şimdi, inatla tekrar ediyorum:

seni sevmenin miladı yok sevgilim…

geceye dayadım başımı, adam akıllı üşüyorum. bilirsin, hiçbir deniz gözlerinden daha fazla değildir ve hiçbir aşkı sensiz yudumlayamam. "aşk" diyorum yine bak, gece, saat üç, ben soğuk bir düşten sana uyandırıldım sevgilim. içimde soğuk rüzgarlara inat, geleceğimize yansıyan sıcak düşler görüyorum. binlerce kez ölmek istediğim uğrun, beni alıp binlerce kez doğuruyor. uykunun yalın halinden, yaşamanın çoğul haline geçiyorum. gündüze bıraktığım gölgelerimde arınıyorum, geceden gündüze giden ne çok kalabalığı gömüyorum

söyleyemediğim her şeyi bağırma zamanı:

seni sevmenin hicretindeyim sevgilim…

göçüm gözlerinedir.

uzun zaman oldu sözlerini unutalı, gözlerinin. yığınla duygum bir araya birikti. karmançorman olan içime su mu serpiyor gözlerinin sözleri? yoksa yokluğun mudur yakınımda dahi olsan sen de bulduğum… dokunduğun ruhumu kıskanıyor, bedenim.. evet!

hiçbir ayrım yapmaksızın tüm duygularımı bir araya topladım, bugün seni sevmenin bayram merasimindeyim… rengarenk içim…

/hadi düş gözlerimden, sözlerin yaralansın/

acımadı değil mi?

defalarca tecrübe edindim; “acı” sensizken en çok terennüm ediyor. oysa bir ırmak gibi çağlayan sesine hiç hasret gitmemiştim. şimdi, inatla büyüyen bir yalnızlığın arefesindeyim… içimde yalnızlık bayramının telaşı…

seni sevmenin serin gölgesindeyim, sevgilim…

gözlerine dayadım gözlerimi… belki bir ikindi vakti, belki akşam, belki gece; tüm misafirliğinden arındırıp seni, bırakıp ardımızda tüm söylemleri, kentsiz ülkelere kaçıracağım seni.

hadi yeniden “ tut düşlerimi"

seni sevmenin sevincindeyim sevgili…