Boy Scouting

ni Mykel Andrada

 

 

 

Ligawin ako nung hayskul: maputi, makinis, balingkinitan, matapang – game sa anumang ipagawa, aktibo – laging may enerhiya, nakakaladkad kung saan-saan, matalino – nagpapakopya ng takdang aralin, mapagbigay – todo-bigay, matulungin – nagpapakopya sa eksam, madasalin – laging lumuluhod – sabi nga ng komersyal ng Revicon, nagsisimba kahit pagod.

 

 

Boy 1

‘Yung una kong manliligaw, nakipag-petting sa akin nung second year kami. Sa Jamboree Site sa Los Baños, Laguna, unang beses akong nakapagpadaop ng palad sa ari ng ibang lalaki. Natakot ako sa laki ng kaniya, parang boy scout talaga, laging handang manindigan. Mahaba, moreno, makinis; marami na siyang bulbol para sa edad namin. Nalilibugan ako habang isinusulat ko ito. Hanggang ngayon, natatandaan pa rin ng mga palad ko ang mga katangian ng kaniyang batuta.

 

Boy 2

‘Yung pangalawa kong manliligaw, matalik na kaibigan ng aking Boy Scout. Sa parehong Jamboree Site, sa parehong panahong sinasalsal ko ang aking Boy Scout, pinaglalaruan naman ng matalik na kaibigan ng aking Boy Scout ang aking baril. Papuputukin n’ya raw. Isipin ko raw siya. ‘Yung unang Boy Scout ang iniisip ko. Minemorya ko nang gabing iyon ang dulas at kinis ng aking Boy Scout. Minemorya ko ang mga ugat, ang sobrang balat, ang naiwang balat dahil sa pagkakatuli. Minemorya ng mga palad ko kung gaano kabilog ang kaniyang mga itlog, dalawang maseselan at mabubuhok na itlog na kumakalog-kalog sa pagkakakopa ng aking palad. Nalilibugan ako habang isinusulat ko ito.

 

Sapilitan ang kumpisal sa hayskul. Lahat kailangang sabihin sa paring nasa harapan namin. Hindi kami maaaring mangumunyon kung di kami hihingi ng kapatawaran sa aming mga kasalanan. Para kaming tatlong itlog na nagkumpulan sa isang tabi: ako, ang aking Boy Scout, at ang Matalik na Kaibigan ng aking Boy Scout. Pinag-uusapan namin kung ikukumpisal namin sa pari ang lahat. Sabi ng aking Boy Scout, oo raw, kailangan raw.

 

Ako ang pinakahuling nangumpisal sa aming tatlo: Bless me Father for I have sined. My last confession was last year. My sins are: I shout at my parents and friends, I hate my father because he has another family, I hate my tita because she treats us bad. Matagal na patlang. I masturbate almost everyday. Mas matagal na patlang. I had petting with two of my friends.

 

Itinanong ng pari kung kanino raw ako nakipaghawakan. Sa dalawang kaklase ko po na naunang nag-confess.

 

Itinanong ng pari kung saan namin ginawa. Sa kamping po sa Laguna.

 

Itinanong ng pari kung anu-ano raw ang ginawa namin. Idinetalye ko sa kaniya ang lahat. Memoryado ko ang lahat – ang haba, lapad, taba, kinis, dulas, ang mga ugat, ang mga itlog, ang masukal na bulbol. Nalibugan ako habang nangungumpisal.

 

Sinabi ng pari na huwag ko na raw uulitin iyon. Tumango lang ako at nahihiyang ngumiti, bumalik ako sa dalawang manliligaw ko, at hinayaan kong pareho nila akong akbayan.

 

Kinabukasan noon, nanood ako ng sine kasama ang dalawa kong kaibigang-manliligaw. Bodyguard ang pinili namin. Pinagitnaan nila ako, si Boy Scout sa kaliwa, at si Bespren ng Boy Scout sa kanan. Sasabog na ang utak ko sa dami ng namemorya ng palad, labi at dila ko nang gabing iyon.

 

Boy 3

Nung hayskul, puro lalaki lang kami, panlalaking hayskul, eksklusibong panlalaking hayskul. Pero may mga iskolar na babae, kaunting babae lang. Sa ekslusibong panlalaking hayskul na iyon, ‘pag sinabing “ligawin” ka, ibig sabihin “puta” ka. Kaya ako, ako ‘yung pokpok. Ako ‘yung laging lumuluhod sa mga manliligaw ko, ako ‘yung hinihila-hila lang sa banyo, ako ‘yung inihihiga sa mesa ng guro at kunwari’y gina-gang rape.

 

Ako ‘yung palad na handang tumulong.

 

Pero iba itong si Journalist. Ipinagbubuhat ako ng bag. Iginagawa ako ng proyekto sa Technology and Home Economics. Journalist na siya, handyman pa. tinuruan niya ako kung paano magsulat ng balita. Inihahatid niya ako sa sakayan pauwi. Hindi siya nagrereklamo ‘pag pinapapila ko siya sa napakahabang pila sa canteen tuwing recess at lunchbreak.

 

Tinutukso ko siya: dalisay ka pala! Napapangiti lang siya. Lagi ko siyang tinutukso: dalisay ka talaga! Umaabot sa tainga ang ngiti niya. Nang napalitan na ng “?” ang “!”: dalisay ka ba talaga? Nabura ang kaniyang ngiti at nagpanting ang kaniyang tainga.

 

At ang huling balitang aking naisulat sa isip ko: hindi na niya ako nabigyan ng pagkakataon para patunayang dalisay talaga siya. Simula noon, ako na ang pumipila sa napakahabang pila sa canteen.

 

Boy 4

Fourth year. Ilang buwan na lang high school graduation na. May Math exhibit kami. Calculus ang math kapag fourth year. Sa loob ng exhibit room, habang nag-aayos kami ng mga plate, higanteng sphere, higanteng pyramid, sketch ng plots, halimbawa ng postulates, at kung anu-ano pang kinahihindikan kong mga bagay, bigla akong naging agresibo kay Bad Boy.

 

Si Bad Boy ay varsity player. Matangkad, parang tangke ang kaha. Magaling magdala ng bola. Hanep sa jumpshot. Minsan lang pumaltos sa free throw. Higit sa lahat, naghuhubad ng t-shirt pagkatapos ng laro. Pink ang mga utong niya.

 

Magkatabi kaming nakatayo sa mesang punumpuno ng illustration boards. Sinapian ako ng kung anong espirito kaya binulungan ko siya: gusto mo ituloy ‘yung naudlot sa Retreat? Nagloloko lang naman ako, pero natuwa ako sa reaksyon niya: lalong nanlaki ang kaniyang malalaking mata – parang gusto akong kaninin. Parang batang atat na atat na kumain ng paboritong minindal.

 

Ka-lebel ng baywang niya ang mesa. Hanggang dibdib ko naman ang mesa. Nakapatong ang mga kamay ko sa gilid ng mesa, nang unti-unti niyang inilapit ang kaniyang ari sa aking kaliwang kamay. Binulungan pa niya ako: matigas na. Nang-aakit ang mga kaniyang mga mala-Tarsier na mga mata.

 

Dinala niya ako sa C.R. Sa pinakadulong cubicle ako pumasok. Nang masiguro niyang wala nang ibang tao, dali-dali siyang pumasok sa cubicle at ini-lock ang pinto. Nilamas niya ang mga pisngi ng puwet kong hapit na hapit sa pantalon ko. Namula ang tainga ko nang marinig ko ang gasgas na tinig ng kaniyang ngumangangang zipper.

 

Nadismaya ako sa liit ng kaniyang alaga. Mga dos lang ‘ata. Masuwerte na siya kung umabot ‘yun nang 2.5. Inches naman, siyempre. Akalain ko bang ganun ‘yun. Kung gaano siya katangkad, ganun naman kaliit ang kaniyang pototot. Nawala ang pagkadismaya ko nang patalikurin niya ako sa kaniya. Idinampi niya sa puwitan ko ang kaniyang ari, parang tinatakam-takam ang bunganga ng puwet ko. Matapos ang ilang saglit, ibinaba ko na ang pantalon at brief ko.

 

No entrance, sabi ko. Hindi ko gawain ang magpatira sa puwet. Sa kaniya ko unang naranasan ang matutukan ng baril sa puwet. Mabait naman siya, hindi niya ako pinuwersa. Ikiniskis lang niya ang kaniyang kahumindigan at bawat kiskis ay nagpapaalala sa akin ng mga watusi kapag Bagong Taon.

 

Matapos maupos ang kaniyang watusi, iniharap niya ako sa kaniya. Gusto raw niyang tingnan ang akin. Ayoko, sabi ko, ako ang masusunod. Sa loob-loob ko, ayaw ko lang siyang mapahiya. Gusto raw niya akong halikan sa labi, French Kiss daw, torrid daw. Ayoko. Ako ang masusunod. Pero ang totoo noon, hindi kasi ako marunong humalik. At ayoko siyang bigyan ng kahit anumang dahilan para mapahiya ako.

 

Nang marinig naming may pumasok sa banyo, nataranta kami. Tahimik naming itinaas ang aming mga pantalon. Sa laki ng mga mata niya, at sa tangkad niya, nakikita niya kung sinuman ang naglalabas-masok sa banyo. Janitor lang pala. Buti’t hindi titser o pari.

 

Habang naglalakad kami pabalik sa exhibit room, luminga-linga siya, at nang matiyak niyang walang nakakakita sa amin, dinaklot ng kanang palad niya ang kaliwang pisngi ng puwet ko. Binulungan niya ako: gawin nating regular ito. Idiniin pa niya ang kaniyang palad sabay dugtong ng: parang puwet ng babae.

 

Ang huling mga kataga niya ang umalimpuyo sa mga tainga ko hanggang sa makapasok kami sa exhibit room, hanggang sa ipamalita niya sa mga kaklase namin ang nangyari sa cubicle, hanggang sa magkolehiyo kami, hanggang sa magkita kami nang minsang mag-reunion. Pero nung reunion na iyon, nang yayain niya akong muli, nginaratan ko siya gamit ang aking hinliliit.

 

Boy 5

Kanina, ginising ako ng kanta ni Vanessa Williams. ‘Yung paborito nating kanta noon. ‘Yung “Colors of the Wind” sa soundtrack ng pelikulang-kartun na Pocahontas.

 

Nasa kotse mo tayo noon. Isinaksak mo ang binili nating soundtrack. Bago kumanta si Vanessa Williams, may sipi ng dayalog nina Pocahontas at Capt. John Smith. Sabi mo gayahin natin. Ikaw si John Smith at ako si Pocahontas. Habang lumalagok ka ng laway bilang paghahanda sa isang memorable na romantic moment, pinipigil ko naman ang pagtawa ko. May iba kasi akong plano.

 

Unang magsasalita si John Smith, sinabayan mo ang dilang ‘Kano ng nakarekord na tinig: “Hi! I’m John Smith. What’s your name?” Si Pocahontas na. Ako na. Mahinhin at pigil-tawa kong sinabing: “Pukehontas!” Hanggang sa bumulalas na ang pagiging bungisngis ko.

 

Hindi ko na matandaan kung sinampal mo ako. Pero ang naaalala ko ay inutusan mo akong lumabas ng kotse. Na-bad trip ka dahil sinira ko ang romantic moment natin. Natatawa pa rin ako noon. Ayokong lumabas. Tinulak-tulak mo ako habang inaabot mo ang seradura ng harap na kanang pinto ng kotse mo. Pinilit mo akong lumabas. Idinildil mo pa nga na kotse mo ‘yun. Kotse mo nga ‘yun. Parang binalibag na pinto ng kotse mo ang huling salitang “wind” sa kanta ni Vanessa. Tapos na ang kanta pero hanggang ngayon ay naririnig ko pa ang metalikong paglagapak ng pinto.

 

Madalas mo akong kuwentuhan noon tungkol sa kotse. Gusto mo rin akong turuang magmaneho noon pero ayaw mong ‘yung kotse mo ang gamitin ko sa pag-aaral. Kung gaano ako katalino sa Math, ganun naman ako kabobo sa kotse. Hindi ko matandaan kung alin ang pidal ng gasolina, alin ang break. Manibela at clutch lang ang alam ko. Minsan, nagdala ka ng sangkaterbang magasin – puro tungkol sa kotse. Tungkol sa pinakabagong modelo ng Honda, Mitsubishi, Benz, at iba pa. Wala talaga akong interes sa kotse. Hindi kasi ako tunay na lalaki, sabi mo.

 

Luma ang Lancer mo, pinaglumaan ng tatlong naunang mga kapatid mo. Bunso ka, at para sa akin, ikaw ang pinakaguwapo sa dalawa mo pang kapatid na lalaki. Parang babaeng ikaw ang sinundan mo. Gusto mo ng bagong kotse, pero ayaw ka pang bilhan ng tatay mong doktor at ng nanay mong medtech.

 

Sabi ko noon sa ‘yo, ewan ko kung matatandaan mo pa, kung ako ang papipiliin, hindi ko ipagpapalit ang kotse mo kahit sa Chedeng. Marami akong naimpok na alaala sa Lancer mo. Kung matatandaan mo pa, doon tayo unang nagtalik. Tinukso mo pa nga akong “fountain” dahil sa taas at lakas ng pagsirit ng katas ko. Bago tayo tuluyang umuwi nang madaling araw na iyon, matapos ang graduation ball natin, ilang araw bago ang pagtatapos natin sa hayskul, ininspeksiyon mong mabuti kung may tumilamsik na katas-buhay sa kisame ng kotse mo o di kaya’y sa manibela, sa clutch, sa upuan.

 

Inihatid mo ako pagkatapos ng lahat. Dahan-dahan pero masayang-masaya kong isinara ang harap na kanang pinto ng kotse mo. Alam kong hindi iyon ang huling beses na isasara ko ang pinto ng kotse. Sa isip ko, ang paglapat ng pinto ay paglalapat ng ating mga labi, at kailangang buksan para makahinga tayong muli. Pumasok ako sa bahay, humiga sa sopa, pumikit. Kiliting-kiliti ang isip ko hanggang sa makatulog ako. Pinagpapantasiyahan pa rin kita hanggang ngayon.

 

Madalas na sa kotseng iyon tayo nagpaplano, nag-aaral, nagmememorya ng mga bahagi ng katawan ng palaka. Doon rin tayo madalas magtalo. Doon mo ininsulto ang mga magulang ko. Nagtataka ka kung bakit matalino ako samantalang hamak na accountant lang ang nanay ko at hindi nakapagtapos ng pagka-inhinyero ang tatay ko.

 

Nang minsan naman, nagkulong tayo sa kotse mo. Ayaw mo at ayaw kong may makakita sa atin na nag-aaway. Baka kasi mabuking nila tayo. Marami pa namang babae ang may gusto sa atin. Marami ang may kumukursunada sa atin. Hindi naman natin maipaliwanag sa kanila kung ano ang pinagtatalunan natin. Hindi nila alam. Walang nakaaalam na babae ang pinagbubunuan natin ng braso.

 

 

###

Mykel. Revised. June 28, 2005. 10:57pm (but this is a very old story; one of the first stories I made in college)

Done