View allAll Photos Tagged abdon
Cette photo est prise non loin des premières maisons de Tallard, depuis la route qui descend de Châteauvieux. L'imposant château du XIVè siècle se dresse derrière sa cour de petites maisons bâties de part et d'autre d'étroites ruelles constituant la vieille ville. Sa position sur les premiers rochers de la colline de Saint-Abdon contribue à en renforcer la visibilité et la fierté.
Plus loin, on distingue les bâtiments de l'usine électrique de Curbans aménagée au débouché du tunnel creusé pour le canal sous la montagne, depuis le village de Rochebrune. Cette installation est bâtie au pied des pentes raides rabotées lors des dernières glaciations : plus de 500 m de glace écrasaient de leur masse ce fond de vallée dans un hiver permanent.
"Le château, qui domine la Durance, est une courtine polygonale pourvue de tours rondes aux angles, d'une chapelle castrale à côté de la porte d'entrée, d'un corps de garde, d'un logis seigneurial et d'un « donjon », logis rectangulaire en partie ruiné."
Pour voir le plan du château :
Cueva que se ubica en Tiscar, en pleno puerto de montaña, y perteneciente a la localidad jiennese de Quesada, y que tambien es conocida como Cueva de la Virgen de Tiscar, puesto que según la tradicion, en el año 1319 se aparecio la Virgen al reyezuelo de Tiscar Mahomad Abdón.
Esta cueva es una de las primeras grutas naturales conocidas en España, de formación caliza, donde se funden el agua del río Tíscar y la roca del Monte del Caballo, y en donde el agua se pierde caprichosamente entre saltos, pilones, cascadas y fuentes, para seguir su curso zigzagueante río abajo hasta formar el idílico Pilón Azul camino de la Aldea de Belerda.
It is located in the center of Cuenca between the old and new cathedrals. On the park benches, people meet to converse and absorb its tranquility. The municipal offices are located nearby.
L'exploration est conseillée en gros plan (double clic sur la photo).
Ce cliché pris en direction du sud présente une vue générale de Tallard. La petite ville est positionnée au pied de la colline rocheuse de Saint-Abdon derrière laquelle coule la Durance. Celle-ci est d'ailleurs visible dans son écrin boisé à gauche de la photo, ainsi qu'en haut sur la droite, où se situe la retenue de Curbans.
La Durance coulait autrefois au pied du château-fort médiéval, mais son cours en a ensuite été écarté afin de libérer un espace facile d'accès pour les cultures : à gauche de l'imposant édifice, vous distinguerez les parcelles des "Jardins" que parcourt un joli chemin de promenade. Devant le château s'étend la vieille ville aux rues étroites (voir : www.flickr.com/photos/145414276@N08/52792741135/in/photos... ) et à sa droite les quartiers modernes.
L'aérodrome de Tallard allonge ses pistes en haut de la photo, au débouché de l'autoroute A 51 ; on y pratique notamment parachutisme, montgolfière, hélicoptère, planeur, ULM…
Au premier plan un ravin creuse de profondes robines sur les flancs des collines marneuses ( voir www.flickr.com/photos/145414276@N08/32907461906 ) qui s'élèvent depuis la Durance jusqu'au Serre Pierrot (949 m), point culminant de la commune de Châteauvieux. Un sentier permet de parcourir ces zones où s'accroche une végétation clairsemée. : c'est moi que vous y devinez, derrière le viseur de l'appareil photo !
A central meeting point and generally lovely place to relax, Parque Calderón is the central park of Cuenca.
***
Plaza Abdón Calderón, known as Republic Square or Plaza de Armas, is a square located in Cuenca, Ecuador. Around the park is El Sagrario Church, better known as the Old Cathedral, and that of the Immaculate or New Cathedral. In addition, there are the buildings of the Government, the Municipality, the old seminary and the Palace of Justice, between Benigno Malo, Mariscal Sucre, Luis Cordero and Simón Bolívar streets.
The government of Eloy Alfaro named him Luis Vargas Torres. In 1920 he changed to Abdón Calderón.
In the park there is a roundabout as well as a monument to Abdón Calderón inaugurated on May 24, 1931. For the monument, the European Carlos Mayer was hired for its bronze construction on September 22, 1927.
Un petit sentier permet de longer le sommet de la falaise depuis le château de Tallard et de redescendre au-delà du domaine viticole de Tresbaudon. Le point culminant est situé au lieu-dit Saint-Abdon, à 740 m. d'altitude. On domine de ce point la vallée de la Durance, comme ici en direction de l'aval et notamment vers le lac de Curbans, mais aussi vers l'amont.
En ce début d'automne, la végétation sur cette crête en adret, et en particulier les chênes et les fustets, n'aspire qu'au repos hivernal après un été particulièrement sec. Au pied de la falaise cependant, avec la proximité de la rivière, les vignobles affichent un vert franc même si le cours d'eau est loin d'occuper tout son lit pierreux.
Sur la rive gauche, les forêts d'ubac, situées dans les Alpes-de-Haute-Provence, sont encore verdoyantes, même si plus haut au voisinage du Montsérieux (1590 m.), nombre de pins dressent leurs silhouettes squelettiques et souvent jonchent le sol.
La Plaza Abdón Calderón, known as Republic Square or Plaza de Armas, is a square located in Cuenca, Ecuador. Around the park is El Sagrario Church, better known as the Old Cathedral, and that of the Immaculate or New Cathedral. In addition, there are the buildings of the Government, the Municipality, the old seminary and the Palace of Justice, between Benigno Malo, Mariscal Sucre, Luis Cordero and Simón Bolívar streets.
The government of Eloy Alfaro named him Luis Vargas Torres. In 1920 he changed to Abdón Calderón.
In the park there is a roundabout as well as a monument to Abdón Calderón inaugurated on May 24, 1931. For the monument, the European Carlos Mayer was hired for its bronze construction on September 22, 1927.
Cueva que se ubica en Tiscar, en pleno puerto de montaña, y perteneciente a la localidad jiennese de Quesada, y que tambien es conocida como Cueva de la Virgen de Tiscar, puesto que según la tradicion, en el año 1319 se aparecio la Virgen al reyezuelo de Tiscar Mahomad Abdón.
Esta cueva es una de las primeras grutas naturales conocidas en España, de formación caliza, donde se funden el agua del río Tíscar y la roca del Monte del Caballo, y en donde el agua se pierde caprichosamente entre saltos, pilones, cascadas y fuentes, para seguir su curso zigzagueante río abajo hasta formar el idílico Pilón Azul camino de la Aldea de Belerda.
Na lang uitkijken was het dan eindelijk tijd voor de reis waar ik het langst naar heb uitgekeken: de reis naar Slovenië met Abdon en Stefan. Uiteraard was ons plan om de Koperrampe op te zoeken aangezien per september 2026 de nieuwe spoorlijn geopend zal worden. Daarnaast wilden we de welbekende autotrein fotograferen.
Na een lange reis kwamen we aan in ons appartement in Crni Cal. De volgende dag begonnen we al vroeg in Ivanje Selo voor de nachttrein met een 363 ervoor. Nadat deze zeer geslaagd was konden we nog een Moped klikken voordat we de Koperlijn weer opzochten. De eerste stek voor deze dag was de buitenbocht bij Crnotice waar ons helaas niks passeerde. na een halfuur liepen we naar de volgende stek, niet ver lopen van de buitenbocht. Hier reed het gelukkig al wat meer door. Na zo'n 4 treinen uit Koper begon de zon haaks te staan en werd het tijd om treinen richting Koper af te wachten. Dit wachten duurde vrij kort, want al snel lieten twee 363'ers zichzelf zien. Als eerst een rode 363 met containers, als tweede de enige gele 363 005 met een keteltrein. Aangezien deze richting Koper reed was ons vermoeden dat deze loc nog best wel eens een trein uit Koper zou kunnen gaan rijden, en dus reden we wat later door naar de bekende rotswand nabij Crnotice. Het was een gezellige boel hier met zo'n 10 andere fotografen. Ook hier liet de eerste trein zichzelf al snel zien, het betrof meteen al een neusje, met containers weliswaar. Echter konden we beneden in het dal zien dat een goederentrein richting Koper nog steeds stilstond bij een kruisstation dus was wel duidelijk dat hierachter nog een trein zou komen.
Ineens uit het niets werd het drukker. Ondertussen kon beneden inderdaad een volgende trein naar boven gesignaleerd worden, waarna direct duidelijk werd waarom het zo druk begon te worden. De gele 363 zat inderdaad voor deze trein. Het zou nog maar 12 minuten ongeveer duren voordat hij bij ons was, maar ik besloot vanwege de drukte vrijwel direct plaats in te nemen. Voor ik het wist stonden we met zo'n 25 man op de krappe rotswand te wachten in de lekker warme zon.
Het is 15:54 als de SŽ 363 005 met een fraaie UC de grote groep fotografen passeert vanuit Koper richting Ljubljana. Hierna vertrok iedereen weer, aangezien het ook meteen de laatste goederentrein was voor de dag.
Schlosspark Sz-Ringelheim GER
Schloss Ringelheim
ist ein ehemaliges Kloster aus dem 10. Jahrhundert, das 1803 säkularisiert wurde. Die barocke Klosterkirche St. Abdon und Sennen ist bekannt für ihre wertvolle Orgel und das Kruzifix aus der Werkstatt des Bischofs Bernward von Hildesheim. Wahrscheinlich in der Regierungszeit des ostfränkischen Königs Heinrich I. und Mathildes von Ringelheim 919–936, wurde ein königliches Jungfrauenstift an der Innerste errichtet, möglicherweise auch erst 940 unter Otto I. durch Graf Immat aus dem Geschlecht der Immedinger. 1152 wurde die Abtei in ein Benediktinerkloster für Männer umgewandelt und dem Bistum Hildesheim unterstellt. 1523–1641 braunschweigisch und damit protestantisch, wurde das Kloster 1803 säkularisiert und ging in den Besitz des preußischen Feldmarschalls von der Schulenburg-Kehnert über.
Schlossmühle
Friedrich von der Decken kaufte 1817 das Gut Ringelheim und baute es zu einem Herrensitz um. Das ehemalige Konventsgebäude, dessen Neubau auf das beginnende 18. Jahrhundert zurückgeht, wurde zum heutigen Schloss und erhielt eine klassizistische Fassade. Der Bibliotheksflügel östlich davon wurde abgerissen, ebenso der Kreuzgang zwischen dem Konventsgebäude und der Kirche.
Lungenheilstätte
Schloss Ringelheim wurde 1942 samt Park an die Landesversicherungsanstalt Braunschweig verpachtet und von dieser als Lungenheilstätte genutzt. Später befand sich im Schloss eine Fachabteilung des Niedersächsischen Landeskrankenhauses Königslutter. Ende der 1990er Jahre zogen die Schlossbewohner ins Ortsinnere um. Es haben sich seitdem mehrere Investoren für das Schloss interessiert, darunter eine Baubetreuungsgesellschaft, eine Musikakademie sowie ein Investor, der für wohlhabende Senioren eine luxuriöse Residenz schaffen wollte. Das Schloss wurde 2002 an einen privaten Investor verkauft und blieb seitdem weitgehend ungenutzt. Bis heute (2017) ist über die weitere Zukunft des Schlosses noch nicht entschieden.
Park
1848 ließ Adolphus Graf von der Decken auf dem Gelände der alten Fischteiche der Mönche den heutigen Schlosspark als englischen Landschaftsgarten anlegen. Etwa 21,7 Hektar groß (110 Hektar mit umgebenden Grünanlagen), wird er von einem verzweigten Seesystem durchzogen, das von mehreren Brücken überquert wird, z. B. der romantischen Sandsteinbrücke mit Blick auf das Schloss (Foto). Den Park betritt man durch ein vasenbekröntes Tor am Westeingang. Unweit des Schlosses befindet sich eine künstliche Ruine.
Ferner ließ von der Decken auf einer Insel einen Obelisken errichten. Abseits der Wege, entlang des Sees, geht der Park nach Osten hin in ein kleines Waldstückchen über. Zwischen Park und Wald und Innerste schließen die Sportstätten der Ringelheimer Vereine an die Grünanlagen an.
(Wikipedia)
Ondanks dat in het weekend van 10 en 11 mei het traject Oberhausen - Emmerich volledig gestremd was, reed TCS gewoon eenmaal per 2 uur op de RE13 tussen Venlo en Wuppertal Hbf. Het werd daarbij op zondag 11 mei ook nog eens heerlijk zonnig waardoor ik besloot om met Abdon de grens over te steken bij Kaldenkirchen voor de ersatzzug en uiteraard wat omgeleide goederentreinen. We begonnen tussen Kaldenkirchen en Breyell waar we iets na 11'en de eerste foto konden schieten. Vervolgens fietsten we verder richting Boisheim om daar de volgende foto's te kunnen maken. De gehele dag door was het helaas aardig rustig qua goederenverkeer. Slechts enkele goederentreinen passeerden ons, en dit waren helaas ook niet de meest interessante treinen waar je het voor doet. Maar ja, alles is mooi meegenomen uiteraard.
Tegen 15:00 uur kwam daar echter ineens verandering in. Er waren zeker vijf treinen onderweg uit Köln, welke ook nog eens interessant konden zijn. De eerste van deze treinen betrof een Lineas trein, maar we hadden geen idee welke loc ervoor zou zitten. Ik zei nog grappend 'doe hier maar even de No Time To Waste bak voor'. Nog geen twee minuten later sluit de overweg en zien we in de verte iets aankomen wat verdacht veel leek op deze No Time To Waste loc, wat hem uiteindelijk ook bleek te zijn. Dat noem je nog eens toeval xD.
Het is 16:32 als de brandschone Lineas 186 454 in dubbeltractie met de 186 459 met keteltrein 42556 de groep fotografen passeert richting Venlo.
Contrairement à ce qu'indique l'omniscient repérage sous la carte ci-contre, nous ne sommes ni à Curbans ni dans les Alpes-de-Haute-Provence, mais aux limites sud-ouest de Tallard avec La Saulce, toutes deux situées dans les Hautes-Alpes. Cela dit, ce type de paysage peut aussi se rencontrer dans le département voisin...
Je me suis perché cet après-midi-là à l'extrême sud d'une longue arête rocheuse qui court parallèlement à la Durance jusqu'au château de Tallard, en passant par la crête de Saint-Abdon. De là-haut, le panorama est superbe en toute saison, et permet d'admirer les plantations de pommiers qui garnissent le fond de la vallée sur une largeur de quelques centaines de mètres jusqu'au grand affluent du Rhône. Une bande de terre fertile s'allonge ainsi sur la rive droite, et permet la culture de fruitiers, le développement de la vigne autour de Tresbaudon, et plus loin le jardinage, juste au pied du château et de la ville de Tallard.
Un peu plus loin sur la crête, on pourra voir les alignements de la vigne de Tresbaudon :
La ermita dedicada als Benissants Abdón y Senén, que protegen contra las granizadas y pedriscos, se encuentra en la llamada Muntanyeta dels Sants en medio de la gran llanura arrocera. La primera piedra de lo que sería el edificio actual se colocó en 1610, después sufriría numerosas restauraciones y ampliaciones entre los siglos XVII y XIX, y más recientemente otra en 1966. La ermita constituye un claro ejemplo del gótico valenciano llamado 'de Reconquista', caracterizado por ser templos pequeños, de nave única cubierta con armazón de madera casi siempre a doble vertiente. Presenta dos partes bien diferenciadas: la ermita propiamente dicha y la vivienda del ermitaño. La fachada tiene pórtico techado a dos aguas con las vigas a la vista y tres arcos ojivales.
In het 2e weekend van september was het weer tijd voor de SSN om een stoomrit naar Duitsland, in dit geval naar Bochum, te organiseren. Onder de naam 'Bergbau Express' trok de 23 023 de eigen sleep rijtuigen vanuit Rotterdam via Utrecht 's Hertogenbosch en Eindhoven naar Venlo. In Venlo nam een Duitse oude elok de rijtuigen over. Welke loc dit zou worden was alleen nog niet helemaal duidelijk aangezien de verwachtte 110 278 in het zuiden van Duitsland dienst deed. Aangezien ik toch al in de omgeving van Venlo moest zijn voor de KRE Rheingold sonderzug was dit een perfect plan om de dag mee te starten. Ik besloot samen met Abdon, Stefan en Mathijs bij de bekende stek bij Vierpaardjes te gaan staan.
Na aankomst in Venlo fietsten Mathijs en ik alvast naar Vierpaardjes voor eventuele andere goederentreinen voordat de Bergbau Express zou komen. Ondertussen waren we alweer een half uur bij de stek en was de 23 023 aangekomen in Venlo met de sleep rijtuigen. Het duurde echter nog wel even voordat de Duitse tractie van zich liet horen, maar toen dit het uiteindelijk deed werden we erg aangenaam verrast door de fraaie blauw beige 111 174.
Na lang wachten hoorden we eindelijk de overweg dichtgaan en kwam de 111 174 met de rijtuigen in aantocht. Direct na doorkomst fietsten we snel terug naar het station om naar America te gaan.
Het is 10:54 als de SmartRail 111 174 met 6 SSN rijtuigen als de Bergbau Express Venlo Vierpaardjes passeert richting Bochum. Aan het eind van de middag keerde de reizigers weer terug naar Nederland.
View On Black & LARGE - Mira el meu blog QuimG - Somnis
Thanks for the visit, comments, awards, invitations and favorites.
Please don't use this image on websites, blogs or other media
without my explicit permission.
QuimG Freelance Photographer
© All rights reserved
Contact: quimgranell@cmail.cat
CAT:
Ermita de la muntayeta dels Sants de la Pedra. Any 1613. Des d'ací es té una vista panoràmica de l'Albufera. Té un atri am aracdes ogivals del gòtic de reconquesta (s.XIII), l'altar és neoclàssic. Conté les imatges dels Sants de la Pedra, Sant Abdó i Sant Senent del segle XVII, així com ceràmica i vidrieres variades.
ESP:
Ermita de la montañeta de los Santos de la Piedra. Año 1613. Vista panorámica del Parque Natural de la Albufera. Escalera de acceso a la ermita: fachada y atrio ojival primitivo "de Reconquista" (siglo XI), altar neoclásico, sacristía (colección de gozos), imágenes santos Abdón y Senén (siglo XVII), pinturas de San Venancio y San Isidro, "azulejos" (siglo XVIII), "taulells" (Alfara), "lambrilles" (Manises), vidrieras, cerámicas (siglo XVIII).
Sueca, València (País Valencià).
Door de nog altijd toenemende spoorprijzen heeft Prorail besloten om per 01-04-2024 op een aantal trajecten de bovenleiding inclusief portalen te verwijderen. Hierdoor houdt Prorail meer geld over om meer spoor te kunnen saneren, wat behoorlijk hard nodig is uiteraard. Een van de trajecten die getroffen werd was Gouda - Rotterdam Centraal. Hierdoor verliest de NS een belangrijke verbinding. Om dit probleem tegen te gaan heeft NS besloten om tien DM'90 stellen terug te kopen van de SKPL. Het gaat hierbij om de stellen 3402, 3404, 3406, 3407, 3411, 3413, 3415, 3421, 3425 en 3427. De stellen zouden binnen een paar weken op transport gaan. We houden het maar goed in de gaten... ;)
Een vervoerder die hier geen hinder van ervaart is de SSN. In oktober 2024 organiseerde zij weer de jaarlijkse stoomtreindagen. Hiervoor werden ook pendelritten tussen Gouda en Rotterdam Noord Goederen georganiseerd. Doordat de NS niet meer kan rijden, is er nu nog meer ruimte voor deze stoomtreinen wat de SSN zeker ten goede komt. Op 6 oktober reisde ik samen met Abdon en Stefan af naar Moordrecht om een plaatje van deze bijzondere situatie te schieten.
Het is 17:39 als de SSN 01 1075 en 23 023 met vier rijtuigen door Moordrecht stomen en roken richting het eindpunt Rotterdam Noord Goederen.
Grossissant la photo, vous distinguerez dans l'axe de la falaise le château ruiné de Tallard, encore bien fier malgré les troubles qu'il a traversés. Et vous rencontrerez, surgissant les bois en contrebas, ce valaureux chevalier du XXIè siècle poussant avec peine sa monture dans le sentier longeant la falaise...
Au loin à gauche, la montagne de Charance s'esclaffe devant ce petit sommet des bords de Durance qui se prendrait volontiers pour un grand !
De herfstvakantie werd gebruikt om weer even op pad te gaan. Zo was ik de 27ste weer op pad met Abdon in het noorden en midden van ons land. Na eerst de Nez-Cassé collectie aangevuld te hebben in Soest, werd de spits uitgezeten in Haarlem. Na hier wat bussen en een SGMm op de plaat te hebben gezet, werd de eerst mogelijke trein terug naar Amsterdam Centraal gepakt.
Hier konden we namelijk makkelijk weer terug naar huis, maar ook kon de laatste trein van de dag hier nog geklikt worden, de Nightjet. Voordat deze aankwam moest Abdon de trein naar huis helaas al hebben, dus werd er eenzaam op het perron gewacht.
Om 19:16 komt de trein dan eindelijk binnenrollen vanuit de Zaanstraat, en zo kunnen de plaatjes gemaakt worden. Op de foto specifiek is het 19:23 als NJ 421 onder de fraaie kap van Amsterdam Centraal staat te wachten op vertrek naar Utrecht Centraal en na een lange reis Innsbruck Hbf.
Vandaag was het een grauwe, grijze, kille dag in Putten. Bepaald geen uitgelezen weertje om er met de camera op uit te trekken. Toch zag ik naast het station vanmiddag onverwacht een aantal spotters staan te wachten. Uiteraard even een praatje gaan maken, en het was alsof ik naar mezelf keek 40 jaar terug in de tijd.
Enthousiaste vrolijke gasten die vanuit het hele land naar dit plekje waren getrokken om een trein te fotograferen. Ze waren elkaar eerder op de dag in Utrecht en Amersfoort tegen gekomen, en samen naar Putten gereisd in afwachting van het passeren van de Coevorden Shuttle. Deze bleek vertraagd te zijn, dus er was genoeg tijd voor een babbeltje.
De jongens kwamen vanuit het hele land. Ik hoorde Arnhem, Hoorn, Best, Amersfoort, Westerbork, Etten-Leur en Geertruidenberg. Bijna allemaal tieners, de jongste 13 jaar. En dat is precies dezelfde leeftijd waarop ik zelf ook met mijn hobby ben begonnen, dus hoe herkenbaar.
Met hun NS Weekend Vrij abonnement kunnen ze op zaterdagen en zondagen onbeperkt met de trein door het land reizen. Perfect voor hun hobby. Via Instagram en Whatsapp houden ze elkaar op de hoogte van wat er in het land allemaal te beleven is en scheuren dan naar de juiste plek voor het maken van een foto. Vandaag was die plek in het zonovergoten Putten (ahum).
Het doel van vandaag was de TCS 101001 die voor de Coevorden Shuttle zat. Voor hun foto is het van belang dat de wagens achter de lok goed beladen zijn, want dat maakt of kraakt een foto. LADL of BADL is als het goed is de kreet, waarbij LADL ongewenst is omdat dat Leeg Achter De Lok betekent.
Gewapend met een krukje en een statief trekken ze door het land, en deze kun je op allerlei manieren inzetten. Uiteraard wilde ik van deze vertoning wel een foto hebben. Te zien zijn Jip, Rio, Clint, Tjerco, Abdon en Sander.
La Cueva del Agua , conocida también como Cueva de la Virgen de Tíscar (porque según la tradición allí se apareció la Virgen en 1319 al reyezuelo de Tíscar, Mahomad Abdón). Se le conoce asimismo como Gruta de las Maravillas.
Una de las primeras grutas naturales conocidas en España, es una interesante formación caliza, donde se funden el agua del río Tíscar y la roca del Monte del Caballo. Las dos sierras se abrazan para dejar bajo sus entrañas el agua que se pierde caprichosamente entre saltos, pilones, cascadas y fuentes, para seguir su curso zigzagueante río abajo hasta formar el idílico Pilón Azul camino de la Aldea de Belerda.
Según la tradición, los moros poseedores del Castillo de Tíscar, creyeron que los cristianos Luchaban por su conquista para recuperar una imagen de la Virgen María que ellos poseían. Ante esta creencia, y para hacerles desistir de la lucha, la arrojaron desde las almenas, hasta la Cueva del Agua, que estaba al pie de la fortaleza; pero la Virgen volvía hacia arriba cuantas veces lo intentaban, por lo que Mahomad Andón, enfurecido, la rompió en mil pedazos con su alfanje.
Cuando los cristianos llegaron al recinto del Castillo, tanto el infante como los Arzobispos buscaron la imagen para darle gracias por su protección en la conquista, y al no encontrarla, le preguntaron a un moro, que arrepentido, les contó lo sucedido. Los cristianos recogieron los pedacitos y los llevaron a reparar a Toledo, pero la Virgen volvió a Tíscar de forma milagrosa, levantándose una capilla para rendirle culto.
Desde 1993 el Ayuntamiento de Quesada, a través de la Concejalía de Cultura, viene organizando conciertos de música en la Cueva del Agua, dada su magnífica acústica y la belleza de éste. Así el segundo sábado de agosto de los últimos años han tenido lugar conciertos de música andina, árabe-andalusí, sefardí y música celta.
Referencia: Wikipedia.
Gracias a todos por vuestra visita a mi galería, favoritos y comentarios.
Het komt niet vaak voor dat 2 van de 3 drukste routes per spoor in Nederland dichtzitten, maar toch gebeurde het dit weekend. Op de Betuweroute waren (zoals gebruikelijk) werkzaamheden bij Emmerich en ook tussen Gouda en Woerden werd aan het spoor gewerkt waardoor de gebruikelijke route naar Bad Bentheim via Amsterdam en Amersfoort niet mogelijk was en treinen naar de oosterburen gedwongen waren om de Brabantroute aan te doen totaan minstens Tilburg. Dit was voor mij reden genoeg om met Abdon en Clint af te spreken om hier hopelijk een paar omleiders te platen. Hiervoor gingen Abdon en ik ten eerste naar Willemsdorp.
We begonnen hier met drie keer achter elkaar een losse loc die onze neus voorbijreed, echter bleek driemaal wel scheepsrecht en kregen we de eerste Nez-Cassé, de 1829, voor de lens met een keteltrein naar Bentheim. Het tweede gebroken neusje was ook onderweg; RRF's 4402 was los onderweg naar Bad Bentheim, wat goed kon betekenen dat ze met een trein terug zou komen. In afwachting op verdere informatie verkasten we een stukje oostelijker naar het Tilburgse spoorpark, waar een aantal omleiders van de Betuweroute langskwamen, echter nog niet de gehoopte knaller van de dag. Gelukkig was RRF zoals gehoopt weer de grens overgestoken met een keteltrein naar het Rotterdamse, dus werd het voor ons tijd om uit te zoeken waar we de trein konden opwachten. Al vrij snel werd er, mede door de kopse zonstand op Tb-Bd, gekozen voor de bunker bij de Moerdijkbrug. Omdat we verwachtten niet de enige geinteresseerden te zijn reisden we wat eerder terug naar Lage Zwaluwe waar nog maar één OV-fiets beschikbaar was. Ook was er ondanks de weersvoorspellingen een flink wolkendek ontstaan in de lucht die ons ook nog kon gaan hinderen.
Onderweg in de trein bleek de laatste OV-fiets al gehuurd te zijn, waardoor ik snel een nieuw plan moest verzinnen om alsnog op de stek te kunnnen komen. Na rondgekeken te hebben bleken er nog genoeg fietsen te staan in Zevenbergen en zou ik het vanuit hier nog halen om naar de bunker te fietsen. Zo gezegd, zo gedaan en zo was ik onderweg. De fietstijd naar de bunker was hierdoor wel verdubbeld, maar je moet nou eenmaal wat over hebben voor de hobby :) Het weer was gelukkig flink opgeklaard en het leek er erg op dat de zon het tot de eind van de dag vol zou houden. Na een plezant fietstochtje van 40 minuten kwam ik aan waar ik de dag begonnen was en hopelijk ook succesvol zou eindigen in Willemsdorp. Nadat Boxxpress en BLS in heerlijk licht waren langs gekomen was het dan toch echt tijd voor de klapper van de dag toen het gele neusje in zicht was. De 4402, welke 42 jaar geleden als 1609 haar carriére begon bij NS, heeft net het Hollands Diep overgestoken en is onderweg naar Kijfhoek waar de wagens overgenomen worden door één van RRF’s V100’s, om aansluitend naar de Botlek gebracht te worden. Zo kon ondergetekende voldaan beginnen aan de nog 3-uur durende terugreis naar huis..
Salzgitter-Ringelheim
Schloss Ringelheim
ist ein ehemaliges Kloster aus dem 10. Jahrhundert, das 1803 säkularisiert wurde. Die barocke Klosterkirche St. Abdon und Sennen ist bekannt für ihre wertvolle Orgel und das Kruzifix aus der Werkstatt des Bischofs Bernward von Hildesheim. Wahrscheinlich in der Regierungszeit des ostfränkischen Königs Heinrich I. und Mathildes von Ringelheim 919–936, wurde ein königliches Jungfrauenstift an der Innerste errichtet, möglicherweise auch erst 940 unter Otto I. durch Graf Immat aus dem Geschlecht der Immedinger. 1152 wurde die Abtei in ein Benediktinerkloster für Männer umgewandelt und dem Bistum Hildesheim unterstellt. 1523–1641 braunschweigisch und damit protestantisch, wurde das Kloster 1803 säkularisiert und ging in den Besitz des preußischen Feldmarschalls von der Schulenburg-Kehnert über.
Schlossmühle
Friedrich von der Decken kaufte 1817 das Gut Ringelheim und baute es zu einem Herrensitz um. Das ehemalige Konventsgebäude, dessen Neubau auf das beginnende 18. Jahrhundert zurückgeht, wurde zum heutigen Schloss und erhielt eine klassizistische Fassade. Der Bibliotheksflügel östlich davon wurde abgerissen, ebenso der Kreuzgang zwischen dem Konventsgebäude und der Kirche.
Lungenheilstätte
Schloss Ringelheim wurde 1942 samt Park an die Landesversicherungsanstalt Braunschweig verpachtet und von dieser als Lungenheilstätte genutzt. Später befand sich im Schloss eine Fachabteilung des Niedersächsischen Landeskrankenhauses Königslutter. Ende der 1990er Jahre zogen die Schlossbewohner ins Ortsinnere um. Es haben sich seitdem mehrere Investoren für das Schloss interessiert, darunter eine Baubetreuungsgesellschaft, eine Musikakademie sowie ein Investor, der für wohlhabende Senioren eine luxuriöse Residenz schaffen wollte. Das Schloss wurde 2002 an einen privaten Investor verkauft und blieb seitdem weitgehend ungenutzt. Bis heute (2017) ist über die weitere Zukunft des Schlosses noch nicht entschieden.
Park
1848 ließ Adolphus Graf von der Decken auf dem Gelände der alten Fischteiche der Mönche den heutigen Schlosspark als englischen Landschaftsgarten anlegen. Etwa 21,7 Hektar groß (110 Hektar mit umgebenden Grünanlagen), wird er von einem verzweigten Seesystem durchzogen, das von mehreren Brücken überquert wird, z. B. der romantischen Sandsteinbrücke mit Blick auf das Schloss (Foto). Den Park betritt man durch ein vasenbekröntes Tor am Westeingang. Unweit des Schlosses befindet sich eine künstliche Ruine.
Ferner ließ von der Decken auf einer Insel einen Obelisken errichten. Abseits der Wege, entlang des Sees, geht der Park nach Osten hin in ein kleines Waldstückchen über. Zwischen Park und Wald und Innerste schließen die Sportstätten der Ringelheimer Vereine an die Grünanlagen an.
La Montaña de los Santos de Sueca (en valenciano la Muntanyeta dels Sants) es un promontorio calizo de 27 metros de altura, enclavado en pleno parque natural de la Albufera de Valencia, sobre el que se asienta una ermita cuyo origen data del siglo XIV y que está dedicada a los santos Abdón y Senén. Este enclave montañoso se encuentra totalmente rodeado de arrozales, y fue explotado como cantera durante los años de posguerra, para proveer de piedra a caminos y muros de contención del río Júcar.
En la actualidad es una microrreserva de flora, la cual es una figura de protección autonómica la cual tiene por finalidad el proteger la vegetación del paraje. Se trata de un enclave único, puesto que es uno de los dos resaltes montañosos, junto con la montaña de las Zorras de Cullera, de todo el parque natural de la Albufera.
Standing on the ramparts of Nordy Bank Hillfort, looking across to Brown Clee Hill (Abdon Burf), the highest peak in Shropshire at 540m.
Clee Liberty Common, Shropshire.
La vallée de la Durance creuse ici son sillon au sud-est de Tallard (Hautes-Alpes). On distingue sur la rive droite une importante zone verte occupée par des jardins au milieu desquels circule un agréable chemin apprécié des promeneurs. Depuis le château dont les murs dominent la vieille ville, un sentier s'élève le long de la falaise boisée de Saint-Abdon. Se déroulant sur le bord de cette falaise, il offre des points de vue remarquables sur les jardins d'abord et plus loin sur les vignobles de Tresbaudon, comme on l'observe sur cette photo :
www.flickr.com/photos/145414276@N08/48830819088
LES "CONQUÊTES" :
Autrefois, la Durance arrivait au pied du village de Tallard. Pour accéder à leurs terres, les paysans étaient obligés de traverser la Durance à l'aide d'un bac, tel qu'il en est attesté en 1291. Un autre est établi pour la desserte du hameau des Boulongeons à partir du bourg, pour 20 passages par jour, au XIXè siècle. Un passeur faisait traverser la rivière à la « Porte Durance ».
À la Révolution française, on dévie le lit de la Durance pour accéder directement aux jardins, qui sont surnommés « les conquêtes. »
Les Saints Abdon et Sennen au centre du retable pré-baroque daté de 1647, œuvre de Lazare Trémullas.
fr.wikipedia.org/wiki/Abdon_et_Sennen
L'abbaye Sainte-Marie d'Arles-sur-Tech est l'une des quelques grandes abbayes des Pyrénées-orientales, de celles qui ont forgé le territoire aux alentours de l'an mil et permis l'arrivée de pionniers francs dans la région, source de première migration locale. cette abbaye est de nos jours au centre-ville d'Arles-sur-Tech, en Vallespir.... Extrait du site officiel sur le patrimoine des Pyrénées orientales
www.les-pyrenees-orientales.com/Patrimoine/AbbayeSteMarie...
La Ermita dels Sants de la Pedra, actualmente Museo del Arroz, está dedicada a los patronos de los labradores valencianos : Abdón y Senén. Fue construida en sus orígenes en el s. XIII y ampliada posteriormente en el s. XVII. Está ubicada en una colina y rodeada de campos de arroz en la partida de San Salvador, con bellas vistas panorámicas. Además, cada 26 de julio alberga una romería.
La ermita original era un edificio alargado con una cubierta de dos aguas y suelo empedrado. Posteriormente se construyó la ermita moderna. Al principio aparecían las dos construcciones como edificios independientes, pero a partir de un tiempo se unieron pasando a ser la zona más antigua la vivienda del ermitaño.
10 augustus ging ik met Abdon een dagje naar België met T21/27 en cargo als doel. Omdat Roosendaal voor Abdon te ver om was ging ik eerst naar Essen om de IC met T27 op kop vast te leggen. Hierna pakte ik de trein naar Lier waar ik Abdon tegemoet kwam. We liepen naar de stek en de treinen werden afgewacht.
De middag begon vrij matig met slechts een onder de graffiti gespoten T21 en een paar cargo's waarvan de meeste uit de verkeerde richting. Richting het einde van de middag kwamen er echter twee interessante meldingen binnen; Crossrail was onderweg met de PTA-trein en Railtraxx met de Linz-shuttle, beide met een Class 66 als aanvoerder van de trein. Nadat Railtraxx zich eerst nog liet zien met de zinkertstrein kwam Crossrail langs met de PTA. De Linz zat er tijdens de melding een minuut of 10 achter, maar liet hier wat langer op zich wachten. Om 17:11 sluit de overweg terwijl de volgende trein pas over 10 minuten moest komen wat erop duidde dat Railtraxx in aantocht was, wat even later wordt bevestigd door de kenmerkende LED-lampen die zich laten zien in de verte. Zo passeert even later de 266 001, die nog haar Captrain-logo draagt, de twee fotografen onderweg naar Antwerpen Noord. De trein was erg fraai opgebouwd met een vrij lange sleep Eanos'en achter de loc en een paar gasketels achteraan.
* Twee fietsers zijn achteraf digitaal verwijderd.
2 augustus werd er het tripje in de Harz weer in Nederland gehobby’d. Ik had met een paar vrienden in Zegge afgesproken om de Rasselstein-shuttle uit Antwerpen vast te leggen. De trein rijdt gepland met Class 66 en en ook de trein zelf is interessant; de combinatie van containers en staalwagens komt niet vaak voor, iig op het Nederlandse net.
Na een OV-fiets gehuurd te hebben in Roosendaal fietste ik met Abdon naar Zegge waar Luka en Sjoerd al stonden te wachten. Na het hoogstatief op te hebben gezet kwam het bericht binnen dat de trein uit Antwerpen vertrokken was, wat betekende dat het niet meer lang zou duren totdat ze ons zou passeren.
Het is 11:29 als de overgang naast ons sluit en het witgroene neusje van de 266 001 in de verte opduikt. Niet veel later passeert ze dan de vier fotografen onderweg naar Venlo waar de grens overgestoken zal worden naar Andernach.
* Achteraf zijn een paar takken voor het draaistel digitaal verwijderd.
Zoals ik in het onderschrift van deze foto al vertelde trok ik 10 augustus met Abdon naar België om hier wat treinen vast te leggen. Voordat we elkaar tegemoetkwamen in Lier maakte ik een tussenstop in Essen om een slag van de IC naar Charleroi vast te leggen. Al een aantal jaren rijden een aantal slagen van de IC Essen - Charleroi gepland met HLE 27 en M6. Aangezien de toch wel mooie locs niet lang meer hebben op het Belgische spoornetwerk slaat de dring om ze vast te leggen toch steeds harder aan.
Hoewel de temperatuur wel wat lager mocht waren de lichtomstandigheden wel fraai en liet de zon zich duidelijk zien. Omdat de IC slechts een kwartiertje achter de stopper uit Roosendaal zit was ik redelijk beperkt in stekkeuzes, maar omdat ik het hoogstatief meehad kon er een plek geïmproviseerd worden. Ik zette het statief op en niet veel later kon ik de trein al zien vertrekken uit het station. Zo passeert de net aan zijn reis begonnen IC 2033 met HLE 2745 als trekkracht. De loc was gelukkig vrij schoon en er hoefden achteraf slechts een paar tags digitaal verwijderd te worden. De fotograaf kon hierna zijn reis voortzetten naar Lier waar er nog enkele leuke treinen op de plaat werden gezet :)