voor Rheinhausen. Wel kon daar uiteindelijk nog Press gefotografeerd worden met de middagse autotrein richting Bremen, welke deze dag getrokken werd door een good old 140'er. Niet lang daarna volgde HSL met haar Nightrider en eveneens een autotrein, deze keer onderweg richting Aachen. De foto van deze trein moet ook nog eens haar weg vinden naar deze pagina.

Tijdens de twee uurtjes dat we bij Schandelah stonden werd er bij Berlijn een busjestrein van DeltaRail in westelijke richting gezien. Het betrof geen Craftertrein richting Bad Bentheim en dus was de kans groot dat het een Craftertrein voor Emden was. Waar de Craftertreinen richting Bad Bentheim altijd de route over Braunschweig nemen, is dat voor de treinen richting Emden geen vanzelfsprekendheid, gezien deze vanaf Berlijn ook via Hamburg naar het noordwesten kunnen rijden. Er werd dan ook even uitgezocht hoe deze trein zou rijden, en uiteindelijk kregen we te horen dat het niet een trein richting Emden was, maar een busjestrein richting Aachen beladen met Citroëns. Deze trein zou uiteraard wel over de juiste spoorlijn rijden en dus konden we hiermee rekening houden. Nadat de zon kops was gedraaid bij Schandelah reden we met een tussenstop via Königslutter, richting Bornum am Elm. In het grote veld werd plaatsgenomen en kon het wachten beginnen.

Eerst kwam DB Cargo voorbij met een 189 en een containertrein afkomstig vanuit Tsjechië. Deze trein werd gevolgd door Locon die met haar bonte 192 060 en de bekende papiertrein naar Keulen onderweg was. Daarna volgde nog Metrans waarna het stilviel met treinen uit het oosten. Waar er boven ons hoofd een paar dunne sluiertjes hingen, dreven er in het westen echt dikke sluiers waar de zon steeds verder naartoe zakte. Na de melding vanuit Berlijn hadden we geen enkele update meer gehad, dus wisten we niet hoe lang het nog zou duren. Enkel ons rekenwerk vertelde dat de trein tussen 16u en 17u bij ons zou zijn als er geen gekke dingen zouden gebeuren. Enkele minuten voordat de zon dan echt zou verdwijnen verscheen er een donkerrode neus aan de horizon en werd het geluid van een hardwerkende 143'er in de verte steeds beter hoorbaar. Kassa!

Het is 16:31 als precies volgens rekenwerk de DeltaRail 243 145 de vier Nederlanders bij Bornum am Elm passeert, met een flinke sleep gele Clip wagens beladen met Citroën Jumper busjes. Als trein 95169 is het geheel ruim een dag te laat vanuit Frankfurt (Oder) onderweg naar Aachen West, alwaar na locwissel de trein nog door zal rijden richting Zeebrugge. Niet veel later verdween dan het zonnetje en kon er ingepakt worden om richting restaurant Den Gouden Bogen te rijden!

Terwijl veel stappende vakantiegangers net hun weg vanuit de clubs van Split richting bed hadden afgemaakt, vertrokken wij op donderdagochtend 10 juli in alle vroegte landinwaarts. Deze ochtend was het namelijk de bedoeling om de nachttreinen uit Osijek en Bratislava bij de stad Knin vast te leggen, alwaar je een stek hebt met prachtig uitzicht op de oude burcht welke van boven op een heuvel over de stad uit kijkt. Aangezien beide treinen daar zo'n anderhalf uur eerder zich laten zien dan in regio Split, en wij zelf ook zeker een uur die kant op moesten rijden, was het zaak nog voor zonsopgang te vertrekken. Tijdens het ochtendgloren was het een leuke autorit door de prachtige omgeving, waarbij het landschap tijdens de uur durende rit een aantal keer best drastisch veranderd. Uiteindelijk werden we verwelkomd door de burcht welke al lekker in het zonnetje stond te genieten, terwijl het grootste gedeelte van de stad zich nog in de schaduw bevond.

Deze ochtend was de nachttrein uit Osijek zowaar eens punctueel onderweg, wat voor ons wel wat nadelig was aangezien de stek nog niet helemaal vrij van schaduwen was gekomen. Desalniettemin konden we zo'n 15 minuten na aankomst naar tevredenheid een foto maken, en werd er vervolgens even richting de lokale supermarkt gereden om wat broodjes en andere versnaperingen in te slaan. We hadden immers ruim anderhalf uur te overbruggen tussen beide nachttreinen, dus we konden de tijd wel even nuttig besteden. Zo'n driekwartier voor doorkomst van de trein uit Bratislava stonden we weer paraat, waarbij vanuit de campingstoeltjes prima genoten kon worden van de steeds warmer wordende zon.

De bedoeling was om de nachttrein uit Bratislava later op de ochtend voor een tweede keer vast te leggen, maar dat plan werd overboord gegooid toen er een interessante melding verscheen. Bij Zrmanja, ongeveer driekwartier ten noorden van Knin, waren de beiden HŽ Cargo 2062 110 & 2062 119 gezien, hetzelfde koppeltje welke een dag eerder de gasketeltrein richting Solin trokken. Deze ochtend waren beide machines onderweg met een lege cementtrein richting de haven. De trein was net aangekomen in Zrmanja, alleen was de reden van haltering onbekend gezien er op dat moment geen andere treinen in de buurt waren. Zo'n 20 minuten nadat de cementtrein in Zrmanja tot stilstand was gekomen, verscheen bij ons de nachttrein uit Bratislava die eveneens succesvol gefotografeerd kon worden. Hierna werd er direct vertrokken richting het verderop gelegen Pađene in de hoop dat de cementtrein nog wat langer zou stilstaan, en we haar dus hier konden opvangen.

Eenmaal aangekomen in Pađene was inmiddels duidelijk geworden dat de reden van haltering in Zrmanja een personeelswissel was, en dat terwijl de trein nog slechts zo'n driekwartier verwijderd was van de geplande personeelswissel in Knin. Het was al eerder duidelijk dat men hier geen haast kent, en dit was maar weer eens een mooi voorbeeld. Na een halfuurtje in Pađene gewacht te hebben, kwam dan het verlossende bericht dat men met vers personeel terug vertrokken was en dus konden wij ons gaan klaarmaken voor de foto. Echter hadden we reeds in de gaten dat er vanuit Knin een Intercity vertrokken was, en dus was ons vermoeden dat de cementtrein bij ons op een van de inhaalsporen geparkeerd zou worden. Inderdaad kwam niet heel veel later de wisselwachter naar buiten en werd het wissel omgelegd richting het voorste spoor, welke voor de foto helaas het minst gunstige was aangezien er nogal wat bosjes langs het spoor stonden. Gelukkig leek het erop dat met het hoogstatief de schade relatief beperkt zou blijven.

Enkele minuten nadat het wissel was omgelegd verschenen de twee rood, wit, blauwe locomotieven welke inderdaad het voorste spoor opdoken. Wat eerder dan verwacht werd de trein neergezet, en dus werden er wat meters naar voren gelopen, wat erin resulteerde dat een oud ongebruikt spoor rechts in beeld wel leuker in de foto kwam te liggen. Haast hadden we niet, want bij aankomst zaten er net wat stapelwolken voor de zon, dus we moesten even geduld hebben. We waren dan ook blij dat de trein hier moest halteren, want bij een doorrit had het nog wel eens anders kunnen aflopen. Intussen werd het wissel weer teruggelegd in de "normaalstand", terwijl de zon weer doorkwam en we de gewenste foto konden maken.

Het is 10:18 als de HŽ Cargo 2062 110 & 2062 119 met lege cementtrein 60341 even kortstondig pauze aan het houden zijn te Pađene, in afwachting van de Intercity welke onderweg was in tegenovergestelde richting. Na het maken van deze foto werd besloten richting de uitrit van het station te lopen om direct een tweede foto van deze fraaie trein te maken. Voordat het zover was hobbelde dan eerst de Intercity voorbij, waarna het wissel bij ons door de wisselwachter werd omgelegd en de lege cementtrein met een vlag werd opgezwaaid. Als ProRail eens zou zien hoe hier men nog zonder enige vorm van treinbeveiliging te werk gaat zouden ze spontaan een beroerte krijgen, maar wij vonden het maar prachtig. Gelukkig waren de steeds groter wordende stapelwolken ons nog maar eens goed gezind en wisten we nog een foto te maken van deze trein, maar die bewaar ik uiteraard voor een volgende keer...

RTB 2019 315 is bij Zegge onderweg met een lange sleep gesloten wagens als trein 44786 naar Sloe, alwaar de trein bij Verbrugge zal worden beladen, 18 Juli 2025.

Afgelopen zomer ben ik samen met Siebren een week langop vakantie geweest richting Beieren en omstreken. Een van onze voornamelijkste doelen daar waren de Re420 en Re620 in de regio van Buchs (SG). Omdat Siebren al twee weken eerder vertrokken was richting Italië en ik pas later vanuit Nederland kwam, ben ik per trein tot Lindau gereisd, alwaar ik opgepikt werd en we richting de accomodatie en eventuele eerste spotplek al zouden rijden. Gelukkig was dit ook daadwerkelijk mogelijk omdat ik met slechts 60 minuten vertraging in Lindau aankwam, waardoor een van de ritten van het dagelijkse treinpaar EC 163/EC 164 "Transalpin" gelukkig nog haalbaar was.

EC 163/164 verkeert dagelijks tussen Zürich HB en Graz Hbf. Op het Zwitserse gedeelte van de route worden doorgaans 2 Re420's ingezet, welke in Buchs bij het kopmaken ingewisseld worden voor twee 1116's, die de rest van de rit tot Graz verzorgen.

Kort na het opzetten van de hoogstatieven kwam de trein, bestaande uit een mix aan SBB en ÖBB rijtuigen al langs, zonder enige vertraging. Een goede aftrap van de vakantie dus ;)

Wordt vervolgd...

Nadat redelijk snel na aankomst bij de ochtendstek van Črnotiče het eerste neusje van de vakantie vastgelegd kon worden, bleef het verder erg stil met treinen vanuit de haven. Een dik uur later passeerde ons nog een Railpool 193 met schuifwandwagens waarna we besloten terug naar beneden te rijden richting Koper. Aldaar werden bij de Lidl de nodige versnaperingen en wat broodjes gehaald om vervolgens koers te zetten naar het kleine strand van Koper. Elke dag werd ongeveer vanaf 12/13 uur tot en met 15 uur aan het strand gelegen om even lekker af te koelen in de zinderende hitte die we hier elke dag te verduren kregen. Daarnaast loont het zich niet om met het hooglicht langs de baan te staan, dus sla je meteen twee vliegen in één klap.

Aan het kiezelstrand werd genoten van het heerlijk heldere water wat prima op temperatuur was, en vervolgens werd er dan nog een beetje aan het bruine kleurtje gewerkt aan de waterkant. In de tussentijd ontstonden er landinwaarts steeds meer stapelwolken wat hier heel vaak dagelijkse koek is tijdens de zomerse maanden. Opvallend is dat deze wolken altijd nog net iets meer landinwaarts ontstaan dan waar de Koperrampe gelegen is, en dus heb je vaak bij de middagstek van Črnotiče een leuke wolkenlucht op de achtergrond, terwijl je zelf lekker in de zon staat te bakken. Ook deze keer leek dit scenario zich weer voor te doen, en dus werd rond 15 uur met verse energie vertrokken vanaf het strand en weer de heuvels beklommen richting de altijd prachtige locatie bij Črnotiče.

Na een flinke klim en het altijd ietwat spannende stukje off-road rijden kwamen we toe op locatie alwaar je vanaf een klif een indrukwekkend uitzicht hebt. Hier heb je gelukkig geen hoogwerker nodig om zo hoog te staan, en dus kan er wat comfortabeler gewacht worden op wat komen gaat. Zoals bij de meesten inmiddels bekend kun je de treinen zeker een kwartier van tevoren horen en zien in het dal beneden en ben je dus goed voorbereid op de treinen die iets later ten tonele verschijnen. Nadat we onze stoeltjes dan ook geïnstalleerd hadden was het wachten op hopelijk het kenmerkende gehuil van een "Brižita" dat altijd goed vanaf beneden te horen is. Slechts een klein kwartiertje na onze aankomst loeide dit geluid al op en was er beneden een sleep Eanos'en te zien die bezig waren met hun klim naar boven. Bij gebrek aan tegemoetkomende treinen was de 363'er al snel doorgereden naar ons toe, en nog voordat de trein dan daadwerkelijk aan onze lenzen gepasseerd was loeide opnieuw het geluid van een 363'er uit het dal op. De tweede was dus ook al onderweg, ditmaal met containers. Maar voordat het zo ver was, was het eerst de beurt aan de kolentrein!

Het is 15:54 als de SŽ 363 031 met enige moeite de zware kolentrein 48442 aan de twee Nederlanders, gestationeerd op de klif bij Črnotiče, voorbij trekt. De trein is een dikke 20 minuten geleden vertrokken vanuit Koper Tovorna en heeft inmiddels al zo'n 500 meter aan hoogte gewonnen als de top bijna bereikt is. Vanaf daar kan de reis met wat minder hoogteverschillen voortgezet worden naar Linz Voestalpine in Oostenrijk!

Onder een kraakheldere hemel werd er samen met een mega grote groep fotografen de zondag 19 januari afgetrapt bij het buurtschap Neudes alwaar de blauw / beige DB Regio 218 446 gedocumenteerd kon worden. Exact 24 uur eerder, net nadat Tibbe en ik door de nacht vanuit Nederland richting de Oberpfalz waren gereden, bevonden wij ons eveneens met een grote groep op deze locatie om exact dezelfde trein te fotograferen, alleen toen met een "Verkehrsrote" exemplaar. Op de ochtend van zaterdag 18 januari zou het namelijk de strak in de lak zittende 218 416 zijn die de eerste rit bij daglicht richting Regensburg Hbf mocht verzorgen. Ja je zou het haast vergeten, maar gedurende het weekend van 18 en 19 januari, waarbij de Orientrode 218 406 en de blauw / beige 218 446 de show stolen, waren er ook nog V160'ers te zien in de normale rode kleurstelling, weliswaar dus zoals gezegd strak in de lak!

Eenmaal aangekomen op locatie begon deze zaterdagochtend alles behalve rustig. Samen met een nogal contactgestoorde Duitse fotograaf arriveerden wij als eerste op de stek, alwaar de Duitser direct besloot om op de meest kansloze plek te gaan staan. Met nog zeker 100 meter aan schaduw op de voorgrond in beeld vond meneer het schijnbaar een prima plekje, maar wij waren natuurlijk niet heel de nacht hier naartoe gereden om vervolgens een boutplaat te produceren. De Duitser wilde niks van overleg weten en beweerde dat de schaduw bij doorkomst van de trein wel weg zou zijn, wat natuurlijk nooit het geval was. We maakten duidelijk dat we wat verder naar voren gingen staan en dat we vanzelf naar hem terug zouden komen zodra de schaduw niet hinderlijk meer zou zijn. Voor meneer was de wereld te klein en het rustige Neudes werd ineens opgeschrikt door een woeste Duitser. Maar hé, als zijn theorie klopte en de schaduw weg zou zijn kwamen we toch bij hem staan en was het probleem opgelost? Welja, waarschijnlijk wist hij zelf toch ook wel dat zijn theorie niet klopte, want de schaduw zou natuurlijk nooit op tijd weg zijn. Al snel volgden de volgende fotografen die ook inzagen dat "Schreeuwmans" op een debiel plekje stond en zo kwam de rest van de fotografen gewoon netjes bij Tibbe en mij staan en was er van het geschreeuw en getier ineens weinig meer te horen. Begrijp me niet verkeerd, wie het eerst komt heeft inderdaad recht op het plekje dat hij gekozen heeft, maar niet als je tegelijk aankomt en je naar buiten vliegt om als eerste te zijn en ook nog eens zo'n k*tplek kiest om vervolgens niks te willen overleggen.

U begrijpt, de hobby gaat niet altijd over rozengeur en maneschijn, en dat bleek deze prachtige ochtend ook maar weer. Het zou overigens niet bij deze keer blijven dit weekend dat er wat idioten stennis kwamen schoppen, want klaarblijkelijk vinden Duitse fotografen het moeilijk zich te kunnen gedragen wanneer er veel andere fotografen op dezelfde plek zijn. Voor nu was in ieder geval de rust in buurtschap Neudes wedergekeerd en was er enkel gezellig gebabbel te horen in afwachting van de glimmende rode diesellocomotief. Na een klein halfuurtje gewacht te hebben wordt dan het gebrom van de beoogde locomotief steeds luider in de verte hoorbaar, en wat volgde was onder de fotografen een doodse stilte, en een steeds harder brullende V160 die met enige vaart tevoorschijn kwam!

Het is 8:57 als de brandschone DB Regio 218 416 de flinke groep fotografen voorbij blaast met RE2 (4859) vanuit Hof Hbf naar Regensburg Hbf. Zo was de eerste foto van een uiterst succesvol weekend een feit en kon er voor de rest van de dag gelukkig zonder al teveel gezeik gefotografeerd worden, een vallend in de foto daarbuiten gelaten maar dat is voor een andere keer :P

DBC 6413 komt met lege styreen trein 41492 door Zegge onderweg naar Roosendaal, alwaar een Vlaamse Reus de trein verder zal brengen naar Antwerpen (B), 17 Januari 2017.

Daarna werd naar de Eempolder gereden, alwaar RRF nog in aantocht was met een fraaie blauwe sleep RTI ketels. Dit keer met de RRF 4402 als tractie, met trein 49795 door de Eempolder onderweg naar Bad Bentheim e.v. op 21 Augustus 2025.