View allAll Photos Tagged ser

Det var dåligt med mystik i mitt liv den här veckan - hade hoppats på ett vackert norrsken! Men icke.

Så det fick bli decembersolen som tittade fram häromdagen. Och måhända inte mystisk men nog är det något magiskt över skimret i de låga intensiva strålarna!?

FENCH

Mon troisième jour sur Séoul. Une matinée où je traîne encore dans les quartiers environnants la "Galerie K" où j'expose. L'art me semble présent ici et partout, s'affichant sous de si nombreuses formes. Ici aussi, comme à Tokyo, des immeubles peuvent être entièrement consacrés à une galerie unique. Eaux et gaz à tous les étages. Dans l'un d'entre eux, je ne croiserais pas âme qui vive sur 4 étages. Je finirai sur sa terrasse à succomber à l'enivrement des lieux et de la cité. Après un déjeuner délicieux composé surtout d'une poule cuite au bouillon, farcie de riz aromatisé, je file vers l'ambassade des Etats Unis, en passant par le bâtiment 119, histoire de prendre la température suite à l'énorme manifestation de la veille. Calme plat, flics un peu partout. Là se trouve aussi l'immense Palais royal de Gyeongbokgung. Un lieu où tout est vaste. Ici le mystère s'établit pas à pas devant vos yeux. J'y pénétrerai le lendemain et assisterai même à la levée de sa garde. Un peu plus tard après une nouvelle douche à l'hôtel, je reprendrai ma marche errante dans la nuit de Séoul. Le GPS sera ma boussole en des lieux que je ne saurai nommer, désolé.

ENGLISH

My third day on Seoul. A morning where I still hang in the surrounding neighborhoods "Gallery K" where I expose. Art seems to me here and everywhere, appearing in so many forms. Here too, as in Tokyo, buildings can be entirely dedicated to a single gallery. Water and gas on all floors. In one of them, where I would not cross a living soul on 4 floors. I will finish on his terrace to succumb to the intoxication of the place and the city. After a delicious lunch consisting mostly of a chicken cooked in broth, stuffed with flavored rice, I go to the Embassy of the United States, through building 119, just to take the temperature following the huge demonstration of the day before. Quiet flat, cops everywhere. There is also the huge royal palace of Gyeongbokgung. A place where everything is vast. Here the mystery is established step by step before your eyes. I will enter the next day and will even attend the lifting of his guard. A little later after a new shower at the hotel, I will resume my wandering walk in the night of Seoul. The GPS will be my compass in places that I can not name,sorry.

 

La valentía es ser el único que sabe que tienes miedo (Franklin P. Jones)

 

Gracias por vuestra visita. Carpe diem

E toda Síndrome de Peter Pan provoca histórias pra se contar...

 

Fotografada por: Banco

Fundo: Papel de Parede

Idéia por: Mônica Fadul

Modelo(s): Mônica Fadul

Máquina: Fujifilm FinePix A700

A Saturday evening ( Explore)

La Predella con storie francescane è una serie di dipinti a tempera su tavola di Beato Angelico un tempo appartenenti a un'unica pala d'altare, perduta o comunque non chiaramente individuata. A seconda delle ipotesi ricostitutive la datazione oscilla anche di molto: dagli anni giovanili (1429 circa), alla maturità (1435 circa) o agli anni più avanzati (1440 e oltre).

pannelli noti della predella sono oggi cinque:

 

San Francesco davanti al sultano, 27x31 cm, Lindenau Museum, Altenburg

Stimmate di san Francesco, 27,5x26 cm, Pinacoteca Vaticana, Roma

Incontro tra san Domenico e san Francesco, 26x31 cm, Gemäldegalerie, Berlino

Apparizione al Capitolo di Arles, 26x31 cm, Gemäldegalerie, Berlino

Funerali di san Francesco, 28x70 cm, Gemäldegalerie, Berlino

Essi, associati per le dimensioni e lo stile smagliante, compongono un'incompleta serie di storie francescane, che è stata messa in relazione a un perduto polittico costruito attorno alla Madonna di Pontassieve o a una perduta pala per la Cappella Medici di Santa Croce o ad altri dipinti, esistenti o perduti e noti solo dalle fonti.

Le scene, per quanto piccole, mostrano una compiutezza miniaturistica e una vivacità narrativa degna delle opere maggiori. Particolarmente lirici sono i pannelli con le Stimmate, con la sfolgorante apparizione divina in un paesaggio brullo, il Capitolo di Arles, in notturna, e i Funerali di san Francesco, dove la vivacità dei gesti riprende e sviluppa gli affreschi di Giotto nella Cappella Bardi.

Episódio 6 - Uma chave para cada fechadura

 

@ 2oo8

Piódão

dejarse llevar, emocionar, transformar, ver mas alla.... y hacer que lo dificil parezca facil....

Ser grande es ademas, hacer todo eso sin dejarse notar, calladamente....

Asi que hoy, como siempre desde que un dia la red nos unio, no puedo mas que quitarme el sombrero ante ti y admirarte....

Feliz dia.... queda a partir de hoy señalado en el calendario el 27 de mayo como el dia oficial de la creatividad....

Y para celebrarlo nada mejor que encender los altavoces y preparar los sentidos...

¡¡¡feliz dia querida Ali... y feliz... vida!!!

www.youtube.com/watch?v=E_0i7Arjep4

 

Nouvelles tentatives de saisir un lieu familier.

Un grand peintre nous rappelait que toute sa vie son Jardin fut la source de ses inspirations renouvelées ...

Voici donc une collection qui s'enrichit.

www.flickr.com/photos/patpardon/collections/7215762754441...

...

 

23 series about this aera ...

Always a lot of happiness to live in this resort every season!

ces femmes des années 1950 , jeunes , elles ne portaient pas le foulard

Elle a enlevé son foulard pour ma photo , comme un défi .

Quisiera no ser yo, para ser tuyo

Arder en la tu hoguera, apasionado

Perderme entre tus labios, deseado

Mi piel contra tu piel, ardor profundo

 

Enhiesto en mi pecho, firme aguarda

Recibir el blanco abrazo de un deseo

Transfórmase el dolor en fuego eterno,

En bálsamo que sana, tu mirada.

 

Mi cuerpo se abre presto a tu llamada,

Florece el gineceo a tu estambre

Recibiendo apasionado la alabarda.

 

Inúndase de pasión todo mi cuerpo,

Fluye como un torrente en mis entrañas

Vida y unión constante, amor perfecto

Será de los lugares más antiguos a la vez que sagrados que tendré la oportunidad de fotografíar.

No puedo pedir más de esta pasada noche, mientras hacía la foto comenzaba a salir la luna a mi espalda alineandose con el Dolmen, quizás sea de las sensaciones más emocionantes a nivel fotográfico que haya vivido.

Espero que os guste.

 

hoy con más fuerza que nunca...>>>

Tras darle caza en Les Borges Blanques ( no Les Borges del Camp,como por error puse... ),en L'espluga de Francolí y Vilaverd ( estación ) aquí vemos el Teco Abroñigal-Can tunis cerca de La Riba.

Foto dedicada a Mario por el fantástico dia y que de no ser por el no habría podido darle caza en tantos sitios.

ZaZ

 

Si tu mal tiene remedio ¿por qué te quejas?. Si no lo tiene ¿por qué te quejas?.

FRENCH : Pour démarrer cette journée je commande un light break au StarBucks proche de la gare centrale. Ici se niche une noria de costumés impeccablement armés de PC portables allumés comme des cierges dans une église, plusieurs Smartphone à la main et tablettes en stand by. Tous branchés à chaque table. L'ambiance est si studieuse que cela me paraît froidement carcéral. Je shoot la scène. Un peu plus tard je suis devant le ministère des affaires étrangères où, seul, un homme crie haut et fort son désaccord sur d'hypothétiques accords sino-japonais. Plus loin je découvre le quartier populaire d'Akasaka puis plus à l'ouest encore, le magnifique et envoûtant cimetière d'Aoyama que je désirais tant "m'y immerger". Lieu où les sépultures se dressent hautes, comme les buildings de la ville qui s'érigent en face au lointain. Une grammaire architecturale où vivants et morts auraient les même velléités érectiles. Je déjeune plus tard aux abords "bobo" d'Harajuku où des baby doll sucent leurs doigts salés de plats à emporter avant que d'aller me perdre dans le parc du temple Meiji Jingu où je trouve une collection de fûts millésimés des plus beaux bourgognes de France ! En fin de journée je plonge enfin dans Shibuya où l'effervescence des foules s'organise comme des nids d'abeilles mode line autour de ruches électrisantes. Cette journée fut si dense, si épuisante que je rentrerai tôt dans la nuit à mon hôtel pour une nuit de repos non agité.

ENGLISH : To start this day I order a light break StarBuck near the central station. Here is a noodle of impeccable costumed armed laptops lit, several Smartphone in hand and tablets in stand by ... all connected to each table. The atmosphere is so studious that it seems coldly prison. I shoot! A little later I am in front of the Ministry of Foreign Affairs where, alone, a man shouts loudly his disagreement on hypothetical Sino-Japanese agreements. Further afield I discover the popular district of Akasaka then further west, the beautiful and bewitching Aoyama cemetery that I wanted so much "to approach". Place where the burials rise high, like the buildings of the city which are raised in front of the distance. An architectural grammar where living and dead would have the same erectile impulses. I lunch later at the BoBo of Harajuku where baby dolls suck their salted fingers of takeaway before going to lose me in the park of the Meiji temple Jingu where I find a collection of vintage barrels of the most beautiful Burgundy of France! At the end of the day I finally plunge into Shibuya where the effervescence of the crowds is organized like fashion line bees around electrifying hives. This day was so dense, so exhausting that I will return early in the night to my hotel for a well deserved rest.

 

Facultad de derecho 10 de junio de 2017

 

Copyright © Derechos Reservados Marina Inamar . All Rights Reserved

Esta imágen no puede ser copiada, distribuida ni publicada por ningún medio ;de ninguna manera

Su utilización en otras páginas web sin el consentimiento del autor está PROHIBIDO.

Por favor, enviar un correo electrónico a inamarfot@gmail.com

para informarse acerca de copias, permisos o inclusión en blogs.Gracias.

 

Faculté de droit

 

Série musée Dauphinois

Hennebont, Bretagne, le 24 décembre 2014. Nous sommes un mercredi.

Un noël chez Alice. Une femme qui m'a mis au monde mais qui ne m'éleva pas. Nous nous voyons peu. Elle vit dans une énorme demeure entouré d'un parc sublime et comme Scarlett O'Hara, qu'elle a toujours admiré, elle a toujours cultivé une ambition et une vie tumultueuse. Nous la rejoignons elle et son aristocratique Hubert,(3ème mari) ancien mécanicien de génie et pilote de course émérite, collectionneur de voitures incroyablement belles et mythiques. Quelques shot dans leur Parc, idem sur le Blavet, bras de mer longeant leur propriété. Un endroit tel que la Bretagne sait nous en produire pour nous faire rêver.

"It's Wednesday. Xmas at Alice's. A woman who gave birth to me but did not raise me. We see little of each other. She lives in a mansion surrounded by a gorgeous park. Like Scarlett O'Hara who she admires, she always had a lot of ambition and lead a very busy life. We join her and her upper-class Hubert (3rd husband) a former brilliant mechanic and a highly skilled racing driver, collector of incredibly beautiful and mythical cars. A few shots in their park and on the Blavet river next to their property.A place such as Brittany knows how to make us dream."

Pic Ouest de Combeynot (3155m) et Pic Est de Combeynot (3061m) dans la Réserve Naturelle du Combeynot dans le massif des Ecrins (Hautes-Alpes).

Pézenas le 21 Juillet 2014. Nous sommes un lundi.

Une chaleur étouffante.

Nous avons désormais fait de Pézenas notre ville de nostalgie et d'amour pour Molière, lorsque nous descendons sur Sète.

Indiciblement voués à ces rues, ces façades et ... à ses nombreux Théâtres.

D'abord celui appelé "Théâtre de Molière" ,

invraisemblable et authentique théâtre fin d'un siècle, mais avec lequel l'auteur à joué et séjourné lors d'un hiver difficile dans le Languedoc ...

Puis le Théâtre de plein air "Verdure", où chaque année une troupe de haut niveau et véritable nomade d'une programmation entièrement dédiée aux grands classiques de Jean Baptiste Poclain ...nous déclame sur des planches éphémères un bonheur truculent.

Dans les silences nous entendons même le vent dans les feuilles des platanes...

Pour ne citer qu'eux ...

 

Un territoire qui est devenu notre, de jour comme de nuit.

La ville est très belle et particulièrement vivante. Elle fut la route des arts qui menaient les argentiers encore récemment de Naples à Barcelone sur ce chemin de Compostel des arts ... Il ne reste plus que quelques antiquaires pour argentiers moins fortunés. Il parait qu'on les nomme BoBo .. j'ai pas vérifié car je n’arrive pas a rencontrerune personne qui m'en donne une même définition .. mystère des temps modernes...

Bref ..

Puis les volets languedociens hauts en couleur de jour comme de nuit.

Comme les yeux souriant de ma Chris qui me font de doux BoBo au coeur !

...

Pezenas 21 July 2014. We are a Monday.

A stifling heat.

We have now made our town of Pezenas nostalgia and love for Molière.

Inexpressibly devoted to these streets, these facades ... and its many theaters.

First one called "Molière Theatre"

incredible and authentic theater end of a century, but which one ...

Then the Outdoor Theatre "Greenery", where each year a high-level troops and true nomad of programming dedicated to the great classics of Jean Baptist ... declaims us on board a truculent ephemeral happiness.

In silence we hear the wind in the leaves of the trees ...

To name a few.

Then the high Languedoc shutters color day and night.

A territory that became our, day or night.

The city is beautiful.

As my eyes smiling Chris.

Una delle poche D445 di seconda serie circolanti in Toscana, l'unità 1050 ex sarda, è qui vista nei pressi di Ponte a Elsa in testa al REG 11751 FI S.M.N.-SIENA.

(PONTE A ELSA 20-02-16)

Lamalou les Bains, le 05 Août 2014. Nous sommes un mardi.

Un vagabondage dans le haut Languedoc d'Ouest en Est puis d'Est en Ouest.

Avec un passage joyeux par la coopérative de Saint Chinian ...

 

Lamalou les Bains, donc !

Une désuétude accablante qui m'aura touché en plein cœur !

Tout semble avoir été déshérité aussi ici. (Il faudrait réaliser une série spéciale sur tous ces centres de cure laissés pour compte en France). Aujourd'hui le sombre éclat d'un passé qui fut à l'évidence lumineux.

Nous assistons ainsi à la fin d'un temps.

Alors qu'en d’autres lieux dorénavant plus stratégiquement touristiques refleurissent des centres de cure ultra modernes (et tellement froids architecturalement) de balnéothérapies et autres succédanés thérapeutiques à la chaîne ...

se meurent certaines stations intimes et historiques :

des thermes à leur terme à ce jour ...

Entraînés dans la chute : casino, hôtels rococo, kiosque à musique ...

Car tourisme et cure toujours vont de pair !

Se confinent alors à Lamalou les bains, dans ses rues, dans certains bars figés depuis les années 70 ... des populations incroyables d' handicapés semblant désargentés, comme la ville, que je n'ai pas osé "saisir" !

Mais que de portraits d'humanités envisageables mais cassées !

Vraiment il m'a semblé être à l'arrière d'un front, comme à Verdun, dans ses plus tristes et dramatiques moments.

 

Je n'oublierais jamais.

 

...

Lamalou les Bains, August 5 2014.Nous are a Tuesday.

A wandering in the Haut Languedoc from West to East and from West to East.

With a happy passage through the cooperative Saint Chinian ...

Lamalou les Bains, then.

Overwhelming disuse

Everything seems to have been disinherited here too. It would require a special series on these treatment centers left behind

Today the dark brilliance of a past that was to light evidence.

We are witnessing the end of time.

While in strategic locations bloom again ultra modern and cold cure centers of balneotherapy and therapeutic substitutes ...

dying certain historical stations

of their term spas to this day ...

Trained in the fall: casino, rococo hotels, kiosk music ...

For tourism and cure now go hand in hand!

Are confined while on the streets, in some bars fixed since the 70s ... incredible populations of disabled I did not dare to "grab"!

But portraits of possible broken and humanities!

He really seemed to be in Beirut in its saddest and dramatic moments.

FRENCH

Une journée aussi chargée que les précédentes. De tôt le matin à tard dans la nuit. Un rythme qui m'est devenu familier depuis mon arrivée en Asie ces derniers jours. Aujourd'hui après mes 1ers pas matinaux consacrés à chercher un petit déjeuner le début de journée sera dédié à une hypnose consentie au temple à coté de mon hôtel. Temple caractérisé sur Google par une croix gammée inversée. Puis, toujours à pinces, un long parcours me conduira au magnifique palais de Changdeokgung où une humanité costumée déambulera, de selfy en selfy ... Dans l'après midi je rejoindrai le quartier ancien et si envoûtant qu'est Bukchon. Perché sur des hauteurs improbables, avec un soleil cuisant chaque tuile avec obstination. En ces lieux aussi femmes et hommes s'habillent de soie et de couleurs des temps anciens. Surtout les femmes ! La poussière est aussi brillante que le soleil. On s'éreinte et se perd avec volupté dans chaque ruelle. Chacun cherchant son issue. Revenant à mon hôtel je tombe dans une énorme manifestation anti nucléarisation où Donald Trump est mis à l'affiche pour une aide hypothétique à combattre les velléités de leur voisin Nord Coréen. On reste dubitatif. Tous m'accueillent avec générosité et amicalités de toutes sortes. Je me retrouve même avec un drapeau coréen offert avec des rires aussi grands que leurs envies d'en découdre chaque fil. Après une douche à l'hôtel je repars dans la nuit de cette énorme cité pour m'y engouffrer à nouveau, pas à pas.Toujours avec la même rage de parcourir sans ménagement chaque centimètre carré de cette belle inconnue.

ENGLISH

A day as busy as the previous ones. From early morning to late at night. A rhythm that has become familiar since my arrival in Asia in recent days. Today after my first morning steps dedicated to looking for a breakfast the beginning of the day will be dedicated to a hypnosis given to the temple next to my hotel. Then, still with tongs, a long journey will lead me to the magnificent Changdeokgung Palace where a costumed humanity will walk, selfy selfy. In the afternoon I will join the old and so captivating neighborhood that is Bukchon. Perched on unlikely heights, with a sun burning each tile with stubbornness. In these places, too, women and men dress in silk and ancestral colors. Especially women! The dust is as bright as the sun. One is exhausted and lost with pleasure in each alley. Everyone seeking his way out. Returning to my hotel I fall into a huge anti-nuclear demonstration where Donald Trump is shown for a hypothetical help to fight the impotence of their North Korean neighbor. We remain dubitative. All welcome me with generosity and friendliness of all kinds. I even find myself with a Korean flag offered with laughter as big as their desires to fight each thread. After a shower at the hotel I go back in the night of this huge city to engulf me again, step by step. Always with the same rage to walk bluntly every inch of space this beautiful stranger.

Pezenas, pas seulement la ville de Molière mais aussi celle d'artisans ...

Une petite série de Shots pris de nuit chez un artisan céramique ... à la sortie de "Illustre Théâtre" où officie depuis quelques années une "troupe propriétaire" d'un "Chais de représentations", avec une vraie scène de place de village ... et surtout avec son répertoire Jean baptiste ... .

Charcuterie du pays avant la chaque représentation tout l'été si vous désirez souper avant le spectacle sous les platanes ...??,

et cela depuis des années ...

Une bonne adresse !

un pur bonheur !

...

 

Pezenas, not just the city of Molière but also artisans ...

A small series of Shots taken at night just outside the green theater or college for a few years a "troupe owner" of a "Chais representations", with a real village square scene ... and especially with his repertoire Jean Baptiste ... .

Cold cuts before each performance all summer if you want dinner before the show under the plane trees ... ??,

and this for years ...

A good address!

pure happiness!

Quanta magia cabe na tua mão?

 

Que maravilha ser criança!

Ter sonhos...

Ter imaginação...

Acreditar...

Brincar...

 

Melhor ainda é ser criança que entende,

Que participa,

Que interage,

Que é consciente e coerente...

Que vivencia a cidadania...

 

Criança que conhece o mundo em que vive...

Que conhece seus deveres,

A importância de seu papel de cidadã...

Que age de forma responsável,

Não por imposição,

Mas pela compreensão...

 

Criança que conhece seus direitos

E que sabe buscá-los

Sem agredir, sem interferir no direito do outro,

Respeitando a todos e a tudo...

Respeitando o mundo, maior dádiva de Deus...

Que respeita e cuida,

Por entender o que pode fazer para conservar a criação...

 

Criança, que tem nas mãos toda a magia...

Toda a beleza, toda a pureza...

Tão necessária para lidar com a natureza.

Quem vê seus olhos, sua expressão,

Ao conhecer, ao fazer...

Ao perceber e entender...

Como é simples viver...

Como é bom aprender...

Tem certeza...

O mundo ainda tem jeito...

Basta que cada um conserve no coração

A sua alegria, a sua forma de viver cada emoção...

E a magia que cabe em sua mão...

Encre terre de Sienne sur papier wenzhou 45x45 cm.

© Sylvie FRENILLOT - All rights reserved - Photo non libre de droits

 

sylviefrenillot.wix.com/sfrenillotphoto

Para mim, apesar de não ser Bracarense, falar desta cidade implica uma enorme responsabilidade, não só pela sua história mas também pelo apreço pessoal que tenho por esta magnifica cidade. Braga é das mais antigas cidades portuguesas e uma das cidades cristãs mais antigas do mundo; fundada no tempo dos romanos no decurso do século II a.C. Toda esta região foi por eles tomada e aqui edificaram a cidade no ano 16 a.C., com a designação de Bracara Augusta que já conta com mais de 2000 anos de História como cidade, em homenagem ao Imperador César Augusto e que a partir dai nunca mais deixou a sua importância como grande cidade cair no esquecimento, como infelizmente aconteceu com muitas outras grandes cidades da época, tornando-se mesmo na capital da região da Gallaecia. Após a conquista do império romano, Bracara Augusta tornou-se na capital política e intelectual do reino dos Suevos, que abarcava a Galiza e se prolongava até ao Rio Tejo aonde por ordem do rei Ariamiro se realizou o concílio de Braga.

 

No ano de 716, os Mouros alcançam a cidade e provocam dentro de portas uma grande destruição, dada a sua importância religiosa. Na época, foi também palco de várias guerras, roubos e destruição. Mais tarde, foi reconquistada por Afonso III, Rei das Astúrias. No século XI a cidade é reorganizada, provavelmente com a nova designação de "Braga". É iniciada a construção da muralha citadina e da Sé, por ordem do bispo D. Pedro de Braga, sobre restos de um antigo templo romano dedicado à Deusa Ísis, que teria mais tarde sido convertida numa igreja Cristã. A cidade desenvolve-se em torno da Sé, ficando restringida ao perímetro amuralhado, que embora parecesse um castelo nunca terá passado de uma fortificação para impedir que a história se voltasse a repetir por falta de meios de defesa.

 

Braga foi nessa altura oferecida como dote, por Afonso VI de Castela, à sua filha D. Teresa, no seu casamento com D. Henrique de Borgonha, Conde de Portugal. Estes últimos foram senhores da cidade entre 1096 a 1112, nesse mesmo ano doam a cidade aos Arcebispos. Com a elevação do bispado bracarense a arcebispado, a cidade readquire uma enorme importância a nível Ibérico.

 

Sob o reinado de D. Dinis (1279-1325), a muralha citadina é requalificada, é ainda construída a torre de menagem. Mais tarde, foram adicionadas nove torres, de planta quadrangular, à muralha existente, concluindo-se também o Castelo de Braga em torno da torre de menagem existente. Infelizmente muita dessa sua beleza hoje não passa de uma ilusão, pois quase nada resta de todo esse património que possa testemunhar a grandeza que outrora terá glorificado toda esta região. No século XVI, o Arcebispo de Braga D. Diogo de Sousa modifica a cidade profundamente, introduzindo-lhe ruas, praças e novos edifícios provocando assim o crescimento para além do perímetro amuralhado. Do século XVI ao século XVIII, por intermédio de vários arcebispos, os edifícios de traça medieval vão sendo apagados e substituídos por edifícios de Arquitetura religiosa da época. No século XVIII, Braga por imposição da inspiração artística de André Soares (Arquiteto 1720-69) transforma-se no Ex-Libris do Barroco em Portugal. Mais uma vez, por intermédio de vários arcebispos, os edifícios religiosos são novamente alterados com a introdução do Barroco e o Neoclássico. Nos cem anos que se seguem, irrompem conflitos devido às invasões francesas e lutas liberais. A cidade é palco de violentas batalhas e vítima de vários saques realizados pelas tropas napoleónicas. Em 1834, com o fim das lutas liberais, são expulsas várias ordens religiosas da cidade, deixando ai o seu espólio que em muito contribuiu para a riqueza e grandeza de Braga. Em consequência da Revolta da Maria da Fonte na Póvoa de Lanhoso, área sob jurisdição do quartel militar de Braga, a cidade é palco de importantes confrontos entre o povo e as autoridades.

 

No final do século XIX, o centro da cidade deixa a área da Sé de Braga e passa para a Avenida Central. Em 1875, é inaugurada pelo Rei D. Luís a linha e estação dos caminhos-de-ferro de Braga. No século XX, dá-se a revolução dos transportes e das infraestruturas básicas, reformula-se a Avenida da Liberdade, de onde se destaca o Teatro Circo e os edifícios do lado nascente. O general Gomes da Costa inicia nesta cidade a Revolução de 28 de Maio de 1926. Por fim, no final deste século, Braga sofre um grande desenvolvimento e converte-se na terceira cidade do País, estatuto que mantém nos nossos dias. E também conhecida de muitos por Capital do Minho.

 

Um dos edifícios mais antigos ainda em funcionamento está voltado para o Jardim de Santa Bárbara, sendo conhecido como Paço Medieval de Braga (na foto acima). Foi erguido nos finais da Idade Média por iniciativa dos arcebispos D. Gonçalo Pereira e D. Fernando da Guerra, nos séculos XIV e XV. Constitui-se numa edificação sóbria com a aparência de uma fortificação ou castelo, de características e épocas distintas, sendo que a ala nascente voltada para o Jardim de Sta. Bárbara em estilo Gótico se destaca pela solidez do aparelho regular de blocos graníticos, vãos de janelas em arco ogival e encimado por ameias. Atualmente encontra-se ocupado pelo Arquivo Distrital de Braga. O Paço arquiepiscopal de Braga é um dos monumentos mais emblemáticos da cidade e, simultaneamente, um dos que mais intimamente está ligado à história da urbe, desde os tempos medievais até à atualidade. Desconhecemos quase tudo em relação às suas origens, com certeza contemporâneas da criação da diocese e, posteriormente, do arcebispado, mas a partir do século XIV, e durante os seis séculos seguintes, a história do monumento é de tal forma rica que dificulta mesmo qualquer estudo monográfico do conjunto. São quatro as grandes fases de construção do monumento, ainda hoje bem visíveis. A principal, e a que possui maior impacto, é a gótica. O seu início deve remontar à década de 30 do século XIV, altura em que o arcebispado era regido por D. Gonçalo Pereira, mas a sua configuração geral pertence já ao século XV, na sequência da campanha construtiva empreendida por D. Fernando da Guerra, arcebispo entre 1422 e 1436. Sob o comando de Mestre Fernão Martins, as obras duraram cerca de duas décadas, estando a torre principal concluída em 1439. Este corpo gótico foi bastante adulterado no século XX, mas mantém algumas das características essenciais. A segunda grande campanha construtiva deste espaço ocorreu no século XVI. Por iniciativa de D. Diogo de Sousa, um dos arcebispos incontornáveis da história bracarense, as obras privilegiaram as fachadas que confrontavam com a Rua do Souto, aquela que mais diretamente dava para o centro histórico. Dois equipamentos marcam claramente esta campanha e revelam bem o conteúdo erudito, cenográfico e de prestígio pretendido: diante da fachada principal, a Fonte dos Castelos (assim denominada por apresentar uma decoração essencialmente com castelos) impressiona pela sua dimensão; a Leste, uma grande galeria, de feição maneirista, de dois registos sendo o térreo parcialmente aberto em arcadas que reforça a planta quadrangular da praça.

 

Lendas e crenças

 

Decorria o ano de 555 e era Teodomiro Rei dos suevos, tendo a sua corte em Braga. Adoecendo gravemente o seu filho primogénito, prometeu a S. Martinho Turonense abjurar ao arianismo, se este sarasse de tao grave maleita, Teodomiro enviou de imediato alguns ministros visitar o santo sepulcro, levando várias ofertas; mas ao voltaram a moléstia do Príncipe continuava. Então o rei deliberou dedicar-lhe um templo, e tornou a mandar os ministros, ainda com maiores ofertas, á sepultura do santo, para estes obterem alguma relíquia do mesmo. Os ministros cumpriram as ordens do rei, e de lá trouxeram, como relíquia, uma parte da sua capa. Quando chegaram a Braga, saiu o rei a recebe-los com o seu filho, já completamente restabelecido acompanhado dos grandes da sua corte e uma grande multidão de povo em respeito e veneração á santa relíquia. O santo premiou logo a fé religiosa d’estes povos, que padecendo até então da moléstia da lepra e outras maleitas, desde logo se acharam livres daquele contágio, que era geral no país. Consta que no mesmo navio, que trouxe a santa relíquia da cidade de Tours (França) vinha um santo varão, de origem húngara, chamado Martinho, que regressava dos lugares santos da Palestina, onde tinha adquirido vastos conhecimentos nas ciências orientais. Outros dizem que Martinho embarcara numa galé num porto da Grécia, e se fizera a vela ao mesmo tempo que da França saíra o navio com a relíquia, chegando a Braga ao mesmo tempo que os mensageiros do Rei. Teodomiro, tendo notícia da sua virtude e letras, logo se valeu dele para a conversão dos seus povos ao catolicismo. Tinha Teodomiro já edificado nos arrabaldes de Braga, num sítio chamado Dume, um templo de invocação a S. Martinho, que entregou ao virtuoso húngaro, que logo nele introduziu a vida monacal, e pouco depois foi elevado á dignidade episcopal. A conversão do rei ao grémio da Igreja arrastou consigo em muito pouco tempo toda a corte e por arrasto, todos os povos que com a maior facilidade abjuraram ao arianismo, tornando-se a partir de então toda a cidade de Braga numa cidade Cristã.

 

S. Pedro de Rates - Entre a Lenda e a Tradição

 

Conta a tradição que S. Pedro de Rates foi convertido ao Cristianismo pelo Apóstolo S. Tiago, aquando da sua peregrinação pela Hispânica, no século I. Durante essa viagem, cumprindo a missão de difundir a mensagem de Cristo, morto e ressuscitado havia pouco tempo, foi deixando sementes que germinaram e fortaleceram as raízes da Igreja Católica, num império hostil à nova Fé. Pedro seria um dos 7 varões ordenados pelo Apóstolo, em Santiago de Compostela, e nomeado bispo de Braga. Na lenda, o episódio que fez dele um mártir teve origem num milagre: solicitado para curar de uma doença fatal a filha de um poderoso pagão, S. Pedro de Rates conseguiu-lhe tal dádiva. Reconhecida, converteu-se ao Cristianismo, o que causou a ira do ingrato pai e consequente desejo de vingança. Avisado, o Santo refugiou-se em Rates, mas foi aí encontrado e assassinado, ficando sepultado sob as ruínas da pequena capela onde tudo aconteceu, pois, à semelhança da vida do religioso, também esta foi destruída. Tempos mais tarde, do alto do monte onde se refugiara, o eremita S. Félix vislumbrava uma luz na escuridão. Guiado pela curiosidade e pela convicção de um chamamento piedoso dirigiu-se ao local, procedeu à remoção das pedras e encontrou a causa de tal clarão: o corpo de S. Pedro de Rates. A transladação do corpo intacto para a Sé de Braga faz, também, parte da lenda. Os fatos reportam-se somente à transferência, no século XVI, pelo arcebispo Frei Baltazar Limpo, de relíquias do Santo (pequenos ossos que análises realizadas posteriormente apontam ter pertencido a uma criança com cerca de 12 anos). O corpo, se alguma vez existiu, teria desaparecido há já muito tempo… Invocado para muitas graças, S. Pedro de Rates está, no entanto, associado à esterilidade. De uma antiga fonte com o seu nome diz-se que se poderia obter a cura da enfermidade, cumprindo o seguinte ritual: a mulher deveria sentar-se sobre uma pedra furada que aí existia. Talvez por ser mercê tão divina, tem o Santo fama de vingativo para com quem não cumpre o prometido. É, provavelmente por receio desse mau humor, que muitas mulheres grávidas guardam o dia do Santo – 26 de Abril – e até para os animais fêmeas no mesmo estado, não é aconselhável a sua utilização nos trabalhos domésticos e de campo...Vamos lá nós perceber tais atitudes que além demais não passam de Lendas...

 

Embora hoje se saiba a verdade com muito rigor histórico, essa mesma verdade muito certamente só será usada pelos eruditos e historiadores, muito do povo continua a não querer saber de tais estudos pois iriam com certeza afundar a magia de que todas estas lendas e crenças se alimentam e tanto delas necessitam para sobreviver ao longo dos tempos imemoriais e dos séculos passados e vindouros… Eu, muito sinceramente também me inclino para fazer parte desse povo… Felizes os inocentes…

 

Quanto mais procuro a sabedoria mais me arrependo de o ter feito… Anselmo Sousa

  

Copyright ©

All images and texts are copyrighted, with all rights reserved. Please do not use, copy or edit any of my images or text without my written permission. If you want to use my texts or photographs please contact this address. asousacar@clix.pt

  

*===***===* Todos os direitos reservados ==***== Todos los derechos reservados ==***== All rights reserved ==**== Tutti i diritti riservati ==**== Alle Rechte vorbehalten ==**== Tous droits réservés =**=

 

1 2 ••• 4 5 7 9 10 ••• 79 80