SINDO MOSTEIRO
A carón dunha fonte, a froresta mediada, persoóuselle diante unha dona encantada
Galahaz, derradeiro, colle estreita vereda
que se adentra no monte, inquedante e segreda.
Sin espora nin lanza, sin escudo ni espada,
alma e vida nun soño e no ceo a mirada,
sin coidar de malfado, dragón ni encantamento,
o cabelo loiriño como airón dado ó vento,
escollido e chamado, vai ridente e lanzal,
que garda o corazón puro e limpo de mal.
Na escura corredoira cinguida de silveiras
escoitou voces irtas, medosas e tristeiras,
asubíos e ouveos, e chirridos de dentes,
e pasadas de lobos, e fungar de serpentes,
e veu brilar, ó paso de chouzales espesos,
uns ollos sanguiñosos, enmeigados e acesos,
que o axexaban firentes dende furos sombrizos.
Mais, Galahaz non treme de agoiros nin feitizos.
E de alí a tres xornadas de longo camiñar,
san e salvo, atopouse na ribeira do mar.
(...)
A carón dunha fonte, a froresta mediada,
persoóuselle diante unha dona encantada;
de princesa de ensono loura e gaia beleza,
o feitizo de lumia, de raíña a maxeza,
frente branca e locente de craror de luar,
ollos meigos e verdes como as ágoas do mar.
Lindos paxes, onde ela prisioneiros do encanto,
levan feixes de rosas e recóllenlle o manto,
e o máis roibo e garrido porta esgrevio tesouro:
en bandexa de prata unha espora de ouro.
A fermosa doncela, de xeito que namora,
chegando a Galahaz calzoulle a nobre espora
e alzándose ridente tendeu ó cabaleiro
seus brazos que envexara a fror do laranxeiro.
Mais, fiel ó xuramento, ó seu soño leial,
Galahaz alonxouse puro e limpo de mal.
(...)
Ramón Cabanillas, Na noite estrelecida, 1926
MÚSICA: Henry Purcell - King Arthur, Z 628, "Fairest isle, all isles excelling", interpretado por Philippe Jaroussky
A carón dunha fonte, a froresta mediada, persoóuselle diante unha dona encantada
Galahaz, derradeiro, colle estreita vereda
que se adentra no monte, inquedante e segreda.
Sin espora nin lanza, sin escudo ni espada,
alma e vida nun soño e no ceo a mirada,
sin coidar de malfado, dragón ni encantamento,
o cabelo loiriño como airón dado ó vento,
escollido e chamado, vai ridente e lanzal,
que garda o corazón puro e limpo de mal.
Na escura corredoira cinguida de silveiras
escoitou voces irtas, medosas e tristeiras,
asubíos e ouveos, e chirridos de dentes,
e pasadas de lobos, e fungar de serpentes,
e veu brilar, ó paso de chouzales espesos,
uns ollos sanguiñosos, enmeigados e acesos,
que o axexaban firentes dende furos sombrizos.
Mais, Galahaz non treme de agoiros nin feitizos.
E de alí a tres xornadas de longo camiñar,
san e salvo, atopouse na ribeira do mar.
(...)
A carón dunha fonte, a froresta mediada,
persoóuselle diante unha dona encantada;
de princesa de ensono loura e gaia beleza,
o feitizo de lumia, de raíña a maxeza,
frente branca e locente de craror de luar,
ollos meigos e verdes como as ágoas do mar.
Lindos paxes, onde ela prisioneiros do encanto,
levan feixes de rosas e recóllenlle o manto,
e o máis roibo e garrido porta esgrevio tesouro:
en bandexa de prata unha espora de ouro.
A fermosa doncela, de xeito que namora,
chegando a Galahaz calzoulle a nobre espora
e alzándose ridente tendeu ó cabaleiro
seus brazos que envexara a fror do laranxeiro.
Mais, fiel ó xuramento, ó seu soño leial,
Galahaz alonxouse puro e limpo de mal.
(...)
Ramón Cabanillas, Na noite estrelecida, 1926
MÚSICA: Henry Purcell - King Arthur, Z 628, "Fairest isle, all isles excelling", interpretado por Philippe Jaroussky