View allAll Photos Tagged RADIOSTATION
KGO - Mar 1924. Exterior view of the Oakland radio station and tower. BR 4920.
We’re happy to share this digital image on Flickr. The KGO Collection is a part of the Pacific Pioneer Broadcasters Collection. The KGO publicity photographs were created in 1924-26, and widely distributed for publicity purposes at that time. The caption above is a transcription of the KGO text that accompanied the photograph. Copyright status of the KGO images is unknown. For information regarding this image, please contact the Special Collections Librarian of the Thousand Oaks Library at specoll@tolibrary.org
Clever Cupcakes at the CJLO 1690am Christmas party. Flavours included:
- Double chocolate cupcakes topped with chocolate cream cheese buttercream
- Vanilla cupcakes filled with pure Quebec maple syrup topped with maple buttercream and fondant snowflakes
- Red velvet cupcakes with cream cheese frosting and green sprinkles
- Chocolate cupcakes topped with decadent chocolate buttercream
- Vanilla cupcakes topped with eggnog buttercream and a dusting of nutmeg
- Rum raisin cupcakes topped with eggnog buttercream
Eenmaal in het stadion zijn we getuigen van het, met tergende precisie, nogmaals checken van alle monitoren en lampen. Dan wordt ook nog de vloer geveegd en gedweild. Want, Mick, houdt van een net podium. Er mag niets mankeren. Als, Mick, bijvoorbeeld tijdens een concert water morst, en de man met de dweil komt dan niet direct aangerend, dan kijkt hij de man met dweil zeer streng aan. De Rolling Stones. Alleen, Keith, en, Mick, mogen fouten maken. De rest moet gewoon de taken uitvoeren. Toen, Mick, weer eens water morste kwam de man met de dweil inderdaad overhaast aangerend, en, Mick, zag dat het goed was. Het hele stadion lag plat van het lachen. Niet alleen de, Ronnie, wordt gedrild, iedereen in de crew dus ook. Dit was een geheel andere interpretatie van de, Rock ‘N Roll, dan ik had verwacht. In plaats van duistere figuren, gebruikte de, Stones, ogenschijnlijk normale personen, degelijke huisvaders. Ze, de Rock ’N Roll, werd beheerst door normale mensen. Dat was nieuw voor mij. Het leek veel op een militaire gedisciplineerde operatie. Net als het leger gebruikten ook de, Stones, de modernste apparatuur. Ik had altijd nog het idee dat de, Stones, een stelletje ongeregeld waren. Niets van dit. Alles was strak georganiseerd. Zij gebruiken de modernste middelen, de nieuwste technische snufjes, zoals de lampen. De automatisch beweegbare lampen geven een sterke indruk. Als het donker wordt begint het. Het lange wachten wordt dan beloond. De tijd die overal alles bepaald werd nu gebruikt als vulmiddel. De high-tech en de professionaliteit deden vermoeden dat een modern leger de stad kwam veroveren. Nee hoor. Dit waren gewoon de Stones die een concert kwamen geven. Het bandje uit mijn verbeelding klonk altijd veel te zacht op de stereo en jaloers luisterde ik in de discotheken en bars naar, Queen, U2, Simple Minds, enzovoort. Zij van de nieuwe lichting maakten platen met de technologie van nu en werden in publieke ruimten, zoals discotheken, gedraaid. De, Stones, werden zelden gedraaid en nooit werd een nummer helemaal afgespeeld. De outro's werden nooit gehoord. En als dan de, Stones, werden gedraaid, dan waren het de hits. Ik wilde juist de harde nummers op de radio. Die kwamen nooit. Ze klonken hierdoor altijd een beetje achterhaald, in vergelijking met de pompeus opgeblazen muziek van midden jaren tachtig. De bands van midden jaren tachtig konden hun muziek met de modernste techniek de wereld in sturen en ik vond dit niet eerlijk. En de, Stones, kwamen nog maar zelden op de radio of, TV, in die tijd. En altijd draaiden de radiostations, nog ver voordat het muzikale outro volgde, het Stones-nummer weg. De, Stones, kregen midden jaren tachtig ook geen kans van de radiostations. In de discotheken draaiden ze ook al geen Stones, maar wel weer dat verdraaide, U2, en, Simple Minds, Queen, Bruce Springsteen, UB40, en ik vond dat heel gemeen. Ze werden omver geblazen door de moderne tijd, althans dat dacht ik. Toen de, Stones, opkwamen in, Rotterdam, en de eerste tonen aansloegen, besefte ik van wat voor een band ik fan was. Weg was de vergelijking van midden jaren tachtig. Dit waren de jaren negentig, en de nieuwe standaard wordt weer aangeven door de, Stones. Het aantal Watts en de gebruikte energie voor ook nog de lichtshow overklasten bestaande records met zomaar een factor twee tot drie. Ook de lengte van concerten werd opgerekt naar drie uur. Iets waarvoor zelfs, Pink Floyd, voor terug deinsde. Het geluid van de moderne tijd en de power, gespeeld door, Keith Richards, zijn meedogenloos. In die eerste minuut van het eerste concert op Europese bodem was al mijn leed over het ondergeschoven kindje veranderd in ongeloof. Dit concert kent zijn weerga niet. Nu de, Stones, zich omringden met de moderne tijd stond een nieuw tijdperk voor de deur. Het gebulder van, Start me Up, Bitch, en, Sad Sad Sad, deed iedereen verbleken. Zelfs, Keith, en, Mick, stonden vol ongeloof naar hun eigen werk te luisteren. Dit was beter dan in alle dromen. Dit was de werkelijkheid. De, Stones, live, NU. De pers, de video-clips en het platen kopend publiek klopten de muziek van midden jaren tachtig op. Helaas voor dezelfde pers en het grote publiek trekken de, Stones, zich van helemaal niemand iets aan. Ze spelen gewoon goede nummers en doen dit zo goed als ze kunnen. En als de, Stones, dan ook nog eens door de allernieuwste technologie worden versterkt, dan lijken de kaarten geschud. Toen ze niet meer bestonden, in de jaren tachtig, was er ruimte voor andere bands, maar toen de Stones weer gingen touren was het jammer voor de rest. Keith, bleek zich nog steeds te ontwikkelen. Live on stage wist, Keith, andermaal, Charlie, voor zich te winnen. Charlie, had het druk. Na de, Voodoo Lounge Tour, in, 1995, die jammerlijk mislukte, kwam, U2, toch weer bovendrijven. Een nieuwe rivaliteit diende zich aan tussen, Stones, en, U2. Ook, Oasis, drong zich wel erg opzichtig op, maar vernietigde zichzelf door ruzie. Oasis, piekte, en ging ten onder, terwijl, U2, intussen alweer een wederopstanding doormaakte. U2, rechtte zijn rug, en ontpopte zich andermaal tot een gedegen stadionact. De rivaliteit tussen, U2, en de, Stones, was vergelijkbaar met de rivaliteit tussen, Beatles, en, Stones, in de jaren zestig. Alleen, net als toen is er geen rivaliteit, maar respect voor elkaar. En net als toen hielpen ze elkaar. Dat het publiek dit nog niet weet is tot daar aan toe. Bono houdt van Charlie. Platen-verkoop-technisch is het natuurlijk veel interessanter om een zogenaamde rivaliteit op te houden. Het voorprogramma wordt altijd afgekraakt, omdat de Stones-fans niets anders willen horen dan de Stones. Het Stones-publiek voelde zich, net als ik, in de hoek gedrukt en nu de Stones weer spelen kan zij, net als ik, onze grammen halen op de vernederingen in de jaren tachtig. Jaren waarin het droevenis troef was. En al dat leed moet het voorprogramma categorisch ontgelden. We eisen alleen, Stones, de rest hoorden we al gedwongen. En nu oprotten met dat voorprogramma. Dan komt het. In Rotterdam, mei, 1990. Het bijna wonder dat, Mick, en, Keith, samen op het podium stonden en een show voorschotelden, waarmee ze hun visitekaartje voor de jaren negentig afgaven was gehuld in glasheldere klanken en in een zee van paars licht. Het openingsconcert, in, Rotterdam, deed me zeker weten dat ik ze in Engeland wilde zien, in Wembley. Achteraf was R’dam het beste Rock-concert ooit. Zelfs als superbands, zoals, Guns 'N Roses, alles op alles zetten, lukt het ze bij lange na niet dit concert te evenaren, laat staan voorbij te streven. Toch zijn er geweldige concerten geweest van, Guns 'N Roses. Alleen, de manier waarop zij met energie smijten verkortte hun houdbaarheid. Axle schreeuwde zich schor en had geen stem meer over. Mick, laat, Bernard Fowler, zingen. Mick, is, Mick, en, Mick, is slim. Doortrapt slim zelfs. Hij weet dat zijn stem dun is, en dat hij nooit een echte zanger zou kunnen zijn. Axle, had dus ook eigenlijk een achtergrond-zanger moeten hebben. Axle, was rond, 1995, wel de beste, Rock 'N Roll-zanger en, Guns 'N Roses, was de beste band ter wereld. De, Stones, stonden in de schaduw. Dat wist iedereen. Axle, Izzy, en, Slash, waren de moderne piraten, en, Mick, Keith, en, Ronnie, waren, daarbij vergeleken, gevestigde orde. Het ging de Stones in, 1989, en, 1990, dus ergens anders om. Mick, wilde leveren. En, zolang de stadions volliepen, waren ze tevreden. En, de, Stones, waren eigenlijk altijd tweede. De, Beatles, waren groter dan de, Stones, in de jaren zestig en, Led Zeppelin, groter in de jaren zeventig. In de begin jaren tachtig was, Queen, groter dan de, Stones, en eind jaren tachtig bestonden de, Stones, niet, zodat iedereen groter was dan de, Stones. Eind jaren tachtig en begin jaren negentig waren, U2, en, Guns 'N Roses, groter. Goede tweede is goed genoeg voor, Mick. Daarbij komt natuurlijk het feit dat de, Stones, wel steeds beter worden, live on stage, terwijl andere bands in een neerwaartse spiraal belanden. Maar ook, Mick, en, Keith, raakten toch zichtbaar vermoeid in, 1990. En toen ze eindelijk in, Wembley, moesten spelen was de energie gewoonweg op. Voor het volgen van de tournee had ik geld nodig, dus verkocht ik mijn boot, met veel verlies. Mijn familie keek met argusogen. Zij wisten het niet van mijn neef en zijn lusten en de werkelijke reden voor het verkopen van de boot en om het zeilwereldje gedag te zeggen. Wellicht weten ze dat nu wel. En nu weten ze dat de muziek een invloed heeft gehad. Ik luisterde toch alleen maar naar de platen, ploos de elpees uit en vond de jaren zeventig beter dan de jaren zestig. Ik was gek op het nieuwe werk van begin jaren tachtig, maar stond daarin alleen. De mensen die wat met de Stones hadden benadrukten steevast de jarig zestig. Ik vond de jaren zeventig veel beter. Tot op de dag van vandaag vind ik nummers als, Hey Negrita, en, Melody, uitstekende nummers. Still Life, was al snel mijn favoriete album en ook, Tattoo, uit, 1981, vond ik fantastisch. De tournee van die jaren was gefundeerd op, Some Girls, en, Tattoo. De live-shows begonnen met, Take The A Train, als intro en kwam van Duke Ellington en kreeg gehoor bij mijn vader. Telkens opnieuw werd de plaat op gezet. Om de intro nog eens te horen. DE, “intro”. Still Life, heeft geen zwakke nummers. Een formule-album, zouden critici later zeggen. Ja, natuurlijk, de formule om een publiek uren lang te boeien, daar gaat het nu juist om. De prachtige uitvoeringen van, Time is on my Side, en, Just My Imagination, klinken door mijn hoofd. Maar zover kwam mijn vader nooit. Het bleef bij de intro, Jazz. Rock ’N Roll, is gewoon superJazz, pa, maar, snelle muziek is belastend voor de geest, zo lijkt hij te denken. Elke keer als ik, Time Is On My Side, hoor vind ik het jammer dat er niet meer solo’s in voor komen. Evenzo stond mij tegen dat de muziek van de, Stones, vast lag. Ik snakte naar meer vrijheid in de muziek, maar dat is onmogelijk, omdat alle muziek is vastgelegd op platen en later op CD’s. Live Aid, was een waar drama, voor mij, als Stones-fanaat. Ik was vijftien en wachtte de hele nacht op het moment dat, Mick, zou verschijnen, met, Tina Turner. Ergens groeide het ongeloof, dat, Mick, nog steeds boven aan de hiërarchie stond en zelfs de gevestigde sterren als, Phil Collins, en, Madonna, achter zich liet. De finale van een hele dag muziek voor Afrika bestond uit Mick en Tina en daarna gevolgd door Bob Dylan, Ronnie Wood en Keith Richards. In het normale leven hadden Mick en Keith niets in te brengen tegen de nieuwe bands als U2 en Simple Minds, maar resultaten behaald in het verleden bieden Mick en Keith een bovenmenselijke status. Ik was blij verrast met dit gegeven. Eerlijk gezegd vond ik Mick toen een aanfluiting. Hetgeen, Keith, Ronnie, en, Bob Dylan, brachten kon ik niet eens thuisbrengen. Ik lag met mijn oor tegen de radio en hoorde eigenlijk niet veel. In de verte hoorde ik wat gepingel, maar een lijn in de muziek was moeilijk te herkennen. Ik was ervan overtuigd dat dit definitief de laatste stuiptrekkingen waren van, Mick, en, Keith. En van, Bob Dylan. Die man is al jaren dood. Vooral dat gedoe met die mond-harmonica-beugel vond ik beneden peil. Laat iemand anders de mondharmonica doen, dacht ik, want dan kan je tenminste normaal staan en hoef je niet steeds zo krom te staan. Bovendien vond ik de mondharmonica van, Bob Dylan, aanstellerij, waar niemand meer op zit te wachten. Dat ik het bij het verkeerde eind had is duidelijk. Ook ik rekende, Bob, af. Totdat ik tien jaar later iets verder luisterde dan de hitlijsten van de jaren tachtig. De hitparades en de mode van de jaren tachtig hebben geen invloed gehad op de populariteit van, Bob, en ook niet op die van de, Stones. In mijn belevingswereld, die van een tiener, is de hitlijst alles bepalend. Niet-pubers staan een beetje stil en wachten rustig af. Maar ja, ik was zestien en onder invloed van de mode en gebeurtenissen van dat moment. De jaren, 1984, tot, 1989, vormden een stilte voor de, Stones, want ze hadden ruzie en de band was uit elkaar. Nog wel probeerde, Mick, met twee solo albums de populariteit voor zich zelf te winnen, maar faalde jammerlijk. Ook, Keith, maakte nog een plaat, maar, Keith, heeft, Mick, nodig. Ze deden wel hun best maar, het sloeg nergens meer op. Mick, kwam muzikaal tekort, en, Keith, bleef plakken. Mick, is dan toch die onuitstaanbare etter die nodig is voor, Rock. U2, daarentegen, toverde om alles in goud. Alles wat ze deden was nieuws. Micheal Jackson, deed ook een aardige duit in het zakje met Thriller. De, Stones, waren uit beeld en slechts sporadisch liet de televisie iets over ze zien. Ik volhardde en bleef platen kopen en mijn verzameling breidde zich uit. Als eenzame soldaat voelde ik me aan het front. En onbegrepen. Terwijl de muziek op de radio goed was, vond ik mijn eigen muziek de beste en de teksten spraken steeds meer tot de verbeelding. Winning Ugly; I was brought up to cheat, as long as the referee wasn't looking. Deze passage stond lijnrecht tegenover mijn eigen instelling. Back To Zero; I prefer to rot, I don't wanna pop. I am worried about my great grant children, living ten miles beneath the ground.... Sleep Tonight; toepasselijk, want ik had slaapproblemen. All I had to do was close my eyes. My ass, Keith. Mijn leven lag toch iets gecompliceerder dan gewoon op tijd naar bed gaan en mijn ogen sluiten. Had It With You; ja, ik had het ook helemaal gehad met mijn omgeving. Ik had nog geen idee van wat me te wachten stond in de zomer van, 1990. En iemand die toen zou beweren dat ze in, 2006, samen met, U2, op eenzame hoogte zouden staan in, bestond niet. De 20 jaren die volgden heb ik ervaren als ongelooflijk. Na de dip van, 1994, en, 1995, knetteren de, Stones, als nooit tevoren. In, San Francisco, Oktober, 1994, stond, Ken, plotseling voor de, Ritz Carlton. Ook in, Houston, in, 1998, was hij paraat en hij vertelde daar dat hij twee broeken mee had en twee onderbroeken en dat hij die dan om beurten waste in een wasserette. Ken, had dus altijd alles bij zich! Februari, 1998, Houston, “Compaq-Centre”. Een prachtige grote arena met alle luxe en ruimte. De dagen voor de concerten ontmoetten we, Ken, bij het hotel van de Stones, of ergens bij een stoplicht onder de brug. Of was dat een andere Japanner en wat deed ik daar met, Onno? Met, Onno, was het leuk. Onno, is cool. Hij straalde rust uit. Ik zou het niet lang volhouden met hem, juist omdat hij zo rustig en bekeken was, maar, voor een weekje was het een verademing. Hij zal echter niet het tempo van, Harry, kunnen bijhouden, want, Harry, doet eerst en denkt onderweg wel verder. Met, Harry, was het altijd duidelijk. We volgen een, Stones-tour, en gaan niet naar dierentuinen. Met, Harry, werd al het geld aan de, Stones-tour, uitgegeven, en als er niets te doen is, dan doen wij ook niets. Geen geld weggooien aan andere zaken dan de, Stones. Onno, ging wel een dagje uit, tussen de concerten door. En, net als, Mount, destijds, gingen we naar de dierentuin. Onno, nam overal de tijd voor en maakte zich niet druk. Ik zat met mijn hoofd al bij het volgende concert, maar zouden dan wel een eind moeten rijden. In de dierentuin besefte ik dat, Onno, in het geheel niet dacht aan het volgende concert. Ik belde, Harry, vanuit de dierentuin, en zei hem dat dit er niet meer in zat. Het kon wel, maar dan zouden we eigenlijk al in het vliegtuig moeten zitten. Ik keek naar, Onno, en, dacht, ach, we hebben toch twee concerten gezien. We maakten kennis met een paar Amerikanen en gingen die avond naar een salsa-bar. Ik besloot om, Onno, te eren. Hij was zeer loyaal geweest en nu was ik aan de beurt om loyaal aan hem te zijn. Hij had het duidelijk naar zijn zin, en, dat was mooi om te zien. We gingen naar het, Space Centre, in Houston, en ook naar het grootste barbecue-feest ter wereld. En dus, als gezegd, ook gingen we naar de dierentuin. Als ik ergens een hekel aan heb, dan is dat aan dit soort burgerlijkheden, maar ja. Als we in het centrum waren, dan gingen we even langs het hotel, en, Ken, was er natuurlijk ook. In alle rust gingen, Ken, Onno, een Engelse jongen en ik, eten. Kippenboutjes met patat. Ken, vertelde ons dat hij al zijn spullen mee bracht in een relatief kleine rugzak. Ken, heeft verstand van touren. Ken, maar ook zijn verdwaalde Engelse kompaan, hadden altijd al hun spullen bij zich in kleine rugzakjes en waren wereldreizigers. Waar hij het geld vandaan haalde weet ik niet maar, Ken, zei, dat het leven in, Tokio, veel duurder was dan in, Europa, en, Amerika, en zodoende vond hij het leven buiten, Tokio, niet duur. Ken, tourde mee tot en met, 1998. Na, 1998, was kennelijk ook zijn buidel leeg. Elke keer dachten we dat dit de laatste tour zou worden en telkens haalden we alles uit de kast. Toen in, 1999, de, No Security Tour, plotseling werd aangekondigd, moest ook, Ken, sterker, zelfs, Ken, zich gewonnen geven. In, 1999, heb ik, Ken, niet meer gezien in, Amerika. De ticketprijzen voor de shows in, Boston, en, Hartford, waren astronomisch. In, Hartford, en, Boston, kostte een goede plaats, vlakbij het podium, 300 dollar! In, 1998, was dat nog, 90 dollar. Harry, was furieus. We kochten twee van die dure kaartjes, maar gaven die aan mijn broer en aan mijn vriendin. Zij hadden de, Stones, nog niet gezien, in een kleine zaal dan, en wij wel. In, Boston, gingen wij dus uit protest niet naar binnen. We gingen naar een bar, en speelden pool. Ken, was er niet. Een teken aan de wand. De, Stones, gingen maar door en de prijzen ontspoorden. Wel moet gezegd worden dat de geluidsinstallatie dezelfde was als die in een stadion, zodat de sound in de basketbal-zalen geweldig was. Het was zelfs zo luid dat een groot deel na een paar nummers de zaal verliet. Mijn broer en mijn vriendin sloegen, werkelijk waar, achterover in, Boston, en, Hartford. Mick, had liefdesverdriet, en, Keith, en, Ronnie, geven dan gas. Jammer dat, Ken, er niet was. Vergelijkbaar hard werd er in de, Brixton Academie, in, 1995, gespeeld. Wild Horses, werd toen door, Keith, gespeeld op een elektrische gitaar, en het was net zo verschrikkelijk hard als in, 1999. Destijds kon ik ik het delen met, Ken, en, Ken, lacht dan. In, 1999, zou ik willen dat hij er bij was. Ken, zou het fantastisch hebben gevonden. Toen, When The Whip Comes Down, op het midden podium, de B-stage, werd aangeslagen, was het geluid zo hard, dat het niet te beschrijven is. Mijn broer zei na afloop: ze zijn gevaarlijk. Ja, daarom ben je heir, om te zien wat ze kunnen als ze wat te verwerken hebben. Some Girls, zelf, was ook al zo gemeen ingezongen, met sneren naar, Jerry, met de passages; Some girls are so corrupt, en, you never no what they are cooking, behind those silky sleeves, en, some gilrs leave me with a lethal dose. En, Tumblin' Dice, met de passage, Women think I am crazy and treat me like I don't know how. Ik wist dat ik getuige was van een serie beste concerten, ooit. Ken, was een die-hard fan, net als ik, en ik vond het jammer dat hij er niet bij was. We bleven gaan, maar, na, 1998, was zijn geld op, althans dat denk ik. In de jaren negentig hebben de, Stones, veel gespeeld. Het leek erop alsof ze voor het grote geld gingen en een appeltje voor de dorst aanlegden. De shows verkochten immers uit. Vanaf mijn positie, een plaatsje vooraan aan de dranghekken ofwel barrière kwam de sleet erop te zitten. Ik ben een concertganger en intussen gespecialiseerd in het volgen van de concerten en volgens mij duurde de tournees niet te lang, maar ze waren veel te duur geworden. Veel te duur. Aanvankelijk was een kaartje vijftig gulden. Zonder overdrijven vragen ze nu vijfhonderd gulden of zelfs dat bedrag in euro of dollars. De elite hebben de, Stones, ontdekt en sindsdien worden er complete reizen met de felbegeerde, “frontrow”, gearrangeerd. Dit was mijn leven dat voor grof geld werd verkocht. Ze, de, Stones, brengen alles binnen grenzen en vaak worden die door hen zelf overtreden. Dan zijn ze de, Stones. De eerste concerten-reeks was aanvankelijk fris en vernieuwend. Maar na het uitje naar de Scandinavische landen in, 1990, lieten de Stones de vernieuwingsdrift voor wat het was en werd er met de handrem op gespeeld. Wel oefenden ze daar nog nooit vertoonde nummers als, Factory Girl, en, I Just Want to Make Love to You. De intro’s kwamen als een donderslag bij heldere hemel en ik mocht getuigen zijn van een band die aan het oefenen was. In grote steden als Londen, Berlijn en Parijs werd niet geëxperimenteerd, maar in Noorwegen en Zweden wel. Het geeft aan dat de heren deze landen als minderwaardig aanmerkte. De shows waren vlak en rustig, met hier en daar een uitschieter. Het publiek wist niet beter en, Mick, wilde dat zo houden. Een dergelijk concert in, Londen, is ondenkbaar. Het zou ze komen te staan op vertwijfeling en afkeer. Göteborg is groen met veel ruimte en grasvelden. In de hoofdstraat heerste een geweldig sfeer en het vrouwelijk schoon was voornamelijk blond. Ondanks dat de drank niet te betalen is was de gehele straat in een aangeschoten stemming. Het concert van die avond werd niet in een stadion gespeeld maar op een vlakte, net buiten de stad. Zoals vaker speelde het weer parten. Tijdens het concert begon het te waaien en het werd steeds erger. De doeken waren al ingerold om minder wind te vangen maar desondanks blies de wind ze uit de stellingen. Met argus ogen bekeek iedereen dat en huiverde bij de rare geluiden die uit het enorme podium kwamen. Alles kraakte in zijn voegen en bij wijze van wonder bleven de ongelukken uit. Regen met de storm kon gemakkelijk kortsluiting veroorzaken. Keith, ging af en toe vol in de regen staan maar werd terug geroepen door de technici, die vreesden kortsluiting. Om het einde te bespoedigen werd de beuk erin gegooid en de agressie van snelle Stones nummers paste geheel in het beeld. Het concert in Göteborg leek nergens op, vergeleken met, Rotterdam. Het was net het tweede elftal dat stond opgesteld. Er was geen stadion, maar een vlakte buiten de stad. Provinciaal deed de omgeving aan. De avond begon gezapig en de, Stones, deden het rustig aan. Langzaam veranderde het toneel in een spookachtige sfeer. Zware regenval en een enorm harde wind waaiden over de vlakte, maar het deed de Stones juist goed. Na een uur werd een niet eerder gespeeld nummer gespeeld en altijd gaat zoiets gepaard met het verleggen van grenzen. Ik was verrukt over het lukken van, Factory Girl, en vond het ongelooflijk dat ze het weer voor elkaar kregen. Daarna speelden ze ook, I Just Want To Make Love To You. Lekker langzaam en vol Blues. Na het concert werd ik gevolgd door de regionale pers. Ze volgden me tot aan Noorwegen. Het resulteerde in een pagina groot interview, waarin ik vertelde dat de, Stones, het rustig aan deden in Scandinavië. Achteraf bedacht ik dat het een beetje verraad was naar de, Stones, toe. Ze konden zich niet verweren tegen mijn uitlatingen. Mijn oordeel over, Bill Wyman, was hard. Bill, geloofde het wel en deed wat hij moest doen; niet meer en, ook niet minder. Plichtmatig is het woord. Na twee maanden touren door, Europa, deden de, Stones, het rustiger aan om het einde van de tournee te halen. Dit verhaal kwam in de krant. Natuurlijk was ik teleurgesteld. Maar het deed me wel beseffen hoeveel energie ze hebben vergooid in de grote steden. Ik vroeg me toen steeds af hoelang ze dit konden volhouden en op het moment dat ik me dat niet meer afvroeg ging de handrem erop en ook de Stones bleken mensen te zijn. Zichtbaar vermoeid en inspiratieloos, het proces ging langzaam maar plotseling ging alles een toontje lager en langzamer. Het volgende concert vond plaats in, Oslo, en de vrouw van, Keith, is Noors. De dip in, Zweden, was dus om op te laden voor de show in Noorwegen. Keith moest voor zijn schoon-familie spelen. Met zichtbaar genoegen stond, Keith, te staren naar de Vip-box en sloofde zich uit. Toevallig stond ik dat concert ook ergens vlakbij de Vip-boxen, omdat ik me had verslapen in het vijf-sterren hotel. De ontberingen van de tournee hadden ook bij mij sporen achter gelaten en bij aankomst in, Oslo, kregen, Libgart en ik een suite aangeboden, van, Shally Lazar, omdat we er zo moe uitzagen. Ik werd die middag om drie uur wakker en dus te laat voor de eerste rij. In Oslo, ofwel ergens in een klein plaatsje vlakbij, Oslo, sliepen Libgart en ik in de bossen en ik had de hele dag gedaan over het maken van een hut. Lekker zacht, met mos en gras en dennen. We sliepen onder de vlag. Libgart, was verrukkelijk die nacht. De volgende avond zouden we samen in een vijf-sterren hotel slapen, in feite was dat hetzelfde hotel als waar de, Stones, sliepen. De volgende dag versliepen we ons en we konden zo met elkaar naar bed, we sliepen immers in hetzelfde bed, maar juist toen viel ik in slaap. Iets dat me nooit zou lukken, naakt naast een mooie vrouw. Ik sliep als een roos en we werden veel te laat wakker en voor de tweede keer zag ik een concert vanaf de tribune en raakte in gesprek met een vader van een invalide jongen, die met veel pijn en moeite zich tooide met een T-shirt. Na enige aarzeling overhandigde ik hem mijn plectrum, die ik van, Bill Wyman, had gekregen en de jongen was daar heel blij mee. Op dat moment wist ik dat het leven geven en nemen is en dat het belangrijkste is om mensen gelukkig te maken. Ik had zojuist een fel begeerde plectrum zomaar afgestaan in de opwelling van het moment, en het voelde nobel. Geluk en vreugde, waar de, Stones, al niet goed voor zijn. Het kinderlijke en het enthousiasme van, Keith, zijn aanstekelijk en vormen onmiskenbaar de werkelijke kracht van de, Stones. Hij neemt zijn eigen geschreven nummers bloedserieus en voor familie slooft hij zich extra uit. Toch keert de alleen-heerschappij van de gitarist zich tegen hem. Want als iemand anders het op zijn heupen heeft wordt dat niet onderschreven door, Keith, en ook niet door, Mick. Maar als zij zelf zin hebben, moet wel iedereen wel voegen. En dat is niet eerlijk. Ik bedoel dat de geschiedenis van de Rock-muziek, niet echt meer bepaald wordt door een mechanisme dat groter is dan de bands, zoals dat het geval was in de voorgaande jaren. Nu staan de, Stones, op eenzame hoogte en in wezen liggen de beslissingen in handen, Jagger, en, Richards. Zij zijn de koningen en onderdrukken nu zelf de bevolking. Zij bepalen wat het volk krijgt, terwijl het volk, per definitie, recht heeft op het beste. Zij werken de hele week en hebben een zwaar leven, als slaaf! Als nu ook al de ultieme uitlaatklep voor de achtergestelde, de Rock, op een subjectieve manier wordt ingevuld, is er spraken van manipulatie en censuur van gemeengoed, van kunst. Op de manier zoals het nu gaat, zijn met namen, Jagger, en, Richards, binnen het mechanisme, Stones, de keuzeheren, terwijl ik vind dat binnen de band een ieder zijn gram moet kunnen halen. Op deze manier worden mensen onderdrukt in de Stones, in een, Rock ’N Roll-band, het symbool voor vrijheid! Bernard, had allang meer in de schijnwerpers moeten staan. Feitelijk is het volgen van de, Stones, en de muzikale ontwikkelingen rond de band, het volgen van twee personen, die ongeacht de tegenstand, altijd winnen. En dan bedoel ik dat niemand op het podium meer mag schitteren dan, Mick, en, Keith. In het begin is het fantastisch om, Keith, en, Mick, te zien schitteren, maar na een show of twintig besloop bij mij het gevoel van onderdrukking van de rest van de band en dan met van name, Ronnie Wood, en ook, Bernard Fowler. Charlie Watts, is gewend aan de hiërarchie in de band en weet zich goede derde en dat is in de grootste band ter wereld niet slecht. Vaak overtreft, Charlie, zichzelf en met het opstuwen van de standaard neemt hij het voortouw in de nieuwe, Stones. Zonder morren accepteren, Mick, Keith, en, Charlie, als de pion waarom het steeds meer ging draaien. Als, Charlie, een goede dag heeft dan, spelen de, Stones, ronduit voortreffelijk. Zelden heb ik een concert gezien, waarin, Charlie, niet mee kon komen. Het is naar mij toe alsof, Charlie, Keith, het nooit echt heeft vergeven met drummer, Steve Jordan, in zee te gaan, hoewel, Charlie, hemzelf aan, Keith, heeft voorgesteld. De zwarte drummer van de, Expensive Winos, slaat zo ontiegelijk hard op de drums dat dit niet door, Charlie, kon worden geëvenaard. Charlie, dacht daar waarschijnlijk het zijne van en ontwikkelde zijn bovenlichaam tot een ware bodybuilder en slaat, volgens mij, nu zo hard als hij kan op de drums, om, Keith, eraan te blijven herinneren dat er maar één drummer voor de, Stones, in aanmerking komt. Charlie, en de gehele, Stones, hebben zich, vooral na de, Bridges to Babylon, ontwikkeld tot de Rock-formatie van de laatste jaren, die alles kunnen spelen, inclusief de door mij zo gewaardeerde, Trashrock, zoals die wordt gepresenteerd op de laatste helft op de bijbehorende, CD. Maar, de show is verkort, van, drie, tot, twee uur. De mokerslagen van, Charlie, zijn gemeengoed geworden en door het toedoen van de fantastische bassist, Daryl Jones, die soms de rythem-gitaar overneemt van, Keith, waardoor, Keith, vrij spel heeft en als een ware blues legende onder de nummers doorspeelt en de nieuwe Blues-formatie krijgen de, Stones, weer een dimensie erbij. Om te overleven op het podium moesten de, Stones, blijven spelen. En onderweg kwam vanzelf de inspiratie. De, Stones, staan op een niveau vergelijkbaar met die van de grote meesters. Het zal voor, Keith, schrijnend zijn dat zijn delicate muziek niet als zodanig wordt erkend. Het is net een uitvinder die geen gehoor krijgt voor de diepgang van zijn uitvinding, maar wel zijn producten verkoopt, omdat de kleur zo mooi is. Met andere woorden, het publiek heeft geen benul van de vergelijking met klassieke muziek, hoewel toch veel onderdelen en principes rechtstreeks van symfonieorkesten komen. Al met al is de verandering van het muzikale gedeelte ingegeven, doordat, Charlie, besefte dat het werk, van wellicht de onbenoemde, Brian Jones, afgemaakt dient te worden in de meest passende manier en dat is strijdend, als soldaten aan het front. Bij deze is het noodzakelijk om te vermelden dat dit is geschreven, voordat de nieuwe van Jagger, “Alfie”, uit kwam. Heel toepasselijk en wat een toeval: Old Habbits Die Hard, and, Old Soldiers Just Fade Away. De nieuwste Stones-muziek is netjes, sober en vormt een getuigenis van kennis. De nieuwe van, Jagger, is een prachtig werk, omdat het de Rock naast klassieke werken brengt. In plaats van een orkest met een dirigent bedienden, Jagger, en, Dave Stewart, het mengpaneel en imiteren daarmee de controle, van een dirigent, over de instrumenten en over de verschillende lagen. Het is duidelijk dat, Jagger, en, Richards, rust hebben gevonden. Dit blijkt uit alles. Tegenwoordig wordt de, Rock ’N Roll, door hun beiden naar een hoger plan getild, gevoed door een diepgaande bewustwording van de interpretatie van de overgangen, intermezzo’s et cetera, en deze ingrediënten worden moeiteloos in vorm gegoten. Het komt allemaal neer op het eindeloos maken van de beleving, een reisgevoel, door de muziek gedragen. Het diepste respect voor muziek betaalt zich terug. Vergelijkbaar met wetenschap, geconsolideerd door de universiteiten, waarin professoren het ambacht en de kennis beheren, zo fungeren de, Stones, tegenwoordig. U2, en, AC/DC, zijn klinkklare exponenten van de eindeloze zoektocht naar bruggetjes, loopjes en riedeltjes van, Jagger, en, Richards. De geijkte intermezzo's en solo's veranderen heel langzaam, maar, ze veranderen! Keith, sleutelt voortdurend. Daarnaast ontwikkelt, Ronnie Wood, maar door. Voor hun leerlingen zijn zij nu de professoren. Ik vind tegenwoordig, Jagger, Richards, Wood, ware meesters. Ze begonnen als rebellen en eindigen als vaandeldragers. Mijn moeder belde me op en zei dat ze de nieuwe van, Jagger, helemaal het einde vindt. En dit voor een aanhanger van, Beethoven! Het avontuur in het nummer: Old Habbits Die Hard, doet dus nu zelfs mijn moeder zich kluisteren aan de radio. Het is een doordacht nummer en kan nonchalant worden gebracht als een tussendoortje, als een toeval. Dat is pure klasse. Een simpel gitaarloopje kan eindeloos zijn. Mick, bedankt dat je ervoor blijft gaan! kennelijk staan de breinen van, Mick, en, Keith, nooit stil. Een voorbeeld van, Keith, die dan ineens zijn brainwave uitspreidt, wijs ik op, Tumblin’ Dice, van de laatste paar jaar, vanaf, 1998, ongeveer. Hierin is duidelijk een verschuiving te horen van de invulling van de instrumenten en in, Leipzig, 2003, zag, Keith, zijn kans schoon. Keith, gaf duidelijk vol gas, in een toen uitgebluste band. Ze deden eerst Oberhausen, daarna, Berlijn, tussendoor nog even, Italië, en waren afgemat. Keith, speelde soms wel drie riffs over elkaar heen, terwijl de band rekende op een enkele riff. Het nummer werd nu afgeschoten en, Daryl, werd opgejut door, Keith, ten einde de rythem over te nemen, waarna, Keith, lekker kon melken onder de muziek door. Na veertig jaar zijn de heren bij het begin van de muziek aangekomen. Invullen, weglaten en improviseren en feitelijk kunnen de nummers in kwestie, Tumblin’ Dice, en, Brown Sugar, en ook, Jumpin’ Jack Flash, eindeloos worden doorgespeeld zonder dat de band in herhalingen treedt. Het lijkt erop of de, Pipes of Jajouka, met de trommels, een vervolg krijgt. De, Stones, hebben een niveau bereikt dat spelen meer kracht oplevert, dan dat ze kost, omdat ze na veertig jaar zoeken plotseling de handen vrij hebben, letterlijk om nieuwe hoogten te bereiken. Charlie, blijft maar beuken op die drums en, Keith, is te stom, om in te zien dat, Charlie, hem een lesje geeft van de oude stempel. Keith, wil niet onderdoen en gaat de confrontatie met, Charlie, aan. Gelukkig voor de fans. Nu, Ronnie, nog bevrijden uit de stalen greep van de hiërarchie en de Stones kunnen zich verheugen op nog een hoger niveau. Dit zou dan, Mach vijf, worden. Ik heb mezelf voorgehouden dat met de versies van, Can’t You Hear Me Knockin’, en door de revues van de shows, aan het einde van, 2002, en begin, 2003, Mach vier is bereikt. Voor alle duidelijkheid: Stones Mach twee, werd bereikt met, Get Yer Ya Ya’s Out, en, Stones Mach drie, in, 1978, met, Some Girls, toen de, Stones, het samenspelen van de twee gitaren opnieuw ontdekten. Met het uitkomen van: Live Licks, is duidelijk, dat er weer een nieuwe standaard in de schappen van de muziek winkels ligt. Ronnie Wood, kan spelen. En Hoe. Beter dan, Brian, of, Mick Taylor? Geen vergelijk! Ronnie, is, Ronnie, en voor, Ronnie, is vertrouwen en tijd, om uit te pakken, noodzakelijk. Toen de, Stones, eindelijk waren uitgeblust in, 2003, na veertien jaar vol met concerten, was er plotseling de nieuwe ster, Ronnie Wood. Met gemak bleef hij overeind toen, Keith, niet meer op zijn vingers keek en alsmaar de drang voelde om altijd maar de nummers voor te spelen. Ronnie, heeft letterlijk zijn kans met beide handen aangegrepen om te bewijzen waarom hij juist is gekozen tot de handlanger van, Keith. De versies van, It’s Only Rock ’N Roll, en, When the Whip Comes Down, van de, Licks Tour, zijn feitelijk niet te beschrijven. Bijna, Punk. Maar dan technisch verantwoord. Duidelijk is dat, Ronnie, op het allerlaatste moment erin slaagt zijn stempel te drukken. Ronnie, is niet langer het speeltje van, Keith. Hij en, Keith, zijn nu gelijkwaardig. Bravo, Ronnie. Dat belooft wat voor de komende tour. Keith, was gewoon te moe om steeds maar te bepalen welke kant een nummer op zal vallen. Ronnie, nam gewoon de regie van zijn nummer, It’s Only Rock ’N Roll, dat hij samen met, Mick, voor, Keith, schreef, in handen; op een manier die net zo brutaal was zoals de, Stones, zichzelf profileerden, in de begin jaren zestig. De, Stones, kregen van, Ronnie, even een lesje. En ook, When the Whip Comes Down, is geen gedachtenspinsel van, Keith, maar van, Mick, met hulp en inspiratie van, Ronnie. Als een volwaardig lid ontfermde, Ronnie, zich over de muziek. Met name stond hij op tijdens de nummers van eind jaren zeventig, op het moment dat Keith het allemaal niet meer bij kon benen. Keith, speelt nu te langzaam. Keith, is oude blues-man geworden. Ronnie, moest wel vaker de rythem voor zijn rekening nemen. Hij was dragend en betekende veel meer dan alleen soleren. Ronnie, stond op en greep zijn kans of nam de verantwoording op zich en speelde de riffs en de solo’s, omdat, Keith, het liet afweten. De, Licks Tour, krijgt bij deze de lading mee van het opnieuw ontdekken van, Ronnie Wood, als muzikaal brein en spil. Het einde van de, Licks Tour, betekende dus de lancering van, Ronnie, als volwaardig lid. Dit is pas een band, weet U wel. Ronnie's, solo’s sloegen nu wel ergens op, simpelweg omdat, Keith, niet de kracht had, om nog langer, Ronnie, de mond te snoeren en hem in te dammen, om zelf beter te klinken. Zelfs, Mick, die steevast tijdens beginnende solo’s van, Ronnie, begint te zingen, zag in dat hij, Ronnie, moest laten uitspelen. Hij mocht zijn solo nu ineens wel afmaken. Mick, en, Ronnie, zijn weer vrienden. De solo-plaat van, Ronnie Wood, I Feel Like Playing, is goed. Maar ook zijn band, de, Faces, speelt goed. Ronnie, is een meester. En ineens is het, 25 oktober, 2012. De, Stones, doen een tryout-set in, Parijs. Er zijn twee nieuwe nummers. De kleur en de sound lijken veel op die van de, No Security Tour, in, 1999, en de, Some Girls-Tattoo-periode, van, 1978-1981. Ik vind het twee goede nummers.
March 1999
picture by Aad Born
in the former Holland America Line
passenger terminal at Rotterdam
a reunion was held by Radio Holland,
many former ships radio operators, technicians and shore staf etc. attended.
"the end of the telegraph era"
I was immensely pleased to find two of the old ship radiostations i worked with.
Saved from the shipbreaker.
"Cinulia" PDKK and "Bilderdijk" PDCU
"Cinulia" PDKK station
a typical station of the 1950's as fitted by Radio Holland on many Dutch ships.
Transmitters were "made in Holland" by Philips/NSF.
Reserve transmitter not shown, could be the Dutch made Renovas transmitter
or the MIMC .....
receiver MIMC "Electra"
auto alarm MIMC Seaguard
autokeyer MIMC
This station worked:
A1 telegraphy in mediumwave telegraphy and 4, 6, 8, 12, 16, 22 mhz maritime bands
A2 modulated telegraphy mediumwave telegraphy
A3 telephony mediumwave band only.
Being 24 years old then, I joined "Cinulia" PDKK in 1966.
taking her from Curaçao to Stanlow UK.
"Cinulia" 's regular run, loading lubricants at the Curaçao Shell refinary, for discharg
somewhere along the Manchester ship canal.
i replaced a sick operator.
As shorebased ships electronics technician i also acted as a reserve radio-officer.
At that point in time merchant ships were not allowed to sail without a properly functioning radio station and its operator.
Radio Studio in the 80's of this Amsterdam based radiostation. This one was located in the Telegraaf ( newspaper) building. Seen here 2 Rusco turntables. A Revox A77 tapecorder. The other taperecorder unknown by me. Sonifex jingle machine's. And ad least one Compact cassetteplayer.
Garrison Keillor gets spiked by WNYC’s Margaret Juntwait in this cartoon by cartoonist Larry Maslon, circa 1990s.
Picture by: Aad Born
Camera : Asahi Pentax Spotmatic II
scanned transparency/35mm slide
I was very surprised to meet her again, anchored
in the Persian Gulf.
-------------------------------------------------------------------------------
bouwnummer RDM303 Madison Loyd
Opdrachtgever: N.V. Koninklijke Rotterdamsche Lloyd, Rotterdam.
Tonnage:
9733 brt, 5621 nrt, 11550 dwt.
Hoofdafmetingen:
Loa = 161,10 m, B = 20,22 m, D = 12,20 m.
Voortstuwing:
9 cylinder Sulzer 9RD76
10500 pk, snelheid 18 knots.
Verdere gegevens:
Roepletters: PFSG,
IMO nummer: 5216692.
Historie:
Kiel gelegd op 2-3-1959,
te water gelaten op 6-2-1960,
proefvaart op 1-6-1960,
in dienst gesteld op 10-6-1960.
1970
m.s. "Madison Lloyd" Koninklijke Nedlloyd N.V., Rotterdam.
1972
m.s. "Madison Lloyd" Ruys Transportgroep N.V., Rotterdam.
1977
m.s. "Nedlloyd Madison" Nedlloyd Lijnen B.V., Rotterdam.
1982
m.s. "Saudi Jeddah".
Op 28 juli 1984 gearriveerd voor de sloop te Huangpu, China.
In 2002, the Radio Kootwijk building in the Netherlands was used as the primary location for the movie Mindhunters, starring amongst others, Kathryn Morris, Val Kilmer, Christian Slater, LL Cool J and Patricia Velasquez.
The former radio station “Radio Kootwijk” is situated in the heart of the “Veluwe” centred in a wonderful natural reserve area. It is a unique establishment that is highly valued for its typical blend of scenery with cultural-historical and industrial-historical characteristics.
During WWI, an independent radio link with the Dutch Indies (former Indonesia) became increasingly important. For example all messages via the sea cable, were censured by the British during the war. The obtain independence in these communications, a large transmitter station was built in 1917, in the Malabar Gorge near Bandung on the island of Java. For the Dutch counterpart of this radio link, a suitable location was found on the sand dunes near the village of Kootwijk. Architect Luthmann made a complete design for this establishment. In 1920 the construction started for the actual transmitter building, which is entirely constructed from armoured concrete, a novelty in those days.
It is at the same time, in the early 1920’s, that the actual village “Radio Kootwijk” developed, involving a hotel, administrative buildings and some 40 residential houses for employees. At the present day this unique village with its 120 inhabitants looks back at a history of about 85 years.
The State owned Postal and Telegraph company (PTT) began utilising Radio Kootwijk in 1923 for long wave telegraph transmissions. The equipment was installed in Building A, which is also dubbed as “The Cathedral”. Within about five years, short wave radio signals were used for these transmissions because these were less vulnerable to atmospheric noise. The first actual radio communication with the Dutch Indies, started in 1928, with the historical words: “Hello Bandung, here Kootwijk”. These historical words. are still iconic for many Dutchmen nowadays.
After WWII, the gradually improving quality of sea cable connections saw a decline in the role of Radio Kootwijk as cornerstone for intercontinental telephone and telegraph communications. From 1970, Radio Kootwijk supported maritime communications for the “Radio Scheveningen” station, in particular for long-distance communication with vessels at large. Because of later technological developments such as satellite communication, Radio Kootwijk further lost its significance. Transmission stopped entirely in 1998.
In the mean time the state owned PTT-company had been privatised to the new KPN-company. In 1995 KPN sold the residential houses to the tenants as they wished, or otherwise to a private Real Estate management company. At the end of 2003, the entire area and remaining buildings were sold to the Dutch State and Radio Kootwijk permanently lost its capability for radio transmissions.
Most of the inhabitants of this unique village now, have an intimate relationship with its history and highly appreciate the quality of life it presents. There are concerns about the increasing number of visitors to the area as well as about the present-day ad hoc management of the remaining facilities.
Since recently, there is a “Plan of Attack” with a “Road to Restructuring” towards a new form of exploitation of the facilities at Radio Kootwijk.
The evolution of local radio station 98rock TampaBay bumper stickers from WQXM to WIYY.
The 98 Rock Album Volume II. (1980)
A collection of original music composed and performed by Tampa Bay area musicians
All profits from this record will be donated to the Suncoast Seabird Sanctuary
Camelot Music, Countryside Mall: $2.98
This San Jose, California radio station, KEEN 1370 AM, built in 1947, was leveled to build a housing development about 2 years after this photo was taken.
Scanned from 35mm negative.
CKUA is a radio station that has something for everyone. The music they play touches all of the different genres and the radio personalities make you feel like you are listening to family. This radio station is unique in that it is donor supported and yesterday, they had an open house at their home in the historic Alberta Hotel. It was a great way to spend an afternoon touring the station and meeting some of our favorite radio hosts.
Radio Kootwijk arose as a result of the building of a shortwave transmitter site with the same name, starting in 1918. The transmitters played an important role in the 20th century as a communication facility between the Netherlands and its then colony of Dutch East Indies. In 1923 Dutch PTT started trans-oceanic telegraphy using a longwave transmitter (a 400KW high frequency alternator) from the German Telefunken company under the callsign PCG, in the 24 kHz and 48 kHz. By 1925 the longwave transmitter was changed by a shortwave tube based, electronic transmitter which had a much better performance due to the better propagation of shortwaves. With this new technology, in 1928 a radio-telephonic connection was established. At the end of World War II, the German occupying forces blew up the transmitter. Afterward some of the radio towers were rebuilt.[1]
Due to the development of new technologies like satellite communication, Radio Kootwijk lost its position as main overseas wireless connection point of the Netherlands. In 1980, the last transmission mast was blown up. In 2004 the park lost its last transmitter functions, and was transferred from the KPN company (successor to PTT) to the State Forestry Commission, which started attracting new buyers. The main building of the former transmitter park, designed by Dutch architect Julius Maria Luthmann and named 'Building A', 'The Cathedral' or sometimes 'The Sphynx', was officially appointed as a monument. It is used as venue and scenery for several cultural events and productions, including the American film Mindhunters in 2004.
In August 1944, on what was to be her final voyage, the ship left Hog Island, Philadelphia, where she had been loaded with 6,127 tons of munitions.
She dragged anchor and ran aground on a sandbank around 250 metres from the Medway Approach Channel, in a depth of 24 feet (7.3 m) of water. As the tide went down, the ship broke her back on sand banks
MOBiBOM
22 september t/m 3 november
MOBiBOM, een artistieke (ex)-(im)plosie door alle kunstenaars uit de MOBi-studio’s:
Snow (Ruben Boxman | Adri Schokker), Viesueel Geweld (Willemijn van Arnhem | Gerrald van der Kolk),
Waanzin Producties (Marcel de Vries), WERC (Olav Huizer | Joachim Rümke | Jelle Valk),
Radio MOBi (Natasha Taylor | Joachim de Vries | Marcel de Vries), Egmar Irausquin, Rik Möhlmann, Bert Scholten
en de eindpresentatie van de residentiekunstenaars Lot Amorós (E) en Jobbe Holtes
Radio MOBi (2012)
Drie verschillenden partijen uit de MOBi studio's zijn een nieuwe samenwerking aangegaan; zij hebben
het nieuwe, experimentele radiostation Radio MOBi in het leven geroepen. Radio MOBi stelt vragen en absorbeert alle verschijnselen rondom geluid, is een onderzoekend platform die de diversiteit van geluid wil laten horen. Tijdens de feestelijke opening en de tentoonstelling 'MOBiBOM' presenteren de initiatiefnemers Natasha Taylor, Marcel de Vries en Joachim de Vries als Radio MOBi hun experimentele opnameruimte in NP3.tmp. Radio MOBi heeft een eigen radioprogramma ontwikkeld, bestaande uit o.a. live opnames van diverse (geluids)effecten, afgewisseld met muzikale composities, discussies, interviews en hoorspelen – dit met een geheel eigen signatuur en vorm. }}} wijzijn-radio.mobi
Egmar Irausquin – Altaar D▲ltonic Illumnatus (2011/2012)
Video kunstenaar en VJ performer Egmar Irausquin presenteert tijdens MOBiBOM zijn nieuwste installatie ‘Altaar Daltonic Illuminatus’. Met deze installatie wil hij de bezoekers een stukje van de verborgen wereld van de Illuminatus laten ervaren.
Daltonic is het Alter ego van Egmar Irausquin/VJ I AM COLORBLIND, en Daltonic Illuminatus is ontstaan vanuit een afkeer en obsessie met het (katholieke) geloof en de Illuminati. Deze altaar installatie is een vervolg van zijn VJ performance Daltonic Illuminatus, waar Daltonic gedreven door zijn dorst naar macht en aanzien tot de ultieme opoffering is gegaan voor de afgod Baphomet.
Altaar D▲ltonic Illumnatus is een installatie van Egmar Irausquin met technisch -interactieve ondersteuning van Gerrald van der Kolk. }}} www.iamdaltonic.com + www.egmar.nl
SNOW | Adri Schokker – Color by Numbers (2012)
Kunstenaar Adri Schokker werkt vanuit zijn brede interesse in de kunsten, de focus op het vergroten van kennis, en het toepassen en combineren daarvan in verschillende media(vormen) en technieken. In zijn recente onderzoek naar de ethische waarde van de 'foto', die verandert door het voortdurende proces van digitalisering en de zich alsmaar vergrotende dépersonificatie van foto's, die door digitalisatie wordt versterkt. Waar de fotograaf het verlengstuk van de distantie tussen het werkelijke beeld en de digitale vorm is, waarin hij als het ware het directe koppelstuk vormt tot het net, daar grijpt Adri in en brengt het 'echte', fysieke beeld terug bij de kijker. Zonder enige subtiliteit wordt de 'ongecamoufleerde' foto en de afgebeelde gebeurtenis letterlijk teruggegeven aan de waarneming van de kijker. Met een greep uit de speelse beeldtaal van het authenthieke 'kleuren op nummers' van Ravensburger lokt Adri de bezoeker uit. Iedereen kan meedoen, de kunstenaar in zichzelf ontdekken en aan de hand van een overzichtelijke kleurindeling en de aangegeven kleurvelden bijdragen aan de transformatie van foto tot het kritische full color statement op confrontaties en gebeurtenissen uit onze dagelijkse realiteit. Resteert de vraag of de bezoeker zich bewust is van deze achterliggende kritische noot door middel van de presentie van het herkenbare mediabeeld of ontkent hij de ernst, kiest hij voor het abstraherende kleurenspel? (foto: Mahmud Turkia/AFP/Getty Images) }}} adrischokker.nu/ + www.snowvideo.nl/
Bert Scholten | zonder titel (2012)
In de installatie van Bert Scholten kan de bezoeker zich volledig onderdompelen. De kijker ziet verschillende zwemmende lichamen, met hun hoofden boven het water. Wat zien zij wat voor de kijker verborgen blijft? Zijn zij in nood of zwemmen zij onbekommerd in het water? Waar het speelse zwemmen verschijnt in een ontspannen atmosfeer, begint al even later de vraag op te komen of wij niet veel meer een eindeloze, zich voortdurend herhalende handeling observeren, waardoor de lichtvoetige, onschuldige atmosfeer meer en meer plaats maakt voor een onbeschrijflijke beklemming en een groeiende hopeloosheid. In deze vervreemdende situatie laat Bert de bezoeker via de combinatie van verschillende media een cruciaal omslagpunt ervaren waarin hij zinspeelt op de vlijmscherpe grens tussen spelen en tergen.
Viesueel Geweld | Generative Sculpture (2012)
Gerrald van der Kolk van Viesueel Geweld presenteert in NP3.tmp zijn interactief onderzoek naar het gebruik van generatieve processen in een visueel ontwerpproces. Hij maakt daarbij gebruik van verschillende computer gegenereerde algoritmen, die in combinatie met de input van de bezoeker steeds een nieuwe visuele oplossing teruggeeft. De bezoeker kan door middel van zijn of haar aanwezigheid en beweging invloed uitoefenen op het ontwerp proces van de sculptuur.
Viesueel Geweld - Ketchup
Speciaal voor de opening van MOBiBOM presenteert Viesueel Geweld op de voorgevel van het pand MOBi de installatie Ketchup (2011). Met Ketchup worden de bezoekers uitgedaagd de voorgevel van een flinke saus laag te voorzien, gewapend met goed gevulde ketchup flessen. Met de XL-presentatie van Ketchup experimenteert het kunstenaars duo (Willemijn van Arnhem & Gerrald van der Kolk) voor het eerst met het grote formaat en de rol van de participant.
WERC | zonder titel (2012)
Het kunstenaarscollectief WERC, bestaande uit Olav Huizer, Joachim Rümke en Jelle Valk, presenteert hun eigen onderzoeksexperiment. Hierbij worden in samenwerking met Oscar Venema de twee huisjes, die als nooduitgang voor de parkeergarage Boterdiep dienen, op de 'speelwijde' van het Open Lab Ebbinge aan de voorzijde van het pand MOBi voorzien van exclusieve graffiti-werken. Werkend vanuit deze fysieke basis transformeert WERC het 'buitenwerk', de graffiti-sculpturen via het proces van digital mapping naar 'binnenwerk' in NP3.tmp. De verkregen visuele, digitale data wordt teruggebracht in een eigen digitaal ontwerp en handschrift op de driedimensionale, fysieke objecten, waardoor WERC bewust een (fysieke) relatie tussen de binnenruimte NP3.tmp en de buitenruimte van het Open Lab Ebbinge legt. Hierbij focust het collectief zich niet zozeer op het voltooide eindproduct, maar gaat het om het artistieke proces, het re-mixen van de media, de registratie en visualisatie van hun grafische onderzoek, waarin zij met een eigen en nieuw perspectief aansluiten bij de grafische traditie van graffiti, maar nu geïmplementeerd in de legale, artistieke context. De vraag over illegaliteit verdwijnt met deze legaal gecreëerde graffiti-plek, en verschuift WERC de vraag naar het eigendomsrecht, wanneer zij projecteren in de openbare buitenruimte, door het 'mappen' en beamen op bestaand cultureel erfgoed. In MOBiBOM wordt de bezoeker uitgenodigd om kennis te maken met de grafische, analoge en digitale techniek en wordt hem of haar een nieuwe invalshoek op graffiti-kunst geboden.
Waanzin Producties | Marcel de Vries – Glimlach generator (2012)
De Glimlach generator, ontwikkelt door de kunstenaars Marcel de Vries en Gerard Eikelboom, is een lachspiegel, die langzaam bewegingen uitvoert, aangedreven door vijf elektromotoren en sensoren. De bewegingen zijn zo subtiel, dat het spiegelbeeld en de fysieke omgeving, waarin de spiegel is geplaatst, zich geleidelijk steeds meer vervormd en vervreemd. De Glimlach generator is het sarcastische spiegelbeeld van het artistieke statement van Marcel en Gerard. Zij confronteren de bezoeker met een knipoog letterlijk en figuurlijk met zijn eigen (de)formatie, waardoor ook de waarneming van zijn eigen spiegelbeeld 'mee moet bewegen'. Met de Glimlach generator wonnen Marcel en Gerard de Menzisbeurs.
Rik Möhlmann en Anne-Nynke Knol | zonder titel (2012)
Waar velen als kind wel eens een hut van lakens en dekens hebben gebouwd om zich voor een moment terug te trekken in een afgeschermde, persoonlijke en vooral geborgen ruimte, daar grijpen kunstenaars Rik Möhlmann en Anne-Nynke Knol dit gevoel aan om in NP3.tmp een katoenen fort te bouwen. Dit met het verschil dat deze zachte binnenruimte voor derden niet toegankelijk is en de geprojecteerde video voor de bezoeker enkel van buiten en in spiegelbeeld te zien is. Ondanks dat dit werk bij velen herkenning zal oproepen, confronteren de kunstenaars bezoekers met het feit dat zij alleen deel uitmaken van de bestaande omgeving in NP3.tmp.
Eindpresentatie van residentiekunstenaars Lot Amorós (E) en Jobbe Holtes
Lot Amorós – GuerillaDrone (2012)
Het GuerillaDrone project van de Spaanse residentiekunstenaar Lot Amorós is een doorlopende onderzoek en technische ontwikkelproces van een eigen drone ten behoeve van bewuste audiovisuele interventies in de openbare ruimte door middel van verschillende media en mixed reality. Met een zelf geconstrueerde vliegende Drone 'hackt' Lot de publieke ruimte, aangestuurd door een zelf ontwikkelde open source computersoftware en -hardware. Door middel van een camera en een mini-projector is het doel van de GuerillaDrone, (on)gevraagd spionage werk uit te voeren als ook 'guerilla'-projecties te realiseren in het openbaar. Door het omzetten van computerdata in een fysieke handeling wordt de vliegende Drone niet alleen een verlengstuk van gegenereerde, digitale data, maar is de interventie via deze middelen een volgende stap naar het fysieke, visuele artistieke statement. Waar het werk van Lot een voornamelijk technologische, abstracte basis heeft, breekt hij met de GuerillaDrone als het ware het virtuele laboratorium uit en maakt hij die connectie tot de realiteit, doelend op de werkelijke implementatie in deze fysieke, werkelijke leefomgeving. Hierdoor creëert Lot voor zichzelf geheel nieuwe mogelijkheden van de representatie van zijn artistiek statement en de beeldende vormen daarvan. De GuerillaDrone opent voor Lot een deur in zijn onderzoek naar de menselijke interactie met technologie. Met GuerillaDrone zoekt Lot naar nieuwe mogelijkheden, om de verschillende, essentiele communicatievormen tussen publiek en de machine te ontdekken en bewust en kritisch hierop in te zetten met het doel de publieke waarneming te beïnvloeden, licht op te schudden en waar mogelijk aan te scherpen.
Jobbe Holtes – Citylight (2012)
De residentiekunstenaar Jobbe Holtes presenteert in MOBiBOM de status quo van zijn doorlopend onderzoek naar de visualisatie van data en de transformatie van deze data in audio-fragmenten. Om dit proces navolgbaar en zichtbaar te laten worden voor derden, maakt Jobbe gebruik van real-time film- en geluidsfragmenten van het Groningse centrumdeel Ebbingekwartier bij nacht, opgenomen vanuit een webcam. De visuele data wordt door middel van een zelf geprogrammeerd computerprogramma gecodeerd en vertaald naar een door de computer gegenereerde matrix, die de data van het visuele beeldmateriaal omzet in interactieve bewegingen van LED-licht. De filmpresentatie en bewegingen van het licht zijn wederom verbonden met de data van de geluidsopnames en kan de bezoeker de verkregen data, samengesteld in een experimentele en generatieve soundscape, beluisteren. Er ontstaat telkens een nieuwe compositie, die puur gebaseerd is op de reëel verkregen data. Door het transformatieproces van datavisualisatie naar audio-data op deze directe wijze ervaarbaar te maken voor bezoekers, plaatst Jobbe niet alleen bezoekers in de positie van de observator, maar neemt ook hijzelf als kunstenaar deze rol in. Hij laat zich bewust verrassen en inspireren door telkens nieuwe onderzoeksresultaten en de artistieke mogelijkheden die deze processen vrijgeven voor toekomstige toepassingen.
This is a photo of my new Marconi Type PB213LTSLC Telegraph Key Serial No: 65 hand made in England by Phil Boyle G0NVT, Based upon the famous Marconi PS-213 which was used at GPO coastal radio stations,
This is a superb quality made instrument, With spring loaded silver tipped contacts, Loading of the contact can be varied by adjustment of a crown nut, All metal parts are nickel plated brass
The gap adjustment does not use a lock nut, But a wave spring is used and maintains the gap setting and allows for instant adjustment, The main lever is mounted on two quality
miniature ball race bearings.
The key has a solid metal base plate with four rubber feet and ensures it wont move about
The key is very stable on the desk and a delight to use
73, de Dave 2W0DAA / GW4JKR
While driving through Livinston, Montana I happened upon this amazing historic building that used to be home to KPRK radio station. The building is now empty and for sale. Wouldn't this old place make a great business or even a home?
Here is some history on the building:
"Previous formats included country, Saturday night Rock and Roll, and Sunday morning Big Band. During the weekdays a segment of the afternoon shift was dedicated to local callers to hawk their goods with free advertising through the "Swap Shop" segment. Broadcasts started around 5:30AM local time with the broadcast day ending at midnight. KPRK also broadcast local high school sports, rodeos and fairs. Several locals were also familiar faces or voices on the station for many years. KPRK also broadcast local news three times a day with the local court report during that time. KPRK staff received several awards for their news contributions to the Montana AP for news reports gathered during 1999. The former country music slogan was "Cool Country 1340 KPRK". The station also featured an uninterrupted "Cool Country Triple Play" where two newer songs were played followed by a "Hit from Yesterday", otherwise known as a country classic." -Wikipedia
See the comments section for more history!
Picture by Holland America Line
radiostation o.m.
MT250
BX925
AL27
71A10
the beautiful G-dijk series
4 freighters speed 17 knots,
1960 Gaasterdijk built by Roterdamsche Droogdok Mij
1962 Grotedijk built by Roterdamsche Droogdok Mij
1962 Grebbedijk built by Wilton Feyenoord Schiedam
1963 Gorredijk built by Wilton Feyenoord Schiedam
i joined her, together wit an entirely new crew, late in the evening of sunday 1st December 1963.
We went by launch to the Vulcaanhaven Vlaardingen,
She was tied up in the middle of the harbor.
The Vulcaanhaven is adjacent to her builder, Wilton Feyenoord.
We boarded her just after midnight early Monday so the shipowner would not have to pay extra money for working in the weekend.
The ship was completely dead.
Very uncomfortable in a cold winter night.
The new crew had to find its way on board and start her up.
Everybody was running around to procure at least some blankets sheets and a pillow from the ship stores.
The next morning i was summoned to the captains cabin.
"Why on earth did he not receive a weather forecast the night before ?" I took an immediate liking to the man.
To me the "Holland Amerika Lijn" that night did not live-up very well to its claim "it's good to be on a well run ship".
A few years later (1973) they sold all their freighters.
picture by: ?
Draagbare zender-ontvanger met de hand aangedreven stroomvoorziening.
Opgeborgen in drijvende waterdichte container.
Bewaarplaats in het radiostation of in het stuurhuis.
Op de sloepenrol werd aangegeven welke bemanningslid het naar de reddingboot moet brengen.
Periodieke test was wettelijk verplicht.
Op kunst- (dummy-) antenne !
Zend/ontvang frequenties
middengolf telegrafie 500kHz en kortegolf telegrafie 8364kHz
Ingebouwde seinsleutel, ingebouwde alarmseingever.
Achterhaald door modernere middelen.
In het GMDSS Global Maritime Distress and Safety System.
de EPIRB Emergency position indicating radio beacon
de SART Search and Rescue Radar Transponder.
portable handheld emergency VHF transceivers.
Regulation 13
Portable radio apparatus for survival craft
(a)
An approved portable radio apparatus for survival craft complying with the requirements set out
in Regulation 14 of Chapter IV shall be carried in all ships except those on which there is carried on
each side of the ship a motor lifeboat fitted with a radiotelegraph installation complying with the
provisions of Regulation 14 of this Chapter and of Regulation 13 of Chapter IV. All this equipment
shall be kept together in the chartroom or other suitable place ready to be moved to one or other of
the lifeboats in the event of an emergency. However, in tankers of 3,000 tons gross tonnage and
upwards in which lifeboats are fitted amidships and aft this equipment shall be kept in a suitable
place in the vicinity of those lifeboats which are furthest away from the ship's main transmitter.
(b)
In the case of ships engaged on voyages of such duration that in the opinion of the Administration portable radio apparatus for survival craft is unnecessary, the Administration may allow such equipment to be dispensed with.
Picture by: Aad Born
camera: Panasonic LUMIX DMC FZ20
March 1999
in the former Holland America Line
passenger terminal at Rotterdam
a reunion was held by Radio Holland, many former ships radio operators technicians and shore staf etc. attended.
"the end of the telegraph era"
I was immensely pleased to find two of the old ships radiostations i worked with.
Saved from the shipbreaker.
A typical station in the 60's and 70's as fitted by Radio Holland on many Dutch ships.
Fitted as an extra was a "Lincompex" unit (lineair compression and expanding unit) meant to ensure and improve shortwave SSB radio telephone conversations.
In Lincompex contact with Scheveningenradio PCH and a few major US coaststations the Redifon R408 proved to be unstable.
Lincompex is not shown in this picture as is the maintransmitter.
A close up of a microphone in Miami University's radio station, WMSR, during an episode of my radio show, A User's Guide to Argyle.
A shot of the US Navy Radio Station located in San Juan, Puerto Rico.
This image is (c) Douglas Bawden Photography, please do not use without prior permission.
Enjoy my photos and please feel free to comment. The only thing that I ask is no large, flashy graphics in the comments.
Kyaw Kyaw Naing in the circle playing Burmese gong circle, within his trio, the Bang on a Can All-stars, and possibly Todd Reynolds on violin.