Donarken parmaklarım bir Aralık akşamı iskele kıyısında, evimi özledim , annemi, babamı, kardeşimi... Ben bu şehirde yeniden doğmayı öğrendim yalnızlığımla. Bir elimde otobüs bileti, diğer elimde vapur jetonu, cebimde sevgilimin fotoğrafı, her zaman, her yerde, herkese uzaktım ve market içi alışverişlerde hep yalnızdım...

İnandım ben gözlerimin içine bakan insanlara. Sevdim mevsimini yuvarlak tarihli Aralık ayının. Her değişimi bir kış gününe rastladı hayatımın. Ve en çok 8:15 vapurunda alıkoydum ilk gençliğimi.

SİBEL BENGÜ