شکوه ای نیست ز طوفان حوادث ما را /دل به دریازدگان خنده به سیلاب زنند/جرعه نوشان تو ای شاهد علوی چون صبح/باده از ساغر خورشید جهانتاب زنند/گفتم : از بهر چه پویی ره میخانه رهی/گفت : آنجاست که بر آتش غم آب زنند