Geboren: Batavia, 27 december 1921

Overleden: Amsterdam, 19 november 1972

Land: Nederland

Beroep: schilder, acteur

Rudi Bierman was kunstschilder van beroep. Hij studeerde aan het Instituut voor Kunstnijverheidsonderwijs en aan de Academie te Amsterdam, waar hij behoorde tot de leerlingen van Röling en Heinrich Campendonk. Daarnaast was hij een enkele keer als acteur te zien. Zo werkte hij incidenteel bij het Jeugdtoneel van Rob Geraerds en Rie Beyer ("Pinokkio"), de Commedia dell'Arte van Christine Frowein ("De avonturen van Maxi in Sevilla", "De rode bal", etc.) en in de zomer van 1950 bij een gelegenheidsgezelschap, Het Nieuwe Volkstoneel, als waard in Defresnes "Het onbewoonde eiland". Op de televisie was hij te zien als koning in "Een lachje voor de koning" van Ben Minoli (vpro 59/60) (Bron Acteurs- en Kleinkunstenaars-Lexicon van Piet Hein Honig, 1984).

De neo-expressionist Rudi Bierman kreeg zijn opleiding aan de Rijksacademie in Amsterdam, waar hij onder andere les kreeg in monumentale schilderkunst van Heinrich Campendonck. Daarna nam hij les bij Oskar Kokoschka in Salzburg. Bierman zette zich sterk af tegen een eenzijdig experimenteren van de abstracten en zijn uitgangspunt was een figuratief expressionisme, waardoor zijn werk steeds balanceert tussen abstractie en figuratie. Na de jaren zestig bracht hij de verf in toenamende mate in ruige, pasteuze streken op het doek. Geliefde thema's waren landschappen, figuren, dieren en stadsgezichten. Als docent aan de akademie 'Minerva' (vanaf 1964) had hij invloed op de vorming van een jongere generatie Groningse schilders.

Het expressionisme (van Latijn: expressio, uitdrukking) is een stroming in de Europese kunst en de literatuur van de 20e eeuw, die zich vooral manifesteerde in de jaren 1905 tot 1940.

In het expressionisme tracht de kunstenaar zijn gevoelens, zijn ervaringen, voor de waarnemer uit te drukken door een zekere vervorming van de werkelijkheid.

Belangrijk is daarbij vooral dat de gevoelswaarde, het onderbewuste, dat de kunstenaar ervaart naar aanleiding van het onderwerp, de boventoon voert. Dit in tegenstelling tot het impressionisme waarbij vooral het uiten van de werkelijkheid, zoals men die ervaart, voorop staat. Zo vervaagt in het expressionisme de band met de werkelijkheid vaak, soms valt die zelfs helemaal weg. Hierdoor krijgen onvoorstelbaar nieuwe vormen hun kans. Het expressionisme kent maar één wet: dat er geen wetten zijn, en dat die dan ook niet mogen worden opgelegd.

In latere tijden is het een verzamelnaam voor schilderijen die aan die criteria voldoen, onafhankelijk van de stroming.

Expressionisme als stijl is vooral bekend in de schilderkunst, maar komt ook in de muziek, literatuur, architectuur, toneel en in de film als stijl voor.

Het abstract expressionisme behoort ook tot het expressionisme.

Expressionistische kunstschilders

Vanaf die periode waren de belangrijkste expressionistische kunstschilders Nederland: Charles Eyck, Willem Hofhuizen, Hendrik Chabot, Jaap Min, Jan Sluyters, Rudi Bierman, Jan Wiegers en Hendrik Werkman.