Getting there is at least half the fun
© all rights reserved
Please take your time... and enjoy it large on black
We continuing our journey from Bolaven Plateau to Champasak - Southern Laos near the Cambodian border, some 200 km from Angkor Wat and about a one hour drive from Pakse. There is undoubtedly a growing tourist trail in Laos, but that just means there’s plenty of roads. After all, half the fun of traveling here is in the travel itself – the people you meet, chickens you share seats with, wrong turns you take and lào-láo you drink with the smiling family at the end of the road less traveled. We started in Tad Fane by local bus. Local buses in Laos are a truly unique experience. As a westerner you'll never get the opportunity to pay the local price but the benefit is that you're almost always guaranteed an actual seat. Busses in Laos are packed quite literally to the rafters. People sit 3 to a seat, or if there is no room stand in the aisles or sit on crates of Beer Lao which every local bus seems to have a sideline delivering. Strapped to the roof we have seen ; bags of rice, motorbikes, chickens with their feet cruelly bound and yet more Beer Lao. You can forget about air-con, some buses may have a rusty fan attached to the ceiling, but more often than not all the windows are wedged open, which doubles up as a solution to motion sickness. Basically Laos is not the best place in the world to be if you are impatient or in a hurry. We have had a 50 km journey which took us more than 2.5 hours. Your best bet is to sit back should you have a backrest and enjoy the fabulous scenery and rural life. At Houay Sae we had get out of the bus. Here we had to go on another 30km southward- route 13. Since there were no local buses we had to take the local Tuk Tuk. Well of-course not before we negotiate the right price. To get the right price remember to negotiate with a smile.
Photo of my wife Kanitha negotiating tuktuk taxi price at Houay Sae - route13. The Belgium girl Carolien (on the right) and girlfriend Helen are luckily joining us.
Wie zich met de bus door Laos wil begeven, moet zich onmiddellijk realiseren dat Laos nog altijd een derdewereldland is. De wegen zijn regelmatig niet geasfalteerd en lokale bussen zijn minstens twintig jaar oud. Elke bustrip is een memorabele. Onze reis gaat verder van Tad Fane waterval naar Champasak. Vlakbij dit dorp liggen de mooie UNESCO Khmer-ruïnes van Wat Phu. Vandaag vervoert de bus ook enkele brommers, satellietschotel op haar dak en is de heft van de bus volgeladen met Chinese kool. In het middenpad liggen wat volle rijst zakken. De bus is te vergelijken met een derde klasse bus in Thailand met drie stoelen links en twee stoelen rechts. Als westerling zijn je schouders te breed om fatsoenlijk in de stoel te passen, dus ik ben blij dat we dit genoeg stoelen voor onszelf hebben. Ook de beenruimte is als altijd krap. Het is een reis van 50km, slechts af en toe passeren we een dorpje. De bus heeft zijn beste tijd gehad en de bus maakt flinke herrie. Vooral met het steeds afremmen, we dalen immers af vanaf Bolaven Plateau richting het lagere Mekong gebied. Mijn voeten worden erg warm en er komt rook uit de de vloer. Ik waarschuw de buschauffeur. In plaats van remmen op de motor remt de chauffeur alleen op z'n remschijven waardoor die te heet worden en gaan gloeien! Na een kleine rustpauze proberen we verder te rijden. De chauffeur bleef lachen. We waren in ieder geval blij dat we aangekomen waren bij ons overstap punt in Houay Sae. Hier moesten 30km verder met de lokale TukTuk. Natuurlijk moest er eerst onderhandeld worden over de prijs. Onderhandelen kan je het beste doen met een grote glimlach. Probeer ook niet het onderste uit de kan te halen want vaak is er maar één optie op afgelegen plaatsen zoals hierboven. Mijn vrouw Kanitha kan goed onderhandelen. De jongen met gele t-shirt bracht ons in z'n tuktuk ons naar onze bestemming in Champasak. Het was eigenlijk nog een hele trip want na de 30km moesten we ook nog de Mekong oversteken met de lokale pont. De jongen was zelf ook nog nooit in Champasak geweest. Waardoor we eigenlijk Champasak voorbij reden. We hadden zelfs het idee dat Champasak een groot stadje was, maar was niet meer dan wat huizen aan één weg. Uiteindelijk toch bij plaats van bestemming gekomen en accommodatie gevonden.
Getting there is at least half the fun
© all rights reserved
Please take your time... and enjoy it large on black
We continuing our journey from Bolaven Plateau to Champasak - Southern Laos near the Cambodian border, some 200 km from Angkor Wat and about a one hour drive from Pakse. There is undoubtedly a growing tourist trail in Laos, but that just means there’s plenty of roads. After all, half the fun of traveling here is in the travel itself – the people you meet, chickens you share seats with, wrong turns you take and lào-láo you drink with the smiling family at the end of the road less traveled. We started in Tad Fane by local bus. Local buses in Laos are a truly unique experience. As a westerner you'll never get the opportunity to pay the local price but the benefit is that you're almost always guaranteed an actual seat. Busses in Laos are packed quite literally to the rafters. People sit 3 to a seat, or if there is no room stand in the aisles or sit on crates of Beer Lao which every local bus seems to have a sideline delivering. Strapped to the roof we have seen ; bags of rice, motorbikes, chickens with their feet cruelly bound and yet more Beer Lao. You can forget about air-con, some buses may have a rusty fan attached to the ceiling, but more often than not all the windows are wedged open, which doubles up as a solution to motion sickness. Basically Laos is not the best place in the world to be if you are impatient or in a hurry. We have had a 50 km journey which took us more than 2.5 hours. Your best bet is to sit back should you have a backrest and enjoy the fabulous scenery and rural life. At Houay Sae we had get out of the bus. Here we had to go on another 30km southward- route 13. Since there were no local buses we had to take the local Tuk Tuk. Well of-course not before we negotiate the right price. To get the right price remember to negotiate with a smile.
Photo of my wife Kanitha negotiating tuktuk taxi price at Houay Sae - route13. The Belgium girl Carolien (on the right) and girlfriend Helen are luckily joining us.
Wie zich met de bus door Laos wil begeven, moet zich onmiddellijk realiseren dat Laos nog altijd een derdewereldland is. De wegen zijn regelmatig niet geasfalteerd en lokale bussen zijn minstens twintig jaar oud. Elke bustrip is een memorabele. Onze reis gaat verder van Tad Fane waterval naar Champasak. Vlakbij dit dorp liggen de mooie UNESCO Khmer-ruïnes van Wat Phu. Vandaag vervoert de bus ook enkele brommers, satellietschotel op haar dak en is de heft van de bus volgeladen met Chinese kool. In het middenpad liggen wat volle rijst zakken. De bus is te vergelijken met een derde klasse bus in Thailand met drie stoelen links en twee stoelen rechts. Als westerling zijn je schouders te breed om fatsoenlijk in de stoel te passen, dus ik ben blij dat we dit genoeg stoelen voor onszelf hebben. Ook de beenruimte is als altijd krap. Het is een reis van 50km, slechts af en toe passeren we een dorpje. De bus heeft zijn beste tijd gehad en de bus maakt flinke herrie. Vooral met het steeds afremmen, we dalen immers af vanaf Bolaven Plateau richting het lagere Mekong gebied. Mijn voeten worden erg warm en er komt rook uit de de vloer. Ik waarschuw de buschauffeur. In plaats van remmen op de motor remt de chauffeur alleen op z'n remschijven waardoor die te heet worden en gaan gloeien! Na een kleine rustpauze proberen we verder te rijden. De chauffeur bleef lachen. We waren in ieder geval blij dat we aangekomen waren bij ons overstap punt in Houay Sae. Hier moesten 30km verder met de lokale TukTuk. Natuurlijk moest er eerst onderhandeld worden over de prijs. Onderhandelen kan je het beste doen met een grote glimlach. Probeer ook niet het onderste uit de kan te halen want vaak is er maar één optie op afgelegen plaatsen zoals hierboven. Mijn vrouw Kanitha kan goed onderhandelen. De jongen met gele t-shirt bracht ons in z'n tuktuk ons naar onze bestemming in Champasak. Het was eigenlijk nog een hele trip want na de 30km moesten we ook nog de Mekong oversteken met de lokale pont. De jongen was zelf ook nog nooit in Champasak geweest. Waardoor we eigenlijk Champasak voorbij reden. We hadden zelfs het idee dat Champasak een groot stadje was, maar was niet meer dan wat huizen aan één weg. Uiteindelijk toch bij plaats van bestemming gekomen en accommodatie gevonden.