Jan-Mark Schout
17-07-2018 DPO 1020 + 1000, Ostrava Daliborova
Waar de eerste week der vakantie werd gespendeerd in het mooie Polen, zakten we voor de tweede week af naar het even zo fraaie Tsjechië. Deze week was waarlijk een openbaring voor mij, daar ik wat Tsjechië betreft nog nooit buiten Praag was gekomen. Deze derde week van juli was dus een eerste kennismaking met de authentieke zijde der republiek, het van toeristen overstelpte Praag kan immers sedert geruime tijd niet meer authentiek worden genoemd...
Nadat we met de treinvervangende bus in het Poolse Cieszyn waren aangekomen, werd besloten om te voet de grens over te steken, en wel naar het Tsjechische grensstation Český Těšín. De beide steden vormden tot 1918 de Oostenrijks-Hongaarse Teschen, edoch vormt de Olzarivier middelerwijl een grens tussen de beide stadsdelen, die beide verworden zijn tot een eigen stad. Na ons weekbiljet te hebben aangeschaft bij het loket, werd allereerst afgereisd naar Frýdek-Místek, om aldaar de avondmaaltijd te gebruiken. Teruggekomen op het station werd op de trein naar Ostrava gewacht - verzekerd door een Duikbril van de serie 754, zoals alle sneltreinen op de Brillenrennbahn.
De volgende ochtend werd bijtijds opgestaan, aangezien de schrijver dezes zijn oog had laten vallen op de fraaie interlokale tramlijn 5, die vanuit het westen van Ostrava via een bosrijk traject naar het landelijke Zátiší loopt. Onderweg zou eenmaal moeten worden overgestapt, dus de verbinding was zeer goed. Plotsklaps liep de tram ineens leeg, wat bleek: er waren werken aan het spoor, zodat ik per bus de reis voort zou moeten zetten naar overstaphalte Vresinská. Eenmaal daar aangekomen, bleek ik andermaal pech te hebben: ook tram 5 was vervangen door bussen... Erg jammer, want ik had zeer gaarne foto's willen maken van de sfeervolle tramlijn. Zodoende werd onverrichterzake teruggekeerd naar Ostrava, om tijdens de rit even na te denken waar ik precies heen zou gaan. Het oorspronkelijke plan - voor het ontbijt wat foto's langs tramlijn 5 maken - verviel immers, zodat ik nog ruim een uur de tijd had.
Een vluchtige blik op de netkaart leerde me dat er verscheidene trajecten waren waar meerdere tramlijnen reden, zodat daar veel foto's zouden kunnen worden gemaakt in een relatief kort tijdsbestek. Op de bonnefooi werd wat gereisd, edoch bleek het eerste fotopunt wat tegen te vallen. Ik nam zodoende maar de tram richting de 'thuishalte', in de hoop dat er onderweg nog een leuke halte zou langskomen. Deze bleek er zowaar te zijn, namelijk de halte Daliborova - genoemd naar de links in beeld gelegen gelijknamige straat. De halte kent maar liefst 5 tramlijnen, te weten de lijnen 3, 4, 8, 9 en 11. Nadat de hegemonie van de Tatra's is doorbroken met de komst van moderne lagevloertrams, worden de diverse diverse generaties trams overal op het net ingezet; er is niet echt een materieeltype dat een lijn exclusief exploiteert. Het is dientenvolge telkens even afwachten met wat voor materieel er wordt gereden, niettemin is de kans nog altijd zeer groot een klassieke Tatra T3 aan te treffen.
Ofschoon de omgeving niet zo heel spannend is - tramlijn 5 is vele malen schoner - is de halte zelf dat wel. De stop is namelijk ingericht als een typisch Oost-Europese midden-op-de-weg-tramhalte. Het klassieke beeld (trambaan in het midden van de weg, daarnaast de rijstrook voor het reguliere verkeer en dan pas het trottoir met de tramhalte) is ook hier van toepassing. Persoonlijk kan het mij erg bekoren om een tram midden op de vrije baan te zien stoppen, waarna de passagiers vanaf het troittoir de rijbaan op lopen en zo midden op de weg instappen. Iets wat in het qua veiligheidsdenken totaal doorgeslagen Nederland onmogelijk is, is hier gelukkig nog de dagelijkse praktijk.
De tijd was zo langzamerhand krap geworden, waardoor ik uiteindelijk nog slechts twee trams kon vastleggen om niet te laat bij het ontbijt te arriveren. De eerste foto was niet echt gelukt, aangezien er slechts één reiziger in beeld was. De tweede foto, die U hierboven kunt aanschouwen, laat gelukkig meer volk zien.
Mijn hart maakte een klein vreugdesprongetje toen een koppelstel T3SUCS'en - de reeds meer dan dertig jaar oude 1020 en de 1000 - vanuit de verte deze kant op kwam rijden, de trams waren daarenboven in de gewone blauw-geel-witte huisstijl van het stedelijk vervoerbedrijf Dopravní podnik Ostrava (DPO) gestoken. Het autoverkeer stopte inmiddels keurig voor de schrikstreep, waarna de vier opstappers de rijbaan konden betreden. Terwijl ondergetekende genoot van het voor zijn ogen afspelende nostalgische tafereel, stapten allereerst drie dames en een man uit. Nadat een uit- en instappende dame kort met elkander babbelden, kon de trambestuurder de klassieke vouwdeuren weer sluiten. De vier uitstappers hadden de rijbaan weer verlaten, zodat het witte Volkswagenbestelbusje kon optrekken. Kortom: het kortstondige schouwspel was weer ten einde gekomen, tijd om richting het ontbijt te trekken...
17-07-2018 DPO 1020 + 1000, Ostrava Daliborova
Waar de eerste week der vakantie werd gespendeerd in het mooie Polen, zakten we voor de tweede week af naar het even zo fraaie Tsjechië. Deze week was waarlijk een openbaring voor mij, daar ik wat Tsjechië betreft nog nooit buiten Praag was gekomen. Deze derde week van juli was dus een eerste kennismaking met de authentieke zijde der republiek, het van toeristen overstelpte Praag kan immers sedert geruime tijd niet meer authentiek worden genoemd...
Nadat we met de treinvervangende bus in het Poolse Cieszyn waren aangekomen, werd besloten om te voet de grens over te steken, en wel naar het Tsjechische grensstation Český Těšín. De beide steden vormden tot 1918 de Oostenrijks-Hongaarse Teschen, edoch vormt de Olzarivier middelerwijl een grens tussen de beide stadsdelen, die beide verworden zijn tot een eigen stad. Na ons weekbiljet te hebben aangeschaft bij het loket, werd allereerst afgereisd naar Frýdek-Místek, om aldaar de avondmaaltijd te gebruiken. Teruggekomen op het station werd op de trein naar Ostrava gewacht - verzekerd door een Duikbril van de serie 754, zoals alle sneltreinen op de Brillenrennbahn.
De volgende ochtend werd bijtijds opgestaan, aangezien de schrijver dezes zijn oog had laten vallen op de fraaie interlokale tramlijn 5, die vanuit het westen van Ostrava via een bosrijk traject naar het landelijke Zátiší loopt. Onderweg zou eenmaal moeten worden overgestapt, dus de verbinding was zeer goed. Plotsklaps liep de tram ineens leeg, wat bleek: er waren werken aan het spoor, zodat ik per bus de reis voort zou moeten zetten naar overstaphalte Vresinská. Eenmaal daar aangekomen, bleek ik andermaal pech te hebben: ook tram 5 was vervangen door bussen... Erg jammer, want ik had zeer gaarne foto's willen maken van de sfeervolle tramlijn. Zodoende werd onverrichterzake teruggekeerd naar Ostrava, om tijdens de rit even na te denken waar ik precies heen zou gaan. Het oorspronkelijke plan - voor het ontbijt wat foto's langs tramlijn 5 maken - verviel immers, zodat ik nog ruim een uur de tijd had.
Een vluchtige blik op de netkaart leerde me dat er verscheidene trajecten waren waar meerdere tramlijnen reden, zodat daar veel foto's zouden kunnen worden gemaakt in een relatief kort tijdsbestek. Op de bonnefooi werd wat gereisd, edoch bleek het eerste fotopunt wat tegen te vallen. Ik nam zodoende maar de tram richting de 'thuishalte', in de hoop dat er onderweg nog een leuke halte zou langskomen. Deze bleek er zowaar te zijn, namelijk de halte Daliborova - genoemd naar de links in beeld gelegen gelijknamige straat. De halte kent maar liefst 5 tramlijnen, te weten de lijnen 3, 4, 8, 9 en 11. Nadat de hegemonie van de Tatra's is doorbroken met de komst van moderne lagevloertrams, worden de diverse diverse generaties trams overal op het net ingezet; er is niet echt een materieeltype dat een lijn exclusief exploiteert. Het is dientenvolge telkens even afwachten met wat voor materieel er wordt gereden, niettemin is de kans nog altijd zeer groot een klassieke Tatra T3 aan te treffen.
Ofschoon de omgeving niet zo heel spannend is - tramlijn 5 is vele malen schoner - is de halte zelf dat wel. De stop is namelijk ingericht als een typisch Oost-Europese midden-op-de-weg-tramhalte. Het klassieke beeld (trambaan in het midden van de weg, daarnaast de rijstrook voor het reguliere verkeer en dan pas het trottoir met de tramhalte) is ook hier van toepassing. Persoonlijk kan het mij erg bekoren om een tram midden op de vrije baan te zien stoppen, waarna de passagiers vanaf het troittoir de rijbaan op lopen en zo midden op de weg instappen. Iets wat in het qua veiligheidsdenken totaal doorgeslagen Nederland onmogelijk is, is hier gelukkig nog de dagelijkse praktijk.
De tijd was zo langzamerhand krap geworden, waardoor ik uiteindelijk nog slechts twee trams kon vastleggen om niet te laat bij het ontbijt te arriveren. De eerste foto was niet echt gelukt, aangezien er slechts één reiziger in beeld was. De tweede foto, die U hierboven kunt aanschouwen, laat gelukkig meer volk zien.
Mijn hart maakte een klein vreugdesprongetje toen een koppelstel T3SUCS'en - de reeds meer dan dertig jaar oude 1020 en de 1000 - vanuit de verte deze kant op kwam rijden, de trams waren daarenboven in de gewone blauw-geel-witte huisstijl van het stedelijk vervoerbedrijf Dopravní podnik Ostrava (DPO) gestoken. Het autoverkeer stopte inmiddels keurig voor de schrikstreep, waarna de vier opstappers de rijbaan konden betreden. Terwijl ondergetekende genoot van het voor zijn ogen afspelende nostalgische tafereel, stapten allereerst drie dames en een man uit. Nadat een uit- en instappende dame kort met elkander babbelden, kon de trambestuurder de klassieke vouwdeuren weer sluiten. De vier uitstappers hadden de rijbaan weer verlaten, zodat het witte Volkswagenbestelbusje kon optrekken. Kortom: het kortstondige schouwspel was weer ten einde gekomen, tijd om richting het ontbijt te trekken...