EcOnAnDrE
Γεφύρι του Πασά ...
Πηγαίνοντας από τη Σιάτιστα προς τα Γρεβενά από την παλιά εθνική οδό, λίγα χιλιόμετρα μετά τη διασταύρωση της Μπάρας και πριν το χωριό Κοκκινιά, αριστερά φαίνονται τα ερείπια ενός μεγάλου γεφυριού, ένας βατός χωματόδρομος και ένας ιδιόμορφος βράχος δίπλα ακριβώς στο ποτάμι, χαρίζοντας μεγαλοπρέπεια ακόμη και σήμερα στο πανέμορφο τοπίο. Εκεί στις όχθες του Αλιάκμονα, του μεγαλύτερου ποταμού της Ελλάδας, υπήρχε και το μεγαλύτερο πέτρινο γεφύρι της Μακεδονίας. Ήταν ένα θαυμάσιο έργο της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής και το μοναδικό χτισμένο γεφύρι επάνω στον κύριο κορμό του ποταμού.
Το γεφύρι κτίστηκε το έτος 1806 με χορηγία ενός πασά,(Μαχμούτ Πασάς ) για να ευχαριστήσει το Θεό, επειδή σώθηκε μία από τις γυναίκες του που έπεσε στα βαθιά νερά. Το γεφύρι ανατίναξε ο αγγλικός στρατός στις 14 Απριλίου του έτους 1941, ώστε να μην περάσουν απέναντι οι Γερμανοί. Τελικά ο γερμανικός στρατός βρήκε άλλο πέρασμα μέσα από το ποτάμι σε σημείο που ήταν πιο ήρεμο, ενώ το γεφύρι χάθηκε για πάντα.
Ο Πουκεβίλ το αναφέρει στο πέρασμά του στο βιβλίο του με τίτλο Ταξίδι στη Δυτική Μακεδονία. Εκεί γράφει, ότι είχε πέντε καμάρες, η κάθε μία με διαφορετικό άνοιγμα. Οι παλιοί μιλούσαν για το καμπανάκι στο μεγάλο τόξο και πόσο επικίνδυνο ήταν το γεφύρι στο πέρασμά του λόγω του μεγάλου του ύψους, ώστε μέχρι και τις νύφες κατέβαζαν από τα άλογα. Το μήκους του έφτανε τα 100 μέτρα και το ύψος του τα 15 μέτρα.
Το ύψος της μεγάλης του καμάρας ήταν 15μ. και κάτω από αυτήν υπήρχε κρεμασμένο κυπρί (καμπανάκι), που ειδοποιούσε τους διαβάτες ότι το πέρασμα ήταν επικίνδυνο όταν, λόγω του αέρα και της ορμής του νερού, χτυπούσε.
Γκρεμίστηκε στις 14 Απριλίου του 1941 από τους Άγγλους για να μην περάσουν οι Γερμανοί. Στο πλάι υπήρχε Τουρκικό φυλάκιο. Ο μύθος της κατασκευής του μοιάζει με αυτόν του γεφυριού της Άρτας, όπου θέλει τον πρωτομάστορα να θάβει στα θεμέλια τη γυναίκα του, για να στεριώσει το γεφύρι.
Σύμφωνα με μαρτυρίες της επόχης «ου προυτουμάστουρας του γκιουφύρ’ στοίχειουσι τ’ γυναίκα τ’».
Το όνομα Αλιάκμων είναι σύνθετο και προέρχεται από το άλς (άλας, θάλασσα) και από το άκμων (αμόνι). Μια αρχαία παράδοση λέει ότι όσα πρόβατα έπιναν νερό από τον Αλιάκμονα άλλαζαν χρώμα και γίνονταν λευκά. Η παράδοση αυτή επιβεβαιώνεται από μια καταγραφή του Λατίνου συγγραφέα Πλίνιου (23-79 μ.Χ.), που μεταφρασμένη από τα λατινικά, λέει: "Ωσαύτως εν Μακεδονία, όσοι θέλουσι να έχωσι πρόβατα λευκά άγουσιν εις τον Αλιάκμονα, όσοι δε μέλανα εις τον Αξιόν".
Copyright © AnDrEaS EcOnOmOu. All Rights Reserved.
© Copyright: The reproduction, publication, modification, transmission or exploitation of any work contained herein for any use, personal or commercial, without my prior written permission is strictly prohibited.
Γεφύρι του Πασά ...
Πηγαίνοντας από τη Σιάτιστα προς τα Γρεβενά από την παλιά εθνική οδό, λίγα χιλιόμετρα μετά τη διασταύρωση της Μπάρας και πριν το χωριό Κοκκινιά, αριστερά φαίνονται τα ερείπια ενός μεγάλου γεφυριού, ένας βατός χωματόδρομος και ένας ιδιόμορφος βράχος δίπλα ακριβώς στο ποτάμι, χαρίζοντας μεγαλοπρέπεια ακόμη και σήμερα στο πανέμορφο τοπίο. Εκεί στις όχθες του Αλιάκμονα, του μεγαλύτερου ποταμού της Ελλάδας, υπήρχε και το μεγαλύτερο πέτρινο γεφύρι της Μακεδονίας. Ήταν ένα θαυμάσιο έργο της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής και το μοναδικό χτισμένο γεφύρι επάνω στον κύριο κορμό του ποταμού.
Το γεφύρι κτίστηκε το έτος 1806 με χορηγία ενός πασά,(Μαχμούτ Πασάς ) για να ευχαριστήσει το Θεό, επειδή σώθηκε μία από τις γυναίκες του που έπεσε στα βαθιά νερά. Το γεφύρι ανατίναξε ο αγγλικός στρατός στις 14 Απριλίου του έτους 1941, ώστε να μην περάσουν απέναντι οι Γερμανοί. Τελικά ο γερμανικός στρατός βρήκε άλλο πέρασμα μέσα από το ποτάμι σε σημείο που ήταν πιο ήρεμο, ενώ το γεφύρι χάθηκε για πάντα.
Ο Πουκεβίλ το αναφέρει στο πέρασμά του στο βιβλίο του με τίτλο Ταξίδι στη Δυτική Μακεδονία. Εκεί γράφει, ότι είχε πέντε καμάρες, η κάθε μία με διαφορετικό άνοιγμα. Οι παλιοί μιλούσαν για το καμπανάκι στο μεγάλο τόξο και πόσο επικίνδυνο ήταν το γεφύρι στο πέρασμά του λόγω του μεγάλου του ύψους, ώστε μέχρι και τις νύφες κατέβαζαν από τα άλογα. Το μήκους του έφτανε τα 100 μέτρα και το ύψος του τα 15 μέτρα.
Το ύψος της μεγάλης του καμάρας ήταν 15μ. και κάτω από αυτήν υπήρχε κρεμασμένο κυπρί (καμπανάκι), που ειδοποιούσε τους διαβάτες ότι το πέρασμα ήταν επικίνδυνο όταν, λόγω του αέρα και της ορμής του νερού, χτυπούσε.
Γκρεμίστηκε στις 14 Απριλίου του 1941 από τους Άγγλους για να μην περάσουν οι Γερμανοί. Στο πλάι υπήρχε Τουρκικό φυλάκιο. Ο μύθος της κατασκευής του μοιάζει με αυτόν του γεφυριού της Άρτας, όπου θέλει τον πρωτομάστορα να θάβει στα θεμέλια τη γυναίκα του, για να στεριώσει το γεφύρι.
Σύμφωνα με μαρτυρίες της επόχης «ου προυτουμάστουρας του γκιουφύρ’ στοίχειουσι τ’ γυναίκα τ’».
Το όνομα Αλιάκμων είναι σύνθετο και προέρχεται από το άλς (άλας, θάλασσα) και από το άκμων (αμόνι). Μια αρχαία παράδοση λέει ότι όσα πρόβατα έπιναν νερό από τον Αλιάκμονα άλλαζαν χρώμα και γίνονταν λευκά. Η παράδοση αυτή επιβεβαιώνεται από μια καταγραφή του Λατίνου συγγραφέα Πλίνιου (23-79 μ.Χ.), που μεταφρασμένη από τα λατινικά, λέει: "Ωσαύτως εν Μακεδονία, όσοι θέλουσι να έχωσι πρόβατα λευκά άγουσιν εις τον Αλιάκμονα, όσοι δε μέλανα εις τον Αξιόν".
Copyright © AnDrEaS EcOnOmOu. All Rights Reserved.
© Copyright: The reproduction, publication, modification, transmission or exploitation of any work contained herein for any use, personal or commercial, without my prior written permission is strictly prohibited.