View allAll Photos Tagged CaveChurch
photo rights reserved by Ben
The David Gareja Monastery complex was founded in the 6th century by the monk David Garejeli. It consists of dozens of caves, churches, chapels, and hermit cells scattered across the sandstone hills along the border between Georgia and Azerbaijan. For centuries, the monastery served as a major center of faith, art, and learning. It is especially renowned for its distinctive rock-cut architecture and impressive medieval frescoes. This photo captures the modest and understated beauty of monastic life: weathered stone, hidden doors, silence, and simplicity — a place where spirituality is quite literally carved into the rock. A small cell is hewn from the soft sandstone, with a wooden door marked by a carved cross. The stonework around the entrance features arched brickwork that reflects Byzantine influence, typical of medieval Georgian religious architecture. On either side, the natural forms of the rock wall remain clearly visible — giving the impression that the structure has grown out of the mountain itself. A narrow staircase to the right leads to other parts of the monastery or additional cave cells. During our visit, we were the only visitors, allowing us to explore the entire complex in complete silence. From the monastery, you can enjoy breathtaking views over the vast, quiet semi-desert plains.
The David Gareja Monastery is a 6th-century monastic complex carved into sandstone hills near the Georgia–Azerbaijan border. Known for its cave churches, ancient frescoes, and unique rock-cut architecture, it once served as a spiritual and cultural center. This photo highlights the quiet beauty of monastic life—simple stone structures blending into the landscape, with a carved doorway and a peaceful, timeless atmosphere.
Het David Gareja Monastery complex werd in de 6e eeuw gesticht door de monnik David Garejeli en omvat tientallen grotten, kerken, kapellen en kluizenaarsverblijven, verspreid over de zandstenen heuvels langs de grens van Georgië en Azerbeidzjan. Eeuwenlang was het klooster een belangrijk centrum van geloof, kunst en studie. Het staat vooral bekend om zijn unieke rotsarchitectuur en indrukwekkende middeleeuwse fresco’s. Deze foto laat de bescheiden, ingetogen schoonheid van het kloosterleven zien: verweerde stenen, verborgen deuren, stilte en eenvoud — een plek waar spiritualiteit letterlijk in de rotsen is verankerd. Een kleine cel is uitgehouwen in de zachte zandsteenrots, met een houten deur waarin een kruis is uitgesneden. De muur rondom de ingang is afgewerkt met bakstenen bogen die wijzen op Byzantijnse invloeden, typerend voor de middeleeuws-Georgische religieuze bouwstijl. Links en rechts blijven de natuurlijke vormen van de rotswand duidelijk zichtbaar — het lijkt alsof het gebouw uit de berg zelf is voortgekomen. Rechts leidt een smalle trap naar andere delen van het klooster of naar grotcellen. Tijdens ons bezoek waren we de enige bezoekers, waardoor we het hele complex in volledige rust konden verkennen. Vanaf het klooster strekt zich een adembenemend uitzicht uit over de stille, uitgestrekte semi-woestijnvlakten.
photo rights reserved by Ben
Set against the rocky hills of the semi-desert border region between Georgia and Azerbaijan lies the Natlismtsemeli Monastery, rugged and weathered, but still alive. Dozens of openings have been hewn out of the soft sandstone: simple entrances to cells, chapels and caverns that once housed monks devoted to silence and prayer. Among the weathered caves, one spot stands out: a cell with a modern door and window — a sign that this monastery has not been abandoned. A monk still lives there, perhaps, continuing the centuries-old monastic tradition on his own. He lives where his predecessors have prayed, meditated and worked for more than a thousand years, in a world of simplicity and seclusion. High above this inhabited cave stands a watchtower, weathered but proud, looking out over the empty, undulating landscape. It once served to defend the monastery; now it symbolizes vigilance, connectedness, and the survival of a spiritual legacy. The cave dwellings are carved out of soft, yellow-brown stone — vulnerable to the ravages of time, but shaped with dedication. The floor is strewn with rubble, the walls blackened or crumbling, and yet it is still alive here. Not as a ruin, but as a living monastery. Natlismtsemeli is therefore not a monument, but a place where the past and present meet. Where silence is not an emptiness, but a presence. And where, high on the hill, behind a simple wooden door, someone still watches in silence.
Nestled in the remote hills of Georgia, the Natlismtsemeli Monastery is carved directly into the sandstone cliffs. Though centuries old, it is still inhabited — a single door and window reveal that monastic life continues here. Above the caves, a weathered watchtower looks out over the silent landscape. This is not just a relic, but a living place of solitude and devotion, where the past quietly endures in the present.
Tegen de rotsachtige heuvels van het halfwoestijnachtige grensgebied tussen Georgië en Azerbeidzjan ligt het Natlismtsemeli-klooster, ruig en verweerd, maar nog altijd levend. Uit de zachte zandsteen zijn tientallen openingen gehouwen: eenvoudige ingangen naar cellen, kapellen en grotruimten die ooit onderdak boden aan monniken die zich volledig aan stilte en gebed hadden gewijd. Tussen de verweerde grotten valt één plek op: een cel met een moderne deur en raam — teken dat dit klooster niet verlaten is. Er woont nog steeds een monnik, wellicht, die de eeuwenoude kloostertraditie in zijn eentje voortzet. Hij leeft daar waar zijn voorgangers al meer dan duizend jaar baden, mediteerden en werkten, in een wereld van eenvoud en afzondering. Hoog boven deze bewoonde grot staat een wachttoren, verweerd maar fier, uitkijkend over het lege, golvende landschap. Ooit diende hij ter verdediging van het klooster; nu staat hij symbool voor waakzaamheid, verbondenheid en het overleven van een spirituele erfenis. De grotwoningen zijn uitgehouwen in zachte, geelbruine steen — kwetsbaar voor de tand des tijds, maar gevormd met toewijding. De vloer bezaaid met puin, de muren zwartgeblakerd of afgebrokkeld, en toch leeft het hier nog. Niet als ruïne, maar als levend klooster. Natlismtsemeli is daarmee geen monument, maar een plek waar het verleden en heden elkaar raken. Waar stilte geen leegte is, maar een aanwezigheid. En waar, hoog op de heuvel, achter een eenvoudige houten deur, nog altijd iemand in stilte waakt.
photo rights reserved by Ben
High on the rocky slopes of the Georgian-Azerbaijan border lies the remote Natlismtsemeli Monastery – a spiritual place that seems to have emerged from the landscape itself. A narrow path winds up between weathered boulders, leading to a sanctuary where time seems to stand still. The monastery buildings are partly carved into the mountainside, partly built of rough stone. At the centre of them stands a small church with a striking blue-green dome, dedicated to John the Baptist – Natlismtsemeli in Georgian. At the edge of the path stands a sturdy, square entrance gate with a cross on its roof. This was once the official entrance to the monastery. The passageway at the bottom literally leads visitors into another world: from the silence of the earth to a life of prayer and seclusion. The entrance gate still stands proudly, though it has been weathered by the wind and the dust of centuries. The stones are rough, with faint traces of working, and the small upper floor may have served as a waiting room or shelter. It is a simple construction, but full of meaning – symbol of the transition from the outside world to inner silence. For centuries, monks lived here in silence and seclusion. Their cells were simple cave openings in the rock, without luxury or comfort. Today, someone still lives here: a monk who keeps the spirit of the monastery alive, with a view of an endless, empty valley. In Natlismtsemeli there are no bells, no bustle, no frills – only stone, faith and silence. The monastery is still alive, wrapped in simplicity and carried by tradition. And whoever steps through the old entrance gate enters not only another place, but also another time.
Perched high in the hills near the Georgian-Azerbaijan border, Natlismtsemeli Monastery blends into the rocky landscape. Partly carved from the mountain, it features a small church with a blue-green dome and a timeworn entrance gate that once welcomed pilgrims into a life of silence and devotion. Though simple and remote, the monastery is still inhabited — a living place where stone, solitude, and faith continue to shape daily life.
Hoog tegen de rotsachtige hellingen van het grensgebied tussen Georgië en Azerbeidzjan ligt het afgelegen Natlismtsemeli-klooster – een spirituele plek die lijkt te zijn voortgekomen uit het landschap zelf. Een smal pad slingert tussen verweerde rotsblokken omhoog, en leidt naar een heiligdom waar de tijd stil lijkt te staan. e gebouwen van het klooster zijn deels uitgehouwen in de bergwand, deels opgetrokken uit ruw natuursteen. Te midden daarvan staat een kleine kerk met een opvallend blauwgroen koepeltje, gewijd aan Johannes de Doper – Natlismtsemeli in het Georgisch. Aan de rand van het pad prijkt een robuuste, vierkante toegangspoort met een kruis op het dak. Ooit vormde dit de officiële entree tot het klooster. De doorgang onderin leidde bezoekers letterlijk een andere wereld binnen: van de aardse stilte naar een leven van gebed en afzondering. e toegangspoort staat nog altijd fier overeind, al is hij inmiddels verweerd door de wind en het stof van de eeuwen. De stenen zijn ruw, met vage sporen van bewerking, en de kleine bovenverdieping kan gediend hebben als wachtruimte of schuilplek. Het is een eenvoudige constructie, maar vol betekenis – symbool van de overgang van buitenwereld naar innerlijke verstilling. Eeuwenlang leefden hier monniken in stilte en afzondering. Hun cellen waren eenvoudige grotopeningen in de rots, zonder luxe of comfort. Vandaag de dag woont hier nog steeds iemand: een monnik die de geest van het klooster levend houdt, met uitzicht op een eindeloze, lege vallei. In Natlismtsemeli zijn geen klokken, geen drukte, geen opsmuk – alleen steen, geloof en stilte. Het klooster leeft nog, gehuld in eenvoud en gedragen door traditie. En wie door de oude toegangspoort stapt, betreedt niet alleen een andere plek, maar ook een andere tijd.
photo rights reserved by Ben
High on the rocky slopes of the Georgian-Azerbaijan border lies the remote Natlismtsemeli Monastery – a spiritual place that seems to have emerged from the landscape itself. A narrow path winds up between weathered boulders, leading to a sanctuary where time seems to stand still. The monastery buildings are partly carved into the mountainside, partly built of rough natural stone. In the middle of them stands a small church with a striking blue-green dome, dedicated to John the Baptist – Natlismtsemeli in Georgian. At the edge of the plateau stands a sturdy, square gateway that for centuries served as the monastery’s official entrance. To enter here was to literally leave the world behind – and enter a life of prayer, silence and seclusion. In this photo we seeKanitha leaving the monastery, heading towards the same gate through which we entered. The sky is softly cloudy, and her silhouette against the weathered stones. The monastery gate, weathered by the wind and the dust of centuries, marks not only a boundary in space — but also in time and experience. The rough walls bear faint traces of workmanship. The upper floor once served as a lookout post. But even now it remains a powerful symbol of transition: from the closed silence within, back to the vast emptiness of the world outside. For centuries monks lived here in silence and simplicity, in cave dwellings without comfort. Today there still lives here one monk — silent guardian of a spiritual heritage that is still palpable in stone, wind and horizon. In Natlismtsemeli there are no bells, no hurry, no frills — only faith, simplicity and silence. And whoever leaves this place carries some of that silence with them.
On the remote Georgian-Azerbaijan border, the Natlismtsemeli Monastery blends into the rocky hills. For centuries, it welcomed monks into a life of silence and prayer. In the photo, Kanitha walks back through the ancient gate — a quiet exit from a timeless sanctuary carved in stone. Even today, a single monk still lives here, guarding a tradition rooted in solitude, simplicity, and faith.
Hoog tegen de rotsachtige hellingen van het grensgebied tussen Georgië en Azerbeidzjan ligt het afgelegen Natlismtsemeli-klooster – een spirituele plek die lijkt te zijn voortgekomen uit het landschap zelf. Een smal pad slingert tussen verweerde rotsblokken omhoog en leidt naar een heiligdom waar de tijd stil lijkt te staan. De gebouwen van het klooster zijn deels uitgehouwen in de bergwand, deels opgetrokken uit ruw natuursteen. Te midden daarvan staat een kleine kerk met een opvallend blauwgroen koepeltje, gewijd aan Johannes de Doper – Natlismtsemeli in het Georgisch. Aan de rand van het plateau staat een robuuste, vierkante toegangspoort die eeuwenlang diende als officiële entree tot het klooster. Wie hier binnentrad, liet letterlijk de wereld achter zich — en stapte een leven binnen van gebed, stilte en afzondering. Op deze foto zien weKanitha het klooster verlaten, richting diezelfde poort waarlangs we naar binnen kwamen. De lucht is zacht bewolkt, en haar silhouet tegen de verweerde stenen. De kloosterpoort, verweerd door de wind en het stof van de eeuwen, markeert niet alleen een grens in ruimte — maar ook in tijd en beleving. De ruwe muren dragen vage sporen van bewerking. De bovenverdieping diende ooit uitkijkpost. Maar zelfs nu blijft het een krachtig symbool van overgang: van de besloten stilte binnen, terug naar de uitgestrekte leegte van de wereld daarbuiten. Eeuwenlang leefden hier monniken in stilte en eenvoud, in grotwoningen zonder comfort. Vandaag de dag woont hier nog steeds één monnik — stille bewaker van een geestelijk erfgoed dat nog altijd voelbaar is in steen, wind en horizon. In Natlismtsemeli zijn geen klokken, geen haast, geen opsmuk – alleen geloof, eenvoud en stilte. En wie deze plek verlaat, draagt iets van die stilte met zich mee.
Monk in Lalibela, Ethiopia. They were so happy to get the pics i took 2 years ago.
Natural light coming from a window in the rock church, taken with Sony a7r2
I'm amazed by the fact that with the a7r2, even at f2,0 I never have blurred pics...
photo rights reserved by Ben
Deep in the semi-desert borderlands of eastern Georgia, near the edge of Azerbaijan, lies the Natlismtsemeli Monastery — a place where time seems to stand still. Named after John the Baptist, it is part of the larger David Gareja complex, yet sits much deeper in the landscape, accessible only by dusty tracks and steep hillsides. Hidden among the rocks is a small, carved chapel — simple, dark, and raw. The walls are rough, the stone weathered, and in the silence, the space seems almost to breathe. In a niche rests a gilded icon of the Virgin and Child, while to the right, a vividly colored icon of Christ hangs on the wall. The contrast between old and new, between gold and stone, is quiet yet striking. There is no altar, no decoration — only a worn stone pedestal, and two faces that hold your gaze. A faint light enters through a small opening in the rock, gently illuminating the room as shadows stretch softly across the floor. The silence is deep, but not empty — as if something ancient still lingers here. Only then does the monk speak. Without words at first, he leads us into the chapel, his presence calm and steady. Finally, in a quiet voice, he tells us that this space is still used for prayer. No public rituals, no ceremony — only the presence of the divine, felt in silence and simplicity. To this day, a few monks continue to live at Natlismtsemeli. Their rhythm is not that of the modern world, but of prayer, silence, and a spiritual tradition that has endured for over a thousand years — in a place where the world fades, and faith begins.
In a remote cave chapel at Natlismtsemeli Monastery, light filters softly through stone, illuminating two humble icons. Still used by monks for quiet prayer, the space is carved from rock — silent, raw, and sacred. Far from the world, this hidden place invites stillness, where faith speaks without words.
Diep verscholen in het halfwoestijnachtige grensgebied van Oost-Georgië, vlak bij de grens met Azerbeidzjan, ligt het Natlismtsemeli-klooster — een plek waar tijd lijkt stil te staan. Het klooster, vernoemd naar Johannes de Doper, maakt deel uit van het grotere David Gareja-complex, maar ligt veel dieper in het landschap, alleen bereikbaar via stoffige paden en steile hellingen. Tussen de rotsen bevindt zich een kleine, uitgehouwen kapel — eenvoudig, donker en rauw. De muren zijn ruw, het gesteente verweerd, en in de stilte lijkt de ruimte bijna te ademen. In een nis is een vergulde icoon van Maria en het Christuskind geplaatst, terwijl aan de rechterzijde een helder gekleurde Christus-icoon hangt. Het contrast tussen oud en nieuw, tussen goud en steen, is subtiel en krachtig. Geen altaar, geen decoratie — enkel een verweerde sokkel van natuursteen, en twee iconen die je blik vangen. Het enige licht komt van een kleine opening in de rots, waardoor de ruimte zacht oplicht en schaduwen over de vloer kruipen. De stilte is intens, maar niet leeg. Alsof iets ouds nog altijd aanwezig is. Pas dan vertelt de monnik ons over de plek. Hij leidt ons zwijgend naar binnen, alsof woorden hier overbodig zijn. Deze grotkapel, zegt hij zacht, wordt nog steeds gebruikt voor gebed. Geen ritueel vertoon, geen publiek — enkel de aanwezigheid van het goddelijke, ervaren in stilte en eenvoud. Tot op de dag van vandaag wonen er nog enkele monniken in Natlismtsemeli. Hun levensritme is niet dat van de moderne wereld, maar van gebed, stilte en verbondenheid met een geestelijke traditie die al meer dan duizend jaar standhoudt — op een plek waar de wereld ophoudt, en geloof begint.
photo rights reserved by Ben
High on the rocky slopes of the Georgian-Azerbaijan border lies the remote Natlismtsemeli Monastery – a spiritual place that seems to have emerged from the landscape itself. A narrow path winds up between weathered boulders, leading to a sanctuary where time seems to stand still. The monastery buildings are partly carved into the mountainside and partly built of rough natural stone. In the middle of them is a small church with a striking blue-green dome, dedicated to John the Baptist – Natlismtsemeli in Georgian. A special moment is the view of the interior of the church through a naturally formed cave window, as if you are looking through a rock face into a hidden world. This window, gently rounded by centuries of erosion and use, frames the view of the colourful iconostasis and weathered frescoes as a silent reminder of centuries of prayer. At the edge of the path is also a sturdy, square gateway with a cross on the roof. This once formed the official entrance to the monastery. The passageway at the bottom literally led visitors into another world: from earthly silence to a life of seclusion and contemplation. The gateway still stands proudly, though weathered by the wind and dust of the centuries. The stones are rough, with faint traces of working, and the small upper floor may have served as a waiting room or shelter. It is a simple construction, but full of meaning – symbolizing the transition from the outside world to inner silence. For centuries, monks lived here in austerity. Their cells were simple cave openings in the rock, without luxury or comfort. Today, someone still lives here: a monk or someone who keeps the spirit of the monastery alive, with a view of an endless, empty valley. In Natlismtsemeli there are no bells, no fuss, no frills – only stone, faith and silence. The monastery is still alive, wrapped in simplicity and carried by tradition. And whoever looks through the old entrance gate or the silent window of the cave church enters not only another place, but also another time.
This natural stone window in the cliffs of Natlismtsemeli offers a quiet view into the monastery’s rock-hewn church. Smoothed by time, the curved opening frames the iconostasis and faded frescoes like a sacred threshold — not just between rooms, but between worlds. It is a window shaped by silence, devotion, and centuries of monastic life.
Hoog tegen de rotsachtige hellingen van het grensgebied tussen Georgië en Azerbeidzjan ligt het afgelegen Natlismtsemeli-klooster – een spirituele plek die lijkt te zijn voortgekomen uit het landschap zelf. Een smal pad slingert tussen verweerde rotsblokken omhoog, en leidt naar een heiligdom waar de tijd stil lijkt te staan. De gebouwen van het klooster zijn deels uitgehouwen in de bergwand, deels opgetrokken uit ruw natuursteen. Te midden daarvan bevindt zich een kleine kerk met een opvallend blauwgroen koepeltje, gewijd aan Johannes de Doper – Natlismtsemeli in het Georgisch. Een bijzonder moment is het uitzicht op het interieur van de kerk door een natuurlijk gevormd grotvenster, alsof je door een rotswand heen een verborgen wereld inkijkt. Dit raam, zacht afgerond door eeuwen van erosie en gebruik, omlijst het zicht op de kleurrijke iconostase en verweerde fresco’s als een stille herinnering aan eeuwen van gebed. an de rand van het pad prijkt ook een robuuste, vierkante toegangspoort met een kruis op het dak. Ooit vormde dit de officiële entree tot het klooster. De doorgang onderin leidde bezoekers letterlijk een andere wereld binnen: van de aardse stilte naar een leven van afzondering en contemplatie. De toegangspoort staat nog altijd fier overeind, al is hij verweerd door de wind en het stof van de eeuwen. De stenen zijn ruw, met vage sporen van bewerking, en de kleine bovenverdieping kan gediend hebben als wachtruimte of schuilplek. Het is een eenvoudige constructie, maar vol betekenis – symbool van de overgang van buitenwereld naar innerlijke verstilling. Eeuwenlang leefden hier monniken in soberheid. Hun cellen waren eenvoudige grotopeningen in de rots, zonder luxe of comfort. Vandaag de dag woont hier nog steeds iemand: een monnik of die de geest van het klooster levend houdt, met uitzicht op een eindeloze, lege vallei. In Natlismtsemeli zijn geen klokken, geen drukte, geen opsmuk – alleen steen, geloof en stilte. Het klooster leeft nog, gehuld in eenvoud en gedragen door traditie. En wie door de oude toegangspoort of het stille raam van de grotkerk kijkt, betreedt niet alleen een andere plek, maar ook een andere tijd.
Camera SONY 7R
24mm f4 0,3s
iso 2000
Taken in Lalibela rock church, Ethiopia. I do not believe in any god, but when you enter those places, you can admit some people may believe in something, as the atmosphere is so incredible.
© Eric Lafforgue
photo rights reserved by Ben
The monk of Natlismtsemeli Monastery welcomed us with quiet hospitality and led us through the remote monastic courtyard, where stone, silence, and faith have shaped life for centuries. With calm dignity, he showed us the hidden treasures of this sacred place: a rock-hewn church, sandstone monk cells, a chapel carved deep into the cliff, and the steep path leading to the ancient watchtower on the ridge above. Natlismtsemeli is one of the most secluded branches of the historic David Gareja Monastery Complex, founded in the 6th century by the Assyrian monk David Garejeli. Unlike the central Lavra, now a well-known pilgrimage site, Natlismtsemeli lies far off the beaten path — a place of simplicity, seclusion, and deep spiritual devotion. The complex is carved into the soft, sandy cliffs of the semi-desert borderlands between Georgia and Azerbaijan. Over centuries, monks shaped this place in search of silence and communion with God. The cells and chapels bear the marks of time: soot-darkened ceilings, weathered frescoes, and rough stone altars. This is a world shaped by prayer, stone, and silence — and it has endured for more than a thousand years.
At Natlismtsemeli Monastery, one of the most remote parts of the David Gareja complex, a monk guided us through the ancient site. The monk stands with his back to us, hands calmly folded behind him in his long dark robe — a gesture of stillness and contemplation. In front of him rises the stone bell tower of the church, with the ancient watchtower perched high above. A black dog rests quietly near the path — a symbol of daily monastic life, where the lines between man, nature, and faith gently blur.
De monnik van het Natlismtsemeli-klooster verwelkomde ons met stille gastvrijheid en leidde ons door het afgelegen kloosterhof, waar steen, stilte en geloof al eeuwen samenkomen. Met rustige waardigheid liet hij ons de verborgen schatten van deze heilige plek zien: een in de rotsen uitgehouwen kerk, zandstenen monnikencellen, een kapel verscholen in de klif, en het steile pad dat leidt naar de oude wachttoren bovenop de heuvel. Natlismtsemeli is een van de meest afgezonderde delen van het historische David Gareja-kloostercomplex, dat in de 6e eeuw werd gesticht door de Assyrische monnik David Garejeli. In tegenstelling tot het centrale Lavra-klooster, dat inmiddels bekend is bij pelgrims, ligt Natlismtsemeli ver buiten de gebaande paden — een plek van eenvoud, afzondering en spirituele toewijding. Het complex is uitgehouwen in de zandkleurige kliffen van het halfwoestijnachtige grensgebied tussen Georgië en Azerbeidzjan. Door de eeuwen heen bouwden monniken hier hun cellen, kapellen en uitkijkposten, op zoek naar stilte en verbinding met God. De cellen en kapellen tonen sporen van een diep verleden: roetzwarten plafonds, verweerde fresco’s en ruwe stenen altaren. Op de foto zien we de monnik van achteren, in zijn lange donkere pij, met de handen gevouwen op de rug — een houding van rust en beschouwing. Voor hem rijst de kerktoren op uit de ruwe muur van natuursteen, met daarboven de wachttoren die uitkijkt over een verstild landschap. Op de voorgrond ligt een waakhond rustig naast het pad — symbool van het alledaagse kloosterleven, waar de grens tussen mens, natuur en geloof vervaagt. Dit is een wereld gevormd door gebed, steen en stilte — en dat al meer dan duizend jaar.
Priest in Lalibela church, Ethiopia. The only light was this candle, so this is the most extreme test i made with the Sony a7R
24-70mm F2.8 ZA SSM
50,0 mm
1/50 s; f/2,8; ISO 4000
photo rights reserved by Ben
The David Gareja Monastery complex is one of the most remarkable and historically significant religious sites in Georgia. Located in the Kakheti region, near the border with Azerbaijan, it is partly carved into the cliffs of a rugged, semi-desert landscape. The monastery was founded in the 6th century by the Syrian monk David Garejeli, and by the Middle Ages it had grown into an important center of religion, art, and scholarship. In the centuries that followed, the complex was repeatedly plundered — including by Mongols and Persians — but it never lost its deep spiritual significance. The David Gareja complex consists of dozens of rock-hewn chapels and churches, some of which are over a thousand years old. At its heart lies the Lavra, the oldest and central part of the monastery. Within it stands the Church of the Transfiguration, a cave church carved into the sandstone cliffs during the early medieval period. As the name suggests, the church is dedicated to the Transfiguration of Christ — a major feast in the Eastern Orthodox tradition that commemorates the moment when Jesus, on Mount Tabor, was revealed in divine light. The church is part of a larger cave system. Its walls and vaults were not constructed, but cut directly from the rock. Inside the Lavra church are icons in traditional Byzantine style, depicting saints, Christ Pantocrator, and scenes from the New Testament. As seen in the photo, an iconostasis a wall of icons separates the sanctuary from the rest of the chapel — a key feature of Eastern Orthodox liturgy. To this day, the church is still in use by Georgian Orthodox monks, underlining its role as a living place of worship. The atmosphere in the Lavra Church — with its raw stone walls, soft natural light, and ancient icons — radiates a sense of timeless devotion. Here, the silence is not empty, but filled with history, faith, and reverence.
Tucked into Georgia’s arid hills near the Azerbaijani border, the David Gareja Monastery is a centuries-old spiritual site carved into rock. At its core lies the Lavra, home to the Church of the Transfiguration — a cave church dating back to the early Middle Ages. Once a center of faith and learning, it remains active today, with monks still using its ancient spaces. The raw stone, quiet light, and sacred icons create an atmosphere not of ruin, but of living devotion.
Het David Gareja-kloostercomplex is een van de meest bijzondere en historisch belangrijke religieuze locaties van Georgië. Het ligt in de regio Kakheti, vlak bij de grens met Azerbeidzjan, en is deels uitgehouwen in de rotsen van een ruig, halfwoestijnachtig landschap. Het klooster werd in de 6e eeuw gesticht door de Syrische monnik David Garejeli. In de middeleeuwen groeide het uit tot een belangrijk centrum van religie, kunst en wetenschap. In latere eeuwen werd het complex meerdere malen geplunderd — onder andere door Mongolen en Perzen — maar het bleef altijd een plek van diepe spirituele betekenis. Binnen het David Gareja-complex bevinden zich tientallen uit rotsen gehouwen kapellen en kerken, waarvan sommige meer dan duizend jaar oud zijn. Het oudste en centrale deel is de Lavra. Hier bevindt zich de Church of the Transfiguration, een grotkerk die in de vroege middeleeuwen werd uitgehouwen in de zandsteenrotsen. Zoals de naam al aangeeft, is deze kerk gewijd aan de Gedaanteverandering van Christus — een belangrijk feest in de Oosters-Orthodoxe traditie dat verwijst naar het moment waarop Jezus op de berg Tabor straalde van goddelijk licht. De kerk maakt deel uit van een groter grotensysteem. De muren en gewelven zijn niet gebouwd, maar direct uit de rots gehakt. Binnen deLavra-kerk zien we iconen in traditionele Byzantijnse stijl, met voorstellingen van heiligen, Christus Pantokrator en scènes uit het Nieuwe Testament. Zoals op de foto te zien is, scheidt een iconostase iconenwand het altaargedeelte van de rest van de kapel — een essentieel element in de Oosters-Orthodoxe eredienst. Deze kerk wordt tot op de dag van vandaag gebruikt door de monniken van het David Gareja-klooster, wat haar status als levende religieuze plek onderstreept. De sfeer in de Lavra Church — met haar ruwe stenen wanden, zachte lichtinval en eeuwenoude iconen — ademt een gevoel van tijdloze devotie. De stilte is hier niet leeg, maar gevuld met geschiedenis, geloof en toewijding.
photo rights reserved by Ben
The David Gareja Monastery complex was founded in the 6th century by the monk David Garejeli and comprises dozens of caves, churches, chapels, and hermit cells carved into the sandstone hills along the border of Georgia and Azerbaijan. For centuries, the monastery was a major center of faith, art, and learning. It is especially known for its unique rock-cut architecture and remarkable medieval frescoes. This photo captures the humble and austere beauty of monastic life: weathered stones, hidden doors, silence, and simplicity — a place where spirituality is literally carved into the rock. A small cell has been hewn into the soft sandstone, its wooden door bearing a simple wooden cross. To the left, a rough rock-carved staircase leads to a higher cell, typical of the hermit dwellings found throughout the complex. The walls, made of clay, natural stone, and brick, are unfinished and worn — characteristic of the medieval Georgian Orthodox architectural style, where simplicity and spirituality go hand in hand. This place breathes silence, devotion, and centuries-old mysticism. The atmosphere is sober and contemplative, perfectly reflecting the hermit lifestyle that has been practiced here since the 6th century by David Garejeli and his followers. During our visit, we were the only visitors, allowing us to explore the entire complex in complete tranquility. From the monastery, a breathtaking view opens up over the vast, silent semi-desert landscape.
Hidden in the sandstone hills of eastern Georgia, the David Gareja Monastery is a centuries-old spiritual retreat carved into the rock. This photo reveals a humble monastic cell with a wooden door marked by a cross, alongside a weathered staircase leading deeper into the hillside. The simplicity, silence, and raw textures reflect the ascetic lifestyle of the monks who once lived here in solitude and devotion.
Het David Gareja Monastery-complex werd in de 6e eeuw gesticht door de monnik David Garejeli en omvat tientallen grotten, kerken, kapellen en kluizenaarsverblijven, verspreid over de zandstenen heuvels langs de grens van Georgië en Azerbeidzjan. Eeuwenlang was het klooster een belangrijk centrum van geloof, kunst en studie. Het staat vooral bekend om zijn unieke rotsarchitectuur en indrukwekkende middeleeuwse fresco’s. Deze foto toont de bescheiden, ingetogen schoonheid van het kloosterleven: verweerde stenen, verborgen deuren, stilte en eenvoud — een plek waar spiritualiteit letterlijk in de rotsen is verankerd. Een kleine cel is uitgehouwen in de zachte zandsteenrots, met een houten deur waarop een eenvoudig houten kruis is bevestigd. Links zie je een ruwe, in de rotsen uitgehouwen trap die leidt naar een hoger gelegen ruimte, typisch voor de kluizenaarsverblijven binnen dit complex. De muren bestaan uit leem, natuursteen en baksteen, ruw afgewerkt en verweerd — typerend voor de middeleeuwse Georgisch-orthodoxe bouwstijl waarin eenvoud en spiritualiteit hand in hand gaan. Deze plek ademt stilte, devotie en eeuwenoude mystiek. De sfeer is sober en ingetogen, volledig in lijn met het kluizenaarsleven dat hier sinds de 6e eeuw werd geleid door David Garejeli en zijn volgelingen. Tijdens ons bezoek waren we de enige bezoekers, wat ons de zeldzame kans gaf om het hele complex in volledige rust te verkennen. Vanaf het klooster strekt zich een adembenemend uitzicht uit over de stille, uitgestrekte semi-woestijnvlakten.
Kallithea, Samos GR
Für Liebhaber Griech.Musik.....Kyriaki - Sonntag....
www.youtube.com/watch?v=DTExXlS_UAE&feature=related
All rights are reserved, pls do not use my photos without my permission. Thanks
Thanks for all comments, faves and invites !
photo rights reserved by Ben
Hidden deep in the semi-desert of eastern Georgia, near the border with Azerbaijan, lies the Natlismtsemeli Monastery — a place where time seems to stand still. Named after John the Baptist, this monastery is part of the larger David Gareja complex, but lies much farther into the landscape, accessible only by dusty paths and steep hills. Those who reach it do not enter an ordinary building, but rather a cave — a hewn sanctuary where monks have lived and prayed in silence for centuries. The cave church is carved entirely from soft volcanic rock. At the center of the church stands an iconostasis: a wooden screen filled with colorful icons of Christ, the Virgin Mary, John the Baptist, and saints from the Eastern tradition. This screen separates the sacred altar space from the area for the faithful, following the Georgian Orthodox rite. The paintings are partly faded, the walls uneven and rough — but it is this very imperfection that makes the place feel alive and real. A large painted cross rests on the right side — adorned with medallions of the apostles. It is not mere decoration, but a symbol still used in processions and prayers. The floor is made of uneven stones, worn smooth over the centuries by the feet of praying monks. The only light enters through a jagged opening in the rock wall, softly illuminating the space as shadows quietly stretch across the floor. In this cave church, there are no bells, no luxury — only prayer, stone, and centuries-old silence. To this day, Natlismtsemeli is still inhabited by a few monks. Their presence links the present to a spiritual tradition that has endured for over a thousand years — in a place where the world ends, and faith begins.
In the remote semi-desert of eastern Georgia, the Natlismtsemeli Monastery lies hidden in the hills — a cave carved from stone, still inhabited by monks. Part of the ancient David Gareja complex, it’s only reachable by rough, narrow paths. Inside the cave church, faded icons line the iconostasis, separating the altar from the faithful, following the Georgian Orthodox tradition. A painted cross stands among worn stone floors, lit only by natural light filtering through a rocky opening. This is no ordinary church: it’s a place of prayer, silence, and tradition that has endured for over a thousand years — far from the world, yet rooted in faith.
Diep verscholen in de halfwoestijn van Oost-Georgië, vlak bij de grens met Azerbeidzjan, ligt het Natlismtsemeli-klooster — een plek waar tijd lijkt stil te staan. Dit klooster, vernoemd naar Johannes de Doper, maakt deel uit van het grotere David Gareja-complex, maar ligt veel dieper in het landschap, alleen bereikbaar via stoffige paden en steile hellingen. Wie hier aankomt, betreedt niet zomaar een gebouw, maar een grot — een uitgehouwen heiligdom waar al eeuwenlang monniken in stilte leven en bidden. De grotkerk is volledig uit het zachte vulkanische gesteente gehakt. In het midden van de kerk staat een iconostase een houten wand vol kleurrijke iconen van Christus, Maria, Johannes de Doper en heiligen uit de oosterse traditie. Dit scherm markeert de scheiding tussen het heilige altaar en de ruimte voor de gelovigen, volgens de Georgisch-orthodoxe ritus. De schilderingen zijn deels vervaagd, de muren onregelmatig en ruw, maar juist die onvolmaaktheid maakt de plek levend en echt. Een groot, beschilderd kruis rust aan de rechterkant — versierd met medaillons van apostelen. Het is geen versiering, maar een symbool dat hier nog altijd functioneert tijdens processies en gebeden. Op de vloer liggen ongelijke stenen die door de eeuwen heen glad zijn geworden onder de voeten van biddende monniken. Het enige licht valt binnen door een onregelmatige opening in de rotswand, waardoor de ruimte zacht wordt opgelicht en schaduwen zich stil verspreiden over de vloer. In deze grotkerk zijn geen klokken, geen luxe — alleen gebed, steen en eeuwenoude stilte. Tot op de dag van vandaag wordt Natlismtsemeli nog bewoond door enkele monniken. Hun aanwezigheid verbindt het heden met een geestelijke traditie die al meer dan duizend jaar standhoudt, in een omgeving waar de wereld ophoudt en geloof begint.
photo rights reserved by Ben
The monk of Natlismtsemeli Monastery welcomed us with quiet hospitality, leading us along narrow footpaths etched into the hillside. With calm authority, he showed us the hidden treasures of this sacred place: a rock-hewn church with faded medieval frescoes, narrow monk cells hollowed from sandstone, a small chapel deep within the cliff, and the steep, winding ascent to the solitary watchtower high above. Natlismtsemeli is one of the most remote branches of the ancient David Gareja Monastery Complex, founded in the 6th century by the Assyrian monk David Garejeli. While David Gareja’s central Lavra has become a well-known pilgrimage site, Natlismtsemeli remains far more isolated — a place of silence, asceticism, and deep spiritual endurance. Built into the cliffs of Georgia’s semi-desert borderlands with Azerbaijan, the monastery was carved over centuries by monks seeking solitude and communion with God. The cells and chapels bear the marks of time — soot-blackened ceilings, worn frescoes, and simple stone altars. From the top of the rocky ridge, the monastery’s old watchtower surveys an endless landscape of golden hills, dry winds, and distant borders.
At Natlismtsemeli Monastery, one of the most remote parts of the David Gareja complex, a monk guided us through the ancient site. The monk steps forward in his dark robe, framed by rough earth and low vegetation. A guardian dog watches from a cave entrance above — part of daily monastic life here, where the boundary between human, nature, and faith is faint. This is a world shaped by prayer, stone, and silence — as it has been for over a thousand years.
De monnik van het Natlismtsemeli-klooster verwelkomde ons met stille gastvrijheid en leidde ons langs smalle paadjes die zich een weg banen door de heuvelwand. Met kalme autoriteit liet hij ons de verborgen schatten van deze heilige plek zien: een in de rotsen uitgehouwen kerk met vervaagde middeleeuwse fresco’s, smalle monnikencellen in zandsteen, een kleine kapel diep in de klif, en het steile pad omhoog naar de eenzame wachttoren op de top. Natlismtsemeli is een van de meest afgelegen vertakkingen van het oude David Gareja-kloostercomplex, dat in de 6e eeuw werd gesticht door de Assyrische monnik David Garejeli. Waar het centrale Lavra-klooster inmiddels een bekend pelgrimsoord is geworden, blijft Natlismtsemeli ver buiten de gebaande paden — een plek van stilte, soberheid en diepe spirituele toewijding. Het klooster is uitgehouwen in de kliffen van het halfwoestijnachtige grensgebied tussen Georgië en Azerbeidzjan, en werd in de loop der eeuwen gevormd door monniken die afzondering zochten en eenheid met God. De cellen en kapellen dragen sporen van de tijd: met roet bedekte plafonds, verweerde fresco’s en eenvoudige stenen altaren. Vanaf de rotspunt bij de wachttoren kijkt men uit over een eindeloos landschap van goudkleurige heuvels, droge wind en verre grenzen. Op de foto stapt de monnik naar voren in zijn donkere pij, omgeven door ruige aarde en lage begroeiing. Vanuit een grotopening houdt een waakhond de omgeving in de gaten — onderdeel van het dagelijkse kloosterleven, waar de grens tussen mens, natuur en geloof vervaagt. Dit is een wereld gevormd door gebed, steen en stilte — en dat al meer dan duizend jaar.
PLEASE, NO invitations or self promotions, THEY WILL BE DELETED. My photos are FREE to use, just give me credit and it would be nice if you let me know, thanks.
The Polish Chapel, there is the lagello eagle, symbol of the Polish ruling dynasty, on which a reproduction of the Black Madonna holy icon of the famous church of Czestochowa is displayed. This is the window of the chapel.
-------------------------------------------------------------------------------
This cave on Gellert Hill was originally home to Saint Istvan, a hermit monk who cured the sick with thermal waters that sprung in front of the cave.
The Cave Church was founded in 1926 by expanding the hermit's cave. The church was further enlarged in the 1930s by the Archbishop of Kalocsa to hold more worshippers, using the grotto at Lourdes as a model.
In 1951, the Communist secret police arrested the entire order of Pauline monks. The superior Ferenc Vezer was condemned to death, while the others received 5- to 10-year prison sentences. The chapel was blocked up with a 2.25m (7.4ft) thick concrete wall, behind which it stood silent for nearly 40 years.
After the fall of Communism in 1989, the Cave Church was returned to the Paulite order and immediately reopened.
PLEASE, NO invitations or self promotions, THEY WILL BE DELETED. My photos are FREE to use, just give me credit and it would be nice if you let me know, thanks.
Statue of the Virgin Mary
-----------------------------------------------------------
This cave on Gellert Hill was originally home to Saint Istvan, a hermit monk who cured the sick with thermal waters that sprung in front of the cave.
The Cave Church was founded in 1926 by expanding the hermit's cave. The church was further enlarged in the 1930s by the Archbishop of Kalocsa to hold more worshippers, using the grotto at Lourdes as a model.
In 1951, the Communist secret police arrested the entire order of Pauline monks. The superior Ferenc Vezer was condemned to death, while the others received 5- to 10-year prison sentences. The chapel was blocked up with a 2.25m (7.4ft) thick concrete wall, behind which it stood silent for nearly 40 years.
After the fall of Communism in 1989, the Cave Church was returned to the Paulite order and immediately reopened.
"Panagia Church in Matala is a charming little Byzantine chapel built directly into one of Matala’s famous sea‑cliff caves. Originally used as a refuge and catacomb during early Christian persecutions, it's notable for its two marble altars and column capitals dating back to the early Byzantine period . Nestled right at the end of a narrow pathway in the rock face, the church emits a serene, candlelit ambiance—making it A UNIQUE SPIRITUAL AND HISTORICAL GEM in the heart of this iconic coastal village."
experience-crete.com/activities/panagia-matala/
Inside: www.flickr.com/photos/regisa/54854229737/in/photostream/l...
With some old hippies & friends: www.flickr.com/photos/regisa/28413362111/in/photostream/l...
PLEASE, NO invitations or self promotions, THEY WILL BE DELETED. My photos are FREE to use, just give me credit and it would be nice if you let me know, thanks.
A modern statue of St. Istvan holding a church with Liberty bridge in back, this is next to the entrance of the Cave Church.
photo rights reserved by Ben
The monk of Natlismtsemeli Monastery welcomed us with quiet hospitality, leading us along narrow footpaths etched into the hillside. With calm authority, he showed us the hidden treasures of this sacred place: a rock-hewn church with faded medieval frescoes, narrow monk cells hollowed from sandstone, a small chapel deep within the cliff, and the steep, winding ascent to the solitary watchtower high above. Natlismtsemeli is one of the most remote branches of the ancient David Gareja Monastery Complex, founded in the 6th century by the Assyrian monk David Garejeli. While David Gareja’s central Lavra has become a well-known pilgrimage site, Natlismtsemeli remains far more isolated — a place of silence, asceticism, and deep spiritual endurance. Built into the cliffs of Georgia’s semi-desert borderlands with Azerbaijan, the monastery was carved over centuries by monks seeking solitude and communion with God. The cells and chapels bear the marks of time — soot-blackened ceilings, worn frescoes, and simple stone altars. From the top of the rocky ridge, the monastery’s old watchtower surveys an endless landscape of golden hills, dry winds, and distant borders.
At Natlismtsemeli Monastery, one of the most remote parts of the David Gareja complex, a monk guided us through the ancient site. The monk steps forward in his dark robe, framed by rough earth and low vegetation. A guardian dog watches from a cave entrance above — part of daily monastic life here, where the boundary between human, nature, and faith is faint. This is a world shaped by prayer, stone, and silence — as it has been for over a thousand years.
De monnik van het Natlismtsemeli-klooster verwelkomde ons met stille gastvrijheid en leidde ons langs smalle paadjes die zich een weg banen door de heuvelwand. Met kalme autoriteit liet hij ons de verborgen schatten van deze heilige plek zien: een in de rotsen uitgehouwen kerk met vervaagde middeleeuwse fresco’s, smalle monnikencellen in zandsteen, een kleine kapel diep in de klif, en het steile pad omhoog naar de eenzame wachttoren op de top. Natlismtsemeli is een van de meest afgelegen vertakkingen van het oude David Gareja-kloostercomplex, dat in de 6e eeuw werd gesticht door de Assyrische monnik David Garejeli. Waar het centrale Lavra-klooster inmiddels een bekend pelgrimsoord is geworden, blijft Natlismtsemeli ver buiten de gebaande paden — een plek van stilte, soberheid en diepe spirituele toewijding. Het klooster is uitgehouwen in de kliffen van het halfwoestijnachtige grensgebied tussen Georgië en Azerbeidzjan, en werd in de loop der eeuwen gevormd door monniken die afzondering zochten en eenheid met God. De cellen en kapellen dragen sporen van de tijd: met roet bedekte plafonds, verweerde fresco’s en eenvoudige stenen altaren. Vanaf de rotspunt bij de wachttoren kijkt men uit over een eindeloos landschap van goudkleurige heuvels, droge wind en verre grenzen. Op de foto stapt de monnik naar voren in zijn donkere pij, omgeven door ruige aarde en lage begroeiing. Vanuit een grotopening houdt een waakhond de omgeving in de gaten — onderdeel van het dagelijkse kloosterleven, waar de grens tussen mens, natuur en geloof vervaagt. Dit is een wereld gevormd door gebed, steen en stilte — en dat al meer dan duizend jaar.
PLEASE, NO invitations or self promotions, THEY WILL BE DELETED. My photos are FREE to use, just give me credit and it would be nice if you let me know, thanks.
The Sacrament chapel is a copy and the same size of the Egyptian Coptic shrine of St. Paul in Egypt.
----------------------------------------------------------------------------
This cave on Gellert Hill was originally home to Saint Istvan, a hermit monk who cured the sick with thermal waters that sprung in front of the cave.
The Cave Church was founded in 1926 by expanding the hermit's cave. The church was further enlarged in the 1930s by the Archbishop of Kalocsa to hold more worshippers, using the grotto at Lourdes as a model.
In 1951, the Communist secret police arrested the entire order of Pauline monks. The superior Ferenc Vezer was condemned to death, while the others received 5- to 10-year prison sentences. The chapel was blocked up with a 2.25m (7.4ft) thick concrete wall, behind which it stood silent for nearly 40 years.
After the fall of Communism in 1989, the Cave Church was returned to the Paulite order and immediately reopened.
PLEASE, NO invitations or self promotions, THEY WILL BE DELETED. My photos are FREE to use, just give me credit and it would be nice if you let me know, thanks.
The making of these beautiful interior furnishings took ten years.
----------------------------------------------------------------------------------------
This cave on Gellert Hill was originally home to Saint Istvan, a hermit monk who cured the sick with thermal waters that sprung in front of the cave.
The Cave Church was founded in 1926 by expanding the hermit's cave. The church was further enlarged in the 1930s by the Archbishop of Kalocsa to hold more worshippers, using the grotto at Lourdes as a model.
In 1951, the Communist secret police arrested the entire order of Pauline monks. The superior Ferenc Vezer was condemned to death, while the others received 5- to 10-year prison sentences. The chapel was blocked up with a 2.25m (7.4ft) thick concrete wall, behind which it stood silent for nearly 40 years.
After the fall of Communism in 1989, the Cave Church was returned to the Paulite order and immediately reopened.