Candlelight prayers at St. Panteleimon monastery
photo rights reserved by Ben
High above the city of Skopje, on the slopes of Mount Vodno, lies the Monastery of St. Panteleimon — a place where silence, history, and devotion come together. We arrived toward evening, around six o’clock. The monastery seemed already closed; the gate was shut and the courtyard silent. But a few local men from the monastery, together with a kind priest, noticed our interest. They smiled and opened the old gate just for us. Inside the walls, time seemed to slow down. The air was cool, the city below bathed in the warm light of the setting sun, and in the distance we heard the soft whisper of pine trees. In the small 12th-century church — surrounded by Byzantine frescoes depicting the lives of saints — two monks stood at a wooden lectern, immersed in prayer and song by the light of a few candles. Their deep voices filled the space, echoing against the painted walls and blending with the scent of incense. It felt as though the centuries had merged, as if the frescoes themselves had come to life. The Monastery of St. Panteleimon is more than a religious site. It is a sanctuary between heaven and earth — where faith is not displayed, but quietly lived. A place where silence speaks, and where the candlelight still follows the rhythm of centuries-old prayers.
In the candlelit silence of the 12th-century Monastery of St. Panteleimon above Skopje, two monks prayed softly beneath ancient frescoes. Their deep voices echoed through the stone walls, merging with the scent of incense and the stillness of faith.
Hoog boven de stad Skopje, op de hellingen van de berg Vodno, ligt het klooster van St. Panteleimon — een plek waar stilte, geschiedenis en devotie samenkomen. We kwamen aan tegen de avond, zo rond zes uur. Het klooster leek al gesloten; de poort was dicht en het terrein stil. Maar een paar lokale mannen van het klooster, samen met een vriendelijke priester, zagen onze belangstelling. Ze glimlachten en deden speciaal voor ons de oude poort open. Binnen de muren leek de tijd te vertragen. De lucht was koel, de stad beneden baadde in het warme licht van de ondergaande zon, en in de verte klonk het zachte geruis van dennen. In de kleine kerk uit de 12e eeuw — omringd door Byzantijnse fresco’s die het leven van heiligen verbeelden — stonden twee monniken aan een houten lessenaar, verdiept in gebed en gezang bij het licht van een paar kaarsen. Hun stemmen klonken laag en gedragen, vulden de ruimte, weerkaatsten tegen de beschilderde muren en vermengden zich met de geur van wierook. Het voelde alsof de eeuwen samenvielen, alsof de fresco’s zelf even tot leven kwamen. Het klooster van St. Panteleimon is meer dan een religieuze plek. Het is een toevluchtsoord tussen hemel en aarde — waar geloof niet wordt tentoongesteld, maar stil wordt beleefd. Een plek waar stilte spreekt, en waar het kaarslicht nog altijd het ritme van eeuwenoude gebeden volgt.
Candlelight prayers at St. Panteleimon monastery
photo rights reserved by Ben
High above the city of Skopje, on the slopes of Mount Vodno, lies the Monastery of St. Panteleimon — a place where silence, history, and devotion come together. We arrived toward evening, around six o’clock. The monastery seemed already closed; the gate was shut and the courtyard silent. But a few local men from the monastery, together with a kind priest, noticed our interest. They smiled and opened the old gate just for us. Inside the walls, time seemed to slow down. The air was cool, the city below bathed in the warm light of the setting sun, and in the distance we heard the soft whisper of pine trees. In the small 12th-century church — surrounded by Byzantine frescoes depicting the lives of saints — two monks stood at a wooden lectern, immersed in prayer and song by the light of a few candles. Their deep voices filled the space, echoing against the painted walls and blending with the scent of incense. It felt as though the centuries had merged, as if the frescoes themselves had come to life. The Monastery of St. Panteleimon is more than a religious site. It is a sanctuary between heaven and earth — where faith is not displayed, but quietly lived. A place where silence speaks, and where the candlelight still follows the rhythm of centuries-old prayers.
In the candlelit silence of the 12th-century Monastery of St. Panteleimon above Skopje, two monks prayed softly beneath ancient frescoes. Their deep voices echoed through the stone walls, merging with the scent of incense and the stillness of faith.
Hoog boven de stad Skopje, op de hellingen van de berg Vodno, ligt het klooster van St. Panteleimon — een plek waar stilte, geschiedenis en devotie samenkomen. We kwamen aan tegen de avond, zo rond zes uur. Het klooster leek al gesloten; de poort was dicht en het terrein stil. Maar een paar lokale mannen van het klooster, samen met een vriendelijke priester, zagen onze belangstelling. Ze glimlachten en deden speciaal voor ons de oude poort open. Binnen de muren leek de tijd te vertragen. De lucht was koel, de stad beneden baadde in het warme licht van de ondergaande zon, en in de verte klonk het zachte geruis van dennen. In de kleine kerk uit de 12e eeuw — omringd door Byzantijnse fresco’s die het leven van heiligen verbeelden — stonden twee monniken aan een houten lessenaar, verdiept in gebed en gezang bij het licht van een paar kaarsen. Hun stemmen klonken laag en gedragen, vulden de ruimte, weerkaatsten tegen de beschilderde muren en vermengden zich met de geur van wierook. Het voelde alsof de eeuwen samenvielen, alsof de fresco’s zelf even tot leven kwamen. Het klooster van St. Panteleimon is meer dan een religieuze plek. Het is een toevluchtsoord tussen hemel en aarde — waar geloof niet wordt tentoongesteld, maar stil wordt beleefd. Een plek waar stilte spreekt, en waar het kaarslicht nog altijd het ritme van eeuwenoude gebeden volgt.