5. Spailboat. Speelboot.

Vroeg model. Early model. Mind the spine. Let op de ruggengraat. And then look at Dhows and kites. The lift lines up with the blocking force in the water.

 

BOOK BOEK

 

Hoofdstuk 8 Leipzig Frankfurt AC/DC

2003, ergens in Juni, Leipzig. AC/DC, het hoofd-voorprogramma, naast, en, na de sublieme opening van, Chrissie Hynde, and, the, Pretenders, zette zijn voorlaatste nummer in. We hadden de gehele dag in de auto gezeten, van, Leipzig, naar, Frankfurt, en weer terug naar, Leipzig. De dag ervoor waren we vanuit, Nederland, naar, Leipzig, gereden en nu gingen we die volgende morgen om, 6.00 uur, van bed, om kenissen van, Harry, op te halen van een klein vliegveld, net buiten, Frankfurt, en zodoende misten we, Chrissie, en, AC/DC, op de twee laatste nummers van, AC/DC, na. Alex, een bewoner van, Leipzig, had ik eerder ontmoet op een kamping in Parijs, in het voorjaar van, 2003. We raakten daar bevriend, en plotseling zei hij dat de, Stones in, Leipzig, zouden spelen. Ik beloofde hem daar op te zoeken. Dat deed ik dus ook en, Harry, en ik konden op zijn kamer in, Leipzig, slapen. De vriendin van, Alex, was hier niet van gecharmeerd. Ik dacht eerst nog dat we met zijn allen naar het concert zouden gaan, maar, Harry, bepaalde dat we die dag naar, Frankfurt, zouden rijden. Deze dag zal me lang heugen. We waren in, Leipzig, op de concertdag, en toch we reden die dag meer dan, 1000 kilometer. Harry, werkt zijn weg omhoog door mij te gebruiken. Het was wel mijn auto, maar hij vond zich de baas. Ik werd slachtoffer van complete absurditeit. Harry, was een monster geworden, iets dat vrienden al zagen, en ook aan mij vertelde, maar ik wilde de tijd zijn werk laten doen en vertrouwen houden in genezing van zijn waanzin. Onmogelijk is het om iemand midden in een cokeverslaving te corrigeren. Ik vertrouwde erop dat het ooit over zou gaan, en dan was hij weer een vriend. Ik zag wel wat coke doet en weet dan ook dat coke een belangrijke sloper is. Ik gebruik dat spul niet, maar, kennelijk veel van de hele mikmak om me heen wel. Mijn doel was het concert. Ik dacht altijd dat, Harry, wel weer normaal zou worden, maar, het werd steeds erger. In L.A. had hij een bende gemaakt van zijn leven, door de coke, maar ook, door het maniakaal volgen van de muziek. kennelijk was hij erin geslaagd om door te dringen tot in entourage, back stage, rondom de achtergrondzangers van de, Stones, en van de gitarist, Waddy Watchel, van de, Winos. Hij had zichzelf wijs gemaakt dat muziek zijn leven was. En, wat dat betreft had hij zijn doel bereikt. Hij zong zelfs mee in het achtergrond-koor tijdens een door de Waddy Watchel Band gecoverd nummer van, AC/DC. In, L.A., kon ik in, 2008, al duidelijk de contouren zien van een naar de klote gaande Westerse beschaving. Alles draait om geld. De huurprijzen waren door het dak gegaan. Voor de muziekindustrie en de muzikanten, die veelal in, Beverly Hills, woonden, was de bootleg-handel al funest geweest, en nu ook nog alles zomaar op, YouTube, stond, was het droog brood eten voor veel bands. Voor ons had dit aanvankelijk wel een voordeel, omdat onze bands, Waddy Watchel Band, en, de Stones zelf, veel optraden. Maar, een optreden kost geld, want muzikanten hebben veel van dat spul nodig voor hun candy, de drugs,en hun hofhouding. Kijk, het grote woord is eruit. De eens tegen het systeem aanschoppende rock was verworden tot het instand houden van de hoge levensstandaard. In, 1972, werd al verloren van systeem, en dus, was er geen andere mogelijk dan zelf het systeem te worden. Met uitbuiting van de fans, de vroegere boeren, die een deel van hun oogst moesten inleveren. En, natuurlijk, de man van de straat, het publiek, moet zorgen dat de muzikanten genoeg drugs krijgen. Voor, Harry, leidde het leiden van dat leven in, L.A., hierdoor tot zijn bankroet. Ik maakte het zelf mee. Ik volgde trouw alle concerten en toen mijn geld op was, werd ik afgedankt. De ijzeren wetten van ons systeem. Harry, dacht hij zich bij de groep hoorde, maar leefde in twee werelden. Hij was straatarm maar deed zich voor als een man van stand. Hij woonde namelijk ook in, Beverly Hills, op een klein kamertje, met een huur van meer dan, 1000 dollar, per maand. Absurd, maar, dat zei ik al vaker. Zijn werkzaamheden als impressionist, grafisch ontwerper en bouwer van websites, waarin hij al in, 1994, mee begon, bleek toch niet de vruchten te werpen die hij zich had voorgesteld. Aanvankelijk kon hij, nadat zijn bedrijf op de klippen liep, in, 1995, als computer-specialist-freelancer, 50 dollar, per uur, vragen, maar in, 2008, lag dat uurloon op zeven dollar. De economie was ingestort en hij was allang niet meer dat ene oog in het land van de blinden. Aanvankelijk was hij dat ene oog natuurlijk wel. Want, in, 1994, was hij een van de weinigen die met computers grafische impressies kon maken. Zoals bekend is de jeugd opgegroeid met de computer, en zodoende verloor hij op zijn vakgebied heel snel terrein. Met als dieptepunt dat hij, voor een tijdje, sliep op het dak van de drukkerij waar hij overdag werkte, omdat hij geen woonruimte meer had. Hij werkte daar voor tien dollar per uur en klaagde steen en been. Daar waar vroeger nog kon worden gepraat over de beloning daar rest nu alleen nog de mogelijkheid om het werk aan te nemen voor het lage uurloon. Harry, was verbitterd, want hij vond zichzelf uitmuntend. En ik wist dan, als degelijke, Hollander, met een ingenieurstitel, dat hij maar eerder had moeten opletten en een studie had moeten volgen om een vak te leren. Harry, was, volgens eigen zeggen, zo goed als een professor. Dit maakt dus duidelijk in wat voor een spagaat hij verkeerde. In werkelijkheid was zijn kunde ingehaald door de jeugd, die, zoals gezegd, is opgegroeid met de computer. Harry, nam me nooit serieus en dacht daarom, zo denk ik, dat ik zijn situatie niet kon doorgronden. Toen hij in, 2009, aankondigde naar, Nederland, te gaan, liet ik dat toe. Ik wist alles, maar liet hem toch zijn gang aan. Ik liet hem in zijn waarde, zoals dat heet. Dat hij in, 2008, aan de grond zat, werd natuurlijk verzwegen maar, deze wetenschap werd mij verteld door de hospita van de woning waar hij in, 2008, inwoonde. Ik heb hem nooit verteld dat ik wist hoe slecht hij eraan toe was. Hij was al niets meer, en ik vind het dan niet passend om een trap na te geven. In, 2008, ging ik hem opzoeken in, L.A.. En wat ik daar zag stemde me bedroefd. Santa Monica Beach, was niet meer het flitsende toneel, zoals dat nog het geval was geweest in, 1994. Het achtbaantje was hopeloos verouderd. De surfers waren er niet meer. Althans, ik heb ze niet gezien. In, 1994, was het bruisend, in, 2008, was het niet omschrijven zo triest en armoedig. Zwervers en Mexicanen maken toch een ander beeld. Veel panden waren niet onderhouden en overal zag ik achterstallig onderhoud. Ook waren er veel Mexicanen, en volgens de Amerikanen was dat een probleem. Als er al goedkoop werk was, bijvoorbeeld in de bouw, of in de renovatie, of waar dan ook, dan werd dat gedaan door Mexicanen die lange dagen maakten voor weinig. Het Westen, zo zag ik in, L.A., in, 2008, was klaar. Alleen de freeways en de radio klonken nog net zo als toen. De rest was vergane glorie. De eens zo goedkope brandstof, van minder dan een dollar voor een, Gallon, bijna vier liter, was vier keer zo duur geworden, zodat zelfs het auto-gebruik in Amerika een sluitpost op de begroting werd van de, Amerikaan. In de acht weken dat ik er was, in 2008, verhoogde de prijzen bijna een, Dollar, per, Gallon. Ik kwam eind, April, aan en toen was de prijs drie, Dollar. Toen ik acht weken later wegging was dat opgelopen tot meer dan vier. De Amerikanen spraken er schande van. Ik zorgde voor opschudding door te zeggen dat ze niet moesten zeuren, want, bij ons in Nederland ligt de prijs twee keer zo hoog. Wel zijn de huurprijzen hoger dan in Nederland. Veel hoger zelfs. De huurprijzen van appartementen waren schrikbarend hoog geworden en veel vrienden van Harry eindigden in Orange County, zo'n, 70 kilometer, van Beverly Hills. De prijs voor een kamer, in Beverly Hills, was drie tot, vier, keer zoveel als de prijs van een ruim appartement in Orange County. Ik was drie weken in Orange County en 'snachts hoorde ik dan schoten. De volgende morgen kreeg ik doodleuk te horen dat het hier altijd gevaarlijk was, met de ene na de andere afrekening in het crimiMele circuit. Goedkoop wonen in, L.A., is gevaarlijk. Ook de supermarkten waren vreselijk duur geworden. Verse groenten waren duur. Ik vond het toen al triest om uit geldnood naar goedkope fastfood-ketens te gaan voor een snelle vette hap. Harry, zag er toen ook slecht uit. Heel fatsig en dik, met een spierwit gezicht. Zijn ogen diep, en heel wild staand. De coke had hem gesloopt. Zijn haren waren lang, dun en grijs, en zijn oogopslag was zelfs gevaarlijk te noemen. Ik moest acht weken met een aan lager wal geraakte, in zijn midlife crisis aanbelande, man gaan samenwonen. Ik schrok. De jaren telden zwaar voor, Harry, en ik was blij dat ik een Nederlander was, maar vooral dat ik in Nederland woonde. Toen ik van de weg af raakte, in Nederland, was er opvang, en daarna een minimale bijstandsuitkering. Zo kon ik onbezorgd blijven leven en zelfstandig blijven wonen. Harry, kon dat duidelijk niet en sliep dus op een gegeven moment perioden op een dak. Harry, was in zijn goede tijd al onberekenbaar en aggressief, en daarom schrok ik nu. De situatie waarin ik hem aantrof was ronduit explosief, en inderdaad, na nog geen twee weken dreigde hij met uitzetting. Hij was zogenaamd nog aan het werk, maar, dat werk bestond uit het stelen van namen van het internet, welke hij in een database opsloeg, om dan vervolgens de database te verkopen aan grotere bedrijven. Ik vond het in en in triest, maar, ik hielp hem wel met het vullenvan zijn database. In drie weken hadden we, 60.000, namen in de database opgeslagen, en daarmee was het werk op gemaakt. Gelukkig kreeg hij in die tijd een opdracht uit Australië, voor het ontwerp van een menukaart voor een Mexicaans restaurant in Australië; want connecties had, Harry, wel. Hij pakte die klus aan, en binnen vier dagen was er geld overgemaakt. Hij was trots als een pauw. Mijn werk noemde hij altijd niet echt, en natuurlijk, het werk wat hij deed was wel het echte werk. Ik ging naar Amerika met de oplossing voor het energie-probleem, maar dit ter zijde. Bij aankomst vroeg hij direct hoeveel geld ik mee had. Ik zei, 2000 Euro, voor acht weken. Harry, keek afkeurend. Dat is niets, zie hij. Wel betaalde ik nog een deel van zijn maandelijkse huur en kocht het eten. In, L.A ., is, 2000 Euro, niets. Ik vond het tijd worden om hem een toontje lager te laten zingen, maar, dat zou me opbreken. Ik zat klem, en moest alles verduren. En ik dacht dan bij mijzelf: wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd. Mijn kracht is om te zwijgen. Iets dat ik heb geleerd in mijn jeugd. Ik zag alles aan, en dacht het het mijne van. Dat geschreeuw en op de voorgrond treden vond ik toen al zielig. Er ging geen dag voorbij of, Harry, tierde en na vijf weken schopte hij me zijn kamer uit. Zijn database was klaar, zijn klus voor het Mexicaanse restaurant liep nog en ik denk dat hij toen de beslissing had genomen, L.A., te verlaten zodra die kans zich voordeed. We liepen namelijk in de dagen vlak voordat hij me eruit schopte over de straten van, Beverly Hills, en Harry, begon te vertellen. Zeventien jaar, zei hij. Dat is genoeg. Harry, kan namelijk plotseling heel sentimenteel worden. En dan waren we als broers, volgens hem. We zijn vrienden en zullen dat altijd blijven. Hij zat aan de grond, en, conform de wetten van het, Westen, moest ik vervolgens de grond in worden getrapt. Zo werkt het namelijk. Ik begreep dit wel, had derhalve diepe meelijden met hem en nam hem daarom een jaar later op in mijn huis. Ik zorgde ervoor dat hij weer een legale burger werd. Want, zoals U al had begrepen, was hij illegaal in, L.A.. Hij wilde zich groot houden en had zichzelf ook voorgehouden dat hij nog steeds de zaken onder controle had. Toen ik met geld aankwam in, 2008, ging, Harry, wel naar de supermarkt en ook kookte hij maaltijden. Af en toe kwam de oude, Harry, weer naar boven, met die lach en ontwapende blik. Het moet gezegd, Harry, is wel een figuur die sfeer kan maken. Het was in, 1990, gewoon fantastisch om met, Harry, te touren. Wel viel het mij toen al op dat, waar ik met de trein reisde, hij met het vliegtuig ging. Daar waar ik een reeks volgde, daar volgde hij slechts concerten in grote steden. Hij vloog naar, Berlijn, terwijl ik uit, Scandinavië, kwam met de trein. Ik zag wat er aan de hand was, maar dacht toen nog dat die idioterie wel over zou gaan. Niet dus. De menselijke geest werkt heel anders. De geest versterkt blijkbaar superioritiets-waanzin, leidende tot schizofrenie. Hij voelde zich toen al meer dan ik. Ik wist dit, maar, zoals gezegd, ik had een ander leven. Harry, is een gangmaker en tijdens de, Urban Jungle Tour, kwam dat mooi uit. Elke dag naar de pub, en altijd druk doende met van alles. Vol met plannen, en mij waarschuwende voor de doodsheid en vervlakking. Wel wist ik toen al dat, Harry, een andere werkelijkheid voor zichzelf schiep, eentje waarin hij in, 2008, hopeloos was verdwaald. Want, de gewone burgerman was hem voorbij gestreefd. Harry, vond zichzelf een goede coureur, om maar een voorbeeld te noemen. Een goede coureur, zo had ik geleerd van mijn neef, kon terug schakelen, zonder het koppelingspedaal in te drukken. De techniek die erbij hoort vergt jaren training maar ook, de kennis van wat er gebeurt met de tandwielen in de schakelkast, respectievelijk, de versnellingsbak. Om tussengas te kunnen geven, tijdens het remmen voor een bocht, moet de rechtervoet dus remmen, maar tegelijkertijd ook een beetje gas geven. Deze hoeveelheid gas moet dan precies de toeren, rpm's, van de motor, synchroon laten draaien met de tandwielen van de lagere versnelling. Ik kan U verzekeren dat tussengas geven niet makkelijk is. En altijd als ik met iemand in de auto stap let ik hierop. Ik heb nog nooit iemand gezien die kon terugschakelen, met het noodzakelijk precies afgemeten tussengas, en dus, zonder de koppelingspedaal in te duwen. Harry, kon dit dus ook niet. Daarom wist ik al in, 1990, dat hij zichzelf grotendeels ten ontenrechte superieur voelde ten opzichte van de gewone burgers. En, ik weet inmiddels ook dat deze veronderstelde superioriteits-waanzin een gevolg is van hoe het systeem is opgebouwd. Daar komt bij dat mijn neef en ik drie jaar lang de beste catamaran-zeilers ter wereld waren, en dus had ik niet zo'n behoefte in het dagelijkse leven om me te profileren. Ik wist hoe goed ik was. Daarnaast volgde ik een moeilijke technische opleiding, op eerst de, HTS, en later aan de, TU-Delft, en dus was mijn omgeving anders dan die van de straat, waarin, Harry, opgroeide. Op straat is het werken met de ellebogen heel gewoon. Voor mij telden alleen het doorgronden van de studiestof en het halen van tentamens. Als dan na twee jaar meer dan helft is afgehaakt krijgt een vanzelf respect van de medestudenten. Succes en status werden beoordeeld door de score. En mijn scores waren gewoon goed. Dus hoefde ik niet met de ellebogen te werken. Wel vond ik het vreemd dat, Harry, zo zelfingenomen was. Onzekerheid, natuurlijk. Ik wil zelfs verder gaan en dit schizofrenie noemen. Want, zo kunnen we straks een veel grotere groep daartoe bestempelen. Het systeem bestaat uit selecties. Al heel vroeg worden wij in het, Westen, doordrenkt met selecties en dus, met het in stelling brengen van de ellebogen. In, 1990, was het gedrag van, Harry, nog onschuldig, en ook in, 1994, en in, 1997, was hij nog een plezierig individu. Vandaar ook dat hij is opgenomen in de groep van de band. Harry, stond nog steeds in de schijnwerpers in the Joint, waar, Waddy, speelt op, Maandag, maar, buiten de concert-dagen was hij een arme stakker. En ik denk niet dat ze dat wisten, want, Harry, hield de zaken strikt gescheiden. Alleen de drugs-dealer wist waar hij woonde, en ook de drugs-dealer zelf scheidde zijn twee levens strikt. In de schijnwerpers waren hij en, Harry, nog steeds onbezorgde goed boerende mensen. Daarom was het ook zo confronterend voor hem, dat ik, Harry, zag zoals hij er voor stond. In, L.A., komt de waardering voor onze verzorgingsstaat op. In Nederland zou dat soort armoede niet kunnen bestaan. In, 2009, trok hij zich terug uit, L.A., en ging in, Schotland, wonen, met als tussenstop, mijn huis in Nederland. Ik liet hem officieel bij me inwonen en zo werd hij weer een legaal burger, met een, BSN, en een bankrekening. Het was duidelijk dat hij aan het afkicken was van de coke, en er was zodoende niet hem mee te praten. Ik zag dus wat coke doet. Wel kickte hij af toen hij bij me inwoonde en vervolgde zijn leven in, Engeland, om daarna door te gaan naar, Schotland, als legaal burger. Ik liet het toe, omdat dat zo hoort. Ik had al genoeg mensen verloren. Wat hij toen allemaal deed was pure overleving. Hij pakte zichzelf op en ging aanvankelijk eerst terug naar Engeland, en daarna naar, Schotland. Volgens hemzelf had hij wederom getriomfeerd. Ik herinnerde hem eraan dat ik degene was die voor hem een basis vormde, voor zijn vlucht uit, L.A., naar, Europa. Hij was kennelijk zo ver van de werkelijkheid afgedreven dat hij dit niet meer zag. Volgens hem was ik niets meer dan zijn slaaf. En dat paste dus geheel in mijn werkzaamheden, waarin ik de oplossing breng voor alle problemen in de wereld, die natuurlijk, allemaal worden ingegeven door de waanzin van mensen die denken dat de een meer is dan de ander. Slavernij doordrenkte de geschiedenis, en nog steeds vinden de mensen het niets meer dan logisch dat er op commando bewegingen worden uitgevoerd. Neem alleen maar een auto. De aarde wordt leeggeslurpt voor olie, en is dus de slaaf van de moderne mens. Dan wordt de aarde vervolgens boos, in de vorm van orkanen, cylonen, en verhoging van de zeespiegel. Dat weet ik. Daarom moet er van harde wind gebruik worden gemaakt, voor energie. De waanzin uitbannen, wordt waanzin genoemd. Waanzin, maar ja, dit hele boek gaat over waanzin. Het volgen van de, Urban Jungle Tour, mondde uit in een leven gevuld met tournees. Meer dan vijftien jaar ons geld inleveren. Waanzin, ja. Maar, toch, dit boek zet wel de muziek van de, Stones, centraal. Inhoudelijk worden de optredens en de nummers beschreven. Harry, nam het voortouw in, 1990, vol gas, en zijn leven werd overhoop gegooid door de maar door gaande Stones-industrie. Harry, nam feitelijk direct na aankomst in, Amsterdam, de regie in handen en bepaalde wat we gingen doen en ook, welke concerten we zouden volgen. Ook bepaalde hij, niet geheel ten onrechte, zo bleek later, dat, we via een vriendendienst, aan het einde van die dag in de VIP-lounge konden vertoeven en ook nog eens als beloning in hetzelfde vijfsterrenhotel konden slapen als de, Stones. Harry, heeft dit op zijn manier uitgenut. Hij feestte tot vroeg in de ochtend met de band en dikte de vriendschap aan met, J.C., hoofd beveiliging. Volgens Harry, werkt, J.C., nu als beveiligings-hoofd voor Metallica. Hij werd door de Stones helaas, voor ons, ontslagen wegens, “scalping”. J.C., kende ons, en liet ons met rust, omdat hij bevriend was met, Harry. Ik ging na het concert meteen naar bed en op die heerlijke bedden viel ik in slaap. Een wonder. Goede bedden werken dus wel zeker! Die bedden zijn een halve meter dik en je ligt in een perfecte mal. Ik viel, bij wijze van wonder in slaap. Beba, we hebben een nieuw bed nodig! De volgende dag liep, Bernard, het hotel uit van Leipzig, richting bus, en ik sprak hem toevallig. Hij liep rustig naar de bus. Hij verbaasde zich over me. “Hey, you look just the same”, waarop ik zei: “You Too”. We praatten wat en ik vroeg of ze, Lady Jane, wilde spelen. “I’ll ask”, zie hij. Toen ik doordramde met, Stray Cat Blues, deed hij moeilijk, keek tijdens het weglopen nog hoofdschuddend om. Alweer was ik te vrij. Maar, Bernard, had het wel gevraagd. In, Parijs, speelden de Stones, Stray Cat Blues, en het was groots, en zelfs een hoogtepunt. Zie, YouTube. Vele jaren jaren verdiepte ik me nog eens in de Licks Tour, op, YouTube, en kwam er tot mijn verbazing achter dat, Stray Cat Blues, voorafgaande aan de, Licks Tour, was geoefend. De, Stones, speelden een week later, inderdaad, Stray Cat Blues, in de bekende klassieke zaal, Olympia. Ik bemoeide me dus in, 2003, actief met het repertoire. Wat overigens zeer triviaal is, tijdens het tripje naar, Leipzig, is, dat wij al eerder naar, Frankfurt, reden, om de kennissen van, Harry, op te halen en dat we die dag weer naar, Frankfurt, reden voor het volgende concert. De kennissen van, Harry, reden mee naar, Frankfurt, en ik bracht ze naar het hotel. Toen ze er waren werd ik bedankt en kon ik gaan. Harry, en ik gingen naar een camping vlak achter de, Hockenheim-Ring. Wat een bende was het op de camping. Ongelooflijk werkelijk. Sommige Duitsers hadden aanhangers met aggregaten die dan de muziek versterkten. kennelijk waren het vooral fans van, AC/DC, en de hele nacht hoorde ik keiharde muziek van, AC/DC. Wat een leven, en ik dacht nog, de hel, die ziet er zo uit. Harry en ik reden letterlijk naar de overkant van, Duitsland, om zijn kennissen op te halen. Dus, eerst naar, Leipzig. Ik had daar al in, April, de afspraak over gemaakt met, Alex, een lithografisch kunstenaar en levens-verbeteraar. Die avond zag ik op het grote plein van, Leipzig, overal vuurwerk. Het was geen vuurwerk, maar de sterretjes die ik zag van vermoeidheid. En aan de tafels zat, AC/DC. Overal zaten mensen. Ik posteerde me vlakbij, AC/DC, en mocht van, Harry, niet kijken. Maar we maakten wel de scene. Harry, werd herkend door, AC/DC, en maakte duidelijk dat we stonden te wachten. Na een stief kwartiertje kwam, Alex, opdagen en we omhelsden elkaar uitbundig. Nog steeds overal vuurwerk. Harry, was in zijn nopjes. Dit maakte indruk op het plein. Geen van de vele westerse volgers van, AC/DC, in, Duitsland, waren thuis in, Leipzig, maar wij wel. We gingen pontificaal aan de bar, naast, AC/DC, staan en maakte daar nog een feestje. We vierden de avonden en dagen in, Parijs, met ons weerzien. Het klikte in, Parijs, op de camping aldaar, vroeg in, April, van, 2003. Na een omzwerving kwam ik zonder wat dan ook, behalve een gitaar en een pak en wat kleren en een slaapzak op de fiets aan bij, Claire. Ze keek verbaasd en hielp me. Ze waste mijn kleren en gaf me vijftig Euro. Eerst sliep ik onderweg vier dagen onder een boom, met een tent gemaakt van dekzeil. Daarvoor had ik nog twintig Euro gekregen van, Bas, die ik nooit meer terug zag, maar mijn geld was echt op, omdat mijn baas niet betaalde. Het wachten was op April, de lente en de zon. In de bossen sliep ik lekker op de bladeren en het mos. Het was overdag lekker en ik had wind mee. Diep in België en ergens onderweg ging ik te ruste naast een stapel boshout, keurig afgebonden en bedekt met een dekzeil. De volgende ochtend sneed ik een stuk af om mee te nemen. Mijn tas was vol. De gitaar op het stuur bemoeilijkt fietsen. Hoe groot moest het zeil worden. Niet te groot, dat was gewicht, niet te klein en natuurlijk nam ik een iets te groot stuk mee, dat ik onderweg halveerde, afgesneden met mijn beitel. Na een paar dagen op de camping ontmoette ik, Alan. Een man uit Leeds met een perfect Frans accent. We aten druiven samen met een hamburger en koffie op een terras van, Mc Donald. Op de tafel aan de overkant zat ene prachtige dame. Lekker wiebelend met haar blote benen. En, het was lente in, Parijs. U mag bedenken wat ik dacht. De dame ging weg, en ik richtte me weer tot, Alan, van wie ik eten kreeg. Alan, attendeerde me op een leegstaande tent. Hij lekte wel een beetje, maar het bleef voorlopig droog. Midden in de nacht zocht ik de tent op en stootte daar tegen de eigenaar, die enigszins bleek werd bij het aanschouwen van zijn inmiddels ingenomen tweede tent. Maar zowel hij als ik verontschuldigden ons voor de interruptie. Wellicht kwam, Alan, nog ter sprake, maar al die nacht vierden we onze vriendschap met een kampvuur. Voor kampvuren is hout nodig. Het zoeken naar hout duurde vier uur. Dus het werd vijf uur voordat we naar onze tenten gingen. Alleen, Alex stond gewoon op om half acht. Aan het einde van de twee weken niet meer, en toen was ik weg op een ochtend, meegenomen door iemand uit, Delft. We sliepen in Leipzig dus in de kamer van, Alex. Harry wilde geen “commitments”, maar ik vond het wel logisch om daar te slapen. Maar de volgende dag bleek mijn logica een illusie. Harry, belde en belde en wierp zich op om vrienden van de, Stones, te halen. Eerst moest ik de auto al geruime tijd missen wegens een ongeluk, waarbij de motor totall-loss ging. Mijn moeder betaalde, 3300 euro, maar ik moest de onkosten wel verdienen. Alle kaarten op tafel en de auto kon ons naar Duitsland brengen, voor respectievelijk, Berlijn, Leipzig, en, Frankfurt. Oberhausen deden we aan per trein, omdat ik toen nog geen auto had. De Duiste trein was mooi. The bullit. Zoals, Harry, hem noemde. We waren dus in, Leipzig, met de auto, nadat we, Oberhausen, nog met trein aandeden. De dag van het concert reden we om even na zes uur in de morgen richting, Frankfurt, daar waar dus, zo triviaal, het volgend concert plaats zou vinden. Eerst kwamen we aan bij het grote vliegveld. De verkeerde. We moesten naar een klein vliegveld. Daar aangekomen zag ik twee, werkelijk op professioMele wijze, doorgefreakte mensen. Hij rookte weed achter in de auto, de hele weg, zo’n zeshonderd kilometer, zware joints en ik nam een paar hijsen. Ik stond perplex. Hij had dus weed meegesmokkeld in het vliegtuig, en nu rookte hij, zonder te vragen, weed achter in de auto. Ik was niets meer de chauffeur van de, Engelsen. Mijn kijk tegenover, Engelsen, en, Engeland, is daarom allang niet meer zo rooskleurig. Engelsen, voelen zich superieur. Het is dan ook dubbel leuk om een uitvinding te hebben die, Nederland, weer bovenaan zet, als het gaat om energie. De, Engelsen, verdreven de Nederlandse windmolens met de stoommachine en nu heb ik storm-ringen, Eringen, die weer beter zijn dan stoommachines. Een kerncentrale is ook nog steeds een stoommachine, dat U weet, en ook kolen- en gasgestookte elektriciteitscentrales zijn nog immer stoommachines. Doordat alles tegen zat die dag reden we de ruim duizend kilometer in veertien uur. File in het laatste stuk naar, Leipzig, nekte ons. Harry, miste hierdoor, AC/DC. En eenmaal aangekomen in de VIP-lounge, glipte, Harry, langs de privéverblijven, respectievelijk, de persoonlijke kleedkamers van onder andere, Mick, en, Keith, en wurmde zich een baan, via de backstage, tot aan de, “frontrow”, en kwam direct na het optreden weer terug in de, VIP-lounge. Hij had toch nog twee nummers van, AC/DC, gezien en was opgetogen. AC/DC, is, live on stage, gewoon goed. Overweldigend. Leipzig, was zodoende speciaal omdat de voorprogramma’s werkelijk fantastisch waren rond die tijd. Daarbij komt dat de, Stones, in, Leipzig, een van hun allerbeste concerten gaven. Het lijkt wel of de, Stones, voor een arm publiek, meer geven dan bijvoorbeeld voor het rijke publiek in, Nederland. Ik weet dit eigenlijk wel zeker. Want, in, El Paso, speelden ze ook met die drang, terwijl ze in, Los Angeles, en, San Francisco, duidelijk gedoseerder speelden. In, Leipzig, heb ik, Chrissie Hynde, niet zien optreden, omdat we, zoals gezegd, toen nog op de snelweg reden om de kennissen van, Harry, en van, J.C., op te halen. Maar de gezichtsuitdrukking van de dame, in de, VIP-lounge, sprak boekdelen; ze was kennelijk opgelucht en tevreden gesteld over het afgeleverde optreden en ik kon duidelijk van haar uitdrukking aflezen dat ze zeer tevreden was. Het volgende optreden was in, Frankfurt, op de, Hockenheimring, en daar bracht ze een fantastische show. kennelijk voelde, Chrissie, zich helemaal thuis in de Rock ’n Roll wereld, die in stand wordt gehouden en wordt geconserveerd, als een relikwie, door de Stones. De entourage rondom de Stones wordt gekenmerkt door de gezelligheid en de droomwereld duurt en duurt. Het blijkt dat deze sfeer niet alleen, Keith, Ronnie, en, Mick, ten goede komt, maar ook juist zeer goed blijkt te zijn voor, met name, iemand als, Chrissie Hynde. In deze sfeer voel je niets. En dat had ze kennelijk nodig. De sfeer van er alleen maar zijn, paste haar. Keith, is gek op, Chrissie Hynde, en liet dat merken ook. Chrissie, beweegt zich in de wereld van de, Stones, als een vis in het water. Wat mij namelijk altijd opvalt, is de onwennigheid van de bandleden van eigenlijk alle andere voorprogramma’s, in de lounge. Chrissie Hynde, is, Rock ’N Roll, en daarom paste ze zo goed. Het respect van, Keith, deed haar zichtbaar goed. In de lounge hoeft ze alleen maar zichzelf te zijn en alles voegt zich om haar heen. Een soort magie omsluit haar. Mick, en, Keith, steken bijkans af als schooljongens, tegenover de pure schoonheid en bijna aristocratische houding van de, “dame”, van de, Rock ’N Roll. Ze kan haast niet meer lopen. Ze is, naar eigen zeggen versleten. Maar eenmaal on stage, onder de paraplu van ‘s werelds beste band, leeft ze zichtbaar op en vlamt ze als vanouds. Ik zag haar niet optreden die dag, maar wel enkele dagen later in, Frankfurt, en ik was hevig onder de indruk. Ik sprak luide aanmoedigen uit in een pauze van rust tussen twee nummers in en, Chrissie, herkende me op de eerste rij en begroette me. Vandaar ook dit boek. Kijk, tijdens een concert voor, 60.000, mensen, is het belangrijk dat de vlam in de pan slaat, en het liefste gebeurt dit ontvlammen zo snel mogelijk. Nu is gebleken dat ik daadwerkelijk mee heb geholpen om concerten te laten ontvlammen. De lach van, Chrissie, als antwoord op mijn kreten, deed de mensenmassa ontwaken. Het Stones-publiek maar, zeker ook het publiek van, AC/DC, zijn wat dat betreft eenkennig. Chrissie, stond daar tussen die een-kennigen, en dus was het zaak de mensenmassa te overtuigen. De mensenmassa was niet gekomen voor, Chrissie, en verzette zich aanvankelijk, maar, na een klein duwtje niet meer en gaf zich gewonnen. Zo was het concert van, Chrissie, in, Frankfurt, al na een paar nummers vol vuur en ook, gewoon goed. Mede door deze gebeurtenis heb ik vertrouwen in de goede afloop van de mensheid als geheel. Want, daar waar nu nog olie wordt gebruikt, daar wordt straks zeewater als de grondstof voor de brandstof, waterstof, gebruikt. Zeewater wordt dan met behulp van storm-energie omgezet naar waterstof. De nieuwe generatie ring-wind-turbines, Eringen, ondervinden nu nog veel weerstand, maar, er is kennelijk maar een heel klein zetje nodig om de publieke opinie om te krijgen, zo heb ik geleerd. Juist het gegeven van dit kleine duwtje, op het juiste moment, leerde ik tijdens de concerten. Chrissie, pakte de direct de energie van de massa op en hield de spanning vast. Zonder mijn oom had ik nooit de snaar bij haar weten te raken. Mijn oom, dezelfde waarbij ik tijdelijk inwoonde, was eigenlijk zijn hele leven idolaat van en een beetje verliefd op, Chrissie. Dit bleek telkens als ze ter spraken kwam, tijdens verjaardagen of feesten. Ik begreep er toen nog niets van. Trouwens, ik zat toch al in een vacuüm De jaren tachtig werden gekenmerkt door de opstanding van nieuwe bands en tegelijk met de doorbraak van nieuwe bands werden de ouden weggeveegd en niet meer belicht. Mijn wereld, die van een puber, werd beheerst door de mode en de hitlijsten van de dag, en in de jaren tachtig werden de hitlijsten gevuld met andere namen, dan de namen van de jaren zestig en zeventig. In dat daglicht pasten, Chrissie Hynde, Eric Clapton, Bob Dylan, Iggy Pop, David Bowie, Led Zeppelin, niet. Feitelijk kom ik nu op de kern van het verhaal. De beleving en zwaartepunten worden bepaald door andere dingen dan pure kwaliteit. Mijn belevingswereld en natuurlijk ook die van mijn tijdgenoten, toen nog, de jeugd, werd in de jaren tachtig voor een zeer groot deel bepaald door de, T.V., en de radio. Mijn leven als puber en dus ook die van mijn leeftijdgenoten, werd zodoende gestuurd door de commercie en modetrents. De jeugd wordt overspoeld met nieuwe trends, mode en ook muziek. De, Stones, waren absent in de tweede helft van de jaren tachtig en na, Under Cover, in, 1983, kwam er niet zoveel meer uit. Dirty work, uit, 1985, was niet goed genoeg. Ook niet volgens de eigen maatstaven van de, Stones, zelf, getuige het weerwoord, Keith, op die plaat: Dit is wat we zijn, anno, 1985. Er zat niet meer in. Mick, en, Keith, vormden geen eenheid meer, bekend onder de naam, de, Glimmer Twins, en dus werd het afmixen van, Dirty Work, voor een groot deel verzorgd door, Ronnie Wood. Dirty Work, werd een zware bevalling en sprak de jeugd helemaal niet aan. Mick, besloot, na dit debacle, als solo-artiest door te gaan, maar dat werd een regelrecht fiasco. In mijn jeugd zag ik de commerciële shit de hitlijsten bestormen. Maar, Chrissie Hynde, had daar niet onder te lijden, omdat zij in leven werd gehouden door mijn oom. Ik had wel van haar gehoord, maar, zoals gezegd, was ik toch ook gevoelig voor de hitlijsten. Als tijdens het werk op de radio dan toch, Chrissie, werd gedraaid, dan moest de radio harder van mijn oom. Zo moest ik telkens wel luisteren naar haar muziek. Als we bijvoorbeeld samen in de auto zaten en, Chrissie, kwam op, dan keek ik naar mijn oom, en besefte toen dat, Chrissie, wel iets had gepresteerd. Ik voelde inderdaad wel wat, maar kon onmogelijk de lading plaatsen. Mijn oom zwijmelde bij het horen van haar stem. En plotseling, bijna twintig jaar later, zag ik haar in levende lijve en ze maakte precies die indruk, waarvan ik wist, dat juist die indruk en uitstraling de gevoelige snaar bij mijn oom raakten. Met andere ogen keek ik naar haar, door de ogen van mijn oom. En ik zag daar in de lounge haar schoonheid en pure kracht. De ontwapende blik en het tedere dat alleen vrouwen kunnen oproepen. De eerste concerten in, Duitsland, werden gesteund door de, Cranberry’s, en, AC/DC. En de Cranberry’s waren Iers en de zangeres was een felle tante. Het leek wel of ze sadomasochistisch was, die zangeres van de, Cranberry’s. En, Harry, wist haarfijn te vertellen dat dat bij Ierland past. Oh ja, Mel, zijn vroegere vriendin, en tegenwoordig de bron van zijn ongeluk, was Iers. Maar, met alle respect voor de Ieren, het leven is niet alleen maar kommer en kwel. Kom op zeg. We hebben allemaal te eten, hier in het westen, dus ook in Ierland. Maar het minderwaardigheidscomplex van de Ieren schijnt hun voedingsbodem te zijn voor de, Rock ’N Roll. Daarnaast is het immer durende gevecht tussen protestanten en katholieken een groot probleem. Engeland is de grootste vijand. De Ieren zitten blijkbaar in een spiraal van onvrede en geweld en geven iedereen en alles de schuld en komen hartverscheurend over en iedereen moet mee grieven en pijn lijden. Het verschil met, Chrissie, en de zangeres van de, Cranberry’s is duidelijk. Chrissie, maakt muziek omdat ze goed kan zingen en een podium-beest is. Ze geeft mensen, al is het maar voor even, die hoop, maar bovenal geeft ze de kracht aan mensen die twijfelen of ze goede beslissingen hebben genomen in het leven. Chrissie, laat zien dat er niet veel te kiezen is. Je bent wie je bent en je doet wat je doet. Voor Chrissie is het duidelijk dat ze een zangeres is en daarom zingt ze. Ze geeft vertrouwen en een kijkje in een wereld vol mooie dingen. De, Cranberry’s, blijven op een hartverscheurende manier mensen betrekken in het ongeluk, felle ruzies en vetes. Er kan dan ook geen lachje af, ja, als de band hem even raakt en het publiek geeft een blijk van opluchting, dan lacht ze nog wel. Maar het verschil met, Chrissie, is de vreugde en het ontembare, als ze eenmaal op het podium staat. Bij het opkomen is de show al gestolen. Ze draagt een krappe spijkerbroek en ziet er wellustig uit. Ze loopt dan tegen de zestig maar geen vezel aan haar is ouder dan achttien. Ze weerspiegelt pure kracht en geeft dit door. Ze laat zien hoe men zich dient te gedragen in het paradijs, dat nu eenmaal om ons is geschapen. En ze laat zien wat er mogelijk is een perfecte wereld. Haar perfecte omgeving is het podium en honderdduizenden mensen. Ze stal de show. Ze zong en pushte haar band tot nieuwe hoogten en duidelijk was dit haar leven. Eerder al kwam het respect ter spraken. Iets dat de, Rock 'N Roll, eerder omver wierp, in de jaren zestig, maar nu herstelt de, Rock ’N Roll, dat respect zelf. Het is zo ongelooflijk mooi om te zien hoe de, Stones, zich een weg banen door de geschiedenis. Eerder, in de jaren zestig en zeventig, was de populaire muziek, feitelijk voor een groot deel, Rock ’N Roll. De verschillende artiesten verkeerden in verschillende kampen en werden afgeschilderd, door de pers en in de hitlijsten, als concurrenten, en ook de fans beconcurreerden elkaar en probeerden elkaar af te troeven en elkaar te overtuigen van de diepgang en de klasse van hun bands. En dat waren er nogal wat. Nu, in de jaren, 2000, zijn de vroegere kemphanen gerangschikt onder dezelfde noemer. Rock, is klassiek. De, Rock, is een tegenhanger geworden van de nieuwe stromingen: “House, Techno, en, Rap”. Daar waar vroeger gehele assembles elke avond steeds weer hetzelfde uitgekauwde deuntje oplepelden en hiermee de voedingsbodem vormde voor de, Rock ’N Roll, en eerder de, Jazz, zo wordt tegenwoordig de sfeer verpest door vergelijkbare assembles. Toegegeven, housefeesten zijn fantastisch maar als de muziek stopt is iedereen is naar de klote op de dansvloer, en alleen voor degenen die zich volgooien met drugs volgen er nog afterparties. In de jaren tachtig was er crisis in, Nederland. De broekriem moest aangehaald worden. Als voorbeeld haal ik de scheepsbouw naar voren. In plaats van te versoberen, gooiden de vakbonden de deur dicht. Links was groot in de jaren zeventig. In begin jaren tachtig ging de scheepsbouw alsnog ten onder. De hoofdreden lag elders. Landen met lagere lonen trokken de scheepsbouw naar zich toe. Zowel de leiding als de arbeiders waren veel te duur geworden om nog te kunnen concurreren. Overheidshalve werden er allerlei kunstgrepen gedaan. Scheepsbouw was cultureel erfgoed en moest worden behouden. Na de samenvoeging van scheepswerven, kwam er een ander twistpunt. Onderling beschuldigden de scheepswerven elkaar van wanvertoningen. Zo had Amsterdam een slechte naam bij andere scheepsbouwers. In plaats van samen op te staan en de schouders eronder te zetten, verzandde de scheepsbouw in twisten. Nederland stond met lege handen. De arbeiders wisten zich gesteund door de vakbonden en staakten alles kapot. De oplossing, die eind jaren zeventig klip en klaar op tafel lag, was kostenbeheersing. Hierdoor gaan de leidinggevenden ook niet vrijuit. De cultuur in de scheepsbouw vertoonde, net als in de luchtvaart, destijds nog een scherp onderscheid tussen arbeiders en leidinggevenden. De arbeiders wezen naar de directie, en de directie wees naar de arbeiders. Daarbovenop was cultuur, omtrent het binnen halen van orders, geldverslindend, en zonder meer, decadent. Dit wrong natuurlijk bij de arbeiders, die in het stof beten. Het ene schandaal, na het andere, volgden. De linkse regering begreep niets van de decadente cultuur om orders binnen te halen en steunde de arbeiders. De ondergang van de scheepsbouw was een dreun voor de Nederlandse economie. De grond om gastarbeiders binnen te halen was weggeslagen. Het werd krap op de arbeidsmarkt. Begin jaren tachtig was het dringen voor een baan. In zulk een tijd groeide ik op. Mijn familie werkte bijna allemaal in de bouw, van huizen en gebouwen, en was zeer zuinig. In de bouw is het vroeg dag. Om, 7.00 uur, begint het, en dus werd er voor zessen opgestaan. In mijn familie was het vak timmerman, magisch. Want, dat verdient aanzien. Goed kunnen timmeren was heel erg belangrijk. Timmeren is een wijd begrip. Het is feitelijk de naam voor de beheersing van het ambacht. De beheersing van dit ambacht vergt tijd. Van jongs af aan werden mijn neven en ik gedrild tot goede timmerlieden. Deze opvoeding ging er niet zachtzinnig aan toe. Tot jankens toe. Het maakte niet uit welk stuk gereedschap er werd gebruikt of er bleek een heel leertraject bij te horen. Een spijker in een plank slaan was natuurlijk het eerste dat opkomt bij het vak, timmeren. Nu, dat is toch niet gemakkelijk als ik eerst dacht. De plank mocht niet scheuren, dus, er moest eerst met de kop van de spijker een ster worden gemaakt. Dan moest er een klap worden gegeven die de spijker vast zet, en vervolgens moet de hamer aan het einde van de steel worden vastgehouden voor de goede zwiepslagen. Dan, zagen. De wijsvinger moet gestrekt langs de handgreep van de zaag worden gehouden, om zo te kunnen richten, en om zo gevoel met de zaag te hebben. Vervolgens moet de zaagsnede de plank of, balk, haaks afzagen, of, in geval van een verstek, precies loodrecht. Om dit te doen, moest de potloodstreep, die de zaagsnede aangeeft, niet alleen aan bovenkant worden aangebracht, maar ook aan de zijkanten en onderkant. Haaks en loodrecht zagen was de kunst. Een spijker inslaan, met hooguit drie klappen, was de kunst van het hanteren van een hamer. Ik dacht eerst dat dit timmeren was, maar, timmeren bestaat uit ook het bedienen van de machines die hout bewerken. En, uiteindelijk, is timmeren het bouwen van een huis. Ik kan U verzekeren dat zagen en timmeren zeer moeilijk zijn. Om dit te leren werkten mijn neven en ik op zaterdag. Op mijn tiende verdiende ik een gulden per dag. Eerst moest ik jaren lang vegen en opruimen. Na een paar jaar mocht ik schuren, met schuurmachines. En ook dit, het schuren is een vak apart. Het klinkt absurd, en zo is het ook, maar, schuren is zeer gecompliceerd. De schuurstof mag bijvoorbeeld niet cumuleren onder het schuurpapier. Er moet over het gehele vlak even diep worden geschuurd, zodat schuren feitelijk een memorie-spelletje is. Dit houdt in er overal precies evenveel wordt afgeschuurd. Schuren is, mede door het onthouden van de afgeschuurde laag, moeilijk. En, zoals ook het geval was bij het timmeren en zagen, werd er hard opgetreden als het fout ging. Schuren leek me leuk, totdat bleek dat mijn ooms verdraaid goed luisterden. Vanuit het kantoor konden zij horen wanneer het schuren niet evenredig ging. Toen ik zestien was, mocht ik met in machinale. Dit is het gedeelte van de werkplaats, gescheiden door een brandwerende schuifdeur, met het gedeelte van de werkplaats waar werd geassembleerd, waar de machines staan. De vlak-bank, de van-dikte bank, de kortzaag-machine, de tafel-zaag-machine, de lintzaag, de boormachines, de freesmachines, de schuur-band machines en de kant-plak-machine. Het begon met vlakken op de vlak-bank. Het hout moet daartoe eerst worden onderzocht. Dat wil zeggen dat de holle zijde opgezocht moest worden. Op de vlakbank wordt de balk of, plank, vlak gemaakt en als de plank of, balk vlak, is, dan kan de plank, of balk, door de van-dikte bank. Vlakken is moeilijk. Maar, ik had dit snel door. Er zat een logica in. eerst de uiteinden over de vlak-bank, en dan de freeshoogte minimaal instellen om zo de hel plank, of balk, eroverheen te duwen. Mijn ooms waren vakmensen, en hadden het ambacht op dezelfde strenge manier geleerd. Er werd geen tegenspraak geduld. Na tien jaar was ik een vakman. Mijn ooms konden aan het geluid horen of er met respect met de machines en het hout werd omgegaan. Ik werkte zodoende mijn jeugd in de werkplaats van mijn oom, voor aanvankelijk een gulden per dag. Altijd werd er gehamerd op het feit dat ik blij mocht zijn een vak te leren en dus werd er nooit geklaagd over de schaMele beloning. Mijn loon liep op tot een rijksdaalder per dag. Daarna een gulden per uur, tot aan drie gulden per uur. Ik was zeventien, en verdiende drie gulden per uur. Op mijn achttiende was dat vijf gulden. Ik verdiende dus vrijwel niets en werd volgens de oude stempel opgeleid tot een ambachtsman. De cultuur die heerste was dat er vakwerk geleverd moest worden zodat de familienaam werd geëerd. Het maakte niet uit welk van de gereedschappen werd aangeleerd, door mijn ooms; het moest zo. Eerlijk is eerlijk, mijn familie kan zeer goed timmeren. Als gevolg hadden zij wel werk in de crisis van begin jaren tachtig. Toen ik op de universiteit in, Delft, zat, kwam ik in aanraking met mensen uit een ander milieu. Mijn studiegenoten hadden niet zo'n harde opleiding omtrent het hanteren van gereedschap en het vakmanschap gehad. Ergens is het natuurlijk heel vreemd dat veel ingenieurs niet met gereedschap om kunnen gaan en het bouw-ambacht niet beheersen, dan later toch bepalend zijn. Dit is de brug naar de commerciële shit, van de moderne eendagsvliegen, met ondiepe en nietszeggende liedjes, wat zijzelf rustig muziek noemen, tegenover het ambacht, dat de, Stones, en, Chrissie, beheersen. De klasse is verdwenen en de hapklare brokken zijn alom aanwezig. In de jaren negentig was Nederland weer rijk en kwam er een vracht aan gelukzoekers, vluchtelingen en gastarbeiders. Het is dus logisch dat geen van deze mensen iets weet van de beheersing van een ambacht. Nu, anno, 2012, weet schijnbaar niemand meer echte klasse te onderscheiden van troep. Als er met de oude maat wordt gemeten, dan is er ruzie. Het is niet meer mogelijk om met dezelfde opvoeding tot kwaliteit te komen. Dat wordt niet meer gepikt, en dus kunnen spreken van vervlakking van de maatschappij. In, 1995, was, Nederland, weer groot, door noest arbeid en offers. De moderne buitenlanders hebben alleen het licht zien schijnen boven Nederland, en profiteren. Als ze dan net als wij toen worden behandeld, voelen ze zich gediscrimineerd. Hun eigen land is armoedig en corrupt, en als dan de, Nederlandse, maatstaven worden gebruikt, dan wordt er gediscrimineerd. En, ik spreek uit ervaring. De buitenlanders vinden het heel normaal om elke dag boodschappen te doen, terwijl wij, Nederlanders, eind jaren zeventig en begin jaren tachtig, elk dubbeltje moesten omdraaien, en gericht wekelijkse boodschappen deden. Naar de docter, of naar physio? Daar had we geen eens tijd voor. We moesten eht land uit de crisis helpen, en brachten offers. Daar hoorde en mentaliteit bij. Die mentaliteit bracht Nederland haar welvaart. De mentaliteit, die de buitenlanders mee brachten uit hun eigen land, lieten zien waarom het nog steeds een onderontwikkeld zooitje en corrupte bende het daar nog steeds was. Mijn familie heeft zich kapot gewerkt en wordt in de stad omver gereden door buitenlanders op scooters. De linkse regeringen van de jaren zeventig en tachtig werkten niet, maar gaven ons land weg. Als mijn vader iemand ter verantwoording roept, dan is hij een racist die geen respect heeft voor buitenlanders. Ik bedoel, de manier waarop ik ben opgevoed, met de harde hand, is gewoon zijn handelswijze om het beste uit iemand te halen. Opvoeden, noemen ze dat. Geen commentaar, en werken. Nederland, is zo groot, door juist de harde hand, zoals die van mijn vader. Dat gepruts, met egootjes, is niet Nederlands. Dat gepruts en de egootjes leiden namelijk tot onderontwikkelde landen. Wordt eentje ziek in, Marokko, dan sterft een. Wordt eentje ziek in, Nederland, dan redt een het, door juist de inspanningen en opvoeding van, bijvoorbeeld, mijn vader. Nooit zeuren, altijd presteren. Onopgevoede en onderontwikkelde mensen, die wel dezelfde rechten hebben als de hard werkenden, profiteren. Deze groep wordt het publiek genoemd, en het publiek krijgt wat ze verdient. Als de, Stones, komen, dan brengen ze weer klasse. Het publiek heeft nooit geleerd om te luisteren en dus weten ze niet eens waar ze naar moeten luisteren als de, Stones, komen. U2, en de, Stones, zijn voor een ander publiek. Bling Bling, is voor de onderontwikkeld publiek. Jezus kwam op zijn blote voeten. Rijk van geest zijnde mensen geven alles weg. De gelukzoekers hebben ons geld. En, er valt niet met die mensen te praten, want, dat is niet hun cultuur, Hun cultuur moet men dan respecteren. Kortom, Nederland is verloren. De rijken trekken weg. De harde werkers haten de buitenlanders. Telkens worden, “we”, volgegooid met troep. In dit daglicht is het prachtig dat een bedrijf als de Stones zich niets aantrekt van mode of wat dan ook. Als de Stones uittrekken dan volgt een wereld ze. Net zoals ik op zestienjarige leeftijd werd vergiftigd met, Madonna, zo wordt de huidige generatie vergiftigd met House, Hiphop, en, Marco Borsato, et cetera. De muziek is gestroomlijnd en gekunsteld. Dan komen de, Stones. Niemand, behalve de liefhebber en de kenner, weet er raad mee. De, Stones, prijken niet in de hitlijsten en worden niet gedraaid in de discotheken en zijn dus de grote onbekenden onder de jongeren. Altijd word er lacherig over gedaan en op neer gekeken. Chrissie Hynde, kennen ze waarschijnlijk niet eens. Dan komen de, Stones, in de stad. Een leger neemt over. Ineens staat daar, “state of the art”. Eerder hebben de jongeren aan de weg getimmerd en vullen twee keer per jaar de, Amsterdam-Arena, met house-feesten en ook, Robbie Williams, is koning in het land der blinden. De pers en de jeugd kijken met verbazing naar de Stones en de entourage. Ze weten niet wat ze ervan moeten vinden. Keith is cool, ala. Maar als dan een vrouw van tegen de zestig iedereen een oorwassing geeft met een kraakheldere stem en een overgave waar menig puber een puntje aan kan zuigen, dan is er spraken van twee werelden. De werkelijke wereld met, Stones, en, Chrissie Hynde, en de gemaakte wereld, waarin geen plaats is voor de, Stones, en, Chrissie, maar wel voor mode en trends. Het mooie is natuurlijk het contrast. Als de, Stones, komen is er haast geen reclame nodig, alleen al de afkondiging van een tournee staat garant voor een miljoenen publiek. De jeugd en de grijze massa, de bezoekers van Heineken´s, “Night of the Proms”, staan voor een raadsel. In hun belevingswereld telt groot, groter, grootst en willen overal bijhoren en roepen de een nog harder na dan de ander. Ze overtuigen zichzelf ervan dat wat ze doen goed is en dat ze luisteren naar goede muziek en dat ze kijken en gaan naar geweldige optredens. Image, status, egobevrediging, gezien worden en praten of ze de minister president zelf zijn, is wat hen drijft. Opsmuk is het woord. De, Stones, zijn wars van opsmuk en zien hun missie als noodzakelijk, om de mens te redden van vuilnis en troep. Als ze dan achteloos vier tot vijf concerten uitverkopen, alleen al Nederland, dan doet het wonderlijke feit zich voor dat de mode en de trends gewoon doorgaan en er dan, feitelijk, twee afzonderlijke werelden naast elkaar bestaan. De ene wereld wordt gevuld met klasse en genegenheid en liefde, en de andere, de kille commerciële wereld, wordt gevuld met zijn eendagsvliegen en loze beloften en kretologie. Het publiek krijgt wat ze verdient. Wat zo belangrijk is voor ze, hoeveelheden, hardheid, intensiteit en nog veel meer, worden met name door de, Stones, en, U2, tot een niveau verheven, waar de massa niet eens over kan dromen. Wat de massa maar niet door lijkt te hebben is, dat klasse zich nooit verlogend. Het maakt voor, U2, en de, Stones, niet meer uit of ze worden gepropagandeerd. Het maakt gelukkig niet meer uit wat de pers en de massa vinden. Het is niet de verantwoording van, Chrissie, om zich te verdedigen tegen de wansmaak van de massa en de pers. Het enige wat ze kan doen is de wedstrijd spelen. Op het podium tellen een paar dingen, en niet toevallig zijn de belangrijkste ingrediënten, zingen en show maken. Dat de, Stones, Chrissie, weer de kans geven om zichzelf te zijn wordt door haar met beide handen aangegrepen en de wisselwerking tussen, Mick, en, Chrissie, is hartverwarmend en laat overduidelijk zien wat respect en liefde betekenen. Het zit namelijk zo dat, Chrissie, een wezenlijk deel van de, Rock ’N Roll, belichaamt en nu kan ze eigenlijk in haar wereld optreden. Wij tegen hen, niet omdat wij dat willen, maar omdat ze, de pers en de smaak van massa, ons in de hoek hebben gedrukt. Een kat in het nauw maakt rare sprongen en als die kat dan, Rock ’N Roll, is, worden dat wel hele hoge sprongen. Mick, bedankte, Chrissie, oprecht voor haar uitmuntende set en putte duidelijk energie uit haar optreden en gebruikte die inspiratie weer voor de, Stones-show.

Show? Is het niet dat de, Rock ’N Roll, van de, Stones, allang geen show meer is, maar het symbool is voor vrijheid in expressie, een uiting van mening en vrijheid in doen en laten, los van de publieke opinie? Was, en is, juist dat keurslijf van de massa en de propaganda en de indoctrinatie niet de wortel van de, Jazz, en, Blues, en, latere, Rock. Is het nu niet net zo dat de Rock zich onderscheidt door passie, klasse en levensvreugde, met als boodschap het recht op een eigen toekomst? Was het niet zo dat, Brian Jones, Keith Richards, Charlie Parker, Gene Kruppa, Benny Goodman, David Bowie et cetera helemaal niets te vertellen hadden indien ze zich niet konden bedienen van hun passie? Was het juist niet de oeroude kreet, die hoorde bij het ingaan van de vrijheid. Het is toch werkelijk prachtig dat juist de kansarmen zich op deze manier van hun talenten konden bedienen en daarmee een hele generatie hoop geven? De generatie van de jaren zestig en eerder in de jaren dertig met, Jazz, putte hoop uit gitaar-loopjes en riedeltjes en iedereen kon voelen wat het betekende om werkelijk vrij te zijn en hoe prachtig het is, om te kunnen doen wat je zelf leuk vindt. De generatie van nu zit gevangen in het vacuüm van de commercie en dan zijn er gelukkig nog steeds de Stones en de heldinnen van weleer, die nog een keer voordoen hoe mooi het is om jezelf te kunnen zij en wat men er ook van zegt, het gaat erom dat jezelf echt tevreden bent, want alleen dan kun je wat voor de medemens betekenen. De huidige generatie gunt elkaar het licht niet in de ogen en is egoïstisch en dat uit zich in agressie en onverdraagzaamheid. We zitten feitelijk in hetzelfde schuitje als in de jaren dertig en zestig. We worden systematisch vergiftigd. De muziek op de radio en televisie wordt uitgekozen door platenbazen en feitelijk zijn dat producten van massa vertegenwoordigers als multinationals. En dat soort bedrijven willen helemaal niet dat je jezelf uit, ze willen alleen maar onderdrukken, indoctrineren en geld verdienen. De, Rock 'N Roll, van de jaren zestig ging gepaard met niets minder dan de schreeuw om revolutie en anno, 2004 / 2005, laait de schreeuw weer op naar de vrijheid en het pure. De, Cranberry’s, grijpen de muziek aan om de Ierse onafhankelijkheids-strijd te lichten, maar gaan voorbij aan het plezier en de zegening van het mogen bespelen van instrumenten in een toch boven alles nog steeds mooie wereld. Door, Chrissie, werd precies de juiste toon neergezet. Ze heeft een talent en mag dat benutten en was daar dankbaar voor. Mick, straalde toen hij haar zag schitteren en moest toch slikken. Hij stond achter de schermen en wij zagen hem. Zij staat gewoon op gelijke hoogte met, Mick, aangaande de kunst. Maar nu staat zij aan de kant van de, Stones, en niet meer ertegenover. Mick had bij voorbaat de slag al gewonnen. Chrissie, streed mee met de, Stones, in de strijd tegen vervlakking en indoctrinatie van de propaganda machines van multinationals en regeringen, die alleen maar het volk zoet houden. Weet U nog, brood en spelen? Op de eerste plaats komt verantwoording en dankbaarheid. Bij de, Cranberry’s, voelde je toch een inktzwarte stroming die niet gelukkig maakt, eerder verbittert. Het verschil met denken tussen nu en toen, is de verwerving en erkenning van de vrijheid van meningsuiting, tegen het eisen, alles te mogen zeggen, van nu. Toen mocht je je vrijvechten, maar iedereen wist dat je dan verantwoording moet dragen voor de daden. Nu wordt de vrijheid van uiting als gewoon ervaren en wordt de muziek gebruikt, eerder misbruikt om doelen te bereiken. Nog even en de Jihad gaat de muziek gebruiken als propaganda en dat is niet de bedoeling. Muziek is een uitingsvorm en kunst. Geen politiek middel en zeker geen middel om mensen uit te buiten en te onderdrukken. Hetgeen nu zo gewoon is in de hitlijsten, waarin steevast dezelfde muziek wordt gedraaid, sinds jaren en jaren. De Stones komen weer en eindelijk kan de muziek weer floreren. Drie uur lang genieten van een avontuur, in plaats van een video clip, of een korte set. In, 2005, komt, U2, gelukkig en ook zij beheersen de kunst. De, 150.000, gelukkigen, met een kaartje voor de show, laten zich niet van de wijs brengen door de hitlijsten en de houseparty’s. Ze laten zich niet beïnvloeden door de shit, maar wachten geduldig tot het hun tijd is. En gelukkig zijn er dus bands als, U2, en de, Stones. Niet alleen wat ze zeggen is belangrijk, ook de geweldige muzikaliteit van de bandleden is onovertroffen. Menig lid van Filharmonische orkesten is jaloers op het talent van The, EDGE, en, Keith Richards, en, Charlie Watts. Niet klassiek geschoold, wel lesgevende op het gebied van inmiddels klassieke muziek, Rock ‘N Roll. Geheel tegenstrijdig met de keiharde opvoeding en gedisciplineerde levensstijl van klarinettisten in filharmonische orkesten is de levenswijze van de, Rock ’N Roll. Brian Jones, wist wel raad met zijn talent en liet zich door niemand iets vertellen. Hij wist gewoon wat hij zocht. Ook hij, de losbol bij uitstek, had wat muziek betreft een discipline, die je niet achter zo’n iemand zoekt. Het ging bij, Brian, om het spelen en zo veel mogelijk spelen. Anders dan de gemaakte druk van buiten af, op orkesten daar kwam bij Brian de drang van binnenuit. En toen hij eindelijk zijn zin kreeg was dit het startsein voor de revolutie. Vrijheid in denken en kunstzinnigheid. Bij het bespelen van een instrument gaat het maar om een ding. Spelen. Die pure klasse en liefde omtrent muziek is niet afhankelijk van de komaf. Nu kwamen de, “skiff bandjes”, in Engeland en iedereen kreeg een gezicht. Wie kon schilderen ging schilderen. Iedereen kon ineens zonder schaamte dingen doen waar feitelijk iedereen van droomde. Vrije seks, alhoewel ik dat een uitwas vind en gelukkig is dit weer binnen de perken, was in eerste instantie een verademing. Maar bij de ontginning van nieuw terrein worden natuurlijk ook grenzen overschreden, die later weer in ere worden hersteld. Toch, de vrijheid om te kiezen voor jezelf was nieuw. Ook al ben je niet van adel en speel je niet de eerste viool. Nu, in, 2005, is er weer zo’n juk over ons. We zien alleen maar mooie mensen op, T.V., We worden gevoed met minderwaardigheidscomplexen. Want wie is er in werkelijkheid zo mooi als, Robbie Williams, en, Britney Spears? Ze brengen uitgekookte formules om het publiek voor in ieder geval een maand te boeien en dat is net lang genoeg om de zakken weer leeg te schudden van een niets wetende bevolking. De concerten van de, Stones, en, U2, laten niets heel van de hitlijsten. Gelukkig gerechtigheid. Kunt U zich voorstellen dat de, Stones, en, U2, niet zouden mogen optreden? Zijn de optredens niet steeds een geheugensteuntjes, omtrent de vrijheid in uiting? Toen waren het de regeringen en de gevestigde orde die alles censureerden en nu zijn dat de multinationals. En net als toen heeft de, Rock ’N Roll, daar schijt aan! De generatie krijgt nu tenminste om de paar jaar de kans zich te laven en te vergapen aan ongecensureerde muziek en krijgt een glimp mee van wat nu eigenlijk mogelijk voor zelfs een gewonde man. Bono, en, Mick, zijn immers gewone mensen, die het toch maar zover hebben geschopt! Als niet de, Rock ’N Roll, van de jaren zestig had mogen bestaan dan zouden we nu met zijn alleen nog maar, Robbie Williams, en, Britney Spears, mogen kijken. Dan zouden we net zo ver weg zijn van de vrijheid als, Rusland, in de vorige eeuw en, sarcastisch, als het Amerika van nu. Als het establishment het voor het zeggen heeft dan worden al onze kleuren weggezogen en veranderen we in kort levende grijze muizen, die elkaar afmaken. Want alleen als we hard werken zijn we wat waard en oud worden kost geld dus zullen ze ons voor die tijd wel hebben vergiftigd. Drank, drugs en wapens zijn de handelswaar waar we ons mee moeten bedienen en ons zelf mee moeten vernietigen. Zegt U het maar. Van alles op de wereld is dat altijd in overvloed aanwezig. Lees, Doctor Seuss! We zijn gezegend en muziek is daar een uitingsvorm van. Die uitingsvorm laten we ons niet afnemen. Nogmaals, het mooie van onze tijd, de tijd na de jaren zestig is dat mensen als, Andy Warhal, zich niet lieten keuren. Het publiek was de keurmeester! En dat is een zegen en laat nu vooral iedereen eens kijken wat deze heren te hebben vertellen. Ze zijn de allerbeste op hun gebied. Rock ’N Roll, is een middel en ondanks de vrijheid berust dit bolwerk op respect en klasse. Ronnie Wood, bijvoorbeeld speelt elke dag uren en uren. Waarom? Omdat hij de beste wil zijn, en bovendien, zegt hij, wat moet je anders als je de solo-gitarist bent in de beste band van de wereld? Vervolgens kijkt hij de interviewer meewarig aan en, Ronnie, knipoogt naar zijn fans. Onder het motto: ”Jullie weten het toch waarom ik zoveel speel?” Ja, wij weten hoeveel moeite de juiste interpretatie van Stones-nummers en de bijbehorende oefening van dergelijke solo’s kost. Mister Richards, zegt alleen maar: “Ik wil de beste zijn en daarom blijf ik spelen en omdat het mijn grootste liefde is om te spelen”. Hier is alles mee gezegd, maar journalisten willen een verhaal. Er is geen verhaal! Je moet gewoon doen wat je kunt! En niet zeuren en mokken, want is zonde van de tijd! Journalisten van de deze generatie kunnen zich niet eens meer voorstellen, wat het is om muziek te maken, die niet van tevoren is geprogrammeerd. Stones nummers staan niet vast, in tegenstelling tot de nummers van, Robbie Williams. Dat is voorgeprogrammeerde muziek en dat is waarschijnlijk de referentie waarop de, Stones, worden afgerekend bij het grote publiek. Het publiek op het veld leest die vuilnis niet eens en vindt wat ze er van vindt. Ook zo’n voorbeeld is, Feyenoord. Geen journalist neemt,Feyenoord, serieus en door de weeks is er geen journalist te vinden. Ze weten niets van de ondergrondse kracht en de enorme potentie van de club en het spelers-materiaal. Ze wonnen de, Europacup, maar rustig schrijven ze in de krant dat, Feyenoord, het niet heeft. Het heeft te maken subjectiviteit en macht. Straks gaan ze allemaal huilen en schrijven dan, dat, Feyenoord, wel heel erg veel geluk heeft gehad, om alles te winnen. Als, Feyenoord, kampioen wordt komt dit niet omdat, Feyenoord, zo sterk is, neen, het komt doordat Ajax zo slecht was, en, PSV, uit vorm. Nu vraag ik U? Kampioen is kampioen en de, Europacup, is de, Europacup, en als je die wint ben je de beste. Maar omdat journalisten zichzelf en dus ook het publiek dat beeld van een schlemielige club blijven voorhouden, krijgt de bevolking de verkeerde informatie. Het zou eigenlijk strafbaar moeten worden om leugens te vertellen en subjectieve meningen en vooroordelen te verkondigen. In de pers is het, Ajax, voor, Ajax na. Nu is, Feyenoord, al geruime tijd veel beter dan, Ajax, maar, Feyenoord, krijgt nooit dit krediet. Journalisten verdiepen zich niet in Feyenoord, maar wel in, Ajax. En nog mooier is dat de jeugd van Feyenoord beter is dan die van alle andere clubs. Het Feyenoord van na de crisistijd is jonger en sterker dan ooit. Ik denk zelfs dat ze voor, 2020, de, Champions League, winnen. Het feit dat de journalisten, Feyenoord, niet serieus nemen kan wel eens een groot voordeel worden voor, Feyenoord, omdat de jeugd zich in de schaduw kan ontwikkelen. Altijd is, De Kuip vol, en daarom blijft de honger altijd bestaan voor de jeugdspelers van, Feyenoord, ondanks het ontbreken van landelijke belangstelling. De jeugd van Varkenoord staat altijd op scherp. Gooi de kranten dus maar in vuilnisbak. Dat het publiek niet op de hoogte wordt gebracht van de werkelijke gang van zaken is nu wel duidelijk,. Feyenoord, loopt momenteel over van potentie en talent en vroeg of laat sorteert dit succes. Voor de Rotterdammers onder ons raad ik aan de kranten niet meer te lezen, maar lekker naar, De Kuip, en de trainingen te komen, want er staat wat moois te wachten. Beter is het om je te vergapen aan de werkelijk spectaculaire trainingen en wedstrijden, dan je te ergeren aan de krant. Goed voetbal, met het hart en met talent. Kortom, alle ingrediënten voor de top zitten erin, maar geen journalist die het ziet. De krant doet geloven dat het nergens op lijkt, wat ze in de Kuip doen. Ik stel daarom dat, Feyenoord, pech heeft en dat de nederlagen veelal zijn gebaseerd op pech. Als de eerste aanvallen in het openingskwartier logischer wijs doelpunten waren geworden en als de spelers, die daarom nu net geen zelfvertrouwen hebben en dan net wel zelfvertrouwen zullen krijgen is het een ander verhaal. Pech wordt verward met onkunde. De pers is onkundig om dit niet in te zien. Feyenoord, is een gevoelsploeg, die het moet hebben van vertrouwen! De journalisten breken de ploeg af en dit verdient de ploeg niet. Deze ploeg verdient steun. Gelukkig weten de vaste, 50.000 toeschouwers, dit en laten zich niet weren of intimideren. In dit daglicht komen de, Nederlandse, journalisten met vragen aan, Keith Richards, die dan niet eens wat zegt en alleen zijn liefde en het spel benadrukt. Voor, Ronnie, zijn de vragen nog lastiger, want journalisten hebben werkelijk geen idee hoe het is

Done