Slow steps in the quiet Natlismtsemeli courtyard
photo rights reserved by Ben
High on the rocky slopes of the Georgian-Azerbaijan border lies the remote Natlismtsemeli Monastery – a spiritual place that seems to have emerged from the landscape itself. A narrow path winds up between weathered boulders, leading to a sanctuary where time seems to stand still. The monastery buildings are partly carved into the mountainside and partly built of rough natural stone. In the middle of them stands a small church with a striking blue-green dome, dedicated to John the Baptist – Natlismtsemeli in Georgian. At the edge of the plateau stands a sturdy, square gateway that once served as the official entrance to the monastery. The passage literally led pilgrims into another world: from the silence of the earth to a life of prayer and seclusion. Today, that silence is still palpable. The photo shows Kanitha sitting on a bench in the shade of a tree, overlooking the valley where silence and wind reign. She has already entered the gate, the church door on the right is open – an entrance to the inner space of faith, hollowed out of the rock itself. Meanwhile, a cat walks along the path, as if she too is part of this ancient rhythm. The entrance gate still stands proudly, weathered by the wind and the dust of centuries. The rough stones bear faint traces of workmanship, and the small upper floor may once have served as a waiting room or shelter. It is a simple construction, but full of meaning – a symbol of the transition from the outside world to inner stillness. For centuries, monks lived here in silence and seclusion. Their cells were simple cave niches in the rock, without luxury or comfort. Today, someone still lives here: a monk who keeps the spirit of Natlismtsemeli alive, with a view of an endless, empty valley.
In Natlismtsemeli there are no bells, no hurry, no frills – only stone, faith and silence. The monastery is still alive, shrouded in simplicity and carried by tradition. And whoever steps through the gate enters not only another place, but also another time.
Hoog tegen de rotsachtige hellingen van het grensgebied tussen Georgië en Azerbeidzjan ligt het afgelegen Natlismtsemeli-klooster – een spirituele plek die lijkt te zijn voortgekomen uit het landschap zelf. Een smal pad slingert tussen verweerde rotsblokken omhoog, en leidt naar een heiligdom waar de tijd stil lijkt te staan. De gebouwen van het klooster zijn deels uitgehouwen in de bergwand, deels opgetrokken uit ruw natuursteen. Te midden daarvan staat een kleine kerk met een opvallend blauwgroen koepeltje, gewijd aan Johannes de Doper – Natlismtsemeli in het Georgisch. Aan de rand van het plateau staat een robuuste, vierkante toegangspoort die ooit diende als officiële entree tot het klooster. De doorgang leidde pelgrims letterlijk een andere wereld binnen: van de aardse stilte naar een leven van gebed en afzondering. Vandaag de dag is die stilte nog altijd tastbaar. Op de foto is te zien hoe Kanitha op een bank zit, in de schaduw van een boom, met uitzicht over de vallei waar stilte en wind regeren. Ze is al door de poort getreden, de kerkdeur rechts is open – een toegang tot de binnenste ruimte van geloof, uitgehold uit de rots zelf. Ondertussen wandelt een kat over het pad, alsof ook zij deel uitmaakt van dit eeuwenoude ritme. De toegangspoort staat nog altijd fier overeind, verweerd door de wind en het stof van de eeuwen. De ruwe stenen dragen vage sporen van bewerking, en de kleine bovenverdieping kan ooit dienst hebben gedaan als wachtruimte of schuilplek. Het is een eenvoudige constructie, maar vol betekenis – een symbool van de overgang van buitenwereld naar innerlijke verstilling. Eeuwenlang leefden hier monniken in stilte en afzondering. Hun cellen waren eenvoudige grotnissen in het gesteente, zonder luxe of comfort. Vandaag woont hier nog steeds iemand: een monnik die de geest van Natlismtsemeli levend houdt, met uitzicht op een eindeloze, lege vallei. In Natlismtsemeli zijn geen klokken, geen haast, geen opsmuk – alleen steen, geloof en stilte. Het klooster leeft nog, gehuld in eenvoud en gedragen door traditie. En wie door de poort stapt, betreedt niet alleen een andere plek, maar ook een andere tijd.
Slow steps in the quiet Natlismtsemeli courtyard
photo rights reserved by Ben
High on the rocky slopes of the Georgian-Azerbaijan border lies the remote Natlismtsemeli Monastery – a spiritual place that seems to have emerged from the landscape itself. A narrow path winds up between weathered boulders, leading to a sanctuary where time seems to stand still. The monastery buildings are partly carved into the mountainside and partly built of rough natural stone. In the middle of them stands a small church with a striking blue-green dome, dedicated to John the Baptist – Natlismtsemeli in Georgian. At the edge of the plateau stands a sturdy, square gateway that once served as the official entrance to the monastery. The passage literally led pilgrims into another world: from the silence of the earth to a life of prayer and seclusion. Today, that silence is still palpable. The photo shows Kanitha sitting on a bench in the shade of a tree, overlooking the valley where silence and wind reign. She has already entered the gate, the church door on the right is open – an entrance to the inner space of faith, hollowed out of the rock itself. Meanwhile, a cat walks along the path, as if she too is part of this ancient rhythm. The entrance gate still stands proudly, weathered by the wind and the dust of centuries. The rough stones bear faint traces of workmanship, and the small upper floor may once have served as a waiting room or shelter. It is a simple construction, but full of meaning – a symbol of the transition from the outside world to inner stillness. For centuries, monks lived here in silence and seclusion. Their cells were simple cave niches in the rock, without luxury or comfort. Today, someone still lives here: a monk who keeps the spirit of Natlismtsemeli alive, with a view of an endless, empty valley.
In Natlismtsemeli there are no bells, no hurry, no frills – only stone, faith and silence. The monastery is still alive, shrouded in simplicity and carried by tradition. And whoever steps through the gate enters not only another place, but also another time.
Hoog tegen de rotsachtige hellingen van het grensgebied tussen Georgië en Azerbeidzjan ligt het afgelegen Natlismtsemeli-klooster – een spirituele plek die lijkt te zijn voortgekomen uit het landschap zelf. Een smal pad slingert tussen verweerde rotsblokken omhoog, en leidt naar een heiligdom waar de tijd stil lijkt te staan. De gebouwen van het klooster zijn deels uitgehouwen in de bergwand, deels opgetrokken uit ruw natuursteen. Te midden daarvan staat een kleine kerk met een opvallend blauwgroen koepeltje, gewijd aan Johannes de Doper – Natlismtsemeli in het Georgisch. Aan de rand van het plateau staat een robuuste, vierkante toegangspoort die ooit diende als officiële entree tot het klooster. De doorgang leidde pelgrims letterlijk een andere wereld binnen: van de aardse stilte naar een leven van gebed en afzondering. Vandaag de dag is die stilte nog altijd tastbaar. Op de foto is te zien hoe Kanitha op een bank zit, in de schaduw van een boom, met uitzicht over de vallei waar stilte en wind regeren. Ze is al door de poort getreden, de kerkdeur rechts is open – een toegang tot de binnenste ruimte van geloof, uitgehold uit de rots zelf. Ondertussen wandelt een kat over het pad, alsof ook zij deel uitmaakt van dit eeuwenoude ritme. De toegangspoort staat nog altijd fier overeind, verweerd door de wind en het stof van de eeuwen. De ruwe stenen dragen vage sporen van bewerking, en de kleine bovenverdieping kan ooit dienst hebben gedaan als wachtruimte of schuilplek. Het is een eenvoudige constructie, maar vol betekenis – een symbool van de overgang van buitenwereld naar innerlijke verstilling. Eeuwenlang leefden hier monniken in stilte en afzondering. Hun cellen waren eenvoudige grotnissen in het gesteente, zonder luxe of comfort. Vandaag woont hier nog steeds iemand: een monnik die de geest van Natlismtsemeli levend houdt, met uitzicht op een eindeloze, lege vallei. In Natlismtsemeli zijn geen klokken, geen haast, geen opsmuk – alleen steen, geloof en stilte. Het klooster leeft nog, gehuld in eenvoud en gedragen door traditie. En wie door de poort stapt, betreedt niet alleen een andere plek, maar ook een andere tijd.