Kırmış kalbini...Düşünmeden,istemeden,saat tam 23:25'ken yapmış bunu...Bir yerlerde serserinin biri elindeki iskambil kağıtlarını tek tek yakarken ve geleceğinden kurtulduğundan emin olurken yapmış...Sevinmeden,beklemeden,küçük bir kızın,yastığına son gözyaşı düşerken ve kız son kez mutsuz olduğunu düşünürken yapmış...Ağlamadan,dert etmeden ve belki de anlamadan;kırmış kalbini.

Son uçurumunun son rüzgarı saçlarının içinden geçtiğinde ve bu son ölüşüm diye düşündüğünde isimsiz meleklerden biri,yanına gitmiş,biraz da uzak kalmaya çalışarak aynaya,kırmış kalbini.

Acı çekmekten yorulmuş,sadece kendisiymiş gibi üzülmekten bıkan,elindeki son stres topunu da patlatmış.Yıllar,yollar,sokaklar,yüzler,eller,kimlikler ve morluklar onu kovalarken aklına gelmiş,durmuş,yere atmış:Kırmış kalbini.

Duygu C