31-10-2019 NSI 1761 + DB IC mod-Wagen, Gildehaus Waldseiter Straße

Dewijl het einde der trek-duwtreinen bij de NS naderde, kreeg ik eind oktober een berichtje van Bas Meijer met daarin de vraag of ik donderdag tijd had om op pad te gaan. Wel, normaal dien ik op donderdag te arbeiden, doch op die dag was dat bij wijze van uitzondering eens niet het geval, zodat ik met een volmondig 'neen' kon antwoorden. Bas vertelde dat hij voornemens was om nog wat DDM-1's vast te leggen alsmede enkele DD-AR's en Intercity Berlijntreinen. Nu het nog enigszins licht zou zijn - half december is de zon op de o zo korte dagen immers dikwijls ver te zoeken - zou dit een uitstekend plan zijn, zodat ik vanzelfsprekend enthousiast reageerde om Bas' vorstel. Nadat we tot de conclusie kwamen dat er enerzijds niet heel veel leuke stekken waren voor het DDM-1-materieel - en die in dit jaargetijde slechts gedurende enkele ritten in het daglicht waren te zien - en het toch wel een eind rijden zou zijn om dit te combineren met het DD-AR en de Intercity Berlijn, werd besloten om het DDM-1 definitief te skippen en ons op het Overijsselse Twente te richten. Ondergetekende legde het plan voor om dan allereerst enkele stoptreinen met DD-AR vast te leggen, vervolgens richting de landsgrens te gaan voor de IC Berlijn en eventueel nog de nieuwe RB van Bad Bentheim naar Neuenhaus vast te leggen, die sedert 7 juli 2019 rijdt.

 

Enfin, het plan voor een fotodag richting het oosten des lands op donderdag 31 oktober had bij ons dus definitief postgevat, derhalve zou Bas een auto trachten te regelen. We nodigden KoploperMau ook gelijk maar even uit voor deze fotodag; hoe meer zielen, hoe meer vreugd, zo luidt het spreekwoord immers. Gelukkig had Bas weldra een auto geregeld, nu de fotodag dus vast stond konden we op zoek gaan naar interessante fotopunten. De schrijver dezes stuitte reeds gauw op het gekende fotopunt in Gildehaus bewesten het voormalige seinhuis, die stond bij dezen hoog op ons wensenlijstje. Een ander fotopunt werd gevonden in De Lutte, waar het wellicht mogelijk ware om het Duitse voorsein op Nederlands grondgebied mee te nemen als motief in de foto. In de avonduren van onze fotodag zou het gezelschap overigens nog worden uitgebreid met Maarten de Regt, die wel belangstelling had voor wat avondplaten van het DD-AR-materieel. Het plan rees al snel om iets met de IC 240 vanuit Berlijn - die omstreeks elven in Hengelo arriveert - te doen, weshalve het programma daarvoor op deze trein zou worden afgestemd. Nopens het vervoer van mijn twee reisgenoten werd besloten de carpoolplaats van Muiden aan de A1 te gebruiken, waarna men de reis zou voortzetten richting Amersfoort. Bas moest immers te zijnent nog even zijn camera ophalen en ik kon vanaf hier ook meereizen. De twee heren spraken om kwart voor negen af in Muiden teneinde nog op tijd bij de grens te geraken voor de IC Berlijn, waar ik uiteraard ook mee akkoord ging. Nadat we na wat treinen bij de grens te hebben vastgelegd richting Twente zouden trekken voor enkele DD-AR's, was het plan om Maarten op te pikken en nog wat avondplaten te maken, zoals in Apeldoorn. Na wat overleg werd besloten dat ik des ochtends alvast naar Bas' huis zou gaan in plaats van opgehaald te worden op station Amersfoort, terwijl mijn beide reisgenoten in verband met de verwachte file reeds om half negen vanaf de P+R Muiden zouden vertrekken.

 

Nadat ik donderdagochtend wakker was geworden en uit het venster tuurde, stelde ik tot mijn schrik vast dat het zowaar had gevroren vannacht! Rap haalde ik mijn winterjas en mijn wanten uit de kast teneinde goed aangekleed te zijn voor de fietstocht naar het station. Terwijl de thermometer amper boven nul uitkwam, fietste ik naar het station om richting Amersfoort te reizen. Ofschoon mijn reis vlekkeloos verliep, was dat bij de anderen geenszins het geval. Doordat bijkans de ganse Randstad in de file stond, liep de vertraging op tot maar liefst een uur (!), de aankomst te Amersfoort zou dus niet om negen, doch om tien uur zijn. Bijgevolg konden we de IC 240 wel vergeten, zo begrijpt U wel ;-) Voor ondergetekende was de vertraging overigens geen straf, ik kon in Amersfoort nog even rustig boodschappen doen.

 

Wel, enkele minuten na tienen kwam de Citroën dan eindelijk in zicht, zodat ik kon instappen en Bas nog even zijn camera haalde. Vervolgens konden we dan toch echt vertrekken, de spits was nu gelukkig voorbij en voor de reis naar het oosten stond deze altijd zeer comfortabele Franse wagen ons ter beschikking. Bij de McDonald's nabij knooppunt Hoevelaken werd nog even de nodige proviand gehaald, zodat we gespijzigd de reis konden vervolgen. Tijdens de rit richting het oosten zat ondergetekende een alternatief plan uit te dokteren, waarop het oog viel op de goede zonnestand op het baanvak Wierden - Rijssen voor treinen in de westelijke richting. Hier zouden we nog weleens wat stoptreinen met DD-AR kunnen vastleggen... De overweg in de Burgemeestersdijk nabij het buurtschap Rectum leek het wel aardig geschikt te zijn voor het maken van foto's, derhalve dirigeerde ik Bas maar richting die overweg toe. Het was inmiddels al kwart over elf, doch toen we de auto verlieten, kwam de kou ons andermaal tegemoet. In plaats van het in Frankrijk menigmaal gebezigde 'wat is het wárm' was een 'wat is het koud' nu meer van toepassing... Nadat de eerste DD-AR richting Apeldoorn gepasseerd was, kwamen we tot de conclusie dat de schaduw alhier toch wel hinderlijk was, dientenvolge werd naar de bomenrij ten oosten van de overweg verkast. Ook deze stam reed met de locomotief voorop, waarna we het hier wel weer voor gezien hielden. Tussen de beide stoptreinen door konden we overigens nog onverwachts een ICB naar Amsterdam vastleggen, door een storing moest een Intercity naar Berlijn in Oldenzaal eindigen en vervolgens leeg naar Amsterdam rijden. Het was nu de hoogste tijd om naar de andere kant van Twente te rijden, meer bepaald het voornoemde fotopunt in De Lutte. Nu, het voorziene motief van het Duitse voorzien in beeld lukte vanwege de schaduw helaas niet echt, derhalve werd ietsjes naar het westen uitgeweken. Wat dan wél weer als motief op de foto aanwezig was, was het veelbesproken ooievaarsnest van De Lutte. Nadat de plaatselijke ooievaars tot driemaal toe een nest hadden gebouwd op een der portalen alhier, vond ProRail het tijd om paal en perk aan deze ongewenste praktijken te stellen en liet het bedrijf een ooievaarsnest pal naast de spoorlijn bouwen. Amper een maand nadat dit ooievaarsnest klaar was, achtte iemand het noodzakelijk om des nachts zijn luchtbuks op het mannetje van het nest te richten, die daarop uit het nest tuimelde - en weliswaar niet meer in levende toestand. Genoeg gepraat, want enkele minuten na de doorkomst van de stoptrein naar Bielefeld passeerde IC 148 naar Amsterdam Centraal langs de Nederlandse fotografen. We waren dan nu wel minder dan zevenhonderd meter van de rijksgrens verwijderd - de overweg alhier was de laatste op Nederlands grondgebied - doch der Germanen land hadden we vandaag nog immer niet betreden... We stapten derhalve vlug in de auto en staken de grens met Duitsland over, zodat we weer eens een mondje Duits konden gaan spreken. Allereerst legden we de IC 145 naar Berlin Ostbahnhof nog vast in Gildehaus, waarna we onze weg naar Bad Bentheim vervolgden. Veel Duits hoefden we overigens echter ook weer niet te spreken, dewijl alle supermarkten vanwege Reformationstag gesloten waren. Onderweg kwamen we trouwens nog wel wat leuks tegen, in een der gepasseerde dorpen zagen we een oprit naar een woning die dermate steil was dat wij ons waarlijk afvroegen hoe die buurtbewoner nu met zijn auto boven kon geraken... Vanuit Bad Bentheim reden we naar Quendorf, waar we de stoptrein naar Neuenhaus fotografeerden. Ik moet bekennen dat die Lints in hun frisse blauwe livrei zeker niet lelijk ogen, beter alleszins dan de mijns inziens minder fraaie kleurstelling van eurobahn.

 

Vanuit Quendorf werd wederom naar de Waldseiter Straße in Gildehaus gereden, waar we IC 146 naar Amsterdam wensten vast te leggen. We kwamen opnieuw aan bij het weiland waar we al eerder vandaag waren, doch nu zouden we de treinen vanuit de andere richting vastleggen. In het weiland was overigens de boer bezig met zijn werk, zodat ik met hem nog even kon keuvelen over het treinverkeer alhier. Onderwijl zag ik dat de zon steeds meer zakte en het licht steeds fraaier begon te worden, als alles goed zou verlopen zou dit wel echt een hele fraaie foto opleveren... Overigens is het fotopunt nog altijd wel zeer aantrekkelijk door de aanwezigheid der Duitse portalen. Sedert de herelektrificatie van het baanvak Zevenaar - Emmerich kunnen we onze klassieke monocourante locomotieven daar niet meer aantreffen, zodat het baanvak Oldenzaal Grens - Bad Bentheim het enige buitenlandse baanvak is waar onze oude locomotieven, zoals de serie 1700, nog zelfstandig kunnen rijden. Iets voor drieën spitsten we onze oren, in de verte meenden we immers te horen dat de overweg dichting. Warempel, het was nog waar ook, in prachtige lichtomstandigheden passeerde de 1761 met negen DB-rijtuigen als Intercity richting onze hoofdstad, waarbij de locomotief voor de verandering eens meer graffiti bevatten dan alle rijtuigen tesamen... Met deze klassieke trein onder Duitse portalen hadden we wel een onzes inziens zeer fraaie foto te pakken, het Duitse armsein nevens het seinhuis van Gildehaus op de achtergrond was nog een leuk détail op de foto. Overigens zou trein 41786 van Bad Bentheim naar Amersfoort nog passeren, we vestigden in dezen onze hoop op de terugkeer van de graantrein naar Barneveld. Maar neen, het betoonde de UST 02 van Eurailscout te zijn, een simpele meettrein dus... Nadat ook nog de stoptrein naar Hengelo was langsgereden, was het tijd om ons verblijf in Gildehaus te beëindigen en terug naar ons aller vaderland te rijden.

 

Middels een stop in Holten - waar het zonlicht vrijwel verdwenen was - en in Dijkerhoek, waar het reeds tamelijk duister was geworden, kwamen we rond tien over vijf aan in Apeldoorn, waar Maarten al stond te wachten. Ofschoon de tamelijk schone 1748 voorop stond, was het nog te licht voor een avondfoto, derhalve bleven we nog een halfuur langer staan. Uiteindelijk was die foto vele malen beter gelukt, met het stuurstandrijtuig voorop in beeld konden we een foto maken van de vallende duisternis hier in Apeldoorn. Goed, het was nu al zes uur, zodat we middelerwijl steeds meer trek kregen in avondeten. We zaten echter wel met een dilemma, want onze reisgenoot KoploperMau wilde langzamerhand ook wel richting huis gaan. Na enig beraad besloten we om alvast een stukje richting het westen te rijden, waarnra we in Barneveld uitkwamen bij de Barnies in Barneveld uitkwamen om daar het avondeten te nuttigen. Vervolgens reden we door naar de P+R Muiden - ditmaal over een vele malen rustigere A1 - om daar afscheid te nemen van onze reisgenoot. Voor Bas, Maarten en ik was deze dag nog niet voorbij, want in de stoptrein van Arnhem naar Ede-Wageningen reed die dag een verdwaalde DD-AR. Sedert het einde hunner inzet in de stoptrein van Utrecht naar Zwolle waren er vele stammen werkeloos, zodat het dikwijls voorkwam in deze laatste weken dat zij op ongebruikelijke plaatsen opdoken. Gedrieën konden we wat nachtfoto's maken van deze DD-AR op de stations van Wolfheze, Oosterbeek en Ede-Wageningen, waar veel van de groene banken onbezet bleven in deze relatief weinig gebruikte stoptreindienst. Enfin, een mooie fotodag is wederom ten einde gekomen, met als hoogtepunt de hierboven getoonde IC uit Berlijn in het zeer aangename zonlicht. Ik dank U bij dezen nog voor het doorworstelen van dit bijschrift, voor de volgende foto zullen we weer naar een ander land trekken ;-)

Done