When I started my contributions to Flickr, I followed most people by adressing everyone in English. Nonsense, as I think now (Februari 2010). I'm Dutch, Google has fairly good translation programs, so why not stick to my native tongue. Some sets - started in English - will remain that way, in others I'll swap to Dutch. Most of my tags will be presented in English by the way.

Concerning my pictures: I'm not an artist, I merely try to present what I've seen in a way that's ageeable.

First of all for myself, this way I can go on with my habit of fetching old (holiday) albums now and then in order to re-enjoy events, I don't have to get them out of a full closet any more. And of course for anyone who may enjoy them.

In 2005 I said goodbye to my analog cameras and black and white darkroom (sob) when I bought a Nikon D70, at this moment (Sept. 2018) it's a D7200. The analog era is not over though, I place old pictures on flickr on a regular base.

Almost all pictures I took myself, some (all old, like family, school and early vacations) were taken by others. I cannot point out any name, but I don't think anyone minds my placing them on flickr. I like to share, unlike Vivian Maier.

Some more about me and my travels was to find on Freewebs, but the text disappeared somehow. I'll place it here, in a slightly adapted shape, in Dutch and English.

REIZEN (in alle facetten).

Tegenwoordig is het geen uitzondering als kleine kinderen worden meegenomen naar de andere kant van de aarde voor een korte zonvakantie, maar ook het fenomeen “De Camping” (ieder jaar een deel van, of soms de hele zomer in huisje of stacaravan) of naar “ons optrekje” in Frankrijk of Toscane is redelijk normaal. Eind jaren ‘40/begin jaren ’50 was er bij de meesten (nog) geen geld voor vakanties zoals wij die nu kennen, voor een deel was er wel een variant op “De Camping”. Althans, voor zover ik dat zelf heb meegemaakt voor inwoners van Amsterdam, Zaanstreek en Alkmaar e.o. Mijn uitvalsbasis was Heiloo. De locatie: het strand van Egmond aan Zee. Hetzij op het Noorderstrand (ten noorden van vuurtoren “Van Speijk”), hetzij op het Zuiderstrand. De “echte” huisjes tel ik even niet mee, de tenten waren in mijn beleving veel avontuurlijker. We stonden vaak een paar rijen dik vanaf de duinrand. Van (vaak zeer) vroeg in het seizoen tot soms eind september bestond er naast het “echte dorp” Egmond aan Zee een enclave van import uit de steden. Voor de goede orde: ik weet dat ook in Bakkum een groot kamp is (dat er ook toen was) en dat men ook de zomer doorbracht in oude officieren- en manschappenverblijven van de voormalige bezetter in de duinen, maar ik beperk me tot het strand van Egmond, “het derp”. In voor- en naseizoen gingen de kinderen met fiets of openbaar vervoer naar school – voor mij was dat 7 km naar Heiloo – en voor de vaders (de moeders hadden destijds vrijwel nooit een betaalde baan) werd het strandplezier beperkt tot de “echte” zomervakantie, in de praktijk 2 of 3 weken. Daarvoor en daarna: forensen met zand in de schoenen. En vakantie was het voor ons! Avontuurlijk ook trouwens. Alleen al het jutten ’s morgens vroeg voordat de badgasten (dagjesmensen) kwamen. Je vond de vreemdste dingen, tot zelfs een keer een lading nog in uitstekende staat verkerende citroenen waarvan mijn moeder – in de tent, op de primus – een uitstekende limonadesiroop heeft gestookt. Ook het “echte” avontuur was ons niet vreemd. Bij een forse springvloed (volle maan plus hoog water en vaak een straffe zuidwester) stond het water soms tot de duinen. Dus: tent als de donder afbreken, spullen oppakken en vluchten over het prikkeldraad. De watjes gingen dan direct naar huis; chagrijnige vaders, huilende moeders, kinderen die het eigenlijk vaak wel spannend vonden. De diehards gingen alleen een paar dagen naar huis om de boel te laten drogen (vaak gebeurde dat in de grote loods op het strand) of zetten soms direct nadat het water was gezakt de tent weer op. Zo ook mijn ouders en de oom en tante die steevast elke zomer deel uitmaakten van ons gezin. Mijn ouders namen mijn broer en mij ook regelmatig mee op dagtripjes dwars door Nederland, de horizon was breder dan de zee.

Toen ik twaalf was begon het echte werk. Met de bus naar Mayrhofen, daarna de eerste solovakantie met een van mijn vrienden toen ik veertien was. Met fiets en puptentje naar de Veluwe. Latere vakanties met “de maten” met fiets, brommer of auto dwars door West-Europa. Vervolgens zeven jaar koopvaardij. In die periode overigens niet alleen maar kroegen en bordelen van binnen gezien, ook werden er regelmatig sightseeing trips geregeld via de plaatselijke zeemanshuizen. Eind 1965 zelfs een paar dagen op fotosafari vanuit Mombasa, toen het schip lang (6 weken!) moest wachten op lading. Safari decadent in 1965? Jawel!

Na de vaart stopte het reizen niet. Of het nu ging/gaat om een weekje in een hotel in Drenthe, kamperen in Frankrijk, een fotosafari in Kenya (jawel, dunnetjes overdoen), een trip door de Rocky Mountains of om het even welke vorm van “de deur uit”, reizen – hoe kort soms ook – was en is een heilig moeten. En vastleggen wat ik zie. Ik ben een redelijk fanatiek fotograaf, ik heb in de loop van de tijd een fors aantal albums volgeplakt. Ik ben geen “schoenendoosfotograaf”, mijn foto’s zijn, ruim voorzien van begeleidende tekst, ingeplakt als de vakantie nog maar een paar weken voorbij is. Ik prijs me gelukkig dat er in mijn directe omgeving veel belangstelling voor is, hoewel ik besef dat er voor een professional misschien wel het een en ander is aan te merken op zaken als compositie en lichtval. Dat is dan overigens jammer voor die professional, als de “plaatjeskijkers” en ik de zaak maar mooi genoeg vinden.

Dat brengt met – eindelijk – bij de reden me aan te sluiten bij Flickr.com. Aan de andere kant van de grote plas heb ik familie wonen op diverse plekken. Familie die altijd belangstelling heeft voor mijn vakantieproducten. Ook dichterbij zijn mensen die ik niet elke dag zie, en ook die tonen interesse. En wat is er dan makkelijker dan de zaak op de site te zetten en een mailtje te sturen: “De kijkkast is open”. En waarom dan niet gelijk anderen, onbekenden dus, laten meegenieten.

TRAVEL (in all aspects).

These days people take their children to the other side of our planet for a sun-break, but the phenomenon “our little house in France or Toscane” or a regular campsite (visited year-in-year-out) is also widely known. That is: in The Netherlands, but I suspect that the above mentioned is widely spread. That was different in the end of the forties, beginning of the fifties: the aftermath of WW II was – financially, and obviously also emotionally – still present, holidays mostly had to be enjoyed on a low-cost basis. But: even in those days there were families who had a regular campsite as an outlet to the daily grind of work and school. Even if it was more expensive than staying home. My experience: people from Amsterdam, Zaandam, Alkmaar and other places (for me: Heiloo) came to Egmond aan Zee to set up a tent – yes, an old-fashioned one – for the season. Often two rows or more starting from the abrasion of the dunes. For us children the season often was extended to more than the school holidays: mostly from early in the season until late in September we enjoyed beach-life. The “real village” was extended with a temporary enclave on the beach. Children went to school on bicycles or by bus (for me: 7 km), fathers - who couldn’t enjoy the full season – were “sand-shoe commuters” except for the period in which they could enjoy their actual holidays, mostly 2 or 3 weeks. A paid job for the mothers was a rarity in those days so they cared for us fulltime. Mind you: for us children the beach was not only a vacation, it was an adventure. I recall the beachcombing: we found – early in the morning, before the “daytourists” arrived – the most peculiar things, like once a load of (fresh!) lemons, of which my mother cooked a perfect lemon syrup. Yes, in the tent, on a relatively primitive camping stove. We also knew the “real adventure”. In case of a furious springtide (full moon plus high tide and often a strong/stormy SW wind) the sea flooded the beach all the way to the dunes. Sometimes in the middle of the night, often in a fierce storm. So: pull down the tent, pick up beds, clothes and cooking gear and get it over the barbed wire (the dune-barrier) as quick as possible! The wallies then went home right away; the fathers grouchy, the mothers in tears, the children mostly recognising the adventure. The real campers sometimes went home as well, but only to let their things dry. As soon as it was considered safe, we returned to enjoy the rest of the season.

My parents also took my brother and me on trips through the country on a regular basis, it was not only “the beach”. We got to know the cities and landscapes of our little country quite well.

The travels abroad started when I was twelve, to Mayrhofen (Austria) by bus. The first solo vacation with a friend when I was fourteen (bicycle, real tiny former armytent), followed by trips all over Western Europe with “the mates” by bike, moped or car, and seven years of merchant navy. During that last period I did not just visit bars and whorehouses, during stays in ports the “Missions to Seamen” were regularly approached for a trip outside the dock area. In 1965 I even made a safaritrip for a couple of days in Kenya, when the ship had to stay in the port of Momasa for some time (6 weeks as I recall), waiting for cargo. Yes, a safari was pure decadence in those days!

After the sailing period travelling did not end: whether it concerned a week in a small hotel in the eastern part of Holland, camping in France, a camera safari in Kenya (yes, again), a trip through the Rocky Mountains or whatever other form of “out”, travelling – even a short trip - was (and still is!) an almost obsessive need. That goes for the registration in image and writing as well. I’m a rather fanatic amateur photographer and I tend to register my holidays in word in a rather comprehensive way too. Through the years I’ve produced a lot of albums. Not being the type that puts pictures in a shoebox, within a couple of weeks after finishing a trip an illustrated travelreport (or picturebook with comments…) is ready for re-experiencing the holidays. I’m happy to state that family, friends and (former) colleagues hardly can wait to enjoy my “product” as well, though I realise that a professional photographer or writer may have comments on composition, incidence of light or editorial/grammatical things; as long as my “customers” and I enjoy the albums I tend to ignore (most) remarks however.

I’ve come – at last – to the reason I became a member of Flickr.com. On the other side of “the big water” I’ve got relatives who always show interest in my holiday products. And, instead of mailing pictures, what is easier than refering to a website? That goes for the people who live in Holland as well of course. And why not give others the opportunity to enjoy a part of my experience? Right. So: I hope that all visitors of this website enjoy my pictures the way I enjoy interesting spots all over the World, including my own country, The Netherlands/Holland.