Airline: American [AA/AAL]
View allAll Photos Tagged AAL
AAL was an orphaned Wood Duck who was rescued by a local rehabber and released back into the wild (after being banded). I caught up with him at a local park where he was hanging with a couple of other Wood Ducks and (shown here) chasing after a female Mallard.
Lühe / Elbe near Hamburg
2022.06.13
AIS Name AAL BRISBANE
Type General cargo vessel
Flag Liberia
IMO 9498341
MMSI 636018135
Callsign D5OI7
Year Built 2010
Length 193 m
Width 28 m
Draught Avg 8.7 m / ...
Speed Avg/Max 19.7 kn
Deadweight 31000 tons
Gross Tonnage 25000
AIS Class A
American Airlines A321 races JetBlue A320 to the finish at SFO with a United Airlines 777 about to start another long-haul flight
Auch der Ersatzverkehr auf der Remsbahn bietet vielerlei Abwechslung mit sich, mal waren es 111er, sogar 110er waren zu sehen, mittlerweile aber ist 145 086 zur Stammmaschine geworden. Diese gehört der RheinCargo an und ist im typischen Silbergrau unterwegs, widersprüchlich das in dem Namen Cargo steckt fährt sie für TRI im Personenverkehr. An jenem Tag als ich spontan nach Lorch ging musste natürlich auch ein kleiner Fotohalt eingelegt werden, es kündigte sich dann auch noch 50 2273 an, das Wetter war perfekt, also hat sich die Spontanität doch gelohnt. Davor aber durcheilt 145 086 mit den MEX 13 (56712) von Aalen nach Stuttgart das schöne Remstal.
Lorch (Württemberg) den 21. September 2024
In juli 2025 stonden twee reizen gepland: een naar Bosnië en een naar Split.
De eerste reis begon op 13 juli. We vertrokken met de trein naar Stuttgart. Daar besloot ik me even te focussen op een BR 218 die met een zwaar vertraagde IC naar Oberstdorf reed. Daarna bracht ik een kort bezoek aan de haven van Stuttgart, waar een toffe sfeer hing. Vervolgens trok ik naar een fotopunt om een TRI-ersatzzug uit Aalen te fotograferen, getrokken door een BR 145. Tussen de fotowolken door viel een groot zongat, waardoor de omgeving prachtig verlicht werd. Daarna voegde ik me weer bij de familie en aten we samen in een brauhaus. We moesten daarna de nachttrein van 20:29 nemen, maar het was vreemd dat deze in geen enkele app nog zichtbaar was, zelfs niet meer in Hafas. Omdat het allemaal zo vaag was, besloten we ruim op tijd naar het station te gaan. Onderweg kreeg ik van iemand met toegang tot de interne systemen te horen dat de trein een kleine 20 minuten eerder gepland stond, om 20:11 op spoor 15. Geen enkele officiële bron – geen mail, geen melding, niks – bevestigde dat, maar het klopte wel: rond 19:55 kwam de trein al duwend het station binnen en jawel, om 20:11 vertrok hij zonder enige aankondiging, met een kleine twintig minuten vervroeging. De volgende ochtend werden we wakker in Kroatië en bezochten we Zagreb. De avond daar werd afgesloten met lekkere ribbetjes en wat de dag daarna volgde was wellicht de mooiste dag van het hele jaar: de reis van Zagreb naar Doboj in Bosnië. Eerst namen we een modern Kroatisch treinstel richting de grens, tot het station Volinja, waar sinds 2016 geen personentreinen meer de grens oversteken. Om de hele lijn gedaan te hebben, reden we tot het einde van de lijn maar dat was niet handig voor in Bosnië te geraken en de planning was om 1 station terug richting Zagreb te gaan. Daar stapten we uit en wandelden drie kilometer tot de grenspost. Daar kregen we eindelijk weer eens een stempel in het paspoort, waarna we besloten om meteen te eten. Een heerlijke mixed grill verdween met gemak achter de kiezen. Vervolgens trokken we richting het voetbalstadion, waar om 14:00 een bus zou vertrekken. Die stond er echter al om 13:35. Omdat we nog dringend inkopen moesten doen voor de vijf uur in de volle zon die eraan kwamen, gingen we snel naar een winkel. Om 13:50 stonden we weer buiten – net op tijd om te zien hoe de bus 10 minuten te vroeg wegreed... We gingen even checken of dat echt onze bus was, en ja hoor, dat was hem dus.
Bij een tankstation vroegen we of er een taxi beschikbaar was. Dat bleek niet het geval. De medewerker liep wel even naar buiten en vroeg iemand of die ons 12 kilometer verder naar het station kon brengen. Gelukkig vond die persoon dat geen probleem en zo haalden we net op tijd de trein naar Banja Luka. Op het station van Dobrljin kon ik nog een prachtige foto maken voor de trein vertrok. Wat volgde was een onvergetelijke rit van twee uur: raamhangen, deuren open tijdens het rijden, versleten rijtuigen, vieze toiletten – pure sfeer. Onderweg moest onze trein kruisen en ik dacht eerst een reizigerstrein te zien, maar het bleek een loc met één passagiersrijtuig en vier goederenwagens. Dit zie je echt niet vaak meer.
In Banja Luka moesten we anderhalf uur wachten op de volgende trein, dus deden we wat boodschappen en gingen op een terrasje zitten. Ondertussen fotografeerden we een vertrekkende trein en een goederentrein, al was een personeelslid daar duidelijk niet van gediend – ik heb nog nooit iemand zo hard zien roepen om een foto. Maar de foto's had ik al, dus het maakte me niet veel uit. Daarna namen we de trein naar Doboj, die vier keer per dag rijdt. Onderweg genoten we opnieuw van het prachtige landschap. De trein reed aanvankelijk vlot, maar wist toch weer een vertraging van een half uur op te bouwen – wat ik stiekem wel leuk vond. In Doboj maakte ik nog twee nachtfoto’s bij een fijne avondsfeer voor we naar het hotel trokken.
De volgende dag namen we om 11:30 de bus naar Sarajevo. Treinen rijden hier beperkt en qua tijden paste dat niet goed. We arriveerden rond 13:30 in Sarajevo, waar ik meteen blij werd van het zien van oude Düwag- en Tatra-trams. De bus reed naar een buitenwijk, waarna we met een taxi van twintig minuten aan het station kwamen. Daar besloot ik te wachten op een Tatra-tram, maar wat ik niet wist: deze lijn had slechts een frequentie van 20 minuten. Na wat wachten kwam de tram uiteindelijk… in een fotowolk. Dus besloten we eerst maar iets te eten.
Na het eten gingen we terug richting het station en ik zag dat de zon waarschijnlijk ging doorkomen. En jawel: na een tiental minuten was het raak, en kon ik de foto maken. Tussen 15:50 en 17:30 verkende ik de omgeving van het station. Trein 710 verliet het depot, met twee rijtuigen, waaronder een oud Zweeds exemplaar. Daarna volgde trein 721 met Talgo-rijtuigen. Treinen die vanuit het depot komen of er naartoe rijden, kan je in leuke setting fotograferen – omdat ze duwend moeten terugkeren. Ik kon twee foto’s van de Talgo maken en ging dan naar het station voor nog meer plaatjes. Even ten zuiden van het station vond ik nog een interessante fotolocatie, maar daar zat bij beide treinen helaas de zon uit. Gelukkig viel dat mee, want op veel andere plekken had ik juist geluk met kleine zongaten. Daarna kon ik nog een oud Olympisch treinstel fotograferen en besloten we richting de stad te trekken. Daar ontmoetten we een andere fotograaf die ons vertelde dat de volgende ochtend rond 09:00 een “Sarajevo Express” chartertrein zou arriveren. 's Avonds begon ik dus al licht te plannen.
De volgende ochtend wandelden we vanuit het appartement naar het station. Om 08:20 stond de bijzondere chartertrein er al. De loc zette om, en zoals gezegd werd hij duwend richting depot gereden. Ik liep snel naar het doodlopende spoor en gelukkig – de zon scheen net op tijd, ondanks sluiers en stapelwolken. De foto lukte. Daarna focusten we ons op het tramnetwerk. We wilden met een Tatra-tram richting centrum, maar door een ongeval werd die omgeleid naar een keerlus. De bestuurder liet ons gelukkig mee, waardoor we eigenlijk een privérit door Sarajevo kregen. Intussen was het volledig bewolkt.
Bij het depot konden we geen foto’s maken – verwacht – en het begon intussen te regenen. We keerden terug richting stad, en kwamen weer langs de keerlus waar onze Tatra van eerder alweer klaarstond. Die werd opnieuw genomen, en diende tegelijk als schuilplaats voor de gietende regen. Later keerden we terug naar het hotel. Volgens de radar zou het om 13:00 opklaren, dat werd 14:00, en uiteindelijk pas 15:00. We bezochten een pakkend museum en gingen lekker eten, en daarna zag ik via de wolkenradar een groot zongat aankomen. Ik wachtte geduldig op een Düwag-tram – eentje die ik echt in de zon wilde fotograferen – maar helaas bleek het vals alarm.
We namen de kabelbaan naar de top van de berg, waar een verlaten bobsleebaan ligt. Die bezochten we uitgebreid, en 1,5 uur later stonden we weer beneden. Intussen klaarde het eindelijk wat op. M35 tram 3 besloten we een tour te doen. De frequentie op die lijn is om de vier minuten. Een moderne Stadler-tram kwam snel aangereden, maar we wachtten nog even. De volgende tram was een ex-Köln Düwag-tram, die we tot aan het eindpunt Ilidza namen. Onderweg klaarde het verder op, en aan de eindhalte vonden we een prachtig klein veldje in de keerlus. Daar stond net Düwag 576 klaar – met Burger King-reclame – ideaal voor een topfoto. Daarna volgde Düwag 560. Twee droomfoto’s later keerden we terug naar de stad en sloten we de dag als toerist af.
Op vrijdag 18 juli ging de wekker om 6 uur, voor een Talgo naar Ploče – een uitzonderlijke rit die alleen in juli en augustus op vrijdag, zaterdag en zondag rijdt. De trein liep onderweg 1,5 uur vertraging op, waardoor de aankomst in Ploče gelukkig wel in de zon viel. Normaal is dit nét te laat, maar eerlijk gezegd heb ik het gevoel dat die trein zelden op tijd is – de grenscontrole alleen al duurt ongeveer 20 minuten, en de locwissel in Bosnië naar Kroatische tractie is samen met de controle in slechts 12 minuten ingepland.
Aangekomen in Ploče wist ik niet goed hoe alles in elkaar zat. De bus terug naar Bosnië vertrok normaal 2 uur later, maar uiteindelijk hadden we slechts 20 minuten overstaptijd. Snel maakte ik foto’s van de Talgo, die echter meteen weer duwend vertrok. Even later zag ik hem weer, nu met loc ervoor. Ik rende richting de trein, maar op het moment dat ik bijna bij de loc was, klonk de claxon en reed hij weg. Bij de sporen naar de haven zag ik een G6 staan. Wachtend bij het busstation hoorde ik even later opnieuw claxons – en jawel, ik had net een G6 met bakwagens gemist. Twintig minuten later kwam de bus aan – met één uur vertraging – en precies toen kwam de G6 weer terug… Wat een faaldag. Maar goed, binnen twee weken komen Jeffrey en ik hier waarschijnlijk terug. Hopelijk lukken dan de foto’s wél.
De busrit was vreselijk: een trage route binnendoor, plus 30 minuten wachten aan de grens. Rond 15:00 kwamen we aan in Mostar. Na een lekkere maaltijd gingen we richting centrum. Vervolgens begaven we ons naar het station. Daar liep het weer mis: ik had de limiet van mijn SD-kaart bereikt zonder het te beseffen. Ik maakte net nog één foto van de stilstaande Talgo. Net op dat moment riep mijn vader – waarvoor dank – “Dries, goederentrein!”. Ik wilde direct een tweede foto maken, maar op mijn scherm verscheen “SD-kaart vol”. Gelukkig kon ik snel enkele (niet cruciale) foto's verwijderen, en nog een simpele foto maken, al was de locatie van de dienststop verre van ideaal.
Daarna namen we de Talgo terug naar Sarajevo. Na een korte nacht namen we zaterdagochtend vroeg een Ryanair-vlucht terug naar België. En daarmee zat de reis erop.
Wat een week. Eén van fotokansen, geluk, pech, unieke momenten en onverwachte omwegen – maar vooral eentje die ik niet snel zal vergeten.
Taken @ Founders Plaza @ DFW International Airport
At least I had the shutter speed fast enough to stop the turbine blades of the fan section
2015 Boeing 787-8 Dreamliner
Was out at DFW International Airport today, hoping to catch a 747 taking off, didn't happen :(
Founders Plaza finally opened back up to the public
The S-Class general cargo ship the AAL Dampier [IMO 9521540/MMSI 566223000] was photographed alongside the common user berth, No. 1 NQ at Fremantle Port, Western Australia on January 13,2016.
The Singaporean flagged AAL Dampier was built in 2011 and has a gross tonnage of 14,053 tonnes. She is managed out of Singapore by Columbia Ship Management and her beneficial owner is Schoeller Holdings Ltd of Cyprus.
Ich wollte euch noch ein Bild von dem tollen Tag bei den Haubentauchern zeigen... Haubentaucher vs. Aal dauerte cirka 15 Minuten und nach 3 versuchten Übergaben an die jungen Haubentaucher, frass er den Aal selber.... Der Aal forderte ihn einiges an Geschick ab.
Das Licht an dem Abend war grandios....
wünsche euch allen ein schönes Wochenende....
American Airlines Boeing 737-823 N951NN landing Runway 26 at Phoenix (PHX/KPHX) January 17, 2023. Inbound from Albuquerque as AAL 2969.
Three photos of general cargo ship "AAL Gladstone" offloading a catamaran fast ferry. At Ogden Point in Victoria. I understand that the ferry is destined for a remote worksite up the coast, not for general passenger service.
My mini figure sized AAL. It will hold 20 troopers. I don't have 20 First Order Stormtroopers as of yet so don't mind the Imperials.
American Airlines Boeing 757-23N N203UW landing Washington-National (DCA/KDCA) September 18, 2019. Arriving from Phoenix as AAL 685.
N800AN
Boeing 787-8 Dreamliner
American Airlines
London Heathrow Airport (LHR / EGLL)
1.2.20
Arriving from Chicago.
Three photos of general cargo ship "AAL Gladstone" offloading a catamaran fast ferry. At Ogden Point in Victoria. I understand that the ferry is destined for a remote worksite up the coast, not for general passenger service.
My mini figure sized AAL. It will hold 20 troopers. I don't have 20 First Order Stormtroopers as of yet so don't mind the Imperials.
I was using either a Canon A-1 or a Pentax K1000 FILM cameras SLR, Not bad for film and just a slight crop and my signature, was out at DFW Airport today, I did use Kodak film, either 400 UltraMax or Ektar 100
American Airlines | Boeing 767-323ER | N377AN
Taking off from Manchester in August 2015 bound for New York, John F Kennedy.
The general cargo ship, AAL Nanjing [IMO 9521552] a regular visitor to Fremantle, on approach early on Tuesday October 13, 2015 to the Fremantle Harbour to berth at No. 2 NQ, Fremantle Port. Her next port of call, is north up the Western Australian coast at Geraldton.
IMO: 9521552
NAME OF SHIP: AAL Nanjing
CALL SIGN: 9V9013
MMSI: 566425000
Gross Tonnage: 14,053
DWT: 18,697
Built: 2012
Flag: Singapore
Ship Manager: Columbia Ship Management - SNG
The Singapore flagged, 14,053gt 148.99m loa general cargo, the AAL DAMPIER alongside the common user berth, No. 2 NQ at Fremantle Port, on April 6, 2017. She had sailed from Port Hedland in Western Australia and was sailing on to Kaohsiung in Taiwan.
The AAL DAMPIER is a S-Class new generation multi-purpose heavy lift vessel, built in 2011, and is part of the AAL fleet and is managed by Columbia Ship Management of Singapore.