View allAll Photos Tagged BOS
Bos gekapt, gazon aangelegd. Van de caravan in het bos is niets meer te merken, van het bos ook niet meer.
ligging: zijwegel Koornaarstraat, Stekene
O. Messiaen: Un sourire
W.A. Mozart: “Misera, dove son”, K.369
W.A. Mozart: “Nehmt meinen dank”, K.583
W.A. Mozart: Sinfonía nº 35 en Re mayor “Haffner”, K.385
W.A. Mozart: “Mia speranza adorata!… Ah non sai qual pena” Recitativo y Aria, K. 416
W.A. Mozart: “Vorrei spiegarvi, oh Dio”, K.418
Mozart: Sinfonía nº 38 en Re mayor “Praga”, K. 504
María Espada, sopranoa/soprano
Juanjo Mena, zuzendaria/director
Sint Maartenzee
Ooit waren er in het westen van de Zijperpolder meerdere bosrijke landgoederen van welgestelde Amsterdamse kooplieden. Ook het Wildrijk is aangelegd als landgoedje. Later, tijdens het graven van het Noordhollandsch Kanaal, werd veel bos gekapt door kamperende arbeiders. Enkele stukjes bos bleven gespaard. Zo ook het Wildrijk.
Het bos is klein, maar heel bijzonder. Goed voor een wandeling van een klein uur, juist in het voorjaar. Dan is de bodem zover je kunt kijken bedekt met een blauw tapijt van wilde hyacinten. Hier en daar zijn schakeringen van roze en wit, afgewisseld met het frisse groen van jonge varens. Bovendien bloeien in de buurt van de boswachterwoning enkele hoekjes wilde witte narcissen. In de zomer vindt u er verkoeling en in het najaar zijn er veel paddenstoelen te vinden.
Pannenhoef bos
Korte beschrijving
Van de veertiende tot de zeventiende eeuw werd in dit deel van Brabant de hele laag hoogveen afgegraven tot de zandondergrond. Er ontwikkelde zich moerasheide waar weinigen een bestaansgrond vonden. Vanaf 1800 werden de onafzienbare heidevelden geleidelijk ontgonnen tot cultuurland en bos. Van 1900 tot 1940 verhevigde de ontginningsintensiteit. In het kader van de werkverschaffing werden de vennen en overige lage delen opgehoogd met zand van hoge koppen als de Lokkerberg.
Door het verbreden en verdiepen van het beekje de Bijloop werd het gebied ontwaterd. Op de drooggevallen venbodem van De Lokker ontwikkelde zich natte heide, rietland, gagelstruweel en moerasbos van wilgen, elzen en berken. Door het plaatsen van stuwen in de Bijloop steeg het waterpeil van deze beek aanzienlijk. De kalk- en ijzerrijke kwel van de hogere gronden werd niet langer door de beek 'weggevangen'. Het verzuurde moeras van De Lokker werd er weer mee gevoed, wat zorgde voor een herstel van de amfibienstand en een uitbreiding van planten als wateraardbei, moeraswederik en moerasviooltje. Sinds enkele jaren vliegen er weer weide- en bosbeekjuffers boven de Bijloop. Zomertaling, blauwborst, waterral en roodborsttapuit broeden er.
Toen Brabants landschap het landgoed in 1970 kon verwerven, was nog maar circa 100 hectare woeste grond over. Door geleidelijk aan landbouwgronden uit de pacht te nemen, konden wij vanaf 1995 verscheidene verdwenen vennen opnieuw uitgraven. De afgelopen 12 jaar zijn maar liefst 11 vennen uit de dood herrezen. Vele zeldzame planten keerden weer terug uit de ondergrondse zaadbank: blauwe knoop, teer guichelheil, moerashertshooi, heidekartelblad en pilvaren zijn slechts enkele voorbeelden.
Om de bijzondere plantengroei blijvend te behouden wordt er kleinschalig geplagd en begrazen Schotse hooglanders en laaglanders (Galloways) en IJslandse pony's het gebied het jaar rond. Boven de hernieuwde vennen vliegen veel libellen, waaronder bloedrode en bruinrode heidelibel. Typische heidebewoners als levendbarende hagedis, heideblauwtje en bont dikkopje kunnen weer migreren en hun populaties voorzien van 'vers bloed'.
Het hoge, droge deel van de Pannenhoef bestaat grotendeels uit bos dat qua soortensamenstelling en leeftijdsopbouw gevarieerd is en veel dood hout kent. Dat vertaalt zich in een hoge broeddichtheid van zangvogels en spechten.
Het open weidegebied het Rondgors moet een verbindingsschakel worden tussen de Pannenhoef en de Vloeiweide. Bij piekafvoeren krijgt het tevens een waterbergingsfunctie. De voormalige gemeentebossen van Etten-Leur vormen een belangrijke droge verbindingsschakel tussen beide landgoederen.
Staelduinse Bos
Staelduinse Bos
Ga naar: navigatie, zoeken
Staelduinse Bos in september 2010
Het Staelduinse Bos is een bosgebied van 95 hectare in het Westland tussen Hoek van Holland en Maasdijk.
Het Staelduinse Bos is na 1850 aangeplant op estuariumduinen in opdracht van de toenmalige eigenaar, Jonkheer Van Rijckevorsel. In het Staelduinse Bos ligt een oud bunkercomplex dat door de Duitse bezetter werd gebouwd en later werd gebruikt als opslagplaats voor munitie. Het bunkercomplex is nu een winterverblijf voor vleermuizen. Dit gedeelte van het bos is tientallen jaren voor het publiek gesloten geweest, waardoor de natuur zich ongestoord kon ontwikkelen. Het bos wordt natuurlijk beheerd en is een belangrijk broedgebied voor zangvogels.
Sinds 1987 is het hele Staelduinse Bos in beheer bij de stichting het Zuid-Hollands Landschap. In het bos is het bezoekerscentrum d´Oude Koestal gevestigd, waar informatie over de natuur in dit gebied is te vinden. Het bezoekerscentrum wordt beheerd door de vrijwilligers van de vereniging "Vrienden van het Staelduinse Bos".
Aan de rand van het Staelduinse Bos staat de Nieuwlandse Molen, een achtkantige watermolen uit 1584.
De naam "Staelduinse Bos" zou ontleend zijn aan de 'staelvissers' die hier in de 14e eeuw een kleine nederzetting bezaten en met netten en fuiken, bevestigd aan staken of 'stalen', visten op zalm in de Maas.
TEMPORADA BOS 12
90 años BOS
Lugar: Palacio Euskalduna
Hora: 20:00
A. Schönberg: Gurrelieder (versión de E. Stein)
Anne Swanewillms, soprano (Tove)
Torsten Kerl, tenor (Waldemar)
Lilli Paasikivi, mezzosoprano (Waldtaube)
Jon Frederic West, narrador
Arnold Bezuyen, tenor (Klaus-Narr)
Fernando Latorre, barítono (Bauer)
Coro Easo (X. Rallo, director)
Coro Andra Mari de Errenteria (J.M. Tife, director)
Coro Araba (A. Sáenz de Cortazar, director)
Günter Neuhold, director
90 años BOS
A. Schönberg: Gurrelieder (versión de E. Stein)
Anne Swanewillms, soprano (Tove)
Stig Andersen, tenor (Waldemar)
Lilli Paasikivi, mezzosoprano (Waldtaube)
Jon Frederic West, narrador
Arnold Bezuyen, tenor (Klaus-Narr)
Fernando Latorre, barítono (Bauer)
Coro Easo (X. Rallo, director)
Coro Andra Mari de Errenteria (J.M. Tife, director)
Coro Araba (A. Sáenz de Cortazar, director)
Günter Neuhold, director
Staelduinse Bos
Staelduinse Bos
Ga naar: navigatie, zoeken
Staelduinse Bos in september 2010
Het Staelduinse Bos is een bosgebied van 95 hectare in het Westland tussen Hoek van Holland en Maasdijk.
Het Staelduinse Bos is na 1850 aangeplant op estuariumduinen in opdracht van de toenmalige eigenaar, Jonkheer Van Rijckevorsel. In het Staelduinse Bos ligt een oud bunkercomplex dat door de Duitse bezetter werd gebouwd en later werd gebruikt als opslagplaats voor munitie. Het bunkercomplex is nu een winterverblijf voor vleermuizen. Dit gedeelte van het bos is tientallen jaren voor het publiek gesloten geweest, waardoor de natuur zich ongestoord kon ontwikkelen. Het bos wordt natuurlijk beheerd en is een belangrijk broedgebied voor zangvogels.
Sinds 1987 is het hele Staelduinse Bos in beheer bij de stichting het Zuid-Hollands Landschap. In het bos is het bezoekerscentrum d´Oude Koestal gevestigd, waar informatie over de natuur in dit gebied is te vinden. Het bezoekerscentrum wordt beheerd door de vrijwilligers van de vereniging "Vrienden van het Staelduinse Bos".
Aan de rand van het Staelduinse Bos staat de Nieuwlandse Molen, een achtkantige watermolen uit 1584.
De naam "Staelduinse Bos" zou ontleend zijn aan de 'staelvissers' die hier in de 14e eeuw een kleine nederzetting bezaten en met netten en fuiken, bevestigd aan staken of 'stalen', visten op zalm in de Maas.
Pannenhoef bos
Korte beschrijving
Van de veertiende tot de zeventiende eeuw werd in dit deel van Brabant de hele laag hoogveen afgegraven tot de zandondergrond. Er ontwikkelde zich moerasheide waar weinigen een bestaansgrond vonden. Vanaf 1800 werden de onafzienbare heidevelden geleidelijk ontgonnen tot cultuurland en bos. Van 1900 tot 1940 verhevigde de ontginningsintensiteit. In het kader van de werkverschaffing werden de vennen en overige lage delen opgehoogd met zand van hoge koppen als de Lokkerberg.
Door het verbreden en verdiepen van het beekje de Bijloop werd het gebied ontwaterd. Op de drooggevallen venbodem van De Lokker ontwikkelde zich natte heide, rietland, gagelstruweel en moerasbos van wilgen, elzen en berken. Door het plaatsen van stuwen in de Bijloop steeg het waterpeil van deze beek aanzienlijk. De kalk- en ijzerrijke kwel van de hogere gronden werd niet langer door de beek 'weggevangen'. Het verzuurde moeras van De Lokker werd er weer mee gevoed, wat zorgde voor een herstel van de amfibienstand en een uitbreiding van planten als wateraardbei, moeraswederik en moerasviooltje. Sinds enkele jaren vliegen er weer weide- en bosbeekjuffers boven de Bijloop. Zomertaling, blauwborst, waterral en roodborsttapuit broeden er.
Toen Brabants landschap het landgoed in 1970 kon verwerven, was nog maar circa 100 hectare woeste grond over. Door geleidelijk aan landbouwgronden uit de pacht te nemen, konden wij vanaf 1995 verscheidene verdwenen vennen opnieuw uitgraven. De afgelopen 12 jaar zijn maar liefst 11 vennen uit de dood herrezen. Vele zeldzame planten keerden weer terug uit de ondergrondse zaadbank: blauwe knoop, teer guichelheil, moerashertshooi, heidekartelblad en pilvaren zijn slechts enkele voorbeelden.
Om de bijzondere plantengroei blijvend te behouden wordt er kleinschalig geplagd en begrazen Schotse hooglanders en laaglanders (Galloways) en IJslandse pony's het gebied het jaar rond. Boven de hernieuwde vennen vliegen veel libellen, waaronder bloedrode en bruinrode heidelibel. Typische heidebewoners als levendbarende hagedis, heideblauwtje en bont dikkopje kunnen weer migreren en hun populaties voorzien van 'vers bloed'.
Het hoge, droge deel van de Pannenhoef bestaat grotendeels uit bos dat qua soortensamenstelling en leeftijdsopbouw gevarieerd is en veel dood hout kent. Dat vertaalt zich in een hoge broeddichtheid van zangvogels en spechten.
Het open weidegebied het Rondgors moet een verbindingsschakel worden tussen de Pannenhoef en de Vloeiweide. Bij piekafvoeren krijgt het tevens een waterbergingsfunctie. De voormalige gemeentebossen van Etten-Leur vormen een belangrijke droge verbindingsschakel tussen beide landgoederen.
Staelduinse Bos
Staelduinse Bos
Ga naar: navigatie, zoeken
Staelduinse Bos in september 2010
Het Staelduinse Bos is een bosgebied van 95 hectare in het Westland tussen Hoek van Holland en Maasdijk.
Het Staelduinse Bos is na 1850 aangeplant op estuariumduinen in opdracht van de toenmalige eigenaar, Jonkheer Van Rijckevorsel. In het Staelduinse Bos ligt een oud bunkercomplex dat door de Duitse bezetter werd gebouwd en later werd gebruikt als opslagplaats voor munitie. Het bunkercomplex is nu een winterverblijf voor vleermuizen. Dit gedeelte van het bos is tientallen jaren voor het publiek gesloten geweest, waardoor de natuur zich ongestoord kon ontwikkelen. Het bos wordt natuurlijk beheerd en is een belangrijk broedgebied voor zangvogels.
Sinds 1987 is het hele Staelduinse Bos in beheer bij de stichting het Zuid-Hollands Landschap. In het bos is het bezoekerscentrum d´Oude Koestal gevestigd, waar informatie over de natuur in dit gebied is te vinden. Het bezoekerscentrum wordt beheerd door de vrijwilligers van de vereniging "Vrienden van het Staelduinse Bos".
Aan de rand van het Staelduinse Bos staat de Nieuwlandse Molen, een achtkantige watermolen uit 1584.
De naam "Staelduinse Bos" zou ontleend zijn aan de 'staelvissers' die hier in de 14e eeuw een kleine nederzetting bezaten en met netten en fuiken, bevestigd aan staken of 'stalen', visten op zalm in de Maas.
Staelduinse Bos
Staelduinse Bos
Ga naar: navigatie, zoeken
Staelduinse Bos in september 2010
Het Staelduinse Bos is een bosgebied van 95 hectare in het Westland tussen Hoek van Holland en Maasdijk.
Het Staelduinse Bos is na 1850 aangeplant op estuariumduinen in opdracht van de toenmalige eigenaar, Jonkheer Van Rijckevorsel. In het Staelduinse Bos ligt een oud bunkercomplex dat door de Duitse bezetter werd gebouwd en later werd gebruikt als opslagplaats voor munitie. Het bunkercomplex is nu een winterverblijf voor vleermuizen. Dit gedeelte van het bos is tientallen jaren voor het publiek gesloten geweest, waardoor de natuur zich ongestoord kon ontwikkelen. Het bos wordt natuurlijk beheerd en is een belangrijk broedgebied voor zangvogels.
Sinds 1987 is het hele Staelduinse Bos in beheer bij de stichting het Zuid-Hollands Landschap. In het bos is het bezoekerscentrum d´Oude Koestal gevestigd, waar informatie over de natuur in dit gebied is te vinden. Het bezoekerscentrum wordt beheerd door de vrijwilligers van de vereniging "Vrienden van het Staelduinse Bos".
Aan de rand van het Staelduinse Bos staat de Nieuwlandse Molen, een achtkantige watermolen uit 1584.
De naam "Staelduinse Bos" zou ontleend zijn aan de 'staelvissers' die hier in de 14e eeuw een kleine nederzetting bezaten en met netten en fuiken, bevestigd aan staken of 'stalen', visten op zalm in de Maas.
Pannenhoef bos
Korte beschrijving
Van de veertiende tot de zeventiende eeuw werd in dit deel van Brabant de hele laag hoogveen afgegraven tot de zandondergrond. Er ontwikkelde zich moerasheide waar weinigen een bestaansgrond vonden. Vanaf 1800 werden de onafzienbare heidevelden geleidelijk ontgonnen tot cultuurland en bos. Van 1900 tot 1940 verhevigde de ontginningsintensiteit. In het kader van de werkverschaffing werden de vennen en overige lage delen opgehoogd met zand van hoge koppen als de Lokkerberg.
Door het verbreden en verdiepen van het beekje de Bijloop werd het gebied ontwaterd. Op de drooggevallen venbodem van De Lokker ontwikkelde zich natte heide, rietland, gagelstruweel en moerasbos van wilgen, elzen en berken. Door het plaatsen van stuwen in de Bijloop steeg het waterpeil van deze beek aanzienlijk. De kalk- en ijzerrijke kwel van de hogere gronden werd niet langer door de beek 'weggevangen'. Het verzuurde moeras van De Lokker werd er weer mee gevoed, wat zorgde voor een herstel van de amfibienstand en een uitbreiding van planten als wateraardbei, moeraswederik en moerasviooltje. Sinds enkele jaren vliegen er weer weide- en bosbeekjuffers boven de Bijloop. Zomertaling, blauwborst, waterral en roodborsttapuit broeden er.
Toen Brabants landschap het landgoed in 1970 kon verwerven, was nog maar circa 100 hectare woeste grond over. Door geleidelijk aan landbouwgronden uit de pacht te nemen, konden wij vanaf 1995 verscheidene verdwenen vennen opnieuw uitgraven. De afgelopen 12 jaar zijn maar liefst 11 vennen uit de dood herrezen. Vele zeldzame planten keerden weer terug uit de ondergrondse zaadbank: blauwe knoop, teer guichelheil, moerashertshooi, heidekartelblad en pilvaren zijn slechts enkele voorbeelden.
Om de bijzondere plantengroei blijvend te behouden wordt er kleinschalig geplagd en begrazen Schotse hooglanders en laaglanders (Galloways) en IJslandse pony's het gebied het jaar rond. Boven de hernieuwde vennen vliegen veel libellen, waaronder bloedrode en bruinrode heidelibel. Typische heidebewoners als levendbarende hagedis, heideblauwtje en bont dikkopje kunnen weer migreren en hun populaties voorzien van 'vers bloed'.
Het hoge, droge deel van de Pannenhoef bestaat grotendeels uit bos dat qua soortensamenstelling en leeftijdsopbouw gevarieerd is en veel dood hout kent. Dat vertaalt zich in een hoge broeddichtheid van zangvogels en spechten.
Het open weidegebied het Rondgors moet een verbindingsschakel worden tussen de Pannenhoef en de Vloeiweide. Bij piekafvoeren krijgt het tevens een waterbergingsfunctie. De voormalige gemeentebossen van Etten-Leur vormen een belangrijke droge verbindingsschakel tussen beide landgoederen.
Pannenhoef bos
Korte beschrijving
Van de veertiende tot de zeventiende eeuw werd in dit deel van Brabant de hele laag hoogveen afgegraven tot de zandondergrond. Er ontwikkelde zich moerasheide waar weinigen een bestaansgrond vonden. Vanaf 1800 werden de onafzienbare heidevelden geleidelijk ontgonnen tot cultuurland en bos. Van 1900 tot 1940 verhevigde de ontginningsintensiteit. In het kader van de werkverschaffing werden de vennen en overige lage delen opgehoogd met zand van hoge koppen als de Lokkerberg.
Door het verbreden en verdiepen van het beekje de Bijloop werd het gebied ontwaterd. Op de drooggevallen venbodem van De Lokker ontwikkelde zich natte heide, rietland, gagelstruweel en moerasbos van wilgen, elzen en berken. Door het plaatsen van stuwen in de Bijloop steeg het waterpeil van deze beek aanzienlijk. De kalk- en ijzerrijke kwel van de hogere gronden werd niet langer door de beek 'weggevangen'. Het verzuurde moeras van De Lokker werd er weer mee gevoed, wat zorgde voor een herstel van de amfibienstand en een uitbreiding van planten als wateraardbei, moeraswederik en moerasviooltje. Sinds enkele jaren vliegen er weer weide- en bosbeekjuffers boven de Bijloop. Zomertaling, blauwborst, waterral en roodborsttapuit broeden er.
Toen Brabants landschap het landgoed in 1970 kon verwerven, was nog maar circa 100 hectare woeste grond over. Door geleidelijk aan landbouwgronden uit de pacht te nemen, konden wij vanaf 1995 verscheidene verdwenen vennen opnieuw uitgraven. De afgelopen 12 jaar zijn maar liefst 11 vennen uit de dood herrezen. Vele zeldzame planten keerden weer terug uit de ondergrondse zaadbank: blauwe knoop, teer guichelheil, moerashertshooi, heidekartelblad en pilvaren zijn slechts enkele voorbeelden.
Om de bijzondere plantengroei blijvend te behouden wordt er kleinschalig geplagd en begrazen Schotse hooglanders en laaglanders (Galloways) en IJslandse pony's het gebied het jaar rond. Boven de hernieuwde vennen vliegen veel libellen, waaronder bloedrode en bruinrode heidelibel. Typische heidebewoners als levendbarende hagedis, heideblauwtje en bont dikkopje kunnen weer migreren en hun populaties voorzien van 'vers bloed'.
Het hoge, droge deel van de Pannenhoef bestaat grotendeels uit bos dat qua soortensamenstelling en leeftijdsopbouw gevarieerd is en veel dood hout kent. Dat vertaalt zich in een hoge broeddichtheid van zangvogels en spechten.
Het open weidegebied het Rondgors moet een verbindingsschakel worden tussen de Pannenhoef en de Vloeiweide. Bij piekafvoeren krijgt het tevens een waterbergingsfunctie. De voormalige gemeentebossen van Etten-Leur vormen een belangrijke droge verbindingsschakel tussen beide landgoederen.
TEMPORADA BOS 12
90 años BOS
Lugar: Palacio Euskalduna
Hora: 20:00
A. Schönberg: Gurrelieder (versión de E. Stein)
Anne Swanewillms, soprano (Tove)
Torsten Kerl, tenor (Waldemar)
Lilli Paasikivi, mezzosoprano (Waldtaube)
Jon Frederic West, narrador
Arnold Bezuyen, tenor (Klaus-Narr)
Fernando Latorre, barítono (Bauer)
Coro Easo (X. Rallo, director)
Coro Andra Mari de Errenteria (J.M. Tife, director)
Coro Araba (A. Sáenz de Cortazar, director)
Günter Neuhold, director
90 años BOS
A. Schönberg: Gurrelieder (versión de E. Stein)
Anne Swanewillms, soprano (Tove)
Stig Andersen, tenor (Waldemar)
Lilli Paasikivi, mezzosoprano (Waldtaube)
Jon Frederic West, narrador
Arnold Bezuyen, tenor (Klaus-Narr)
Fernando Latorre, barítono (Bauer)
Coro Easo (X. Rallo, director)
Coro Andra Mari de Errenteria (J.M. Tife, director)
Coro Araba (A. Sáenz de Cortazar, director)
Günter Neuhold, director
TEMPORADA BOS 12
90 años BOS
Lugar: Palacio Euskalduna
Hora: 20:00
A. Schönberg: Gurrelieder (versión de E. Stein)
Anne Swanewillms, soprano (Tove)
Torsten Kerl, tenor (Waldemar)
Lilli Paasikivi, mezzosoprano (Waldtaube)
Jon Frederic West, narrador
Arnold Bezuyen, tenor (Klaus-Narr)
Fernando Latorre, barítono (Bauer)
Coro Easo (X. Rallo, director)
Coro Andra Mari de Errenteria (J.M. Tife, director)
Coro Araba (A. Sáenz de Cortazar, director)
Günter Neuhold, director
90 años BOS
A. Schönberg: Gurrelieder (versión de E. Stein)
Anne Swanewillms, soprano (Tove)
Stig Andersen, tenor (Waldemar)
Lilli Paasikivi, mezzosoprano (Waldtaube)
Jon Frederic West, narrador
Arnold Bezuyen, tenor (Klaus-Narr)
Fernando Latorre, barítono (Bauer)
Coro Easo (X. Rallo, director)
Coro Andra Mari de Errenteria (J.M. Tife, director)
Coro Araba (A. Sáenz de Cortazar, director)
Günter Neuhold, director
Pannenhoef bos
Korte beschrijving
Van de veertiende tot de zeventiende eeuw werd in dit deel van Brabant de hele laag hoogveen afgegraven tot de zandondergrond. Er ontwikkelde zich moerasheide waar weinigen een bestaansgrond vonden. Vanaf 1800 werden de onafzienbare heidevelden geleidelijk ontgonnen tot cultuurland en bos. Van 1900 tot 1940 verhevigde de ontginningsintensiteit. In het kader van de werkverschaffing werden de vennen en overige lage delen opgehoogd met zand van hoge koppen als de Lokkerberg.
Door het verbreden en verdiepen van het beekje de Bijloop werd het gebied ontwaterd. Op de drooggevallen venbodem van De Lokker ontwikkelde zich natte heide, rietland, gagelstruweel en moerasbos van wilgen, elzen en berken. Door het plaatsen van stuwen in de Bijloop steeg het waterpeil van deze beek aanzienlijk. De kalk- en ijzerrijke kwel van de hogere gronden werd niet langer door de beek 'weggevangen'. Het verzuurde moeras van De Lokker werd er weer mee gevoed, wat zorgde voor een herstel van de amfibienstand en een uitbreiding van planten als wateraardbei, moeraswederik en moerasviooltje. Sinds enkele jaren vliegen er weer weide- en bosbeekjuffers boven de Bijloop. Zomertaling, blauwborst, waterral en roodborsttapuit broeden er.
Toen Brabants landschap het landgoed in 1970 kon verwerven, was nog maar circa 100 hectare woeste grond over. Door geleidelijk aan landbouwgronden uit de pacht te nemen, konden wij vanaf 1995 verscheidene verdwenen vennen opnieuw uitgraven. De afgelopen 12 jaar zijn maar liefst 11 vennen uit de dood herrezen. Vele zeldzame planten keerden weer terug uit de ondergrondse zaadbank: blauwe knoop, teer guichelheil, moerashertshooi, heidekartelblad en pilvaren zijn slechts enkele voorbeelden.
Om de bijzondere plantengroei blijvend te behouden wordt er kleinschalig geplagd en begrazen Schotse hooglanders en laaglanders (Galloways) en IJslandse pony's het gebied het jaar rond. Boven de hernieuwde vennen vliegen veel libellen, waaronder bloedrode en bruinrode heidelibel. Typische heidebewoners als levendbarende hagedis, heideblauwtje en bont dikkopje kunnen weer migreren en hun populaties voorzien van 'vers bloed'.
Het hoge, droge deel van de Pannenhoef bestaat grotendeels uit bos dat qua soortensamenstelling en leeftijdsopbouw gevarieerd is en veel dood hout kent. Dat vertaalt zich in een hoge broeddichtheid van zangvogels en spechten.
Het open weidegebied het Rondgors moet een verbindingsschakel worden tussen de Pannenhoef en de Vloeiweide. Bij piekafvoeren krijgt het tevens een waterbergingsfunctie. De voormalige gemeentebossen van Etten-Leur vormen een belangrijke droge verbindingsschakel tussen beide landgoederen.