23-08-2019 PKP IC SM42-099 + WLAB10mo + ČD B249, Garczegorze DW214

Zeer content werd na het maken van de vorige foto afgedaald naar de grond, waarna we weer in de auto konden stappen om een stukje terug te rijden naar de overweg in de straat Polna, gelegen tussen de stations Reda Rekowo en Reda. Vlak achter onze vertraagde TUR-trein zou immers de EIC 5140 'Jantar' passeren, een dagtrein die vanuit Hel naar Warszawa Wschodnia rijdt. Het bijzondere aan deze EIC is dat deze standaard met gehuurde Tsjechische Duikbrillen van de serie 754 rijdt. Sedert 2014 huurt PKP IC deze diesellocomotieven om diverse langeafstandstreinen mee te rijden, waarbij in 2017 opnieuw een leasecontract voor de huur van vijf Duikbrillen werd getekend. Een hunner inzetgebieden betreft de seizoenstreinen naar Hel, waar ze voor de dagtreinen 'Artus' en 'Jantar' te zien zijn. Nadat ik een mooie foto van de EIC 'Jantar' zag in de vorige zomer, was het nu toch wel leuk om deze trein zelf ook vast te kunnen leggen. Gelukkig was het nog net zo zonnig als tijdens de passage van de TUR-trein, zodat we de EIC ook goed konden fotograferen.

 

Goed, we hadden dus de TUR en de EIC vastgelegd, nu hadden we even de tijd om wat te gaan eten. Vermits we des avonds richting de spoorlijn naar Łeba zouden trekken, was onze ganse avond gevuld en was er dus niet echt ruimte om ergens te gaan eten. Om des tijds wille besloten we derhalve ons dîner ietwat te vervroegen teneinde des avonds alle tijd te hebben om het treinverkeer ginder vast te leggen. Reeds bij de voorbereiding onzer vakantie had Maarten al een eetgelegenheid gezocht, die hij in de plaats Gościcino vond. Aldaar bevond zich de lokale tent Papryczka Pizza & Restaurant, uit de naam kan U wel concluderen dat dit een pizzeria is. Deze lag perfect op de route, waardoor we omtrent vijf uur daar arriverden. Nadat we de auto hadden geparkeerd, namen we plaats op een der tafeltjes buiten, gezien de warmte leek het ons geenszins een goed idee binnen te dîneren. Al gauw kwam een serveerster naar ons toe, zodat we een drankje konden bestellen en we de menukaart ontvingen. Ondergetekende koos een pizza carbonara, die hier onder meer uit bacon, bieslook, ei en ui bestond. Het was tamelijk rustig, waardoor we na niet al te lang wachten reeds onze pizza's geserveerd kregen. We dachten derhalve in alle rust te kunnen genieten van ons avondeten, doch dat bleek helaas niet het geval. Ons tafeltje was binnen korte tijd een gewild object voor enige wespen, die dientenvolge constant om ons heen zoemden en onder meer trachtten iets van onze cola te drinken. Wat we ook probeerde, werkelijk niets hielp, zodat we tijdens het eten vooral bezig waren om de wespen weg te jagen... Ondanks dit smaakte de pizza gelukkig erg goed, we konden dus even later tevreden afrekenen - de tevredenheid werd vanzelfsprekend vergroot door de lage Poolse prijzen ;-)

 

De wespen definitief van ons af schuddend stapten we onze Seat weer in om eindelijk richting de spoorlijn van Lębork naar Łeba te rijden, het doel van deze avond. We zijn middelerwijl op het punt aangekomen dat ik reeds dikmaals de plaats Łeba danwel de zinsnede 'de spoorlijn van Lębork naar Łeba' heb laten vallen, waardoor de meesten Uwer als onkundige lezer in casu Polen zouden denken wat er nu zo bijzonder aan deze spoorlijn is. Wel, dat zal ik U trachten toe te lichten, vooraleer ik ons verblijf aan deze spoorlijn verder beschrijf.

 

Terwijl onze lage landen aan de Noordzee gelegen zijn, bevindt Polen zich zoals bekend aan de Oostzee, waar vanzelfsprekend ook diverse badplaatsen te vinden zijn. Ofschoon de Belgische en Nederlandse stranden ook van zeer veel uitlandse toeristen bezocht worden - de stranden van Knokke, Domburg en Zandvoort kennen bijvoorbeeld vele Duitse toeristen - is dit bij Polen volledig anders: de kust wordt vrijwel uitsluitend door Polen bezocht. Waarschijnlijk ligt dit enerzijds in het feit dat men in het Oostblok financieel niet altijd in staat is om naar een der Poolse badplaatsen te trekken en andere Europese toeristen vanzelfsprekend eerder naar een der badplaatsen in hun landen gaan. Dit zorgt ervoor dat de Poolse kust tamelijk onbekend is in het buitenland, zodat je daar vrijwel uitsluitend binnenlandse toeristen ziet. Als we de Poolse Oostzeekust volgen, treffen we van links naar rechts verscheidene badplaatsen aan. Tegen de Duitse grens treffen we een der grootste kustplaatsen aan, te weten Świnoujście, dat tevens de grootste haven van Polen bezit. Verder richting het oosten treffen we de badplaatsen Kołobrzeg, Ustka en Łeba aan, waarna we uiteindelijk bij de baai van Gdańsk aankomen. Aan deze baai is het schiereiland Hel gelegen - waar ik later nog op zal terugkomen - en de voornoemde Driestad Gdynia, Sopot en Gdańsk. Vanzelfsprekend zijn al deze badplaatsen van een spoorlijn voorzien, doch in het treinverkeer onderscheiden de plaatsen zich van elkander. De steden Świnoujście, Kołobrzeg en de Driestad zijn van nature al groot, zodat deze plaatsen het hele jaar door langeafstandstreinen kennen. De badplaatsen Ustka, Łeba en Hel zijn echter vele malen kleiner en zijn derhalve enkel in de zomer van belang. Vanwege de vele toeristen legt PKP IC daarom gedurende de zomer ook naar die plaatsen langeafstandstreinen in, die dus seizoenstreinen zijn. Het is toch wel een bijzonder fenomeen eigenlijk: kleine kustplaatsen verworden tot zeer druk bezochte badplaatsen zodat PKP IC vanuit de uithoeken van het land treinen naar de kust inlegt, menigmaal betreft dit ook nachttreinen. Vanwege het feit dat er slechts gedurende de zomer langeafstandstreinen naar Ustka, Łeba en Hel rijden, zijn deze lijnen eigenlijk het interessantst - bij de andere plaatsen zijn immers het ganse jaar langeafstandstreinen aan te treffen. Ofschoon de drie plaatsen dus allemaal seizoenstreinen kennen, kunnen ook de spoorlijnen naar die plaatsen in de mate van interessante treinen en infrastructuur gescheiden worden. De spoorlijn naar Ustka is alvast verschillend van de twee andere spoorlijnen, dewijl deze lijn geëlektrificeerd is - dieselspoorlijnen blijven uiteraard toch net wat leuker. Van de diverse spoorlijnen naar de Poolse Oostzeekust blijven dus eigenlijk enkel Łeba en Hel over, doch ook hier kunnen we nog een onderscheid maken en wel op het gebied van infrastructuur. Enige jaren gelegen is de ganse spoorlijn naar Hel gemoderniseerd, waarbij niet alleen het spoor is vernieuwd, doch ook alle stations zijn gerenoveerd.

 

Wat dus overblijft, is de dieselspoorlijn naar Łeba, die in Lębork van de elektrische hoofdspoorlijn langs de kust aftakt. De spoorlijn 229 van Lębork naar Łeba is dus niet geëlektrificeerd en is omtrent tweeëndertig kilometer lang. In 2019 vierde de spoorlijn haar 120-jarig bestaan en is dus aangelegd in de tijd dat keizer Wilhelm II over het Duitse Rijk regeerde - de stations waren derhalve eerste Duitstalig. Als we de spoorlijn nader aanschouwen, komen we verscheidene stations tegen. Om der historie wil zal ik eerst de Duitse naam vermelden, vermits de Poolse naam eerst vanaf 1945 werd gebruikt. We beginnen in het station Lauenburg im Pommern (Lębork), waar we rechtsaf slaan, de hoofdspoorlijn verlaten en het dieseltraject betreden. Reeds in de buitenwijk van Lębork komen we het eerste station tegen, te weten Neue Welt (Lębork Nowy Świat). We zijn nog maar vier kilometer van ons beginpunt verwijderd, als we de volgende halte tegenkomen, namelijk Neuendorf (Nowa Wieś Lęborska). Hier verlaten we eindelijk de bebouwing en betrden we het platteland, gekenmerkt door vele weilanden en ettelijke bossen. Als we de bossen verlaten, komen we in station Garzigar (Garczegorze) terecht, dat overigens anderhalve kilometer van het gelijknamige dorp is verwijderd. In tegenstelling tot de twee vorige haltes is Garczegorze een echt station. Er staat een stationsgebouw, het station is beveiligd met armseinen en er liggen enkele goederensporen. Tevens takt hier nog een spoorlijn af, namelijk spoorlijn 230 van Garczegorze naar Neustadt in Westpreußen (Wejherowo). Nadat we het station verlaten hebben, zien we rechts van ons ruim twee kilometer lang nog het spoor van lijn 230, ter hoogte van het dorpje Janisławiec verlaat lijn 230 onze lijn 229 naar Łeba pas echt. Vijftien kilometer vanaf Lębork verwijderd komen we het volgende station tegen, namelijk Landechow (Lędziechowo). Ook hier is een mooi stationsgebouw gevestigd en tevens is hier een tweede spoor teneinde een kruisingsmogelijkheid te bieden. Wederom rijden we een stuk door de bossen, waarna we in station Freest (bei Leba) (Wrzeście) aankomen, dat ook armseinen kent - dit zijn echter enkel inrijseinen, gelijk geschreven wordt het vertrekbevel door de stationschef gegeven. Station Wrzeście kent een laadperron dat voor het goederenvervoer werd gebruikt, vanaf 1910 takte hier tevens de goederenspoorlijn naar Bargędzino af. De lijn was echter een kort leven beschoren, dewijl zij vijftien jaar na de opening in 1926 weder gesloten werd - twintig jaar na opening was de lijn volledig verdwenen. Opnieuw in de bossen komen we het voorlaatste station dezer spoorlijn tegen, dit betreft het kruisingsstation Fichthof (Steknica). We verlaten de bossen en na enkele kilometers zien we weer bebouwing, ten teken dat we de kustplaats Łeba naderen. Hier bestaat de mogelijkheid om met onze locomotief om te lopen, waarna de trein gereed is voor de terugreis naar Lębork.

 

Wellicht bent U nu ganselijk verrukt vanwege de vele authentieke elementen langs deze spoorlijn, doch dan moet ik U teleurstellen - het geschetste is namelijk ten dele verdwenen. Uitgenomen Wrzeście zijn alle kruisingsstations enkelsporig geworden, derhalve kan men tussen de eindpunten Lębork en Łeba lediglijk in het voornoemde station kruisen anno 2019. Daarenboven zijn ook de beide aftakkende spoorlijnen gesloten, is het goederenvervoer verdwenen en hebben bijkans alle armseinen door het verdwijnen der kruisingsmogelijkheden hun functie verloren. Het leuke is echter, dat vrijwel alle ongebruikte restanten nog aanwezig zijn. De stationsgebouwen zijn, ofschoon tamelijk vervallen, nog immer present, evenals de voormalige kruisingssporen en armseinen - de laatste zijn hooguit 'geknakt'. Daarenboven - en dat had ik U nog niet verteld - is het ganse traject voorzien van authentieke telegraafmasten. Daarbij komt dat het traject een maximumsnelheid van 60 km/h kent en U begrijpt het wel: deze spoorlijn is echt een relict uit het verleden. Door de telegraafmasten, de vele onnuttige doch immer aanwezige infrastructuur alsmede de lage maximumsnelheid heeft de lijn ongelooflijk veel charme.

 

Deze twee alinea's zijn echter steeds aan de spoorlijn en dezelver infrastructuur gewijd, edoch had ik U nog altijd niet nader toegelicht hoe het treinverkeer georganiseerd was. Nu, dat is toch wel bijzonder kan ik U vertellen. Ik had reeds vertelt dat er extra langeafstandstreinen gedurende de zomer rijden - waar ik straks op zal terugkomen - doch zelfs daarbuiten is het vervoer op deze spoorlijn minimaal. Nu ja, beter gezegd nihil... Er zijn weliswaar zes stoptreinen per richting, doch deze rijden ook enkel in de zomerperiode (20 juni tot en met 1 september 2019). Dit betekent dat buiten de zomer er dus werkelijk niets rijdt... Nu ja, een kleine uitzondering: van 1 tot en met 5 mei 2019 reed dagtrein Delfin dagelijks. We kunnen dus spreken van echt seizoensvervoer op deze spoorlijn, dewijl alle treinen slechts gedurende de zomer rijden - op de genoemde uitzondering na. Wel, welke treinen treffen we op deze spoorlijn zoal aan in de zomer? Laten we beginnen met de stoptreinen, waar er zes per richting van zijn. Des ochtends vertrekt de stoptrein om 7.27 vanuit Gdynia Główna om na een rit van ruim twee uur om 9.36 in Łeba te arriveren. Aansluitend pendelt de trein vijf maal op en neer van Łeba naar Lębork, waarna deze om 18.49 ten laatsten male uit Łeba vertrekt om vervolgens om 20.59 in Gdynia Główna te arriveren. Normaal worden de stoptreinen door een moderne railbus van het type SA138 gereden, die door de Poolse fabrikant Newag zijn geproduceerd.

 

Laten we nu echter ons aller aandacht op het langeafstandsverkeer richten, waar PKP IC vanzelfsprekend verantwoordelijk voor is. Ik had U reeds geschetst dat de badplaats vele toeristen kent in de zomer, wat dus ook wel blijkt uit het feit dat de spoorlijn slechts in de zomer in gebruik is. Er zijn diverse TLK's (goedkope langeafstandstreinen, dikwijls gereden met oude rijtuigen) die in de zomer naar Łeba rijden, waaronder zelfs nachttreinen. Het treinaanbod varieert per seizoen en zag er in 2019 als volgt uit:

 

- Nachttrein TLK 65170 'Łebsko' van/naar Jelenia Góra

- Nachttrein TLK 403 'Wydmy' van/naar Bohumín

- Dagtrein TLK 15151 'Delfin' van/naar Łódź Fabryczna (rijdt slechts in het week-end)

 

Daar er in Łeba geen mogelijkheid is om de nachttreinen op te stellen, rijden deze na aankomst te Łeba terug naar Lębork. Men zou verwachten dat deze treinen leeg zouden rijden, doch dat is niet het geval, ook deze treinen zijn opengesteld voor reizigers, zodat er de volgende aan- en afvoertreinen zijn:

 

- TLK 55107 'Gardno', dient als aan- en afvoertrein van TLK 'Wydmy'

- TLK 50151 'Sarbsko', dient als aan- en afvoertrein van TLK 'Łebsko'

 

U ziet het, de treinen rijden naar uiteenlopende bestemmingen, zelfs het Tsjechische Bohumín wordt bereikt! Ook der treinen samenstelling is zeer interessant, daar het een 'internationale' samenstelling is. Nevens een PKP-rijtuig (een AB-slaapgedeelte met restauratie) zijn er vijf gehuurde ČD-rijtuigen in de trein opgenomen, oude zitrijtuigen van het type B249. Ofschoon de samenstelling dus al erg leuk is, is de tractie dat des te meer - de treinen worden door locomotieven van het type SM42 gereden! Deze circa vijftig jaar oude rangeerlocomotieven hebben geen voorziening voor het verwarmen van rijtuigen, waardoor deze slechts in de zomer worden gebruikt. Het merendeel der resterende SM42's bij PKP IC wordt helaas gemoderniseerd, een deel wordt tijdens de revisie alsnog uitgerust voor elektrische verwarming en heet hierdoor SU42. Door deze revisie neemt het aantal ongemoderniseerde SM42's helaas flink af, zodat het merendeel der treinen die met SM42 rijdt momenteel al met de gemoderniseerde variant rijdt. Hierdoor is het elk jaar afwachten welke locomotieven voor de seizoenstreinen naar Łeba, vanzelfsprekend hopen de liefhebbers op twee oude locomotieven (er zijn slechts twee SM42's nodig om alle TLK's naar Łeba mee te rijden). In de zomer van 2018 werd een gemoderniseerde SM42 bijvoorbeeld gefotografeerd, we hoopten maar dat er dit jaar twee oude SM42's beschikbaar zouden zijn. Wel, de vooruitzichten waren gelukkig goed, zo zag ik begin augustus toen een andere Nederlander op het bekende forum Drehscheibe een reisbericht schreef over de nachttrein naar Łeba - hij zag twee keer een ongemoderniseerde SM42.

 

Enfin, in de vorige alinea's heb ik de spoorlijn en dezelver treinen beschreven, zodat één ding hopelijk duidelijk is geworden: er is hier sprake van een authentieke spoorlijn en zeer interessante treinen met dikwijls oude tractie. Ik denk dat U nu wel kan verstaan waarom wij zo graag tijdens onze vakantie deze spoorlijn wilden bezoeken ;-)

 

Na deze korte uitleg is het tijd om terug te gaan naar de warme donderdag 22 augustus, we waren immers ingestapt in onze Seat om naar de spoorlijn van Lębork naar Łeba te rijden. Daar wij op een doordeweekse dag alhier zouden vertoeven, konden we de TLK 'Delfin' niet fotograferen, doch gelukkig waren daar nog altijd de nachttreinen naar Jelenia Góra en Bohumín. Dankzij de zeer uitgekiende planning van Maarten konden we vele foto's maken van de nachttreinen, de verplichte kruising te Wrzeście en der spoorlijn lage maximumsnelheid droegen er zeker toe bij dat we een goede fotografische buit zouden hebben. Ik had reeds geschreven dat de nachttreinen altijd vanuit Lębork worden aangevoerd, derhalve zou onze avond ook beginnen met de TLK 55107 'Gardno', dewelke de aanvoertrein is voor de TLK 402 'Wydmy' naar Bohumín. Dankzij de kruising te Wrzeście konden we deze trein met gemak tweemaal vastleggen, voor de eerste foto trokken we naar een fotopunt nabij Łebień, waar Maarten en Bruno in 2018 al eens stonden. Nadat we de doorgaande weg hadden verlaten, kwamen we voor het allerlaatste stukje terecht op een zandweg die naar ons fotopunt leidde. Met een meertje op de voorgrond en de telegraafmasten in beeld was het toch wel een zeer knappe plek om de trein vast te leggen, al gauw stonden we klaar voor de trein. Helaas zakte de zon hier wat sneller achter de bomen dan gehoopt, zodat ik mij wat richting de overweg verplaatste om de trein in iets meer licht te kunnen vastleggen. Willem was onderwijl in de boom geklommen, zodat hij de trein van een iets hoger standpunt dan de onze kon vastleggen ;-) Even voor zevenen kwam de pruttelende SM42-099 de hoek om met de zes rijtuigen - och, wat was het een genot om deze locomotief te kunnen fotograferen! Gauw stapten we de auto in om via de DW214 naar Łeba te rijden teneinde de trein een tweede keer vast te leggen. Ondergetekende was de Poolse infrastructuur inmiddels zeer gaan waarderen, ik moest bekennen dat Polen eigenlijk betere wegen kende dan België... Tevens maakte ik ook kennis met de Poolse mentaliteit, de maximumsnelheid van 90 km/h op de provinciale wegen wordt door velen immers ruim overschreden ;-) Op veel wegen op het platteland is dit overigens goed mogelijk, dikwijls zijn er maar weinig kruisende wegen tussen de dorpen in. Zodoende kwamen we niet veel later aan op de overweg in de Aleja Świętego Jakuba, dat aan de rand van Łeba ligt. Er was blijkbaar een avondwandeling gaande, want vlak voor de doorrit van de trein zagen we van rechts zeer vele jongelingen naderen. De overweg ging echter ook dicht, zodat zij alle moesten wachten tot het mooie machientje ons voor de tweede keer passeerde. Hierna keerden we terug naar station Lędziechowo, waar we de TLK 50151 'Sarbsko' zouden vastleggen, die de aanvoertrein is van TLK 56170 'Łebsko' naar Jelenia Góra. We kwamen aan op het voormalige kruissingsstation, dat op dit uur vrij verlaten was - de laatste stoptrein van de dag was immers ook allang vertrokken. Ofschoon de zon allang was verdwenen en het tamelijk donker was, staat de passage van de TLK hier ons nog altijd zeer goed bij. De passerende trein legde immers vrij duidelijk aan de dag waarom de infrastructuur hier zo ouderwets is en de maximumsnelheid tamelijk laag: de sporentoestand laat een hogere snelheid absoluut niet toe. De trein stuiterde immers dermate over het spoor dat we ons bijkans afvroegen of de snelheid niet wat omlaag zou moeten... Daar deze TLK zou krijgen met TLK 402 naar Bohumín in het station van Wrzeście konden we rustig naar station Garczegorze rijden om de nachttrein daar vast te leggen. Vanwege de duisternis koos ondergetekende ervoor om een video te maken van de doorrit, die gelukkig goed lukte - ook hier hobbelde de trein flink over het spoor en konden we van een mooie rookpluim genieten. Wel, drie treinen waren gepasseerd, zodat ons nog één trein resteerde, de nachttrein naar Jelenia Góra. We kozen ervoor om deze op het beginstation Łeba vast te leggen, onze statieven hadden we immers niet voor niks meegenomen. De locomotief was al omgelopen, waardoor de trein gereed voor vertrek stond. Terwijl er telkens wat reizigers instapten, konden wij de trein nog mooi vastleggen. Enkel de perronverlichting werkte niet helemaal mee, die bleek zo ongeveer einde levensduur te zijn... De ene keer brandden alle lampen, de volgende keer knipperde de voorste lamp een beetje, dan brandde hij helemaal niet - er was werkelijk geen peil op te trekken. Enkele minuten voor vertrek werd de locomotief eindelijk opgestart en gingen de frontseinen branden, zodat we de laatste foto's konden maken. Vlak hierna werd gefloten en kon de SM42-342 flink pruttelend optrekken om haar nachttrein gedurende de eerste drie kwartier van de reis te slepen.

 

Enfin, de laatste trein van de dag was vertrokken, zodat het voor vandaag gedaan was met het fotograferen. We stopten onze camera's in de tas en vertrokken van het station - het was immers de hoogste tijd om ons hotel op te gaan zoeken. Tijdens de voorbereidingen had Maarten op booking.com een overnachtingsplek gevonden dat de weinig inspirerende naam Dworek Łeba droeg. Het was al bijna half tien, zodat we hoopten dat we niet te laat zouden zijn. Daarenboven hadden we eigenlijk nog een probleempje, want bij het boeken wisten we nog niet dat Bruno mee zou gaan. Nadat we de auto op de parkeerplaats achter het hotel hadden geparkeerd, liepen we naar het hotel toe, dat min of meer een grote villa was. We deden het tuinhekje open en liepen naar de ingang toe om de deur open te doen, doch toen begon het pas. We stonden hier immers beneden, doch in de verste verte zagen we niemand! Links zagen we iets dat op een receptie leek, maar ook daar was niemand aanwezig. Ach, de schrik sloeg ons om het hart, we zouden toch niet te laat zijn gearriveerd? Bijkans stonden we op het punt het hotel onverrichterzake te verlaten, toen we eensklaps een schoonmaakster zagen. Zeer blij dat we tenminste iemand zagen van het personeel vertelden we haar dat we hier een overnachting hadden geboekt en dat we niemand zagen hier. Gelukkig bleek het niet te laat, want mevrouw zou voor ons iemand halen. Een weinig later kwam er een man naar beneden, die waarschijnlijk een van de eigenaars was. Blijkbaar was verder alles goed en was de boeking goed aangekomen, want we zouden inderdaad een kamer hebben. We liepen achter hem aan en kwamen op de tweede verdieping terecht, waar we een klein zolderkamertje tot onze beschikking hadden. Er was nu nog één probleem, want er was slechts een tweepersoonsbed en een eenpersoonsbed, doch wij waren gevieren hier. Het was gelukkig geen enkel probleem dat wij met een persoon extra waren, tegen een kleine betaling kon een extra bed geregeld worden. Het kleine kamertje werd nog wat kleiner door het vierde bed, zodat we tamelijk creatief moesten zijn met de beschikbare ruimte ;-)

 

Nademaal we al onze spullen op de kamer hadden gedeponeerd, was het tijd om het hotel te verlaten. Daar we de volgende ochtends reeds vroeg zouden opstaan, was het plan om nu alvast wat proviand te halen en zo geschiedde. Tot mijn grote verbazing bleek de Biedronka op dit late tijdstip nog altijd geopend te zijn en toen ik de openingstijden zag, was ik echt wel verbaasd: in de zomer is de supermarkt van half zeven 's ochtends tot half twaalf 's avonds (!) geopend... Zodoende konden we in alle rust even wat broodjes halen, alsmede wat te drinken. Nadat we de supermarkt hadden verlaten, hadden we wel zin om de badplaats eens te vertellen, zodat we richting het centrum reden. Nadat we de auto geparkeerd hadden, liepen we naar het centrum, waar het krioelde van de mensen - het was duidelijk dat Łeba niet alleen een geliefde badplaats is, maar ook een uitgaansoord. We maakten nog een rondje met het reuzenrad om Łeba eens uit de lucht te bekijken, iets wat toch wel een leuk gezicht was zo met de Oostzee erbij. Vervolgens liepen we nog door het centrum heen om uiteindelijk met een flesje Tyskie in de hand op het inmiddels vrij rustige strand te eindigen, waar we konden genieten van het uitzicht op de Oostzee en de badplaats zelve. Vervolgens liepen we terug naar de auto om naar het hotel te gaan, het was immers al half twaalf geweest en de volgende ochtend zouden we rond kwart voor zeven uit bed gaan. Terwijl een onzer reeds ging slapen, gingen wij nog even op het terras zitten voor ons hotel, iemand moest immers nog zijn nicotinetekort aanvullen ;-) Nagenietend van onze prachtige dag zaten we daar zo buiten, toen de deur eensklaps open ging en er een man naar ons toe kwam. Het bleek een Tsjech te zijn die ook nog even moest roken, uiteraard babbelden we even met hem. Het was een aardige man en even later kwamen er nog twee familieleden bij ons zitten, zodat we gevijven een aangenaam onderhoud hadden. Het was zeer gezellig, de Tsjechen bleken hier ook op vakantie te zijn en we spraken met elkander over velerlei zaken - Nederland, Tsjechië, verschillen tussen landen, de vermeende slechte regeerstijl van de Tsjechische president et cetera. De tijd vloog voorbij en tegen half drie besloten we dat het echt maar eens tijd was om te gaan slapen, waarop we langzaamaan naar boven gingen en onder de wol kropen.

 

Enkele uren later ging de wekker reeds, we zouden immers vroeg opstaan vandaag. Even resumerend: des ochtends gingen we de TLK's alhier vastleggen, vervolgens zouden we even naar het schiereiland Hel gaan gevolgd door een bezoek aan een der spoorlijnen van het SKM-netwerk, waarna we de dag aan de Ostbahn zouden afsluiten. Nadat we waren opgestaan, deed Maarten al gauw het raam open, nieuwsgierig wat voor weer het zou worden. Wel, het bleek echt per-fect weer te zijn! De lucht was echt strakblauw en de zon scheen reeds uitbundig - zijn woorden 'dat wordt echt even flink knallen vandaag' bleken achteraf meer dan waar te zijn. Alle spullen werden ingepakt, waarna we naar beneden liepen en het hotel verlieten. Daar we wel erg vroeg zouden moeten vertrekken om de nachttrein uit Jelenia Góra vast te leggen, startten we de dag met TLK 403 'Wydmy' vanuit het verre Tsjechische Bohumín. Het kronkelige verloop der spoorlijn zorgt ervoor dat we treinen vanuit beide richtingen konden fotograferen, iets wat vanzelfsprekend zeer gunstig is voor de fotografische opbrengst. Het eerste fotopunt van deze dag zou het voormalige inrijsein van Garczegorze zijn, meer bepaald aan de noordzijde van het station. Onderweg maakten we wederom kennis met de 120-op-een-90-weg-mentaliteit - terwijl wij niet echt rustig aan reden, reed de auto voor ons ook zo hard dat die niet eens dichterbij kwam...

 

Nadat de auto geparkeerd was, liepen we naar het fotopunt toe, dat zich op het tracé van de voormalige lijn 230 naar Wejherowo bevindt. Helaas is het spoor hier al enige tijd verdwenen, doch gelukkig staat het armsein er altijd nog. Enkele minuten na acht uur hoorden we meerdere typhoons, die bedoeld zijn voor de onbewaakte overweg. In Polen komen er tamelijk veel onbewaakte overwegen voor, vanzelfsprekend voorzien van stopborden aan weerszijden. In tegenstelling tot wat menigeen zou verwachten, wordt het stopbord van alle deelnemers zeer goed gerespecteerd. Telkenmale stopt men voor de overweg, kijkt of er geen trein is en steekt vervolgens over. Een weinig later kwam de trein daadwerkelijk de hoek en wederom hadden we geluk: een ongemoderniseerde SM42 trok de trein, ditmaal de eenenvijftig jaar oude SM42-099. De trein passeerde de overweg zeer langzaam, waarna de machinist de tractie even flink opschakelde, met als gevolg een flinke zwarte rookpluim. Terwijl een reizigers in het een-na-achterste rijtuig geniet van de morgenstond is de trein bijna op het eind van zijn twaalf uur durende reis vanuit Tsjechië. Deze vrijdag werd dus zeer goed begonnen met een absolute knalplaat, eigenlijk kon de dag niet meer stuk wat mij betreft. Vol goede moed vervolgden we onze weg, daarover meer bij de volgende foto ;-)

 

De treinsamenstelling van deze TLK 'Wydmy' was als volgt:

PL-PKPIC 52 51 70-80 072-2 WLAB10mo

CZ-ČD 51 54 20-41 914-2 B249

CZ-ČD 51 54 20-41 733-6 B249

CZ-ČD 51 54 20-41 661-9 B249

CZ-ČD 51 54 20-41 930-8 B249

CZ-ČD 51 54 20-41 669-2 B249

Done