Argyro Poursanidou
Ελληνικά δικαστήρια - Επεισόδιο 1ο - Court of justice - Part 1
Με αφορμή τις αναρτήσεις της poly_mnia ~~~ 10/10/2019 ΤΟΛΜΑ - DARE ~~~ 10/10/2019 JUST ARRIVED, θυμήθηκα ένα κείμενο που είχα διαβάσει πριν χρόνια σε ένα site και δεν έφυγε ποτέ από τη μνήμη μου. Πρόκειται για έναν πρωτοδίκη, τον Β. Κωστακιώτη, ο οποίος, πέρα από τον επαγγελματικό του ρόλο, ένιωσε πως ήθελε να εκφραστεί και ως άνθρωπος σε μια ομιλία του. Συνειδητοποίησε πως πολλές φορές, η διαδικασία μιας δίκης και η δικαστική απόφαση δε λύνει ουσιαστικά και το πρόβλημα μιας κοινωνίας σε βαθύτερο επίπεδο.
Πηγή/ site: o-nekros.blogspot.com/2011/12/blog-post_27.html
Δευτέρα πρωί: Συνεδρίαση Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πατρών.
Υπόθεση 1η: Συκοφαντική δυσφήμιση και εξύβριση.
Η υπόθεση έχει ως εξής. Ο ένας γείτονας έχει κάνει μήνυση στον άλλον. Ζούνε δίπλα δίπλα, μια πόρτα, από μικρά παιδιά, 60 χρόνια περίπου. Μα από τότε που μεγάλωσαν δεν συμπάθησε ο ένας τον άλλον. Μόνο μίσος βλέπεις στα μάτια τους. Και έτσι, ο ένας έχει κάνει 10 μηνύσεις στον άλλον και ο άλλος άλλες τόσες στον έναν. Κάποτε, σκέφτομαι, όταν ήταν μικρά παιδιά, αγαπούσαν ο ένας τον άλλον και γι’ αυτό στα πρόσωπά τους έβλεπες τη χαρά που προσφέρει η προσμονή της συνάντησης του φίλου. Περιμένανε πως και πως την ώρα που θα βγουν στην αυλή να παίξουν μαζί. Και τώρα; 40 χρόνια μίσος, γι’ αυτό και στα πρόσωπά τους, δεν υπάρχει χαρά. Ο λόγος που μισούνται; 30 εκατοστά γης. Δικό μου φωνάζει ο ένας, όχι, δικό μου είναι φωνάζει ο άλλος. Στ’ αυτιά μου ηχεί το μου. ΜΟΥ, ΜΟΥ, ΜΟΥ. Παντού πρώτο πρόσωπο ενικού κτητικής αντωνυμίας. Πουθενά πληθυντικός. Σκέφτομαι πόσο αποξενώνει και βασανίζει τους ανθρώπους μια απλή κτητική αντωνυμία. Παντού η διαίρεση, πουθενά η πρόσθεση.
Συνεχίζεται...
.........................................................................................................
On the occasion of poly_mnia posts ~~~ 10/10/2019 ΤΟΛΜΑ - DARE ~~~ 10/10/2019 JUST ARRIVED, I remembered a text I had read years ago, on a site and Ι never forget it. It refers to a judge, V. Kostakiotis, who, in addition to his professional role, felt that he wanted to express himself as a human in one of his speech. He realized that many times, the process of a lawsuit and the judicial decision does not essentially solve the problem of a society in a deep-level.
Case 1: Slanderous defamation and insult.
The case is as follows. One neighbour has sued the other. They live side by side, a door, from young children, about 60 years. But when they grew up they didn't like each other. You only see hate in their eyes. And so, the one of the two «friends» has made 10 lawsuits to the other. The other "friend" in turn, answered with many lawsuits to his "friend". I was thinking that, when they were little kids, they loved each other and at that times, you could see the joy of waiting for a friend's meeting. They were expecting both the time they went out to play in the courtyard. And now? 40 years of hate, that's why in their faces, there is no joy. The reason they hate each other? 30cm of land. Mine is shouting the one "friend", no, mine is shouting the other «friend». In my ears sounds only MINE, MINE, MINE. The only sound was the first person singular possessive pronoun. No plural. I think about how a possessive pronoun alienates and tortures people. Everywhere the division, nowhere the unity.
To be continued...
Ελληνικά δικαστήρια - Επεισόδιο 1ο - Court of justice - Part 1
Με αφορμή τις αναρτήσεις της poly_mnia ~~~ 10/10/2019 ΤΟΛΜΑ - DARE ~~~ 10/10/2019 JUST ARRIVED, θυμήθηκα ένα κείμενο που είχα διαβάσει πριν χρόνια σε ένα site και δεν έφυγε ποτέ από τη μνήμη μου. Πρόκειται για έναν πρωτοδίκη, τον Β. Κωστακιώτη, ο οποίος, πέρα από τον επαγγελματικό του ρόλο, ένιωσε πως ήθελε να εκφραστεί και ως άνθρωπος σε μια ομιλία του. Συνειδητοποίησε πως πολλές φορές, η διαδικασία μιας δίκης και η δικαστική απόφαση δε λύνει ουσιαστικά και το πρόβλημα μιας κοινωνίας σε βαθύτερο επίπεδο.
Πηγή/ site: o-nekros.blogspot.com/2011/12/blog-post_27.html
Δευτέρα πρωί: Συνεδρίαση Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πατρών.
Υπόθεση 1η: Συκοφαντική δυσφήμιση και εξύβριση.
Η υπόθεση έχει ως εξής. Ο ένας γείτονας έχει κάνει μήνυση στον άλλον. Ζούνε δίπλα δίπλα, μια πόρτα, από μικρά παιδιά, 60 χρόνια περίπου. Μα από τότε που μεγάλωσαν δεν συμπάθησε ο ένας τον άλλον. Μόνο μίσος βλέπεις στα μάτια τους. Και έτσι, ο ένας έχει κάνει 10 μηνύσεις στον άλλον και ο άλλος άλλες τόσες στον έναν. Κάποτε, σκέφτομαι, όταν ήταν μικρά παιδιά, αγαπούσαν ο ένας τον άλλον και γι’ αυτό στα πρόσωπά τους έβλεπες τη χαρά που προσφέρει η προσμονή της συνάντησης του φίλου. Περιμένανε πως και πως την ώρα που θα βγουν στην αυλή να παίξουν μαζί. Και τώρα; 40 χρόνια μίσος, γι’ αυτό και στα πρόσωπά τους, δεν υπάρχει χαρά. Ο λόγος που μισούνται; 30 εκατοστά γης. Δικό μου φωνάζει ο ένας, όχι, δικό μου είναι φωνάζει ο άλλος. Στ’ αυτιά μου ηχεί το μου. ΜΟΥ, ΜΟΥ, ΜΟΥ. Παντού πρώτο πρόσωπο ενικού κτητικής αντωνυμίας. Πουθενά πληθυντικός. Σκέφτομαι πόσο αποξενώνει και βασανίζει τους ανθρώπους μια απλή κτητική αντωνυμία. Παντού η διαίρεση, πουθενά η πρόσθεση.
Συνεχίζεται...
.........................................................................................................
On the occasion of poly_mnia posts ~~~ 10/10/2019 ΤΟΛΜΑ - DARE ~~~ 10/10/2019 JUST ARRIVED, I remembered a text I had read years ago, on a site and Ι never forget it. It refers to a judge, V. Kostakiotis, who, in addition to his professional role, felt that he wanted to express himself as a human in one of his speech. He realized that many times, the process of a lawsuit and the judicial decision does not essentially solve the problem of a society in a deep-level.
Case 1: Slanderous defamation and insult.
The case is as follows. One neighbour has sued the other. They live side by side, a door, from young children, about 60 years. But when they grew up they didn't like each other. You only see hate in their eyes. And so, the one of the two «friends» has made 10 lawsuits to the other. The other "friend" in turn, answered with many lawsuits to his "friend". I was thinking that, when they were little kids, they loved each other and at that times, you could see the joy of waiting for a friend's meeting. They were expecting both the time they went out to play in the courtyard. And now? 40 years of hate, that's why in their faces, there is no joy. The reason they hate each other? 30cm of land. Mine is shouting the one "friend", no, mine is shouting the other «friend». In my ears sounds only MINE, MINE, MINE. The only sound was the first person singular possessive pronoun. No plural. I think about how a possessive pronoun alienates and tortures people. Everywhere the division, nowhere the unity.
To be continued...