View allAll Photos Tagged Asian
(Muscicapa dauurica)
Singapore
Obrigado à Rosa Gambóias pela ajuda na identificação.
==================***==================
All my photos are now organized into sets by the country where they were taken, by taxonomic order, by family, by species (often with just one photo for the rarer ones), and by the date they were taken.
So, you may find:
- All the photos for this trip Singapura (2017) (42)
- All the photos for this order PASSERIFORMES (3553)
- All the photos for this family Muscicapidae (Muscicapídeos) (454)
- All the photos for this species Muscicapa dauurica (1)
- All the photos taken this day 2017/10/05 (10)
==================***==================
Asian tiger mosquito, Aedes albopictus. An unwelcome invader, a real nuisance in the yard, garden, patio, deck. Kind of interesting looking, though...
A young domestic water buffalo in the kind of habitat it is most comfortable in, knee deep water with plenty to eat. They are relatively small in size especially when compared to their ancestor, the Wild Water Buffalo that is sadly considered as an endangered animal with only about 3,400 individuals known to survive, of which 90% live in India. Millions of these animals exist and their milk is richer in fat and protein than that of dairy cattle. A large feral population became established in northern Australia in the late 19th century, and there are smaller feral herds in Papua New Guinea, Tunisia and northeastern Argentina. Two types of domesticated water buffaloes are recognized, the River Buffalo of the western Indian subcontinent; and the Swamp Buffalo. Results of a phylogenetic (evolutionary development) study indicate that the river-type water buffalo probably originated in western India and was domesticated about 6,300 years ago.
These are very docile and loyal animals known to even risk their life to save the life of their owner. I have even read of incidents where these buffalos charged at man-eating tigers to save their owners, even though physically they are no match for the predator.
建築物的拍攝對我來說是一項新挑戰，希望各位新進大大可以給我建議讓我下一次的挑戰能有所長進，祝您週四愉快! ;-)
Architecture photography is a new field to me. Hope you enjoy the images and share with me your precious opinions. Happy Thursday!
Miss Continent 2023 World costume: Asia
For the first Miss Continent Finale round, "World Costume" Tara as Miss C♛ Asia created a personal vision of the Asian region as a mix of many different cultures.
As it isn't possibly represent every single Asian country of this large and beautiful region, for each of them because of the diversity, we are still all connected by the one "Human Spirit". In her outfit Tara has chosen purples, golds, and whites colors are representing spirituality and higher divinity for the Asian region. In her outfit, you can see elements and styling details that comes from places India, the oriental China, the gorgeous Russia, the calming Japan, and the exotic Thailand.
Tara does not only brings just a well made styling to us, but also brings a powerful and touching message along.
For some time, Gods have been blind. When the Yellow Dragon, a symbol of the Asia region, appears, as a divine a creature that loves the earth so deeply dearly came to them and the blindfold fall from their eyes.
Then they could see now... and cried.
Their tears were a mix of pain and sorrow for the contemplation of human deeds in the world, but they also remembered their love for humanity and an immense forgiveness and hope filled their hearts.
Galaxy Deity holds carefully a beautiful planet Earth in her palm, speaking with humanity to preserve and love all life in Universe, holding then with power, two keys to open doors and choose the right path for the future.
Thank you. Namaste.
Photographer: my beautyful friend Asia Rae
Dress: Azul (my lovely, gorgeous friend Blossoms dress xox)
Hairs: (Vanity Hair (aren't these wonderful??)
Jewelry: Alienbear
These birds usually we do not see. A couple have visited the nearby lake recently. Need to see how many more days they stay there.
Wikipedia: The Asian openbill or Asian openbill stork (Anastomus oscitans) is a large wading bird in the stork family Ciconiidae. This distinctive stork is found mainly in the Indian subcontinent and Southeast Asia. It is greyish or white with glossy black wings and tail and the adults have a gap between the arched upper mandible and recurved lower mandible. Young birds are born without this gap which is thought to be an adaptation that aids in the handling of snails, their main prey. Although resident within their range, they make long distance movements in response to weather and food availability.
en.wikipedia.org/wiki/Asian_openbill
Conservation status: Least Concern
Harmonia axyridis - metamorphosis from larva to pupae to beetle.
Watch the whole life cycle process here...
The landfill in Payatas, The Philippines, is notoriously known the world over as Smokey Mountain. For over 35 years, the smoking dump site has grown to become a stark and heart-tugging reminder of the desperate conditions of humanity.
On a daily basis, children pick through newly arrived garbage to collect material to sell. The earnings made by one child are not enough to even buy food for the day. Hence, entire families are forced to climb the mountain each day, hoping to earn enough to feed everyone. Children as young as four years old are forced to work in this daily struggle for survival.
On 10 July 2000, after a period of heavy rain, a trashslide occurred in the Payatas dump claiming over 200 lives, including many children. The tragic victims were the scavengers and sorters at the dump site and those living in the nearby shanties. While the authorities instituted better management of the site after the tragedy, many continue to depend on scavenging as it is their only means of livelihood.
Fortunately, there are caring organisations such as The Lighthouse Center For Children Foundation, run by Judge Lorenzo B. Veneracion (former Manila judge and Charter President of Rotary Club Quezon City North). They operate a much-needed charity project to alleviate the sufferings and to help reduce their dependence on scavenging as a livelihood. Among their supporters are FusionExcel International, which has previously donated funds towards this worthy initiative.
The Lighthouse Center For Children Foundation currently provides food to these underprivileged children, now numbering over 500 children daily. This figure used to be 2000 children per day, but support and donations have been getting harder and harder to obtain. The foundation hopes to be able to feed 5000-10,000 children every day if it can raise additional funds. There are over 20,000 children living on Smokey Mountain. Intending to function as more than a soup kitchen,the foundation embarked on a Literacy
Program for the Payatas children. Most of the children are not attending school, but helping, at their tender age, to support families. Nevertheless, most of the children dream of becoming teachers, nurses or doctors. Sadly, their dreams are hindered by the reality of poverty and its vicious cycles. Through the educational component of the project, the Foundation hopes to break the cycle.
In addition, programs are also on-going for Health Care Services and Skills and Livelihood Training are being conducted for the adults.
Spanje heeft zijn stierenvechten, de Filipijnen hun sabong, hanengevechten. Volksvermaak is het, dat iedere dag wel ergens plaatsvindt. Maar dan wel van het laagste allooi. Want het mag dan een oude traditie zijn om hanen elkaar te laten doodvechten, walgelijk is het wel, net als stierenvechten overigens. Wie het Bijbelwoord gelooft dat de schepping zucht om de zonde van de mens, kan toch niet aanzien dat mensen daar voor hun plezier nog een fikse schep bovenop doen?
Voorstanders zullen tegenwerpen dat de hanen een luizenleventje hebben geleid – net als die stieren in Spanje. Of ze wijzen fijntjes op het lekkere stukje vlees op iemands bord, dat hem kennelijk het zicht ontneemt op de kilometerslange lange rij koeien en varkens die dagelijks de gang naar het slachthuis maken. Alsof daar niet iets van treurigheid in zit. Ze hebben natuurlijk gelijk, en toch. Om nu van een slachting zelf te gaan zitten genieten? Daar komt het vele geld bij dat door het goklustig mannelijk publiek over de balk wordt gesmeten. Ook dat deugt natuurlijk van geen kant.
De wijk San Andres in de Filippijnse hoofdstad Manilla kent geen gewetensbezwaarden. Daar is het op zaterdagmiddag een geweldige drukte van mannen en jongens die op de gevechten in de cockpit –zoals de hanenarena wordt genoemd– zijn afgekomen. Vanwege het aanhoudende hanengekraai dat uit het gebouw opklinkt, rijd je de locatie niet gauw voorbij.
Maar binnen wordt dat overstemd door het geroep van het publiek op de tribunes. Mannen die hun inzet op een van de hanen met veel tamtam doorgeven aan de tussenpersonen die zich hier en daar hebben opgesteld.
Zodra de twee hanen in de arena zijn losgelaten, wordt het stil. Vooraf zijn de dieren voorgesteld aan het publiek, in de trant van: „kijk eens hoe fel de mijne is” en hebben de eigenaren de hanen alvast tegen elkaar opgehitst.
Maar dan wordt het menens. Soms lopen de vogels quasinonchalant en pikkend op de grond om elkaar heen, om vervolgens elkaar regelrecht in de veren te vliegen. Wild fladderend en met vooruit gestoken poten hakken ze op elkaar in. In het vlijmscherpe mes dat aan een van de poten is vastgebonden, zit natuurlijk het venijn. Deze gemene dolk maakt dat gevechten nooit langer dan twee, drie minuten duren. Dan zakt algauw een van de twee door de poten en blijft hij als een zielig hoopje veren liggen, terwijl de winnaar op zijn kop en ogen blijft inpikken. De scheidsrechter in de cockpit probeert vaak nog de verenhoop weer op zijn poten te hijsen, maar meestal is dat tevergeefs. Op de tribunes innen winnaars hun peso’s; verliezers moeten dokken. En op het scorebord noteert een medewerker de gegevens van de haan die gewonnen heeft. Die is dan al naar een team verzorgers gebracht om te worden opgelapt en klaargestoomd voor de volgende ronde. De gedode haan verdwijnt in de koekenpan van de eigenaar.
In een aangrenzend zaaltje staan al die tijd tientallen mannen te wachten om hun haan in de arena te droppen. Het dodelijke mes is dan al om een poot gebonden, maar blijft tot vlak voor de strijd ingepakt.
Klik hier!
Zodra je er oog voor krijgt, blijkt de stad Manilla, en eigenlijk de hele Filipijnen, één grote cockpit. In iedere straat, steeg of krottenwijk staan ze wel: kooien met daarin een enkele haan. En dan moet je al die mannen bij hun woonhuisjes eens zien knuffelen met hun vogel. Ze hebben ze in hun armen alsof het een baby is, en strelen over de verenpracht alsof ze een wandelende schatkist in handen hebben. Maar hanen kosten juist veel geld, en dat is vanwege de speciale voeding die ze vaak krijgen om krachtpatser te worden. Menige moeder en echtgenote in de sloppenwijken wordt wel eens wanhopig vanwege het kostbare inkomen dat pa weer eens heeft vergooid aan zijn haan.
En wat het uiteindelijk oplevert? Filipijnse mannen hebben heel wat uit te leggen wanneer ze ’s avonds weer eens met hun gezin aan een hanenbout zitten te kluiven.
Cebu City (vroeger ook wel Sugbu genoemd) was al een welvarende nederzetting voordat de Spanjaarden er arriveerden in 1521. De inwoners handelden met de volkeren uit de regio. De eerste Europeanen die hier aankwamen waren de opvarenden van de Spaanse vloot onder leiding van de Portugees Fernão de Magalhães. Op zondag 7 april 1521 voeren ze de haven van Cebu City binnen met de overgebleven drie schepen (de Trinidad, de Victoria en de Concepcíon), waar ze een ontwikkelde beschaving aantroffen. Op 14 april 1521 werd de koning (Rajah) Hamabon van Cebu samen met zijn vrouw en 800 van zijn onderdanen gedoopt en bekeerd tot het christendom. Met Magalhães liep het slecht af, toen hij een paar weken later in een gevecht met een koning van het naburige Mactan, genaamd Lapu-Lapu, stierf aan zijn opgelopen verwondingen.
Tientallen jaren na Fernão de Magalhães kwam op 27 april 1565 Miguel López de Legazpi met een 400 man grote expeditie in Cebu aan. De stad werd met de grond gelijk gemaakt en later weer opnieuw opgebouwd door de Spanjaarden. Ze noemden deze eerste Spaanse nederzetting in de Filipijnen: Villa del Santisimo Nombre de Jesús.
Zes jaar lang, terwijl de Spanjaarden bezig waren om de controle over de hele archipel te krijgen, was Cebu de hoofdstad van de nieuwe Spaanse kolonie. Toen Legazpi in 1571 Cebu verliet en vertrok naar de nieuwe hoofdstad Manilla, bleven ongeveer de helft van zijn soldaten in Cebu achter onder leiding van een provinciale gouverneur.
Pas drie eeuwen later kwam er, net als in de rest van de Filipijnen, een einde aan de Spaanse overheersing middels het uitroepen van de onafhankelijkheid op 12 juni 1898 door Emilio Aguinaldo. Kort daarna in 1901 werd Cebu een gemeente. Op 24 februari 1937 werd Cebu een stad.