Deel 1 boek - langs oude wegen

Verwondering vind ik in de natuur en in de verhalen van en over het landschap. Al wandelend op oude wegen probeer ik het landschap te lezen en begrijpen waarom het er zo uit ziet, zoals het zich in dit moment laat zien. Oude wegen vormen de verbinding tussen plaatsen en het is tegelijkertijd een zichtbare verbinding tussen mens, natuur en het landschap dat ze gevormd heeft.

 

Zo heb je in het Dwingelderveld ook een aantal oude wegen die zeker al meer dan tweehonderd jaar bestaan. Ik vind het enorm fascinerend om over dit soort zandpaden te lopen en in gedachten een reis door de tijd te maken.

De Oude Postweg en de Benderscheweg spreken voor mij wel het meest tot de verbeelding. De Oude Postweg is al een hele oude verbinding tussen Ruinen (en Hees) via Anholt langs het Olde Posthuus via de westkant van het Holtveen en Moddergat naar Spier.

 

Een reis met de postkoets moet in die tijd met de postkoets een mooi avontuur zijn geweest toen Drenthe nog uitgestrekte heidevelden en stuifzanden kende waar aan de ruime horizon de verschillende kerktorens zichtbaar waren. In de stuifzanden van het Dwingelderveld kon de koetsier zich oriënteren op basis van een oude zeeden (Pinus pinaster) die daar stond. Wellicht was het in die tijd meer een ontbering, zeker in de winterperiode.

 

Wanneer je als passagier net voor Anholt uit het raampje van de koets naar links keek richting de hooilanden van de Hoorns kon je de Galgenkamp en de Galgenberg zien. En ja, daar hebben in het verleden galgen gestaan, dat moet als waarschuwing geen fraai gezicht geweest zijn.

 

Een andere oude route van Ruinen naar Spier liep via de Benderscheweg, waarschijnlijk is deze weg iets jonger. Deze weg loopt via de Oude Benderscheweg (Engeland) naar de Benderse Berg en steekt helemaal de heide over en gaat vervolgens rechtdoor langs de plek waar de boerderij Schoongelegen heeft gestaan, en gaat verder langs het Lange paand richting Spier. En tussen Spier en het Lange paand lag het kruispunt met de Oude Postweg.

 

Je kunt de route van de wegen op sommige plekken herkennen aan de horsten van eiken (strubben) en beuken. Op sommige plekken zie je ook stijlranden langs het pad, het los gereden zand ging natuurlijk makkelijker stuiven waardoor de weg iets lager kwam te liggen dan het omliggende terrein. In de boswachterij kom je dit soort plekken tegen.

 

Langs de Bendersche weg staat ook een Paardenkastanje, de solitaire boom staat op de hoek van wat oorspronkelijk een weiland is geweest. Ik denk dat de boom ongeveer een jaar of zeventig oud is, misschien ouder. In de verdere omtrek staan geen kastanjes dus deze bijzondere boom moet wel geplant zijn. Waren het de eerste bewoners van de boerderij Schoongelegen? Ongetwijfeld was er een bijzondere reden om deze boom hier te planten. Een geboorte van een zoon of dochter, een huwelijk, of was het gewoon omdat iemand een kastanje een mooi boom vond? Ik weet het niet, kan er alleen maar naar gissen. Wat ik wel weet is dat het een schitterende boom is.

 

We hebben gisteren met ons gezin nog een mooi wandeling gemaakt over dit oude pad en genoten van de bloeiende kastanje. In het mooie avondlicht met op de achtergrond het geluid van een zwarte specht en wolken van in goud oplichtende dansende muggen heb ik deze foto mogen maken.

 

En onbewust heb ik weer iets toegevoegd aan het verhaal van het landschap, zoals we dat allemaal doen.

 

Verwondering is een mooi ding, over geluk gesproken.

Done