View allAll Photos Tagged Handwritten
handwritten on back of photograph, "Labor Day, 1925, 60 mi from Chicago on Lake Michigan, Mother Walter"
写経：Shakyou : transcribing a sutra; making a handwritten copy of a sutra.
Hasselblad 500C/M *Carl Zeiss Planar CF80mm f/2.8 T* × FUJI PRO400
瑠璃光院 : Rurikouin temple, Kyoto
handwritten on back of photograph, "My car, Ken, Don, Jerry, Betly, taken by Virginia, 1952 Arizona trip to "Cave of the Bells"
handwritten on slide, “Fern Swartout was niece of Annie Oakley with Buffalo Bill, R.E. Clongians at Greenville, October 1954, From Norman"
handwritten on slide, “Dee and Audry Crain (Frank's cousins) 2 children and Lee's mother" date stamped on slide June 1965
photo rights reserved by Ben
On 7 January 2026, the Netherlands lies under a thick blanket of snow. Even the centre of Amsterdam — usually just a few degrees warmer — is completely white today. On Madelievenplein, in the heart of the Jordaan, snow has been falling without pause. In the middle of the square stands a neighbourhood Christmas tree. Not a perfect shop-window display, but a true wish tree. Between the snow-covered branches hang cards, notes and ribbons — tied with string, slightly crooked, handwritten and deeply personal. The wishes are small and big at the same time. “My wish is that all wishes, if possible, come true.” And a little further on, with typical Amsterdam bluntness: “One day without weed is a day in the ditch.” Sometimes serious, sometimes ironic. Hopeful, raw, humorous. Exactly like the city itself. Small lights in the tree cast a warm, gentle glow against the winter white. Snowflakes cling to branches, cards and ribbons. The wishes move slowly with the falling snow, as if they are briefly carried along by the silence of the day. Around the square it is unusually quiet. Behind the windows of the surrounding houses, lights are on — small, warm and familiar. We all wish for a white Christmas — but this year the white arrived on 7 January. And perhaps that makes the moment even more special. On this winter day, Amsterdam feels smaller, quieter and almost timeless. And here, on Madelievenplein, snow, wishes and reality come together for just a moment.
Snow falls steadily on Madelievenplein in the heart of the Jordaan, where a neighbourhood wish tree glows softly under a rare blanket of white. Cards and handwritten wishes sway gently among the branches, capturing a quiet, almost timeless winter moment in Amsterdam.
Op 7 januari 2026 ligt Nederland onder een dik pak sneeuw. Ook het centrum van Amsterdam — normaal altijd nét een paar graden warmer — is vandaag volledig wit. Op het Madelievenplein, midden in de Jordaan, sneeuwt het onafgebroken. In het midden van het plein staat een kerstboom van de buurt. Geen perfecte etalageboom, maar een echte wensboom. Tussen de besneeuwde takken hangen kaartjes, briefjes en linten — vastgebonden met touwtjes, scheef, handgeschreven, persoonlijk. De wensen zijn klein en groot tegelijk. “Mijn wens is dat alle wensen, als dat kan, uitkomen.” En iets verderop, met typisch Amsterdamse nuchterheid:
“1 dag niet geblowed is een dag in de sloot.” Soms serieus, soms ironisch. Hoopvol, rauw, grappig. Precies zoals de stad zelf. Kleine lichtjes in de boom geven een warm, zacht schijnsel dat contrasteert met het winterwit. Sneeuwvlokken blijven hangen op takken, kaartjes en linten. De wensen bewegen langzaam mee met de vallende sneeuw, alsof ze heel even worden opgenomen in de stilte van deze dag. Rond het plein is het ongewoon rustig. Achter de ramen van de omliggende huizen brandt licht — klein, warm en vertrouwd. We willen allemaal een witte kerst — maar dit jaar kwam het wit pas op 7 januari. En misschien maakt dat het juist bijzonderder. Op deze winterdag voelt Amsterdam kleiner, stiller en bijna tijdloos. En hier, op het Madelievenplein, komen sneeuw, wensen en werkelijkheid heel even samen.