Pelle De Brabander
On en a marre
“On en a marre” schreeuwde de vrouw recht in het gezicht van een willekeurige agent. De politieagent vertrok geen spier. Het moet de vrouw enorm geïrriteerd hebben. Dat zag je aan de manier waarop ze haar linkerhand naar boven haalde en druk heen en weer begon te wuiven in het aanzicht van de politieagent. Ze wou zien of hij de ernst van haar boodschap wel begrepen had. De politieagent liet zijn blik rustig naar beneden vallen tot op het punt dat hun ogen kruisten. ‘Klik’, op dat vluchtige moment werd deze foto getrokken. Het oogcontact werd verbroken en de vrouw liep verwoed verder naar een andere agent, om ook daar de boodschap te verkondigen.
Op 8 december 2018 protesteerden de Gele Hesjes in Brussel tegen de hoge brandstofprijzen. In realiteit gaat het over veel meer dan dat. Een wijdverspreide protestbeweging die zich lijkt af te stoten tegen het gedrag van ‘de elite’ en de moeilijke levensstandaard van het ‘gewone volk’ aankaart.
De foto is voor mij een symbool van die simplistische tweestrijd. ‘Het volk’ tegen ‘de elite’, de vrouw tegen de agent. Maar klopt die analogie wel? De agent representeert dan wel de staat, maar heeft hij ervoor gezorgd dat de levensstandaard steeds minder houdbaar wordt? Of is hij gewoon een burger die wegens zijn job de positie dient in te nemen van zijn meerdere? Is het vervolgens wel terecht dat in het gezicht van de agent wordt geschreeuwd? Of is de vrouw hopeloos op zoek naar een slachtoffer om haar woede op te projecteren? Er borrelen veel vragen op bij het kijken naar de foto, wat de antwoorden zijn op die vragen moet de waarnemer voor zichzelf uitmaken. De foto biedt een perspectief, geen antwoord.
On en a marre
“On en a marre” schreeuwde de vrouw recht in het gezicht van een willekeurige agent. De politieagent vertrok geen spier. Het moet de vrouw enorm geïrriteerd hebben. Dat zag je aan de manier waarop ze haar linkerhand naar boven haalde en druk heen en weer begon te wuiven in het aanzicht van de politieagent. Ze wou zien of hij de ernst van haar boodschap wel begrepen had. De politieagent liet zijn blik rustig naar beneden vallen tot op het punt dat hun ogen kruisten. ‘Klik’, op dat vluchtige moment werd deze foto getrokken. Het oogcontact werd verbroken en de vrouw liep verwoed verder naar een andere agent, om ook daar de boodschap te verkondigen.
Op 8 december 2018 protesteerden de Gele Hesjes in Brussel tegen de hoge brandstofprijzen. In realiteit gaat het over veel meer dan dat. Een wijdverspreide protestbeweging die zich lijkt af te stoten tegen het gedrag van ‘de elite’ en de moeilijke levensstandaard van het ‘gewone volk’ aankaart.
De foto is voor mij een symbool van die simplistische tweestrijd. ‘Het volk’ tegen ‘de elite’, de vrouw tegen de agent. Maar klopt die analogie wel? De agent representeert dan wel de staat, maar heeft hij ervoor gezorgd dat de levensstandaard steeds minder houdbaar wordt? Of is hij gewoon een burger die wegens zijn job de positie dient in te nemen van zijn meerdere? Is het vervolgens wel terecht dat in het gezicht van de agent wordt geschreeuwd? Of is de vrouw hopeloos op zoek naar een slachtoffer om haar woede op te projecteren? Er borrelen veel vragen op bij het kijken naar de foto, wat de antwoorden zijn op die vragen moet de waarnemer voor zichzelf uitmaken. De foto biedt een perspectief, geen antwoord.