Κι εκείνη χαμογέλαγε...

Σήμερα, λόγω, εθνικής επετείου, μου ήρθε στο μυαλό ένα από τα πολλά τραγούδια που μου μάθανε στο σχολείο, αλλά και που έμαθα αργότερα εγώ στους μαθητές μου. Το τραγούδι λέγεται: «Ο Λεβέντης». Τους στίχους έγραψε, προ Χούντας, ο Έλληνας συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης και στιχουργός, Νότης Περγιάλης. Μελοποιήθηκε και ηχογραφήθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη τον Ιανουάριο του 1971 στο Λονδίνο. Συμπεριελήφθη στον δίσκο ''Τραγούδια του Αγώνα'' , από την Polydor Γαλλίας, που κυκλοφόρησε το 1974. Ένα τραγούδι που συνδυάστηκε με την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

 

Λίγα λόγια για τον Νότη Περγιάλη:

 

Γεννημένος το 1920 στ' Ανώγεια της Σπάρτης, υπήρξε, όπως ομολογεί ο ίδιος, κακός μαθητής στο σχολείο: «Είναι αλήθεια πως μ' ενδιέφεραν περισσότερο τα δικά μου διαβάσματα. Μ' αυτά ονειρευόμουν και ανακάλυπτα έναν κόσμο δικό μου». Τελειώνοντας το Γυμνάσιο παρακολούθησε -επιθυμία του πατέρα του- χωρίς ενδιαφέρον μια σχολή μηχανικών. «Ο δρόμος μου ήταν η τέχνη». Ηδη, συμμετέχοντας στην Αντίσταση, δεν αγωνιζόταν μόνο έγραφε, σκηνοθετούσε κι έπαιζε δικά του έργα.

 

Κοντά στην τέχνη, και ο αγώνας για μια καλύτερη Ελλάδα: «Από το έργο μου μπορείτε να καταλάβετε και την ιδεολογία μου. Ανέβηκα στο βουνό με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Πολέμησα τους Γερμανούς, κυνηγήθηκα γιατί πίστευα και πιστεύω στις ιδέες της Αριστεράς. Συμμετείχα ενεργά στους αγώνες του λαού. Το 1968, στη δικτατορία, όταν κρυβόμουνα, με βοηθούσε ο φίλος Γιάννης Βογιατζής. Ναι, ο γνωστός κωμικός ηθοποιός. Τι ψυχούλα που είναι!»

 

ptheo.blogspot.com/2010/11/blog-post_20.html

 

Στο μυαλό μου ήρθε ο Πόντιος παππούς μου. Οι πρόγονοί του βίωσαν τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, τις σφαγές και τους εκτοπισμούς εναντίον Ελληνικών πληθυσμών στην περιοχή του Πόντου που πραγματοποιήθηκαν από το κίνημα των Νεότουρκων κατά την περίοδο 1914-1923.

 

Ο παππούς μου, στη Θεσσαλονίκη πια, ένας πολύ εργατικός και καλόψυχος άνθρωπος για μένα, επέλεξε να συνταχθεί με την πλευρά της Χούντας. Ο γιος του, ο πατέρας μου, ένας πολύ εργατικός και καλόψυχος άνθρωπος για μένα, από αντίδραση στον πατέρα του, και βιώνοντας τη Χούντα σε μια ευαίσθητη ηλικία, επέλεξε να συνταχθεί με την Αριστερά. Οι τσακωμοί τους αμέτρητοι για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Η ήδη ανύπαρκτη σχέση που είχαν με το πέρασμα του χρόνου γινόταν όλο και χειρότερη.

 

Μετά, στο νου μου ήρθε ο άλλος μου παππούς τον οποίο δε γνώρισα ποτέ, μιας και πέθανε πολύ νέος, τον σκότωσαν για την ακρίβεια για τις πεποιθήσεις του. Ήταν Αριστερός. Ένα έγκλημα συγκεκαλυμμένο. Η γυναίκα του, η γιαγιά μου, έλεγε πως ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος και πολλές φορές επί γερμανικής κατοχής βοηθούσε τους ανθρώπους ρισκάροντας τη ζωή του. Ήταν, όμως, αλκοολικός και όταν μεθούσε φερόταν βίαια στην οικογένειά του.

 

Σκέφτηκα επίσης τη γιαγιά μου τη Θρακιώτισσα που παντρεύτηκε τον Πόντιο παππού μου. Εργατικός και καλόψυχος άνθρωπος και αυτή. Δεν την ενδιέφερε ποτέ η πολιτική και ούτε τώρα την ενδιαφέρει. Η χριστιανή γιαγιά μου, πίστευε πως ο Θεός θα σώσει τον κόσμο. Τα πρώτα χρόνια, όσο ήμουν μικρή, ήταν πολύ δογματική.

 

Η μητέρα μου και η μητέρα της, η γιαγιά μου η Βάσω, επίσης πίστευαν πως ο Θεός θα σώσει τον κόσμο και ήταν κι αυτές αρκετά δογματικές, ως χριστιανές, όσο εγώ ήμουν μικρή.

 

Και τώρα η σειρά μου. Όταν ήμουν μικρούλα άλλοι μου λέγανε πως τον κόσμο θα τον σώσει η Δεξιά, άλλοι μου λέγανε πως τον κόσμο θα τον σώσει η Αριστερά και άλλοι μου λέγανε πως τον κόσμο θα τον σώσει ο Θεός. Μεγαλώνοντας και διαβάζοντας ιστορία, με λύπη μου αντιλαμβανόμουν πως η διχόνοια μεταξύ των ανθρώπων, την οποία πολύ έντεχνα ξέρουν να σπέρνουν όσοι εξουσιάζουν τον πλανήτη, ήταν πάντα η αιτία πολέμων.

 

Σκέφτηκα…Εδώ υπήρχε μια διαρκής διχόνοια στην ίδια μου την οικογένειά επί πολλά έτη και σε πολλές άλλες οικογένειες που έχω γνωρίσει όλα αυτά τα χρόνια. Πώς, λοιπόν, να καταφέρουν να ενωθούν οι άνθρωποι μιας πόλης, μιας χώρας, όλου του κόσμου;

 

Την απάντηση στο ερώτημά μου έδωσε η σταύρωση και η θυσία της αδερφής μου. Μέσα από τη δική της ζωή οι γονείς μου και οι παππούδες μου κατάλαβαν πως κανένα πολιτικό κόμμα και καμιά θρησκεία (με την έννοια του δόγματος) δεν θα σώσει τον κόσμο. Κατάλαβαν, κι εγώ μαζί τους, μέσα από την αδερφή μου πως τον κόσμο θα τον σώσει η ενότητα, η αγάπη.

 

Το κάθε κύτταρο της αδερφής μου γνώριζε επί 17 συνεχόμενα έτη την πιο σκληρή γενοκτονία. Παρ’ όλα αυτά πάλευε για τη ζωή της κάθε μέρα με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο και δυο μάτια λαμπερά σαν τον ήλιο. Παρότι, αυτή υπέφερε πιο πολύ από όλους μας, αυτή ήταν που μας έκανε κάθε μέρα να ελπίζουμε και να βρίσκουμε Πίστη. Αυτή μας ένωσε.

 

Αναρωτιέμαι πότε οι άνθρωποι θα καταλάβουμε πως οι θρησκείες, τα έθνη, οι πολιτισμοί, μέσα από τη διαφορετικότητά τους, μπορούν και να μας ενώνουν αντί να μας διχάζουν; Πότε θα δούμε πως μοιάζουμε μεταξύ μας πολύ περισσότερο απ’ ότι νομίζαμε. Πότε θα ενωθούμε ώστε να αλλάξει ετούτος ο κόσμος; Πόσοι Λεβέντες σαν την αδερφή μου πρέπει να θυσιαστούν;

 

Για τη Λεβέντισσα την αδερφή μου

 

Σαν τον αητό φτερούγαγε στη στράτα

Τον καμαρώνει η γειτονιά στα παραθύρια

με χαμηλά, τα μαύρα του τα μάτια

λεβέντης εροβόλαγε.

 

Στα μάτια του ένα σύννεφο

μες στην καρδιά του σίδερο

Κυλάει το αίμα, σκέπασε τον ήλιο

κι ο χάρος εροβόλαγε.

 

Σφαλούν τα μάτια κι οι καρδιές

σφαλούν τα παραθύρια

Μετά χιμάει ο χάροντας καβάλα

κι εκείνος χαμογέλαγε.

 

Ποιος κατεβαίνει σήμερα στον Άδη

ποιόν κουβεντιάζει η γειτονιά κι ανανταριάζει

γιατί βουβά είναι τα βουνά κι οι κάμποι

λεβέντης εροβόλαγε.

 

 

 

Done