View allAll Photos Tagged Wedden
Een haan zal een rivaal niet dulden op zijn eigen territorium, als hij een gevecht aangaat zal hij eerst zijn nekveren rechtzetten en dan pikken en de rivaal uitdagen. Uiteindelijk gaat dit ook in de natuur door als een duel, de hanen proberen in elkaars kam te pikken en vliegen tegen elkaar op met hun sporen. De verliezer zal dan een ander territorium moeten zoeken, vaak worden jonge haantjes zo verstoten en oude hanen zo uit de weg geruimd, in de natuur is er alleen plaats voor de sterkste. Dit gedrag wordt al waargenomen als de hanen nog maar kuikentjes zijn. Kwekers van kippen vijlen de sporen van hun haantjes regelmatig bot om zo ernstige duels te voorkomen. Maar zelf dan zullen sommigen hanen nog gewoon de ander kunnen doden. Sommige rassen zijn agressief en andere niet maar de niet agressieve zijn vaak wel wat minder karaktervol
Spanje heeft zijn stierenvechten, de Filipijnen hun sabong, hanengevechten. Volksvermaak is het, dat iedere dag wel ergens plaatsvindt. Maar dan wel van het laagste allooi. Want het mag dan een oude traditie zijn om hanen elkaar te laten doodvechten, walgelijk is het wel, net als stierenvechten overigens. Wie het Bijbelwoord gelooft dat de schepping zucht om de zonde van de mens, kan toch niet aanzien dat mensen daar voor hun plezier nog een fikse schep bovenop doen?
Voorstanders zullen tegenwerpen dat de hanen een luizenleventje hebben geleid – net als die stieren in Spanje. Of ze wijzen fijntjes op het lekkere stukje vlees op iemands bord, dat hem kennelijk het zicht ontneemt op de kilometerslange lange rij koeien en varkens die dagelijks de gang naar het slachthuis maken. Alsof daar niet iets van treurigheid in zit. Ze hebben natuurlijk gelijk, en toch. Om nu van een slachting zelf te gaan zitten genieten? Daar komt het vele geld bij dat door het goklustig mannelijk publiek over de balk wordt gesmeten. Ook dat deugt natuurlijk van geen kant.
De wijk San Andres in de Filippijnse hoofdstad Manilla kent geen gewetensbezwaarden. Daar is het op zaterdagmiddag een geweldige drukte van mannen en jongens die op de gevechten in de cockpit –zoals de hanenarena wordt genoemd– zijn afgekomen. Vanwege het aanhoudende hanengekraai dat uit het gebouw opklinkt, rijd je de locatie niet gauw voorbij.
Maar binnen wordt dat overstemd door het geroep van het publiek op de tribunes. Mannen die hun inzet op een van de hanen met veel tamtam doorgeven aan de tussenpersonen die zich hier en daar hebben opgesteld.
Zodra de twee hanen in de arena zijn losgelaten, wordt het stil. Vooraf zijn de dieren voorgesteld aan het publiek, in de trant van: „kijk eens hoe fel de mijne is” en hebben de eigenaren de hanen alvast tegen elkaar opgehitst.
Maar dan wordt het menens. Soms lopen de vogels quasinonchalant en pikkend op de grond om elkaar heen, om vervolgens elkaar regelrecht in de veren te vliegen. Wild fladderend en met vooruit gestoken poten hakken ze op elkaar in. In het vlijmscherpe mes dat aan een van de poten is vastgebonden, zit natuurlijk het venijn. Deze gemene dolk maakt dat gevechten nooit langer dan twee, drie minuten duren. Dan zakt algauw een van de twee door de poten en blijft hij als een zielig hoopje veren liggen, terwijl de winnaar op zijn kop en ogen blijft inpikken. De scheidsrechter in de cockpit probeert vaak nog de verenhoop weer op zijn poten te hijsen, maar meestal is dat tevergeefs. Op de tribunes innen winnaars hun peso’s; verliezers moeten dokken. En op het scorebord noteert een medewerker de gegevens van de haan die gewonnen heeft. Die is dan al naar een team verzorgers gebracht om te worden opgelapt en klaargestoomd voor de volgende ronde. De gedode haan verdwijnt in de koekenpan van de eigenaar.
In een aangrenzend zaaltje staan al die tijd tientallen mannen te wachten om hun haan in de arena te droppen. Het dodelijke mes is dan al om een poot gebonden, maar blijft tot vlak voor de strijd ingepakt.
Klik hier!
Zodra je er oog voor krijgt, blijkt de stad Manilla, en eigenlijk de hele Filipijnen, één grote cockpit. In iedere straat, steeg of krottenwijk staan ze wel: kooien met daarin een enkele haan. En dan moet je al die mannen bij hun woonhuisjes eens zien knuffelen met hun vogel. Ze hebben ze in hun armen alsof het een baby is, en strelen over de verenpracht alsof ze een wandelende schatkist in handen hebben. Maar hanen kosten juist veel geld, en dat is vanwege de speciale voeding die ze vaak krijgen om krachtpatser te worden. Menige moeder en echtgenote in de sloppenwijken wordt wel eens wanhopig vanwege het kostbare inkomen dat pa weer eens heeft vergooid aan zijn haan.
En wat het uiteindelijk oplevert? Filipijnse mannen hebben heel wat uit te leggen wanneer ze ’s avonds weer eens met hun gezin aan een hanenbout zitten te kluiven.
Spanje heeft zijn stierenvechten, de Filipijnen hun sabong, hanengevechten. Volksvermaak is het, dat iedere dag wel ergens plaatsvindt. Maar dan wel van het laagste allooi. Want het mag dan een oude traditie zijn om hanen elkaar te laten doodvechten, walgelijk is het wel, net als stierenvechten overigens. Wie het Bijbelwoord gelooft dat de schepping zucht om de zonde van de mens, kan toch niet aanzien dat mensen daar voor hun plezier nog een fikse schep bovenop doen?
Voorstanders zullen tegenwerpen dat de hanen een luizenleventje hebben geleid – net als die stieren in Spanje. Of ze wijzen fijntjes op het lekkere stukje vlees op iemands bord, dat hem kennelijk het zicht ontneemt op de kilometerslange lange rij koeien en varkens die dagelijks de gang naar het slachthuis maken. Alsof daar niet iets van treurigheid in zit. Ze hebben natuurlijk gelijk, en toch. Om nu van een slachting zelf te gaan zitten genieten? Daar komt het vele geld bij dat door het goklustig mannelijk publiek over de balk wordt gesmeten. Ook dat deugt natuurlijk van geen kant.
De wijk San Andres in de Filippijnse hoofdstad Manilla kent geen gewetensbezwaarden. Daar is het op zaterdagmiddag een geweldige drukte van mannen en jongens die op de gevechten in de cockpit –zoals de hanenarena wordt genoemd– zijn afgekomen. Vanwege het aanhoudende hanengekraai dat uit het gebouw opklinkt, rijd je de locatie niet gauw voorbij.
Maar binnen wordt dat overstemd door het geroep van het publiek op de tribunes. Mannen die hun inzet op een van de hanen met veel tamtam doorgeven aan de tussenpersonen die zich hier en daar hebben opgesteld.
Zodra de twee hanen in de arena zijn losgelaten, wordt het stil. Vooraf zijn de dieren voorgesteld aan het publiek, in de trant van: „kijk eens hoe fel de mijne is” en hebben de eigenaren de hanen alvast tegen elkaar opgehitst.
Maar dan wordt het menens. Soms lopen de vogels quasinonchalant en pikkend op de grond om elkaar heen, om vervolgens elkaar regelrecht in de veren te vliegen. Wild fladderend en met vooruit gestoken poten hakken ze op elkaar in. In het vlijmscherpe mes dat aan een van de poten is vastgebonden, zit natuurlijk het venijn. Deze gemene dolk maakt dat gevechten nooit langer dan twee, drie minuten duren. Dan zakt algauw een van de twee door de poten en blijft hij als een zielig hoopje veren liggen, terwijl de winnaar op zijn kop en ogen blijft inpikken. De scheidsrechter in de cockpit probeert vaak nog de verenhoop weer op zijn poten te hijsen, maar meestal is dat tevergeefs. Op de tribunes innen winnaars hun peso’s; verliezers moeten dokken. En op het scorebord noteert een medewerker de gegevens van de haan die gewonnen heeft. Die is dan al naar een team verzorgers gebracht om te worden opgelapt en klaargestoomd voor de volgende ronde. De gedode haan verdwijnt in de koekenpan van de eigenaar.
In een aangrenzend zaaltje staan al die tijd tientallen mannen te wachten om hun haan in de arena te droppen. Het dodelijke mes is dan al om een poot gebonden, maar blijft tot vlak voor de strijd ingepakt.
Klik hier!
Zodra je er oog voor krijgt, blijkt de stad Manilla, en eigenlijk de hele Filipijnen, één grote cockpit. In iedere straat, steeg of krottenwijk staan ze wel: kooien met daarin een enkele haan. En dan moet je al die mannen bij hun woonhuisjes eens zien knuffelen met hun vogel. Ze hebben ze in hun armen alsof het een baby is, en strelen over de verenpracht alsof ze een wandelende schatkist in handen hebben. Maar hanen kosten juist veel geld, en dat is vanwege de speciale voeding die ze vaak krijgen om krachtpatser te worden. Menige moeder en echtgenote in de sloppenwijken wordt wel eens wanhopig vanwege het kostbare inkomen dat pa weer eens heeft vergooid aan zijn haan.
En wat het uiteindelijk oplevert? Filipijnse mannen hebben heel wat uit te leggen wanneer ze ’s avonds weer eens met hun gezin aan een hanenbout zitten te kluiven.
"Mga sunoy", as the people in de Visayas call cocks, can be found in all parts of the world.
In many tropical countries, they are very popular in the life of families in the countryside. Many families have some of them on their compound. This is not specific in the Philippines, but common for many countries in Asia and Latin America.
Cock fighting ("sabong" in the Cebuano language) is in the Philippines popular as a way of gambling, but it is also seen as a national sport.
Spanje heeft zijn stierenvechten, de Filipijnen hun sabong, hanengevechten. Volksvermaak is het, dat iedere dag wel ergens plaatsvindt. Maar dan wel van het laagste allooi. Want het mag dan een oude traditie zijn om hanen elkaar te laten doodvechten, walgelijk is het wel, net als stierenvechten overigens. Wie het Bijbelwoord gelooft dat de schepping zucht om de zonde van de mens, kan toch niet aanzien dat mensen daar voor hun plezier nog een fikse schep bovenop doen?
Voorstanders zullen tegenwerpen dat de hanen een luizenleventje hebben geleid – net als die stieren in Spanje. Of ze wijzen fijntjes op het lekkere stukje vlees op iemands bord, dat hem kennelijk het zicht ontneemt op de kilometerslange lange rij koeien en varkens die dagelijks de gang naar het slachthuis maken. Alsof daar niet iets van treurigheid in zit. Ze hebben natuurlijk gelijk, en toch. Om nu van een slachting zelf te gaan zitten genieten? Daar komt het vele geld bij dat door het goklustig mannelijk publiek over de balk wordt gesmeten. Ook dat deugt natuurlijk van geen kant.
De wijk San Andres in de Filippijnse hoofdstad Manilla kent geen gewetensbezwaarden. Daar is het op zaterdagmiddag een geweldige drukte van mannen en jongens die op de gevechten in de cockpit –zoals de hanenarena wordt genoemd– zijn afgekomen. Vanwege het aanhoudende hanengekraai dat uit het gebouw opklinkt, rijd je de locatie niet gauw voorbij.
Maar binnen wordt dat overstemd door het geroep van het publiek op de tribunes. Mannen die hun inzet op een van de hanen met veel tamtam doorgeven aan de tussenpersonen die zich hier en daar hebben opgesteld.
Zodra de twee hanen in de arena zijn losgelaten, wordt het stil. Vooraf zijn de dieren voorgesteld aan het publiek, in de trant van: „kijk eens hoe fel de mijne is” en hebben de eigenaren de hanen alvast tegen elkaar opgehitst.
Maar dan wordt het menens. Soms lopen de vogels quasinonchalant en pikkend op de grond om elkaar heen, om vervolgens elkaar regelrecht in de veren te vliegen. Wild fladderend en met vooruit gestoken poten hakken ze op elkaar in. In het vlijmscherpe mes dat aan een van de poten is vastgebonden, zit natuurlijk het venijn. Deze gemene dolk maakt dat gevechten nooit langer dan twee, drie minuten duren. Dan zakt algauw een van de twee door de poten en blijft hij als een zielig hoopje veren liggen, terwijl de winnaar op zijn kop en ogen blijft inpikken. De scheidsrechter in de cockpit probeert vaak nog de verenhoop weer op zijn poten te hijsen, maar meestal is dat tevergeefs. Op de tribunes innen winnaars hun peso’s; verliezers moeten dokken. En op het scorebord noteert een medewerker de gegevens van de haan die gewonnen heeft. Die is dan al naar een team verzorgers gebracht om te worden opgelapt en klaargestoomd voor de volgende ronde. De gedode haan verdwijnt in de koekenpan van de eigenaar.
In een aangrenzend zaaltje staan al die tijd tientallen mannen te wachten om hun haan in de arena te droppen. Het dodelijke mes is dan al om een poot gebonden, maar blijft tot vlak voor de strijd ingepakt.
Klik hier!
Zodra je er oog voor krijgt, blijkt de stad Manilla, en eigenlijk de hele Filipijnen, één grote cockpit. In iedere straat, steeg of krottenwijk staan ze wel: kooien met daarin een enkele haan. En dan moet je al die mannen bij hun woonhuisjes eens zien knuffelen met hun vogel. Ze hebben ze in hun armen alsof het een baby is, en strelen over de verenpracht alsof ze een wandelende schatkist in handen hebben. Maar hanen kosten juist veel geld, en dat is vanwege de speciale voeding die ze vaak krijgen om krachtpatser te worden. Menige moeder en echtgenote in de sloppenwijken wordt wel eens wanhopig vanwege het kostbare inkomen dat pa weer eens heeft vergooid aan zijn haan.
En wat het uiteindelijk oplevert? Filipijnse mannen hebben heel wat uit te leggen wanneer ze ’s avonds weer eens met hun gezin aan een hanenbout zitten te kluiven.
De Spanjaarden hebben stierengevechten, maar de Filipijnen hebben hanengevechten. Misschien dat je maag nu al omdraait enkel bij het idee van twee hanen in een grote bol van veren die vechten tot de dood. Toch, mocht je enigszins nieuwsgierig zijn naar dit volksspektakel, zijn er verschillende plaatsen verspreid over heel de Filipijnen waar je zo'n hanengevecht kunt zien. Bijvoorbeeld in Manilla waar zelfs speciale stadions zijn gebouwd.
Waiting for the fight...
In de vechtsport worden bepaalde rassen (de vechtrassen) speciaal gekweekt voor deze sport. De vechtrassen zijn qua bouw volledig voorbestemd om te vechten, ook hun agressief karakter is daar een voorbeeld van. Bij sommige stijlen worden messen aan de poten van de haan bevestigd, zodat de hanen elkaar sneller kunnen doden. In veel westerse landen worden hanengevechten als wreed gezien en zijn daarom verboden. Daardoor verhuist het toneel naar de illegaliteit, of worden extra maatregelen genomen. In andere landen echter, bijvoorbeeld Zuidoost-Azië en Latijns-Amerika, zijn hanengevechten wel toegestaan en zijn daar zeer populair.
Le combat de coqs est une discipline qui consiste à faire s'affronter deux coqs préparés aux combats sur une aire prévue à cet effet appelée gallodrome.
Cette pratique très ancienne est devenue très controversée en raison des mutilations que subissent les coqs tant et si bien qu'elle est interdite dans de nombreux pays. Elle reste néanmoins très populaire dans différentes régions du globe et fait l'objet de paris légaux ou illicites.
muddy, sandy, green life and blue skies!
reflections and shadows in my life last sunday 1-7-12.
a nice walk at the beach, made my day be bright.
a walk that brought me light and energy; for a moment!
thank you so much my dear friends for your visits, your warm words, your invites and most of all your friendship and your love!
NO texture used here, just real colours!
Hugs and love my friends!
Addy and red Prince Alfie
♫ Listen to Nick and Simon "Steeds Weer" (live) ♫
"Radeloos en badend in het zweet
heb ik gevonden wat ik zocht
Hopeloos verloren want ik weet
de meeste dromen zijn bedrog
Steeds hetzelfde beeld
maar geen moment dat het verveelt
Ik zou je willen zeggen
wat zich in mijn hoofd afspeelt
Steeds weer
zie ik je lopen
Maar als ik mijn ogen open
zie ik je niet
Steeds weer
durf ik te wedden
Dat jij me zult redden
van mijn verdriet
Steeds weer......."
Nick & Simon - Symphonica in Rosso
Dutch postcard by Gebr. Spanjersberg N.V., Rotterdam, no. 897. Photo: Philips. Sandra at the time of her first hit song Ik zweef aan een ballonnetje in the early 1960s.
Yesterday, 6 June 2017, Indo-Dutch singer and television Sandra Reemer passed away. At the Eurovision Song Contest, she represented the Netherlands three times, in 1972, 1976 and 1979.
Barbara Alexandra (Xandra/Sandra) Reemer was born in 1950 in Bandung, Indonesia. She was the oldest child of Frans and Nel Reemer. In 1958 the family moved to St. Michielsgestel village in the Netherlands. There a catholic school teacher thought that the devilish x in her first name Xandra should be changed into an s. When Sandra was ten, her father gave her a guitar. She started to appear at talent shows and recorded her first single at the age of 11, Al di là (Just like us). The hit Ik zweef aan een ballonnetje (I float on my little balloon) made her known nationally. In 1966 she formed a duo with Dries Holten as Sandra & Andres. They had Top 10 hits with the songs Storybook Children (1968), Let us pray together (1970), Love is all around (1970), Those Words and Que je t'aime (1972), which were all produced by Hans van Hemert.
Sandra Reemer participated three times in the European Song Contest. In 1972, Sandra & Andres sang the duet Als het om de liefde gaat (What Do I Do). They received fourth place. In 1975 the duo split. In 1976, Reemer performed solo singing the song The Party's Over , which made it to ninth place. In 1979, she was credited as Xandra and sang the song Colorado, which placed twelfth, but was a Top 5 hit in seven countries. She later returned to the contest to sing backing vocals for the Dutch entry in 1983, Sing Me A Song performed by Bernadette. On Dutch television she was well known as presenter of such popular TV-shows as Sterrenslag (Star Battle) and Showmasters. During the 1980s and 1990s she was the co-host on the hit show Wedden Dat? (Wanna Bet?), hosted by Jos Brink. From 2000 to 2005 she performed in the trio the Dutch Divas, together with two other former Eurovision contestants Marga Bult (Marcha) and Sjoukje Smit (Maggie MacNeal). In 2004 she played a supporting role in the Dutch family film Sinterklaas en het geheim van de Robijn/St. Nicholas and the secret of the ruby(Martijn van Nellestijn, 2004). Reemer had been married to former singer and music producer Ferdi Bolland. They divorced in 1991. Sandra Reemer died of breast cancer in a hospital in Amsterdam. She was 66. Earlier this year she had participated in the reality soap Gouden Jaren: Indonesië, based on the British TV show The Real Marigold Hotel.
Sources: NOS (Dutch), Wikipedia (English and Dutch), and IMDb.
Dutch postcard by Muziek Parade, Bussum, no. AX 7228. Sandra Reemer and Dries Holten performed successfully as the duo Sandra & Andres between 1966 and 1975.
Yesterday, 6 June 2017, Indo-Dutch singer and television Sandra Reemer passed away. At the Eurovision Song Contest, she represented the Netherlands three times, in 1972, 1976 and 1979.
Barbara Alexandra (Xandra/Sandra) Reemer was born in 1950 in Bandung, Indonesia. She was the oldest child of Frans and Nel Reemer. In 1958 the family moved to St. Michielsgestel village in the Netherlands. There a catholic school teacher thought that the devilish x in her first name Xandra should be changed into an s. When Sandra was ten, her father gave her a guitar. She started to appear at talent shows and recorded her first single at the age of 11, Al di là (Just like us). The hit Ik zweef aan een ballonnetje (I float on my little balloon) made her known nationally. In 1966 she formed a duo with Dries Holten as Sandra & Andres. They had Top 10 hits with the songs Storybook Children (1968), Let us pray together (1970), Love is all around (1970), Those Words and Que je t'aime (1972), which were all produced by Hans van Hemert.
Sandra Reemer participated three times in the European Song Contest. In 1972, Sandra & Andres sang the duet Als het om de liefde gaat (What Do I Do). They received fourth place. In 1975 the duo split. In 1976, Reemer performed solo singing the song The Party's Over , which made it to ninth place. In 1979, she was credited as Xandra and sang the song Colorado, which placed twelfth, but was a Top 5 hit in seven countries. She later returned to the contest to sing backing vocals for the Dutch entry in 1983, Sing Me A Song performed by Bernadette. On Dutch television she was well known as presenter of such popular TV-shows as Sterrenslag (Star Battle) and Showmasters. During the 1980s and 1990s she was the co-host on the hit show Wedden Dat? (Wanna Bet?), hosted by Jos Brink. From 2000 to 2005 she performed in the trio the Dutch Divas, together with two other former Eurovision contestants Marga Bult (Marcha) and Sjoukje Smit (Maggie MacNeal). In 2004 she played a supporting role in the Dutch family film Sinterklaas en het geheim van de Robijn/St. Nicholas and the secret of the ruby(Martijn van Nellestijn, 2004). Reemer had been married to former singer and music producer Ferdi Bolland. They divorced in 1991. Sandra Reemer died of breast cancer in a hospital in Amsterdam. She was 66. Earlier this year she had participated in the reality soap Gouden Jaren: Indonesië, based on the British TV show The Real Marigold Hotel.
Sources: NOS (Dutch), Wikipedia (English and Dutch), and IMDb.
German postcard by Hansa records. In Germany, Sandra + Andres had hits with songs like Mama mia, Mary Madonna and Was soll Ich tun, the German version of their 1972 Eurovision song Als het om de liefde gaat.
Yesterday, 6 June 2017, Indo-Dutch singer and television Sandra Reemer passed away. At the Eurovision Song Contest, she represented the Netherlands three times, in 1972, 1976 and 1979.
Barbara Alexandra (Xandra/Sandra) Reemer was born in 1950 in Bandung, Indonesia. She was the oldest child of Frans and Nel Reemer. In 1958 the family moved to St. Michielsgestel village in the Netherlands. There a catholic school teacher thought that the devilish x in her first name Xandra should be changed into an s. When Sandra was ten, her father gave her a guitar. She started to appear at talent shows and recorded her first single at the age of 11, Al di là (Just like us). The hit Ik zweef aan een ballonnetje (I float on my little balloon) made her known nationally. In 1966 she formed a duo with Dries Holten as Sandra & Andres. They had Top 10 hits with the songs Storybook Children (1968), Let us pray together (1970), Love is all around (1970), Those Words and Que je t'aime (1972), which were all produced by Hans van Hemert.
Sandra Reemer participated three times in the European Song Contest. In 1972, Sandra & Andres sang the duet Als het om de liefde gaat (What Do I Do) . They received fourth place. In 1975 the duo split. In 1976, Reemer performed solo singing the song The Party's Over , which made it to ninth place. In 1979, she was credited as Xandra and sang the song Colorado, which placed twelfth, but was a Top 5 hit in seven countries. She later returned to the contest to sing backing vocals for the Dutch entry in 1983, Sing Me A Song performed by Bernadette. On Dutch television she was well known as presenter of such popular TV-shows as Sterrenslag (Star Battle) and Showmasters. During the 1980s and 1990s she was the co-host on the hit show Wedden Dat? (Wanna Bet?), hosted by Jos Brink. From 2000 to 2005 she performed in the trio the Dutch Divas, together with two other former Eurovision contestants Marga Bult (Marcha) and Sjoukje Smit (Maggie MacNeal). In 2004 she played a supporting role in the Dutch family film Sinterklaas en het geheim van de Robijn/St. Nicholas and the secret of the ruby(Martijn van Nellestijn, 2004). Reemer had been married to former singer and music producer Ferdi Bolland. They divorced in 1991. Sandra Reemer died of breast cancer in a hospital in Amsterdam. She was 66. Earlier this year she had participated in the reality soap Gouden Jaren: Indonesië, based on the British TV show The Real Marigold Hotel.
Sources: NOS (Dutch), Wikipedia (English and Dutch), and IMDb.
In some regional variations, the birds are equipped with either metal spurs (called gaffs) or knives, tied to the leg in the area where the bird's natural spur has been partially removed. A cockspur is a bracelet (often made of leather) with a curved, sharp spike which is attached to the leg of the bird. The spikes typically range in length from "short spurs" of just over an inch to long spurs almost two and a half inches long. In the highest levels of seventeenth century English cockfighting, the spikes were made of silver. In the naked heel variation, the bird's natural spurs are left intact and sharpened: fighting is done without gaffs or taping, particularly in India (especially in Tamil Nadu) There it is mostly fought naked heel and either three rounds of twenty minutes with a gap of again twenty minutes or four rounds of fifteen minutes each and a gap of fifteen minutes between them.
Nicaragua, Venezuela, Colombia, Ecuador, France, Mexico, Dominican Republic, Philippines, Peru, Panama, Puerto Rico, Canary Islands, and Guam have arenas with seats or bleachers for spectators surrounding the ring. In many countries, the spectacle of cockfighting is as popular as baseball and American football are in the United States. Among the competitors who raise fighting cocks, there is great pride in the prowess of their birds and in winning a championship.
De bedoeling is simpel: je zet geld in op de haan waarvan je denkt dat hij wel zal winnen. De eigenaars lopen met hun vechthaan onder de arm de ring in. De dieren worden opgejut en proberen elkaar al meteen te pikken. Daarna worden ze alleen de ring ingegooid en kan het gevecht beginnen. Het voordeel van een hanengevecht is dat het snel weer voorbij is. Maandenlange trainingen zijn vaak in een minuut beslist. Daarna komen de volgende twee hanen de ring in.
ERIC VLOEIMANS, MARTIN FONDSE & LIMBURGS SYMFONIE ORKEST
@ North Sea Jazz Festival 2013
Ahoy
Rotterdam (NL)
Bas Wiegers (conductor); Gudrun Bourel, Verena Robertz, Anke Lauwers (flute); Tanja van der Kooij, Vicky Laws, Roger Cramer (hobo); Johan Naus, Roger Debougnoux, Michelle Geerlings (clarinet); Adrie Bisschop, Jolanda Wolters, Michel Bergenhuizen (fagot); Eric Vloeimans, Senne la Mela, Frankie de Kuyffer (trumpet); Christiaan Moolenaars, Rocio Matea, Jan Breukel, John Herpers (horn); Axel Urlings, Hugo van der Wedden, Wim Bex (trombone); Bart Dekkers (tuba); Ildiko Bors, Violetta Calin-Carste, Julien Eberhardt, R. Frederique, Nadia Frissen, Malgorzata Michalik, Eva Niziol, Geertje Podevyn, Pascal Prégardien, Wilfred Sassen, Nadia Strijbos, Serge Willems, C. Baldus, Inge Bergenhuizen, Chris Chan, Siana Dragneva, M Hirayama, Kaori Oshita, Ella Renard, Janne Sars, Isabelle Stiennon (violin); Alès Hrdlicka, Jindriska Kopecka, Erika de Laat, Linda Leharova, Anna Paslawski, Jordan Schwartz (viola); Gabriel Arias Luna, Jose Backhuijs, Gabor Bartos, Clotilde Lacroix, Lottie Nauta, Joep Willems (cello); Martin Fondse (piano); Jeroen Vierdag (bass); Lisa Blok, Ulli Winz, Oleksander Boroday, Stafan Kleinehanding, Fabienne Kramer (double bass); Dirk Peter Kölsch (drums); S. Castro, H Vinclair (percussion); R Spons (kettle drum); Marieke Schoenmakers (harp).
Photo © Eddy Westveer
All rights reserved
This photo and more are available in high resolution.
Contact me via website for license to use.
The use of this photo without written permission is prohibited.
20130712_EW40678
ERIC VLOEIMANS, MARTIN FONDSE & LIMBURGS SYMFONIE ORKEST
@ North Sea Jazz Festival 2013
Ahoy
Rotterdam (NL)
Bas Wiegers (conductor); Gudrun Bourel, Verena Robertz, Anke Lauwers (flute); Tanja van der Kooij, Vicky Laws, Roger Cramer (hobo); Johan Naus, Roger Debougnoux, Michelle Geerlings (clarinet); Adrie Bisschop, Jolanda Wolters, Michel Bergenhuizen (fagot); Eric Vloeimans, Senne la Mela, Frankie de Kuyffer (trumpet); Christiaan Moolenaars, Rocio Matea, Jan Breukel, John Herpers (horn); Axel Urlings, Hugo van der Wedden, Wim Bex (trombone); Bart Dekkers (tuba); Ildiko Bors, Violetta Calin-Carste, Julien Eberhardt, R. Frederique, Nadia Frissen, Malgorzata Michalik, Eva Niziol, Geertje Podevyn, Pascal Prégardien, Wilfred Sassen, Nadia Strijbos, Serge Willems, C. Baldus, Inge Bergenhuizen, Chris Chan, Siana Dragneva, M Hirayama, Kaori Oshita, Ella Renard, Janne Sars, Isabelle Stiennon (violin); Alès Hrdlicka, Jindriska Kopecka, Erika de Laat, Linda Leharova, Anna Paslawski, Jordan Schwartz (viola); Gabriel Arias Luna, Jose Backhuijs, Gabor Bartos, Clotilde Lacroix, Lottie Nauta, Joep Willems (cello); Martin Fondse (piano); Jeroen Vierdag (bass); Lisa Blok, Ulli Winz, Oleksander Boroday, Stafan Kleinehanding, Fabienne Kramer (double bass); Dirk Peter Kölsch (drums); S. Castro, H Vinclair (percussion); R Spons (kettle drum); Marieke Schoenmakers (harp).
Photo © Eddy Westveer
All rights reserved
This photo and more are available in high resolution.
Contact me via website for license to use.
The use of this photo without written permission is prohibited.
20130712_EW40687
ERIC VLOEIMANS, MARTIN FONDSE & LIMBURGS SYMFONIE ORKEST
@ North Sea Jazz Festival 2013
Ahoy
Rotterdam (NL)
Bas Wiegers (conductor); Gudrun Bourel, Verena Robertz, Anke Lauwers (flute); Tanja van der Kooij, Vicky Laws, Roger Cramer (hobo); Johan Naus, Roger Debougnoux, Michelle Geerlings (clarinet); Adrie Bisschop, Jolanda Wolters, Michel Bergenhuizen (fagot); Eric Vloeimans, Senne la Mela, Frankie de Kuyffer (trumpet); Christiaan Moolenaars, Rocio Matea, Jan Breukel, John Herpers (horn); Axel Urlings, Hugo van der Wedden, Wim Bex (trombone); Bart Dekkers (tuba); Ildiko Bors, Violetta Calin-Carste, Julien Eberhardt, R. Frederique, Nadia Frissen, Malgorzata Michalik, Eva Niziol, Geertje Podevyn, Pascal Prégardien, Wilfred Sassen, Nadia Strijbos, Serge Willems, C. Baldus, Inge Bergenhuizen, Chris Chan, Siana Dragneva, M Hirayama, Kaori Oshita, Ella Renard, Janne Sars, Isabelle Stiennon (violin); Alès Hrdlicka, Jindriska Kopecka, Erika de Laat, Linda Leharova, Anna Paslawski, Jordan Schwartz (viola); Gabriel Arias Luna, Jose Backhuijs, Gabor Bartos, Clotilde Lacroix, Lottie Nauta, Joep Willems (cello); Martin Fondse (piano); Jeroen Vierdag (bass); Lisa Blok, Ulli Winz, Oleksander Boroday, Stafan Kleinehanding, Fabienne Kramer (double bass); Dirk Peter Kölsch (drums); S. Castro, H Vinclair (percussion); R Spons (kettle drum); Marieke Schoenmakers (harp).
Photo © Eddy Westveer
All rights reserved
This photo and more are available in high resolution.
Contact me via website for license to use.
The use of this photo without written permission is prohibited.
20130712_EW40675
ERIC VLOEIMANS, MARTIN FONDSE & LIMBURGS SYMFONIE ORKEST
@ North Sea Jazz Festival 2013
Ahoy
Rotterdam (NL)
Bas Wiegers (conductor); Gudrun Bourel, Verena Robertz, Anke Lauwers (flute); Tanja van der Kooij, Vicky Laws, Roger Cramer (hobo); Johan Naus, Roger Debougnoux, Michelle Geerlings (clarinet); Adrie Bisschop, Jolanda Wolters, Michel Bergenhuizen (fagot); Eric Vloeimans, Senne la Mela, Frankie de Kuyffer (trumpet); Christiaan Moolenaars, Rocio Matea, Jan Breukel, John Herpers (horn); Axel Urlings, Hugo van der Wedden, Wim Bex (trombone); Bart Dekkers (tuba); Ildiko Bors, Violetta Calin-Carste, Julien Eberhardt, R. Frederique, Nadia Frissen, Malgorzata Michalik, Eva Niziol, Geertje Podevyn, Pascal Prégardien, Wilfred Sassen, Nadia Strijbos, Serge Willems, C. Baldus, Inge Bergenhuizen, Chris Chan, Siana Dragneva, M Hirayama, Kaori Oshita, Ella Renard, Janne Sars, Isabelle Stiennon (violin); Alès Hrdlicka, Jindriska Kopecka, Erika de Laat, Linda Leharova, Anna Paslawski, Jordan Schwartz (viola); Gabriel Arias Luna, Jose Backhuijs, Gabor Bartos, Clotilde Lacroix, Lottie Nauta, Joep Willems (cello); Martin Fondse (piano); Jeroen Vierdag (bass); Lisa Blok, Ulli Winz, Oleksander Boroday, Stafan Kleinehanding, Fabienne Kramer (double bass); Dirk Peter Kölsch (drums); S. Castro, H Vinclair (percussion); R Spons (kettle drum); Marieke Schoenmakers (harp).
Photo © Eddy Westveer
All rights reserved
This photo and more are available in high resolution.
Contact me via website for license to use.
The use of this photo without written permission is prohibited.
20130712_EW40686
Ang sabong ay isang uri ng madugong paglalaban o "madugong palaro" sa pagitan ng dalawang tandang na pansabong, na isinasagawa sa loob ng isang bilog na pook pangtunggalian o sabungan, na tinagurian ding simburyo. Natatangi ang pagpapalaki, pangangalaga, at pagsasanay na ginagawa para sa mga manok na pansabong upang magkaroon ito ng sapat o higit pang resistensiya at lakas sa oras ng sagupaan. Karaniwang ginugupit ang mga palong ng mga lalaking manok na inihahanda sa pagsasabong. Mayroong likas na galit ang mga tandang laban sa kapwa tandang. Katulad ng mga atleta o mga tao na manlalarong pampalakasan, kinukundisyon din ang mga manok na panlaban, bago maganap ang labanan. Mayroong mga samahan ng mga aktibistang may malasakit sa mga hayop ang laban sa pagkakaroon ng mga sabong sapagkat madugo ito at dahil sa pagkakabugbog na tinatanggap ng katawan ng mga ibong nabanggit. Sa Pilipinas, itinuturing itong isang "pambansang palaro" o palabas, mayroong mga ayon sa batas at mayroon ding mga ilegal, at kinasasangkutan ng mga pustahan at pagsusugal. Sapagkat pinuputol o pinupulpol ang mga likas na tahid ng mga tandang na panabong, kinakabitan ng mga metal na tahid na may mga talim ang mga paa ng manok na ilalaban. Ginagamit lamang ang guwantes na panabong para sa pagsasanay ng mga tandang. May dalawang uri ng mga talim na ginagamit sa pagsasabong, yaong may isahang talim at yung may dalawahang talim. Ikinakabit ang mga talim sa kaliwang binti ng manok, subalit sang-ayon din ito sa kasunduan ng mga may-ari ng mga manok. Maaari ring ilagay ang mga talim sa kanang binti o maging sa dalawang binti ng paa ng mga manok. Tinatawag na tupada ang ilegal na sabong. Kapwa may tagapamagitan ang mga ito, ang tinatawag na sentensyador, na may pagpapasyang hindi mababali o hindi mababago ninuman. Tinatawag na magsasabong o sabungero ang taong mahilig sa sabong.
Basically there are two breed of birds used for Philippines cockfighting.
The poorer section of society uses the native breeds while the rich normally import their breeds.
These fighting roosters are specially bred for their aggressiveness. And while the birds can still fight, they live a privileged life.
They are usually fed with better quality food like grain or grounded meat as compared to ordinary chicken feed.
The rich even have veterinarians and trainers to build up the muscles of these birds. In fact, it is said that Filipino men treat their roosters better than their wives!
To many outside observers, sabong or cockfighting, is an extremely brutal and bloody form of sport.
Compared to cockfighting in most Asian countries, by large, Filipino roosters only live to fight one or two matches before death or injuries retire them from the sport.
Despite this, sabong provides an allure that many find hard to resist. For some, it may be the thrill of the blood sport that provides all the excitement. For the majority, it is just simply the betting that draws them to this blood thirsty sport.
Although Philippines cockfighting is frowned upon in modern society, in the Philippines, this sport is legal.
From the time when the sport came to the shores of the Philippine islands, it has become one of the most popular sports in this country. The sport is not confined to just the poorer sections of society, it also has a huge following among the crème de la crème of Philippine society.
Among the most notable of them includes, the former speaker of the House of Representatives, Ramon Mitra and Rodolfo Albano the House Majority Leader and the sibling of the former president of the Philippines, Corazon Aquino.
Many local officials and Governors are also aficionados of this sport.
La domestication du coq sauvage (Gallus gallus) est apparue dès que l'homme s'est sédentarisé en Asie. De cueilleur-chasseur, il est devenu agriculteur. De nomade, il est devenu sédentaire. La domestication des volailles allait lui fournir des œufs et de la viande. Mais surtout cela lui permit de s'identifier à cet animal qui lui ressemblait tellement. Comme lui, il est bipède. Il a un dimorphisme sexuel bien marqué. Il apprécie les céréales tout en étant omnivore. Il défend sa famille contre les prédateurs. Et finalement, il combat avec les semblables de son sexe pour s'approprier un territoire et une ou des femelles. En organisant des combats de coqs, les premiers agriculteurs trouvaient un moyen de réguler les conflits entre eux par l'intermédiaire de leurs coqs. L'agriculture avait permis à l'homme d'avoir une abondance de nourriture mais aussi lui imposait de vivre nombreux sur un espace réduit. Les conflits virils à l'intérieur de la communauté pouvaient présenter un danger. Il fallait orienter, sublimer cette agressivité sans qu'elle ne nuise à la communauté. Les hommes d'une communauté ne pouvaient s'entretuer. Une solution était un sport ritualisé, telle que la lutte. Une solution encore plus efficace fut le combat de coqs qui permettaient aux propriétaires de s'affronter quel que soit leur force physique ou leur âge, et sans risquer d'estropier un membre de la communauté.
Hanengevechten vormen misschien wel het belangrijkste volksvermaak op de Filippijnen. De twee vogels, waarvan de sporen zijn versterkt met vlijmscherpe
mesjes of ijzeren pennen, vechten door tot een van hen dood neervalt. Er gaan weddenschappen mee gepaard, waarbij soms grote geldsommen worden ingezet.
Ang sabong ay isang uri ng madugong paglalaban o "madugong palaro" sa pagitan ng dalawang tandang na pansabong, na isinasagawa sa loob ng isang bilog na pook pangtunggalian o sabungan, na tinagurian ding simburyo. Natatangi ang pagpapalaki, pangangalaga, at pagsasanay na ginagawa para sa mga manok na pansabong upang magkaroon ito ng sapat o higit pang resistensiya at lakas sa oras ng sagupaan. Karaniwang ginugupit ang mga palong ng mga lalaking manok na inihahanda sa pagsasabong. Mayroong likas na galit ang mga tandang laban sa kapwa tandang. Katulad ng mga atleta o mga tao na manlalarong pampalakasan, kinukundisyon din ang mga manok na panlaban, bago maganap ang labanan. Mayroong mga samahan ng mga aktibistang may malasakit sa mga hayop ang laban sa pagkakaroon ng mga sabong sapagkat madugo ito at dahil sa pagkakabugbog na tinatanggap ng katawan ng mga ibong nabanggit. Sa Pilipinas, itinuturing itong isang "pambansang palaro" o palabas, mayroong mga ayon sa batas at mayroon ding mga ilegal, at kinasasangkutan ng mga pustahan at pagsusugal. Sapagkat pinuputol o pinupulpol ang mga likas na tahid ng mga tandang na panabong, kinakabitan ng mga metal na tahid na may mga talim ang mga paa ng manok na ilalaban. Ginagamit lamang ang guwantes na panabong para sa pagsasanay ng mga tandang. May dalawang uri ng mga talim na ginagamit sa pagsasabong, yaong may isahang talim at yung may dalawahang talim. Ikinakabit ang mga talim sa kaliwang binti ng manok, subalit sang-ayon din ito sa kasunduan ng mga may-ari ng mga manok. Maaari ring ilagay ang mga talim sa kanang binti o maging sa dalawang binti ng paa ng mga manok. Tinatawag na tupada ang ilegal na sabong. Kapwa may tagapamagitan ang mga ito, ang tinatawag na sentensyador, na may pagpapasyang hindi mababali o hindi mababago ninuman. Tinatawag na magsasabong o sabungero ang taong mahilig sa sabong.
How do you Make a Bet at a Philippines Cockfight?
Understanding how the betting system works actually takes a little getting used to.
Like the trading pits of the commodity exchanges in New York or Chicago, bookies here use hand signals to denote their odds.
If a finger is pointed upwards, this means denominations of “Tens”.
When pointed horizontally, this would mean that the bets are accepted in terms of “Hundreds”.
Lastly, if the finger is downwards, the bets are accepted in denominations of “Thousands”.There are two types of bets that a bettor can place. One is in the gallery itself and the other is placed with the arena’s pit manager.
Here, bettors are liable for a 10% arena fee called the “Plasada’. On top of this, winners have to tip 10% of the winnings.
The game itself is a very fast paced and exciting to watch. And before you know it, the match is over.
For the Filipinos, Philippines cockfighting is also a form of entertainment to relieve the stress of life. But most important perhaps, they see it as a way of earning money when jobs are scarce.
Most Filipinos believe in lady luck, believe in easy money and believe in miracles. It is the Filipino’s notion of a romantic life when reality is so cold and difficult.
Normalmente se lleva a cabo en una arena, ruedo, redondel, palenque o coliseo, donde el ave que demuestra mejores cualidades en el combate se declara como ganadora, para ello debe matar o dejar a su adversario inhabilitado para seguir peleando. En algunos casos hay gallos con "poca casta" que huyen de la pelea al estar mal heridos, en cuyo caso pierden la pelea. En la mayoría de los casos se realizan apuestas sobre el resultado de la contienda.
Los gallos de pelea son criados y preparados especialmente para este propósito.
En algunas regiones las riñas de gallos son equipadas con espolones artificiales de plástico, carey, hueso de pescado, acero, etc. que permiten que las aves puedan herir a su oponente más fácilmente que con sus espolones naturales. En otras variaciones de riña, los espolones naturales son cubiertos con una envoltura de tela o cuero para prolongar el combate. La riña sin espolones artificiales o sin envoltura en los mismos se le denomina como pelea a "talón desnudo". Otra modalidad de arma en la riña de gallos, es la utilización de navajas en las patas del animal, con medidas y formas variables (desde 1/4 pulgada hasta 4 pulgadas), suplantando de este modo, a su arma natural de pelea, esto se lo practica en Estados Unidos, México, Nicaragua, Honduras, Perú y Filipinas. En el resto de América se realiza esta actividad con espuelas naturales o artificiales.
Ang sabong ay isang uri ng madugong paglalaban o "madugong palaro" sa pagitan ng dalawang tandang na pansabong, na isinasagawa sa loob ng isang bilog na pook pangtunggalian o sabungan, na tinagurian ding simburyo. Natatangi ang pagpapalaki, pangangalaga, at pagsasanay na ginagawa para sa mga manok na pansabong upang magkaroon ito ng sapat o higit pang resistensiya at lakas sa oras ng sagupaan. Karaniwang ginugupit ang mga palong ng mga lalaking manok na inihahanda sa pagsasabong. Mayroong likas na galit ang mga tandang laban sa kapwa tandang. Katulad ng mga atleta o mga tao na manlalarong pampalakasan, kinukundisyon din ang mga manok na panlaban, bago maganap ang labanan. Mayroong mga samahan ng mga aktibistang may malasakit sa mga hayop ang laban sa pagkakaroon ng mga sabong sapagkat madugo ito at dahil sa pagkakabugbog na tinatanggap ng katawan ng mga ibong nabanggit. Sa Pilipinas, itinuturing itong isang "pambansang palaro" o palabas, mayroong mga ayon sa batas at mayroon ding mga ilegal, at kinasasangkutan ng mga pustahan at pagsusugal. Sapagkat pinuputol o pinupulpol ang mga likas na tahid ng mga tandang na panabong, kinakabitan ng mga metal na tahid na may mga talim ang mga paa ng manok na ilalaban. Ginagamit lamang ang guwantes na panabong para sa pagsasanay ng mga tandang. May dalawang uri ng mga talim na ginagamit sa pagsasabong, yaong may isahang talim at yung may dalawahang talim. Ikinakabit ang mga talim sa kaliwang binti ng manok, subalit sang-ayon din ito sa kasunduan ng mga may-ari ng mga manok. Maaari ring ilagay ang mga talim sa kanang binti o maging sa dalawang binti ng paa ng mga manok. Tinatawag na tupada ang ilegal na sabong. Kapwa may tagapamagitan ang mga ito, ang tinatawag na sentensyador, na may pagpapasyang hindi mababali o hindi mababago ninuman. Tinatawag na magsasabong o sabungero ang taong mahilig sa sabong.
Owners set pairs of birds to fight in order to create a spectacle for the purpose of gambling. Historically, this was in a cockpit, a term which was also used in the 16th century to mean a place of entertainment or frenzied activity. William Shakespeare used the term in Henry V to specifically mean the area around the stage of a theater.In Tudor times, the Palace of Westminster had a permanent cockpit, called the Cockpit-in-Court.
Owners set pairs of birds to fight in order to create a spectacle for the purpose of gambling. Historically, this was in a cockpit, a term which was also used in the 16th century to mean a place of entertainment or frenzied activity. William Shakespeare used the term in Henry V to specifically mean the area around the stage of a theater. In Tudor times, the Palace of Westminster had a permanent cockpit, called the Cockpit-in-Court.
In de vechtsport worden bepaalde rassen (de vechtrassen) speciaal gekweekt voor deze sport. De vechtrassen zijn qua bouw volledig voorbestemd om te vechten, ook hun agressief karakter is daar een voorbeeld van. Bij sommige stijlen worden messen aan de poten van de haan bevestigd, zodat de hanen elkaar sneller kunnen doden. In veel westerse landen worden hanengevechten als wreed gezien en zijn daarom verboden. Daardoor verhuist het toneel naar de illegaliteit, of worden extra maatregelen genomen. In andere landen echter, bijvoorbeeld Zuidoost-Azië en Latijns-Amerika, zijn hanengevechten wel toegestaan en zijn daar zeer populair.
Aus Asien wurde vor etwa 3000 Jahren der ursprünglich zu religiösen Ritualen abgehaltene Hahnenkampf über Indien nach Europa gebracht. Jedoch ist auch schon in Julius' Caesars de bello gallico von Hähnen die Rede, die den römischen überlegen sind. Vor allem in England gibt es eine 2000jährige Hahnenkampfkultur, die erst 1848 per Gesetz verboten wurde. Englische Kolonisten machten Cockfights in Europa zu einem beliebten Wettsport. Während die Kämpfe inzwischen in vielen Ländern verboten sind, gibt es zum Beispiel in Belgien, Frankreich, Mexiko, der Dominikanischen Republik, Italien, den Philippinen, Puerto Rico, Peru und Guam in boxkampfähnlichen Arenen regelmäßige Wettkämpfe mit hohen Wetteinsätzen.
世界各地几乎都有斗鸡的娱乐传统，利用鸡形目的鸟（也有其他目的）在发情期好斗的特点，来进行比赛。斗鸡中国古代盛行的一种游戏。最早是由百越中的泰系民族發展出來。
斗鸡时将把两只性情凶猛的公鸡放在一起，它们就会激烈地互相啄咬起来，还会用距劈击对手。如果两鸡相斗了很久，都有疲惫之态，还要用水将它们喷醒，使之振奋，重新投入战斗，直到有一只公鸡败下阵来。斗鸡的场面是相当激烈的，两只鸡斗得难分难解，势不两立，斗完后鸡冠流血，啼叫无力。
斗鸡最早见于《左传·昭公二十五年》：“季、郈之鸡斗，季氏介其鸡，郈氏为之金”，就是说季平子将芥末撒在它的鸡翅膀上（或云以胶漆其羽毛，使之类似铠甲），郈昭伯在他的鸡距扎上金属刀子。
唐代的文学家韩愈曾用诗描写斗鸡的场面：“裂血失鸣声，啄殷甚饥馁，对起何急惊，随旋诚巧绐。”孟郊也写过有关斗鸡的诗云：“事爪深难解，嗔睛时未怠。一喷一醒然，再接再厉乃。”《陶庵夢憶》稱「一日余閱稗史，有言唐玄宗以酉年酉月生，好鬥雞而亡其國。余亦酉年酉月生，遂止。」
赌博常伴随斗鸡，赌客以金钱博甲鸡或乙鸡胜出
ಕೋಳಿ ಅಂಕ ಕೋಳಿಗಳ ಕಾದಾಟದ ಆಟ. ಎರಡು ಬಲಿತ, ಬಲಿಷ್ಠ ಹುಂಜಗಳ ಕಾಲಿಗೆ ಹರಿತವಾದ ಸಣ್ಣ ಕತ್ತಿ(ಬಾಲು)ಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಬಿಡುವರು. ಹುಂಜಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಕಾದಾಡುವಾಗ ಯಾವ ಹುಂಜವುೆದುರಾಳಿಯನ್ನು ಗಾಯಗೊಳಿಸಿ ಹೈರಾಣಾಗಿಸುವುದೋ ಆ ಹುಂಜವು ವಿಜಯಿಯಾದಂತೆ. ಅದರ ಯಜಮಾನನಿಗೆ ಬಹುಮಾನ ಸಲ್ಲುವುದು. ಅಂತೆಯೇ ಕೋಳಿ ಅಂಕದಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲಲೆಂದು ಮುತುವರ್ಜಿವಹಿಸಿ ಕೋಳಿ ಸಾಕುವುದೂ ಸಹಜ.
ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಆಟವು ಕೋಳಿ ಕಟ್ಟ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ. ಕಂಬಳದಂತೆಯೇ ಕೋಳಿ ಕಟ್ಟವೂ ಸ್ಥಳೀಯರಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯ.
ಗೆಲ್ಲಬಹುದಾದ ಕೋಳಿಯ ಮೇಲೆ ಬಾಜಿ ಕಟ್ಟುವುದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಜೂಜಾಟ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಅಂತಹ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟುವುದೂ ನಡೆಯಿತ್ತಿರುತ್ತದೆ
Als Hahnenkampf bezeichnet man einen Wettbewerb, bei dem zwei Hähne in einer Arena oder auf einem Kampfplatz aufeinander losgelassen werden. Gewöhnlich wird bei einem Hahnenkampf auf dessen Ausgang gewettet. Eines der beiden Tiere unterliegt, wenn es nicht mehr kämpft, schwer verletzt ist oder stirbt. In vielen Staaten sind die Kämpfe aus Gründen des Tierschutzes oder wegen Wettverboten untersagt, in anderen Ländern ist der Hahnenkampf eine traditionelle und populäre Sportart.
Родоначальником современных петухов и кур принято считать индийскую дикую курицу, одомашнивание которой произошло в Iv—Iii тысячелетиях до н. э. Сначала владение курицей считалось царской привилегией, и они использовались исключительно для петушиных боёв.
Петушиные бои проводились ещё в древние времена в странах востока: Индии, Китае, Персии и других.
В Вавилон боевые петухи попали примерно в 700 году до н. э. вместе с персидскими солдатами, вернувшимися из похода на Индию.
В Греции они стали популярны во времена Фемистокла, который вернулся из Персидского похода и построил специальный амфитеатр для боёв. Позднее петушиные бои распространились на Азию и Сицилию. Римляне презирали петушиные бои, однако в работах Колумелы по сельскому хозяйству утверждается, что среди них находились любители, которые проигрывали на этом целые состояния. Из Рима этот вид развлечений был занесён в Бельгию, Англию, Шотландию, Уэльс, Голландию, Германию, Италию, Испанию, Люксембург, а также в их колонии. Распространение петушиных боёв вызывало отчаянное сопротивление церкви, которое однако не смогло его остановить.
Петушиные бои оставались любимым развлечением английской королевской семьи и дворянства до Xix века. Первая в Британии арена для их проведения была построена королём Генрихом Viii.
Скорее всего, петушиные бои получили огромную популярность благодаря тому, что для их организации требуется гораздо меньше места и денег, чем для корриды.
В колониях Северной Америки петушиные бои появляются достаточно рано, однако практически сразу же запрещаются в некоторых штатах. В Великобритании этот вид спорта подпадает под запрет в 1849 году, а на Кубе только лишь с приходом к власти Фиделя Кастро в 1959 году.
В России петушиные бои приобрели популярность благодаря Алексею Орлову и генералу Всеволожскому. В Москве существовало Общество петушиных охотников, занимавшееся проведением боёв. С 1860-х годов полиция начала преследовать петушиные бои