003. Bedieningspaneel Spailboat2018 Control panel Speelboot2018

besturings paneel

control mast manipulator

 

Wind. Voor zeilers en windsurfers is wind het doel. Dus vond ik een windsurfboot, genaamd Speelboot, uit. Een Speelboot is niet uit te leggen maar het grote voordeel was dat tijdens pogingen plotseling de Windriaan ontsproot. De Windriaan voert de krachten van de bladen, net als de lift van de vleugel binnen Speelboot, normaal af. Een Windriaan en een Speelboot zijn dus respectievelijk normale windmolens en zeilboten. Anders dan gewone kapseizende zeilboten en stuk waaiende conventionele windmolens kunnen Speelboten en Windriaans sterk genoeg worden gemaakt. Ze zijn stabiel en daarmee geldt dat de sterkte maatgevend is.

 

Gewone conventionele windturbines hebben twee grote nadelen, te weten: Vermoeiing en stuk waaien in harde wind.

 

Nu staat de geschiedenis bol van toevalligheden en axioma's. Een van die axioma's is dat de wind altijd haaks over de Nijl blaast zodat de zeilboten wereden toegerust op de half windse zeilkoers. Deze zeilkoers kenmerkt zich door de maximale benutting van het potentiaal. De zogenaamde VMG, velocity made good, is nul. Dat wil zeggen dat er geen terreinwinst is, tegen de wind in, en dat de snelheid maximaal is. Dhows en dwarsgetuigde half windse monsters niegden naar vliegen doordat de lift deels naar boven toe werkt.

 

Na WOII kwam het zeilen onder handen van het volk. Catamarans werden heruitgevonden. De zeoktocht naar stabiliteit was terug en met de komst van windsurfers en, later de kitesurfers was het racen met de golven, respectievelijk surfen, terug op het wereld toneel. De dwarsgetuigde Vikingschepen waren ook uitmuntende windsurfers.

 

Dus, stel dat men over de evenaar zou varen ( in deze hypothese is de aarde voor even water) dan ontstaat een ringbaan. De Windriaan is dus geboren uit de talloze pogingen om half wind uit leggen. Half wind werd, naarmate de geschiedenis vorderde, steeds nuttelozer. Zeker na de komst van de stoommachine en wat later de verbrandingsmotor verdwenen zelfs de snelste klippers van het toneel.

 

Als gezegd, het volk sloeg terug met wind- en kitesurfen. De zeilende mens ging weer zo hard als ze maar konden, dit keer zonder doel. Het is bekend dat Vikingen in de half windse zeilkoers binnen twee weken op Groenland waren.

 

Windsurfen en zeilen in Europa is voormalijk wachten, op wind. Als het zeilen stopt, doordat het te hard waait, komen de windsurfers. De windsurfers hebben tot doel: het vliegen en het surfen. Na een dag surfen zijn ze meter tegen de wind in opgeschoten.

 

Een Windriaan is dus een ringbaan met een tweede spinnende ring die de bladen vasthoudt. Plotseling was daar de geboorte van het wrijvingsloze wiel.

 

In Europa, het continent waar de zon onder gaat, is vrijwel geen wind. Met Windriaan en Speelboot zijn orkanen plotseling het doel. Dat is mooi want de snelheid van de wind werkt met, windturbines in de macht drie. Tien keer meer wind impliceert zodoende 1000 keer zoveel energie. Daarnaast waait het vrijwel altijd in windrijke gebieden. Neem bijveelbeeld de frequent voorkomende Gails op Antractica en de cyclonen en orkanen rondom Antractica. Het zeeewater kan niet kouder worden dan nul graden Celsius terwijl de buitenlucht minus 50 graden Celsius is. Op en, om Antracica is veel wind. Die wind was tot nu toe met, gewone conventionele windsturbines en gewone kapseizende zeilboten niet te benutten.

 

Het energie probleem is in principe opgelost. De hele wereld kan zich laven aan de opgewekte waterstof op en om Antarctica.

 

Vervolg hoofdstuk 2 BOOK BOEK

 

Als ze echter ziek worden, dan gaan ze dood, want er mogen geen helikopters en ambulances rijden, want die schaden het milieu. Ze lopen de kantjes er vanaf en een laag loon en ongeschoolde arbeid zijn een gevolg van een levenswijze!! Mensen met hart voor de zaak klimmen vanzelf op, en daar aangekomen zien ze dat het veel leuker is in de fabriek, onder de mensen. Eenmaal op kantoor word je veel zwaarder geestelijk belast. Veel uitvoerders in bouw willen zo snel mogelijk de keet in en lekker bijpraten over voetbal in de keet. Op kantoor is nooit tijd voor vertier, daar moet altijd worden opgelet, en hierdoor is het loon ook hoger. Een verkeerd woord tegen een opdrachtgever en het project gaat aan de neus voorbij. Er is letterlijk geen tijd om te dralen bij een aanbesteding. Dag en nacht moet de baas staan voor zijn zaak. Net als de, VVD, en het, CDA, zijn ze dag en nacht bezig zijn, terwijl, Bos, Vrijdag, vrij heeft! Dit kan dus nog niet. Geleidelijk eerst iedereen aan het werk en stevig platform maken, dat is de volgorde. Als iedereen dan aan het werk is dan kan het werk worden verdeeld en dan kan iedereen een dagje vrij nemen. Nu werkt de ene kant zich kapot en de andere kant zit onder een boom geld op te vangen, omdat te gebruiken voor van alles, behalve voor educatie en investeringen. Bier is geen wijn. Tien bier is een slokje wijn, zo ongeveer. De begroting van het gewenste is vooralsnog buiten bereik, waardoor er structureel niet gewerkt wordt aan het nodige. We hebben iedereen nodig voor het bouwen aan de toekomst. Het is zaak milieuverantwoorde keuzen te maken en daar de toekomst op af stemmen. Meer mankracht, minder diesel. Minder botte kracht maar, met meer souplesse van een totale bevolking die de massa kan verdelen en opvangen. Dat is klasse. En die klasse kenmerkte de politiek in de jaren tachtig. Wellicht is deze schreeuw wel een uiting van een generatieverschil tussen, mijn jeugd in de jaren tachtig, waarin alles verdiend moest worden, tegenover deze generatie waarin alles wordt geëist. Toen ik begin jaren negentig werd overspoeld door de moderne Engelse taal, voelde ik me inderdaad heel wat. Woorden als: ”Gig”, en, “Hang Loose”, waren al afgezaagd, maar beleefde een renaissance in, Nederland, onder de jongeren. “Gig”, staat voor optreden. De snelle taal en het spreken zonder inhoud is mode geworden. We zijn dus in de handen gevallen van de multinationals die ons in de greep hebben. De kutbands van tegenwoordig treden ook op en, “gig”, is een toverwoord geworden. Een hele generatie zit als een roeibootje in een vijver. Terwijl de wereld zo groot is als de oceaan. Het is dus niet meer mogelijk om deze generatie te overtuigen van de oeroude stempel. Dus, kunnen we nog luisteren? Want, Brian Jones, had gelijk. Rock is bijna religie en de oudste muziek op aarde wordt gespeeld op tromMeltjes met een steeds veranderend ritme. Ik heb het bijna opgegeven mensen te overtuigen van de kracht van vrije interpretatie van muziek, maar gestroomlijnde muziek, met gladde meneertjes, is beter en ligt beter in het gehoor. Vergelijk dit maar met de McDonalds, die het winnen van lekker zelf koken en experimenteren met smaak. Druk ze doen, met modewoorden, maar vaak niet eens wetende dat ze gekortwiekt zijn in de beleving van het ware leven. Feitelijk een soort misdaad van de commercie. Het leuke van het verhaal is dat het platteland een inhaalslag maakt. Veel van het snelle leven is aan hen voorbij gegaan en slaan keihard terug met de goede dingen van de moderne levensstijl. Ze hebben daar als het ware de enorme stroom gefilterd. Tot mijn grote genoegen hoorde ik oude liederen in een nieuw jasje. De harde kern van voetbalclubs uit het oosten behept zich met ingewikkelde liederen. Vroeger, begin jaren tachtig, onderscheidde het, Ajax-publiek, en het, Feyenoord-publiek, zich met origiMele opmerkingen, waar zelfs mijn moeder hartelijk om lachte en zongen liederen van de oude stempel, met ook verwijzingen naar nu. Nu hoor je die liederen weer, maar niet door het, Ajax- of Feyenoord-publiek, maar, van pubers uit het oosten. Ze hebben letterlijk gestudeerd om de tekst eigen te maken. PSV, voetbalt tegenwoordig als een nationaal elftal. Werkelijk alles is goed in het elftal en het publiek krijgt in Eindhoven wat ze verdient. Succes door hard werken. In het elftal van, Feyenoord, wordt bijvoorbeeld nog steeds niet aangesloten tot aan de middellijn door de midden- en achterlinie. Met name als een buitenspeler zich in de hoek, bij de cornervlag aanbiedt, wordt er [nog] niet aangesloten door de desbetreffende half, en dit dient gepaard te gaan met aansluiting van de achterste linie. In een beweging. Op het moment dat de buitenspeler vraagt en krijgt dient de half hem te helpen in de hoek. Om de één tegen twee situatie daar op te lossen. Met twee tegen twee, plus, daarna ook nog aansluiting van de back, in de punt, en twee vrije spitsen voor de goal, en de rechtsbuiten van de andere kant dient nu te staan op punt zestien. Met ook daar aansluiting van het middenveld en de back. De overslaande bal is dan voor de andere buitenspeler. Dit moet altijd het uitgangspunt zijn. Een harde bal achter de linies van de tegenpartij van de ene buitenspeler op de andere buitenspeler. Een zogenaamde crossbal, maar dan erg vlak en hard. Diagonaal gespeelde ballen achter de verdediging zijn moeilijk te verdedigen. Kortom, er bestaat een werkelijke wereld. Naast de wereld volgens de propaganda en mode! Begin jaren negentig was de overtocht naar Engeland met de boot. Het meest spectaculair was de trip naar, Londen, tijdens de, Secret Club Gig Tour, van, Mister Richards, in, 1992. Op de boot verspeelde ik mijn reisgeld bijna aan een speelautomaat en met de haven in zicht won ik een groot gedeelte terug. Aangekomen in Londen probeerde ik te achterhalen waar, Harry, woonde, maar de grootte van Londen en het niet weten van de straatnaam, ergens in een buitenwijk, verhinderde concrete plannen. Zodoende kon ik hem niet vinden en later bleek dat hij was geëmigreerd naar Amerika, Los Angeles. Wel ging ik nog naar zijn oude adres en de bar. Ik dacht hem daarna wel te zien bij aanvang van het concert, in de, Town and Country Club, daar waar ook, Dan Reed, zijn optreden deed in, 1990, en, zodoende, wist ik waar het was en, veronderstelde dat, Harry, er ook al zou zijn. In de ijzige kou, op de zeventiende, December, 1992, stond ik, tevergeefs, op, Harry, te wachten. Wie wel kwam opdagen was, Dirk, de immer aanwezige grote Duitser met wie ik menig geschil heb gehad. Dirk, is een, Duitser, en heeft geen of, in elk geval, heel erg slechte manieren. Hij dringt altijd voor en laat niemand anders dan hemzelf vooraan staan. Ik opperde altijd dat ook kleine mensen recht hadden op zicht, en dan is het wel makkelijk om even ruimte te maken, temeer omdat je toch wel over kleine mensen heen kunt kijken. Dit stukje beschaving is niet meegegeven aan, Dirk. Voor de ingang van de, Town And Country Club, verscheen, Dirk, na mij als tweede. Ik had geen kaarten en, Dirk, wel. Maar omdat het Dirk was gaf ik de eerste plek niet prijs en wachtte totdat de deur openging en rende toen gewoon door het gordon van de bewaking heen. Dirk en ik stonden gedurende de hele voormiddag als twee imbecielen te duwen bij de deur, uren lang. Voor de Engelsen was dit een typisch schouwspel, omdat Engelsen niet voordringen. Voordringen is iets voor Europeanen, als Fransen, Duitsers, Italianen en dus ook Nederlanders. In de ren door de hal naar de zaal zag ik bekenden van de Stones-tour. Klaarblijkelijk was het dezelfde crew die het concert van, Mister Richards, verzorgden. Ze keken naar mij en ik naar hen, ze herkende me van eerder, buiten, en waarschijnlijk ook van de, Urban Jungle Tour. Ze keken naar mijn lege handen en zagen en voelden, hoe ik werd doorgedrukt door de hele meute achter me: Het gordon werd overrompeld door de chaos. Omdat ik geen ticket had, zei ik snel tegen ze, dat, Dirk, die achter me werd doorgedrukt door de rij en vervolgens tegen mij aan duwde, mijn kaartje had. Door de gekte bij het naar binnen gaan begreep niemand er iets van en ik floepte naar binnen. Dirk, de ongehoorde Duitser, ruw en onbeleefd en wist van niets en wilde alleen maar zo snel mogelijk naar binnen en duwde me door. Ik mocht door maar, Dirk, werd om nog een kaartje gevraagd, zogenaamd mijn kaartje. Dirk, gaf hem zijn enige kaartje, keek hem bedreigend en vooral onbegrepen aan en rende door. Commotie als een donderslag bij heldere hemel. De hele dag gebeurde er werkelijk niets ongeregeld. De mensen schreeuwden bijna om een wonder. De vaste crew lachte omdat de eerste de beste naar binnen was zonder te betalen en ze konden alleen maar blij zijn dat de ban van de gang van zaken van een gewone Engelse dag werd doorbroken. Nogmaals, het was die dag, voor een concert dag, overdreven rustig gebleven voor de ingang van de, Club. Om vijf uur was er nog maar een hand vol die de kou trotseerde. De crew zelf was in opperste paraatheid. Zij wist dat, Keith, vanavond wilde vlammen. Het concert was: Groots en massief. De versies van, Gimme Shelter, en, Happy, en, zijn nieuwe, onder andere, How I Wish, en nieuwste nummers, Wicked as it seems, Running Too Deep, Will But You Won´t, waren groots. Nu pas voelde ik wat, Mister Richards, bedoelde met, zijn nummers; zijn muziek. Na de plotselinge ingebruikname van, Gimme Shelter, in, Berlijn, 1990, bleek dat dit nummer eindeloos goed kan zijn. Want zelfs na een schrille en ietwat schrale uitvoering van, Gimme Shelter, bleek het te kunnen. Zelfs anno, 1990!

 

Het publiek op de, Weissensee, zo heette het immense veld in, Berlijn, waar de, Stones, voor een krappe miljoen mensen speelde, in de, Steel Wheels-entourage, koelde immers niet af en bleef op hetzelfde uitzinnige niveau. Mister Richards moet heel blij zijn geweest dat hij de lef had om eindelijk weer eens, Gimme Shelter, live te spelen. Maar het bevestigde wat hij al wist; het gitaarwerk moet verzorgd zijn. De drum moet verzorgd zijn. Kortom, Gimme Shelter, is een kleine symfonie. Het biedt weinig ruimte voor improvisatie in de elementaire overgangen en de opbouw naar de climax. In de intro kan wel worden geïmproviseerd en leent zich voor een spectaculair lichtvoetige intrede. Rondom de inleidende gitaar kan de intro worden aangekleed. Ook voor, Charlie, de galei, is er ruimte om te improviseren en vooral de heerlijke anti beats kunnen prachtig worden getimed. De intro bedroeg in de jaren zeventig soms wel meer dan een minuut. En ook in, 2002, en, 2003, vormde de intro weer de drijvende zee voor een spectaculaire, Sir Jagger, die werkelijk zweefde tussen in het midden van het publiek, dansend in de ring, een soort boksring. Na de drie nummers op de, B-stage, met de hardste en meest rauwe versies van de, Blues, en, Rock, gaan ze één voor één weer terug naar het hoofd-podium. Het geluid van het, op het midden-podium, gespeelde was, zo hard en, goed, in 2003, omdat ze toen in topvorm waren. Er werden geen noten weggelaten en alles klonk vol door. Ze durfden alle noten uit te spelen. En dan krijg je een ketting van staal. Ene stalen brug, als U wilt, hoewel de echte stalen brug een viertal jaar eerder voor het laatst is gebruikt tijdens de, Bridges to Babylon Tour, in, Keulen. In, 2003, werd er beter gespeeld. De gitaren, vol aangeslagen door, Wood, en, Richards, geven een kracht, werkelijk pijnigend goed. Een ketting-geluid en een muziek die er wordt ingeramd. Als ze in het midden staan dan gaan gewoon alle registers open. Ze spelen zo hard als ze kunnen, en snel, hard, zuiver, Melodieus maar berekend en tegendraads, assertief en schokkend, maar altijd zoekende naar de ultieme rock. De Stones speelden gedisciplineerd!! Keihard werd er in het midden naar het uiterste van de mogelijkheden gezocht. Op gedisciplineerde wijze wordt hun eigen, Rock ‘N Roll, gespeeld. Alle noten worden netjes geraakt, met precies de goede emotie en kleur. Ze spelen, ze maken kunst en hebben maar een doel. De allerbeste zijn. En omdat ze nooit alleen maar aan de volumeknop hebben gedraaid en het tempo hebben opgeschroefd, komt de klap in de ring wel erg hard aan. In de ring wordt en hard, en snel en goed gespeeld en bovendien gebeurt dat met nummers die nota bene zijn geschreven voor dit doeleinde. Een greep uit het, B-stage repertoire, vanzelf climax-nummers en de hardste nummers: Crazy Mama, When the Whip Comes Down, Street Fighting Man, Neighbours, Respectable, Star Fucker, Midnight Rambler, en, You Got Me Rocking, in, Phoenix, 1997. De interpretatie van de rauwe, Blues, wordt gezocht met, Little Red Rooster, I Just Want Too Make Love To You, en, Route 66, terwijl de kleur wordt gevonden met nummers als, Ruby Tuesday, Fool To Cry, Like A Rolling Stone, Beast Of Burden, en, She Is Like A Rainbow. De set in de ring, de B-stage, is gevuld met de beste nummers. Mister Richards, Ronnie en Daryl kunnen hun aanslagen en gespeelde riedeltjes nu goed horen, iets dat altijd moeilijk is op het hoofd-podium, met alleen monitoren op de hoofdstage. Ze stemmen in de ring veel makkelijker op elkaar af, door de hulp van de, P.A.. Daarbij wordt, als de sound-engineers het verantwoord vinden en vinden dat er synchroon wordt gespeeld het volume opgeschroefd en begint het, Rock ’N Roll-circus, op weergaloze wijze de menigte af te straffen. Ronnie, en, Mister Richards, horen op de midden stage nu volledig wat ze doen en ze zwepen elkaar op. Ze voelen het publiek en voelen direct de prikkels, die het publiek ervaart als ze de boel aan blijven drijven en terwijl zij de atmosfeer vullen met muziek, stoomt en rookt het publiek als een honderdduizend-koppig monster, dat in een verwoed gevecht is geveld en zijn laatste snelle ademtochten uitblaast. Als, Mister Richards, eenmaal beet heeft, dan laat hij niet meer los. De in extase rakende menigte is, voor, Mister Richards, het mooiste wat er is. Mister Richards, kan dan blijven jengelen, als een luchtalarm of, als gillende sirenes. Maar ook kan hij met de gitaar helikopters en bommenwerpers, die vlak overvliegen, imiteren. Het is een rondraaiend stalen geluid, dat door merg en been gaat. Ronnie, volgt met gemak de trucjes en rock-interpretatie van, Mister Richards, gesteund door wat hij hoort en ziet op de gitaar van, Mister Richards. Ronnie, speelt met het grootste gemak tussen de riffs van, Mister Richards, door en, vult hem aan, pest hem daarmee en, lokt een “clash” uit tussen de gitaren. Mick, vindt het ook leuk als, Ronnie, zijn klasse etaleert. Ronnie, kan gaten vullen met riedeltjes. Ronnie, en, Keith, bluffen naar elkaar en stoken, Daryl, op, om harder en sneller te spelen. Onder het motto: ”Laat nu maar eens zien of je ons weg kan spelen.” En Daryl gaat steeds verder en rekt de mogelijkheden op. Als, Daryl, dan ook nog gaat dansen, jammen en rocken is, Mister Richards, helemaal gelukkig. De gitaristen horen direct resultaat vanuit de muur van boxen boven het hoofd-podium, tijdens de show bedoeld voor het publiek. Wat op het hoofd-podium nogal moeilijk is voor de gitaristen, op het midden podium maakt het nu niet uit dat de gitaren niet te onderscheiden zijn op de monitoren op het podium. Mister Richards, en, Ronnie, hebben nu prachtige grote monitoren en er is power genoeg voor beiden, om beide gitaren te filteren. Ze willen nu juist dat, elkander gitaren, inclusief de bas-gitaar, worden opengedraaid. Hoe harder hoe beter. Omdat de, Stones, het nooit alleen maar moeten hebben van snelle en harde knetter-rock, kan de uitzondering best de regel bevestigen. Ze hebben zich aangepast, op voorwaarde dat het ze uitkomt. In Duitsland in het midden, tussen, AC/DC-fans, kan het best. In het midden komt het ze goed uit. Ze staan dicht op elkaar, voelen elkaar en staan in directe verbinding, door de hoofdboxen en kunnen een overdrive er in gooien. De Stones kunnen nu hun talent etaleren; meetellen, noten weglaten waar het absoluut niet mag, om halverwege die stilte tegendraads antwoord te geven met een riff. Charlie, zal gek van ze zijn geworden op het mindden-podium. Soms weet, Charlie, er geen eind meer aan. Hij hoort zichzelf immers, als enige, nu minder goed en heeft, in verhouding met het hoofd-podium, minder goed zicht op de zaken voor hem, en in het bijzonder op de ritmes en geïmproviseerde riffs van, Mister Richards. En bovendien bijzonder door de kenmerkende turbo die erop gaat. Juist in het midden horen de, Stones, zichzelf goed. Ze kunnen zichzelf nu horen over de boxen boven het grote podium en horen zichzelf niet alleen, ze voelen zelfs de tonen van de verschillende instrumenten door hen heen denderen, zodat zelfs, Charlie, eindelijk kan horen wat hijzelf allemaal aanricht, met dat geram. Voor, Charlie, is dat niet altijd even prettig, omdat, Charlie, het op de midden stage vooral moet hebben van concentratie. Die wordt ruw verstoord door de vertraging van zijn basedrum. Voor, Charlie, is het des te moeilijker om zo, Mister Richards, en, Ronnie, het los geslagen wild, te kunnen volgen, en, Charlie, het dan juist net even niet moet hebben van kleine correcties. Ik heb vaak genoeg gezien dat, Charlie, niet kon volgen, wat, Mister Richards, op dat moment als ritme wilde hebben en dat, Charlie, er soms een nummer lang achteraan hobbelde, zonder ook maar een keer in de maat te hebben gelagen. De roffels komen vertraagd door en daar heeft, Charlie, ingeval van nood last van. Als, Charlie, er een keer naast zit betekent dit hilariteit onder de gitaristen, die vinden dat prachtig. Mister Richards, gaat dan uitdagend voor hem staan en laat overdreven goed het blad van zijn gitaar zien en maakt, Charlie, nog meer in de war. Mister Richards, gooit de zweep erover en, Charlie, wordt gepijnigd tot het einde. Hulpeloos probeert hij de beat te volgen, maar de drummer heeft op het midden podium geen kans om bij te komen, omdat het geluid van zijn drum nu wordt vertraagd en eigenlijk voor de gitaristen als verklikker geldt. In de ring is het de dood of de gladiolen. De nummers worden werkelijk met bruut geweld gebracht, de snaren worden ongemeen hard aangeslagen en de geluidsgolven walsen direct het publiek in. Na de drie beruchte B-stage nummers trekt de band zich terug naar het hoofd-podium. Als de, Stones, alweer plaats hebben genomen achter de instrumenten op de grote stage, staat, Sir Jagger, nog in het midden, in een boksring. De intro van, Gimme Shelter, is, een “dub”, gefundeerd en ingekleed met een prachtige zanglijn van, Lisa. Als de, Stones, invallen, zweeft, Sir Jagger, midden in het publiek en, geniet, net als iedereen, van weergaloos gitaarspel van, Mister Richards. Gimme Shelter, was weer verder ontrafeld in, 2003, en benut tot in het uiterste. De versies van, 1990, tijdens de, Urban Jungle Tour, waren verlegen en schuw en, niet zelfverzekerd. Toen, Mister Richards, zijn, Gimme Shelter, in de, Town and Country Club, speelde, was voor mij direct duidelijk dat, Mister Richards, lang heeft gestudeerd en gerepeteerd met de, Expensive Winos. Het gehele spel was uitgelijnd en begrepen. De, Rock ’N Roll-show, van, Mister Richards, als soloartiest, was zijn interpretatie van, Rock ’N Roll, en het was in veel opzichten veel beter dan de, Stones. Maar, wat direct opviel, binnen en buiten de club, was hetzelfde eindeloze geduld van de sound-engineers, met betrekking tot het testen van de sound en de setup. Ook werd direct duidelijk dat deze concertenreeks van, Mister Richards, niet kostendekkend konden zijn. Dezelfde professionaliteit werd aan de dag gelegd als bij een, Stones-concert. Maar dan zijn er tienduizenden mensen die de show kunnen dragen, kwa kosten. Mister Richards, heeft een kapitaal in de concerten gestoken, om alleen maar te kunnen spelen. Ik stond als genageld toen de massieve klanken van de drummer, Steve Jordan, en de staande bas gingen rollen en los kwamen en begreep direct dat, Rock ’N Roll, bestond uit, inderdaad, Rock en, ook, Roll. De nummers van, Mister Richards, als soloartiest zijn gesublimeerd. Het trucje van de, Stones, is, door, Mister Richards, uitgekauwd, geconsumeerd, opnieuw begrepen en in een vorm gegoten zodat het overdraagbaar is naar volgende generaties. You Will but You Won’t, en, How I Wish [You were Here Again], zijn nummers met een rechtopstaande drum en bas en laten precies genoeg, “lucht”, toe voor de priemende gitaarriffs van, Mister Richards, en de stekende solo’s van, Waddy Watchel. De rondgaande drum en de baanmakende manier van muziek maken opende mijn ogen en ik stond, Mister Richards, letterlijk aan te gapen. Zoals altijd kwam ik, voorafgaand aan het concert, die ene jongen weer tegen. Geen bezoek aan, Engeland, zonder die ene jongen te zien. Hij kon mijn broer zijn; het was in ieder geval een soulmate die, met een halve blik, meer wist te vertellen dan mijn Franse leraar in twee jaar, wat betreft levenslessen over een andere cultuur en taal. Ik gaf hem een halve liter bier en daar bleef het bij. Later zou ik wel begrijpen hoe het voelde arm te zijn en sober te leven, destijds had ik nog vertrouwen genoeg in de toekomst maar voelde me vreemd genoeg verwant met de minder draagkrachtige, en bovendien besefte ik dat ik veel vrijheden had, door te kiezen voor doorstuderen. Ik heb toch maar mooi tien jaar kunnen doen wat ik graag wilde doen en had daarom wel medeleven met mensen die werden geleefd door hun werk. Later in, Wembley, in, 1995, en, 1999, kwam ik dezelfde jongen weer tegen, weer toevallig, we zeiden niets maar groeten elkaar zonder noemenswaardige poespas. Het was compleet, zo hield ik me voor, als ik die jongen zag. Het eerste concert in de, Town And Country Club, was een verademing. De tweede zou echter nog veel beter worden, perfectie naderend, zoals later bleek. Dit, omdat er nooit een beter concert kwam. Voorafgaande aan het tweede concert slenterde ik buiten wat rond, rond de trucks en, zag dat de achterdeur van de Club open stond. Sterker, de muziek uit de trucks lokte me naar de achterkant, want, in het moment van ontspanning, van de crew, werd kiezelhard het nummer, 999, gedraaid. “Making it, making it, doesn’t matter Honey, Making it, makin’ it…….”. Tot mijn stomme verbazing draaide de sound-engineers en de gehele crew het liefst de platen van, Mister Richards. Ze waren dus fans. Verrukt over dit gegeven nestelde ik me bij de achter deur en, tijdens, de pauze van de crew zag ik de achterdeur openstaan. In de gemoedstoestand, van, alles of niets, besloot ik de sprong te maken. Ik glipte door de achterdeur naar binnen en verborg me tussen de stoelen totdat de toeschouwers naar binnen kwamen. Buiten stond de muziek keihard aan en niemand had wat door. Na een paar uur kwamen de mensen binnen. Toen stond ik op tussen de stoelen en rende naar de voorkant van de zaal. Voor de tweede keer was ik binnen zonder kaartje. Nu was, Mister Richards, jarig. De show was meedogenloos en mij werd direct duidelijk dat, Mister Richards, zichzelf een verjaardagscadeautje had gegeven in de vorm van een, Rock ’N Roll-show, waar ik toevallig bij hoorde. Ik mocht getuige zijn van een niet-te-stuiten show, er kwam veel meer energie vrij dan bij een Stones show. Dit omdat de tournee heel kort was en maar een maand duurde. Het was duidelijk een persoonlijke triomf van, Mister Richards, ten opzichte van, Sir Jagger, en de, Stones, omdat, Mister Richards, liet zien wie de motor van de Stones voorstelde. Jaren lang zat die versie van, Happy, en, Gimme Shelter, in mijn kop. In plaats van, Gimme Shelter, zong, Mister Richards, steevast: ”Gimme some Shelter” en hij speelde vertraagd en perfectionistisch en alles werd rond afgemaakt, daar waar bij, Stones-uitvoeringen, veelal slordig wordt gespeeld omdat niemand eigenlijk precies weet, hoe en wat, en wat de kern van de symfonie-nummers inhouden. Mister Richards, heeft als solo-artiest veel werk gemaakt van de versies van, Gimme Shelter, en, Happy, en liet overduidelijk horen en voelen welke kracht er vrij komt bij het sober en meedogenloos hard spelen van de basis van deze, inmiddels klassieke, nummers. Tot op de dag van vandaag hunker ik naar die versie van, “Gimme some Shelter”, zo heerlijk vertraagd en zo compleet en rustig. De reggae was eigenlijk het hoogtepunt. Dat was in, 1992. De korte tournee, van, Mister Richards, begon in, Keulen, en ik had een busreis, inclusief het concertkaartje erbij in, besteld en de bus zou vertrekken vanuit, Zutphen, maar ik miste die bus op een minuut. Ik zag hem net vertrekken. Toen stond ik voor de keuze. Of, niet verder en, naar huis of, zonder geld en zonder kaartje toch door naar, Keulen, en proberen. Ik probeerde het en kwam, op eigen gelegenheid, zonder geld aan in de hal waar hij speelde. De waarheid vertellen aan de kassier en portier was voldoende om me via de zijdeur binnen te laten. Mister Richards, stond daar moederziel alleen en ik miste de, Stones, om hem heen. Die nacht zou me lang heugen want de treinen reden pas weer de volgende ochtend. Ik ging te ruste in een oude truck en de volgende morgen vroeg reed ik naar Nederland en ging direct door naar mijn stage. Daar vertelde ik mijn verhaal van de afgelopen nacht en mijn baas dacht dat ik het verhaal had gedroomd. Ik zei dat het echt was gebeurd, geen droom; toen stopte hij met lachen. Tussen de shows in, Keulen, en, Londen, deed, Mister Richards, Rotterdam, aan en hier was de ontvangst lauw. De fans waren niet in grote getallen op gekomen, waren mat. Mister Richards, was zichtbaar teleurgesteld. Toen hij zei blij was weer in, Rotterdam, te zijn gaf het publiek blijk van onverschilligheid. Eerst zien. Geen respons, terwijl iedere fan weet of zou moeten weten dat, Mister Richards, heel zenuwachtig is en dat een negatieve respons van het publiek hem naar binnen doet keren. Hij sloeg dus dicht en nooit kwam, Mister Richards, los. Waar een klein land groot in kan zijn. De reacties van het publiek deden, Mister Richards, verstommen en hij ging over op de automatische piloot en leverde een concert af om snel te vergeten. Het concert in, Rotterdam, was plichtmatig en doofde direct enige aspiraties bij, Mister Richards, om, als solo-artiest, door te gaan. Trouwens, Mister Richards, zal nooit een band om zich heen als de, Stones, vinden, omdat mensen zoals, Ronnie Wood, wel een heel opzichtig incasseringsvermogen hebben. Waddy Watchel, zou het niet pikken, om middenin een solo terug te worden gefloten door grillen, van bijvoorbeeld een, Sir Jagger. In de veranderingen die de, Stones, hebben ondergaan is de positie van, Ronnie Wood, bewonderingswaardig. Hij moet steeds op zijn kans wachten en, Sir Jagger, is niet echt vriendelijk naar, Ronnie, toe en, laat dit tijdens de concerten weten. Waddy Watchel, zou het geen vijf minuten uithouden met een slecht zingende, Sir Jagger, die, als een wals over iedereen heen walst. Als, Sir Jagger, besluit dat het, gitaarintermezzo klaar is, begint hij te zingen en, Mister Richards, slaat dan keihard de deur dicht voor eventuele solo’s van, Ronnie. Dat, Mister Richards, niet bij machte was om, Rotterdam, in, 1992, naar zijn wensen te manipuleren moet hem te denken hebben gezet. Solo zou nooit de blijvende inschikkelijkheid van ieder bandlid kunnen blijven bestaan. De kracht van, Sir Jagger, om een mat publiek om te turnen, ontbeert, Mister Richards, als Soloartiest. In dienst van de, Stones, kan hij dat wel, omdat hij zich gesteund weet door, Sir Jagger, en, Charlie. Feitelijk kampt, Mister Richards, als solo-artiest, met hetzelfde als, David Bowie. Ze kunnen niet tegen iedereen zeggen, wat ze wel zeggen, in het geval van Bowie, tegen zijn gedreven gitarist tijdens zijn hoogtij dagen, Mick Ronson, en in geval van, Sir Jagger, tegen, Mister Richards, en iedereen on stage. In Londen, zo dacht, Mister Richards: ”I do it my way.” Nu of, nooit. De concerten waren droog. Er werd keurig netjes -, en kurkdroog, gespeeld. In feite vond ik het te droog. Er zat weinig speling in. Het tempo was, naar mijn gevoel, veel te langzaam. Keith, maakte eigenlijk dezelfde fout als, Lou Reed. Ook, Lou Reed, kende een periode waarin hij zijn band kurkdroog liet spelen. Lou, overdreef nog meer, doordat hij in klassieke muziekhallen speelde, met cello's. Bij, Lou, mocht het publiek niet eens gaan staan en moest stil zijn. Staan en geluid maken mochten nog wel bij, Keith, maar, duidelijk is dat, Keith, veel te serieus speelde. De drum en de bas waren zo strak dat ze weinig lucht toe lieten. Nooit sloeg het ritme op hol. Achteraf gezien was ook deze serieuze periode noodzakelijk. Want, Keith, en, Lou, gingen terug naar hun roots, naar de tijd waarin ze de blues ontrafelden. Van losse, Blues, naar staande, Rock. Keith, en, Lou, maakten van de, Rock 'N Roll, een serieuze muziekstroming. Neem nu bijvoorbeeld, Happy. Liep vast. Bij, Keith, was dit het finalenummer, en ik voelde duidelijk dat, Charlie, nodig is. Charlie, veegt en stuurt, slaat rondjes, antibeats, en haalt de vloer weg. De vloer werd door de, Winos, nooit weggehaald, maar, slechts gefundeerd. De drummer van Keith, Steve Jordan, is dus te ritmevast. Van, Blues, naar, Rock, en na deze perioden van, Keith, en, Lou, weer terug naar naar wat vrijere, Rythem And Blues. Natuurlijk, sommige nummers leenden zich uitstekend voor die knalharde drum. Maar, zoals gezegd, er was weinig tot, helemaal geen, lucht. Voor bijna alle songs was dit de doodklap, maar, Will But You Won't, paste het strakke korset perfect. Dit nummer vroeg erom om strak te worden getrokken. Will But You Won't, is dan ook een absoluut topnummer. Dit nummer stak eruit. Op de studio-opnamen was dit ook eigenlijk het enige nummer dat met vol volume kon worden gedraaid. Dit is voor mij altijd de graadmeter. Als ik een nummer kan opendraaien, zonder in paniek te raken, en zonder mijzelf af te vragen wat de buren er van zouden vinden, dan vind ik het een goed nummer. Met, Happy, kan dit dus niet. Met, Happy, op volle geluidssterkte weet ik zeker dat de buren het niet leuk vinden. Met, Will But You Won't, heb ik dan het gevoel dat ik de buren een plezier doe. Net zoals vroeger, Mozart, werd gezongen op straat. Sommige muziek is plezierig, de meeste is geluidsvervuiling. Van, Waddy, hoorde ik, in, 2008, backstage, in, de, Joint, nu genaamd, Robbie's Place, aan de, Pico, kruisend met, Robertson Avenue, in, L.A., dat er juist aan deze groovy beat, weken lang achter elkaar aan is geoefend. Running to Deep, met dezelfde groove, was een langzaam nummer van meer dan een half uur. Waddy, moest dit samenvatten tot drie minuten. Waddy, zei twee weken niet te hebben geslapen. Hiermee zeg ik dus, dat het schrijven van de echt goede nummers niet een paar minuten duurt, maar een mate van toewijding en geduld vergen, die vergelijkbaar zijn met het bedrijven van een wetenschap. En, ook vertelde, Waddy, dat de moeilijkheden werden gevormd, doordat het aanvankelijk een langzame beat was, en het nummer, tijdens de eerste jamsessie, een half uur duurde. Waddy, kreeg de opdracht van, Keith, om dit terug te brengen naar drie minuten. Er is weken lang achter elkaar is gesleuteld om tot deze perfectie te komen. Want, laat dat, duidelijk zijn, Keith, ging voor perfectie. Het gevolg was dat, vrijwel alle nummers, inclusief, Gimme Shelter, en, How I Wish, werden doodgeslagen, maar, de uitzondering op het doodslaan was, inderdaad, een perfecte live-uitvoering van, Will But You Won't. Rechtopstaande, Rock. Wat ik wil benadrukken is dat deze aanpak niet gewoon was, en een blauwdruk is van hoe klassieke symfonieën worden gespeeld door orkesten. In dit daglicht is het dus te begrijpen dat er geen enkel ruimte was voor improvisatie of afwijking van de compositie. Alles, was, om het maar te zeggen, uitgeschreven. Ook zeg ik hiermee dat het geen, Rock 'N Roll-show, was, maar een concert zoals van philharmonische orkesten. Beperkingen heeft, Mister Richards, niet op een podium en, hoe kleiner de zaal, des te beter de sound. De, ingetogen, knalharde drumslagen zetten een muur neer. De baslijn verstevigt die. Mister Richards, valt in met dodelijke precisie. Met de, Expensive Winos, wint, Mister Richards, altijd op de standaard. Snoeihard geslagen drumslagen denderen de bossen, als wijze van metafoor voor de snoeiharde en naar hout klinkende drumslagen van, Jordan. Een perfecte storm. Het ritme in, Londen, sloeg werkelijk als een klok en, Mister Richards, en, Waddy Watchel, speelden de gitaar alsof ze een bel luidden of beter, een triangel beminden. Het was duidelijk dat, Rock, volgens, Mister Richards, rechtop moet staan en dat er geen speling in de ritmes mag zitten, die eventuele verlakking inleidt. Gehakt wordt gemaakt van, Charlie Watts. Maar ook werd duidelijk dat, Charlie, jazzed. En, later bleek dat dat juist een vrije drummer nodig is, om, de liveconcerten te laten evolueren. Met, Keith, en, de, Winos, leek elk concert heel veel op de vorige. Er zat weinig variatie in. Het volgen van de, Stones, is anders dan het volgen van, Keith, juist omdat de shows van de Winos op twee druppels water leken. Te geprogrammeerd. Maar ja, wie volgt er nu een reeks concerten? De drummer, Jordan, slaat echt heel hard. Charlie, slaat ook hard, maar dan toch minder op kracht en meer op souplesse. De pace, ofwel, de stuw is griezelhard, te hard naar de mening van, Sir Jagger, maar, voor de stempel in de tijd een mijlpaal. Eerst de muur van de bass en drum rechtop houden en dan weven met de gitaren. De nummers zijn geschreven voor dit doel. Charlie, heeft bijgetraind voor de, tour in, 1994, en, 1995, want vanaf die tijd slaat, Charlie, ook intens hard. Het solo avontuur van, Mister Richards, heeft de, Stones, goed gedaan. Ze konden vanaf een afstand zien wat, Keith, bedoelde. Ik sliep tijdens de periode in, 1992, in een enorm grote jeugdherberg. Met wel honderd kamers en ik kreeg een grote kamer met veel bedden voor mij alleen. Het was immers bijna winter en nog voor de kerstdrukte, dus buiten bezetting. ’S ochtends, op de dag na het tweede en laatste concert werd ik vroeg gewekt, om de boot te halen. Het idee om, Harry, op te zoeken liep op niets uit en zodoende voelde ik me vreemd. Ergens dacht ik dat hij zichzelf dood had gereden op zijn motor. Die gedachte verdrong ik, maar het bleef vreemd dat hij er niet bij was. Wie moest mij nu uitzwaaien op, Liverpool Street Station. Het voelde ook al zo leeg zonder, Harry, in, Londen. We hadden zulke mooie dingen meegemaakt. Die zondag moest ik voetballen, maar raakte geen bal. Ik was te moe. Temeer omdat er een vriend nog die zaterdagavond op bezoek kwam. Zoals gewoonlijk was ik te slap om hem weg te sturen en we luisterden de gehele nacht naar de, Stones, terwijl ik probeerde uit te leggen wat er zich allemaal had afgespeeld in, Londen.

 

 

Done