006. mast and spruiten Spailboat2018. mast and sprouts Spailboat2018

spruiten, een plan vormend voor de tomen naar de vleugel met, mast in de hand ( imaginair ). Inmiddels werkelijkheid. Zie show.

sprouts, making a plan for the wires to the wings with mast in hand

 

Genormaliseerde zeilboten en, spin of, genormaliseerde windmolens. De mast komende vanuit de mast-manipulator op SB2018 verhindert het zeil, respectievelijk vleugel, uit de lucht te vallen.

Als gezegd, kiten was nog niet klaar.

Stable sailing leads to E_RIngs, Windriaan, Orbites strai, page 54.

 

Meesterplan, masterplan.

 

Eerst komt succes. Een winnaar schrijft de geschiedenis en voelt geen pijn. De pijn van bevrediging. Natuurlijk gaat de winnaar het verst. Het is geen toeval dat een workaholic, een surfer bovendien, de planeet en haar leven redt.

 

Dieren en kinderen hebben geen advocaat. Ik moet het doen. Werkelijk alles en iedereen is tegen. De wereld redden? Die is gek.

 

Ik moet mijn rust vinden, zowaar ik moet winnen. Mijn manco is dat ik geen ego heb. Alles voor iedereen heb ik over. Soms krijg ik wat terug. Marginaal is het woord. Ik wil dat mijn werk gelezen wordt maar, dat is een utopie. Ze gaan liever dood van ellende dan dat ze horen dat er wel een toekomst is.

 

Toch is mijn verhaal een paar keer gevallen. Bij, nota bene, jonge mensen van een jaar of twaalf. Die vliegen me om me nek. Dank U voor het redden van de planeet.

 

Hoe dan? Simpel. We kijken in de gereedschapskist en vinden daar vier nieuwe uitvindingen.

 

 

Het is nog maar zeven tot acht decades geleden dat ook de Hollanders reden tot klagen hadden. Vooral de Joden. Maar, we zijn het moedwillig aan het vergeten.

 

Holland begeeft zich nu al twintig jaar op een zwarte bladzijde. Het nieuwe wiel wordt niet (h)erkend. De nieuwe zeilboot ook niet. De nieuwe windmolen, gemaakt en getest in 2009 en 2010, wordt niet (h)erkend en het nieuwe cirkelzwaard voor onder zeilboten wordt niet eens begrepen. Uiteraard bevestigt de uitzondering de regel. De Amerikaanse marine en een toonaangevende ingenieur in Holland noemen me onsterfelijk.

 

Het gaat mij om de de planeet en het leven, niet om complimentjes. Ik kan moeilijk eisen dat U 24 7 paraat staat. Ik leg mijzelf dat wel op. Al sinds twaalf. Ik ben nu 52 ½. Mijn piek is nu.

 

Met Windriaans, de genormaliseerde windmolen, en Speelboten, de genormaliseerde zeilboten, kan elke windkracht worden gebruikt. Om Antarctica sterft het van de cyclonen. Op Antarctica zelf heersen zogenaamde Gails. Er is dus energie zat.

 

Met energie is er water. Dit, omdat demineraliseren van zeewater energie kost. Verder is het natuurlijk logisch om na de verbroedering de woestijnen te benutten voor de zon.

 

Veel woestijnen waren vroeger oerbos, zoals Noord Afrika, beter bekend als de Sahel en, het Midden Oosten. De Egyptenaren en de Mesopotamisch hebben alle bomen gekapt en een kaalgeslagen zooitje achter gelaten. Met water en mest wordt Noord Afrika weer groen. Bos, weide en landbouw gronden. Het Midden Oosten en Noord Afrika worden weer weelderig.

 

Speelboten varen en windraains draaien op wind. Eerst is het dus zaak om de term windenergie on der de loep te nemen. Windenergie zonder cycloon is niets.

 

EWEM, European Wind Energy Masters onderzoeken al maanden mijn werk. Dit, terwijl het kwartje binnen een seconde valt. Cycloen leegzuigen lost het energie probleem op.

 

De grootsheidswaanzin van alle deelnemers leidt tot grote waardeloze windturbines. Het publiek wordt door alle deelnemers in de maling genomen. Hoe hoger, des te meer wind, en des te groter, groter, hoe meer Watts. Wel, een simpel rekensommetje laat zien dat Windriaans op Antarctica en Speelboten om Antarctica oneindig keer beter zijn.

 

Ten eerste: het waait niet in Europa. Gematigd klimaat.

 

Voor wind moet je naar de Zuidpool, zoals Kapitein Cook ons leerde. Te veel wind en te koud. Het spookt op de 40ste, 50ste en 60ste breedtegraad.

 

Volgens de laatste metingen dekt de windenergie tot hoogstens tien procent. De rest is nog steeds verbranding van fossiele brandstoffen en kernenergie.

 

We vechten dus in feite tegen kernenergie omdat, alle domme mensen in koor zeggen: kern energie is onvermijdelijk. Lees door. read on:

 

 

De windturbines falen. Of het waait niet of, het waait te hard. Wind in Europa, bergbeklimmen in Holland.

 

We zijn achterlijk en makke schapen. Spailboat redt. Spailboat saves.

 

Www.flickr.com/spailingstrailing

 

Geachte mensen kinderen,

 

reeds in 1997, naar aanleiding van de haalbaarheidsstudie naar het zogenaamde energie eiland, P.A.C. Pomp Accumulatie Complex, was het duidelijk voor de technisch universiteit in Delft: waterstof. De vraag destijds was: vloeibaar, LH2, of in de vorm van gas. Dichtbij huis, in de Noordzee, kan gas voldoen maar, om de wind vanaf de Arctische polen naar de bewoonde wereld te brengen is er vloeibare waterstof nodig, LH2.

 

Nu zijn we 25 jaar verder en is het resultaat dat we als mensheid achteruit hebben geroeid.

 

Cyclonen bijvoorbeeld kunnen allang worden omgezet, door stabiele onverwoestbare windmolens, Windriaan, E_rings of Orbit est strai genoemd maar, er onstonden, als padddestoelen, plotseling allemaal experts.

 

De TUDelft heeft verschillende faculteiten en het komt vaak voor, de regel in feite, dat niemand enig idee heeft wat ze eigenlijk aan het doen zijn. Mijn professor Marcel Donze sprak hier al schande van. Ik ben gewaarschuwd.

 

Het is zelfs voorgekomen dat een omhooggevallen astronaut ineens ging vertellen hoe de wind werkt. U moet zich voorstellen dat ik 1987 de officieuze wereld kampioenschappen catamaran zeilen won. Winnaar inner Hoek van Holland – Scheveningen - Hoek van Holland 1987 en een begenadigd windsurfer van het eerste uur.

 

Mijn traject liep de USA, Marine, alwaar ik terug naar Nederland werd gestuurd om het Speelboot-project op te starten.

 

 

Speelboot is een stabiele speed sail boot. Met Speelboot kunnen cyclonen worden benut, tbv waterstof.

 

 

Met al ons familiegeld hebben we toen de Windriaan, spin off van de Speelboot en maakbaar, gemaakt, in 2009, en zijn we heden bezig met een schaalmodel van de Spailboat; Speelboot2018 genoemd.

 

Natuurlijk zijn zeilen en windsurfen geen wetenschap en men doet maar wat.

 

Kenmerkend voor de nieuwe oude orde is de totale onwetendheid en onbenulligheid. Als paddenstoelen schieten de windturbines in de Noordzee uit de grond terwijl een windturbine faalt. Op alle fronten. Ze waaien kapot door de "tik" die de wieken krijgen als ze voor de mast langs bewegen, door de verstoorde uitstroming van de wind en, ze doen het helemaal niet in harde storm.

 

 

 

Kijk, het nieuwe wiel -spin off van de Windriaan-, de nieuwe zeilboot en het nieuwe zwaard onder zeilboten behoeven geen jury, maar, applaus. Dit, applaudisseren voor vier revolutionaire uitvindingen kunnen de hoge heren en hoge dames niet. Ze vinden zichzelf heel erg belangrijk! Schrijf-fout, betekent de ondergang en een gesloten deur die nooit meer opengaat.

 

 

Www.flickr.com/spailingstrailing www.flickr.com/windriaan www.flickr.com/spailboatspeedsailcrafts zijn de sites waarop ik mijn ideeen presenteer. Ik ben “mechanica”. Geen computerman.

 

Oordeel niet opdat gij niet beoordeeld wilt worden.

 

Toekomst muziek is Windriaan en Speelboot. We hebben feitelijk echt geen tijd voor schijnvertoningen. De wind levert hooguit tien procent. Met Windriaan en Speelboot, bv rondom en op Antarctica is dat: 100%. De hele wereld kan aan de waterstof, al dan niet vloeibaar, LH2. Irrigatie. demineralseren kost, vergt alleen maar veel energie. enegie is er zat. cyclonen, tyfonen en Gails. Spailboat. Speelboot.

.

Lees: www.flickr.com/spailingstrailing

 

24 7

 

Ir DHJ Goudriaan

0627848115

spruiten, een plan vormend, met mast in hand

sprouts with mast in hand

 

Genormaliseerde zeilboten en, spin of, genormaliseerde windmolens. De mast komende vanuit de mast-manipulator op SB2016 verhindert het zeil, respectievelijk vleugel, uit de lucht te vallen.

 

Stable sailing leads to E_RIngs, Windriaan, Orbites strai, page 54.

 

BOOK BOEK

 

Hoofdstuk 4 De kennismaking met Ken en Libgart

De kennismaking met, Ken, en, Libgart, was niet meer dan logisch. Ken, was niet overal meer, maar dook toch geregeld op. We waren idolaat van de, Stones, en waar ik was, daar was hij ook. Ofwel voor de hotels, waar de Stones zich bevonden ofwel in de rij voor het concert ofwel aan de barrière, “frontrow”. In, 1994, ontmoetten we elkaar voor de, Ritz Carlton, in, San Francisco. In, 1994, stond er maar een handje vol fans. Na, 1995, stonden er honderden schreeuwende fans voor de hotels. Harry, haatte ze. Harry, was dan wel een, Rock 'N Roller, met zwarte kleding, zag er dus gevaarlijk uit, maar, was wel Engels, met manieren, zeker in bijzijn van de, Stones. Harry, leerde mij manieren. De kleine dingetjes die kennelijk bij de Engelse school hoorden. Keith, is een heer, zei hij, en, Keith, is, heel gemanierd. Een gentleman. Hij loopt rechtop, om maar een voorbeeld te noemen. Wat dat betreft waren we pioniers. We waren wel fans, wachtend voor de hotels maar, gedroegen ons voorbeeldig, om vooral de, Stones, niet te irriteren. Harry, voedde me op, op een manier die ik wel gewend was. Ik werd een gemanierde Engelsman. Ongemanierde klootzakken. Harry was duidelijk. Hij zei, ik neem je mee, en ik ben verantwoordelijk. Je gedraagt, je, of je legt eruit. Die taal sprak ik. Ik gaf dit door aan, Mono, maar, Mono, is niet op te voeden. Harry, haatte de schreeuwende menigte voor de hotels. Wel wa Mono mijnvriend, en ik heb nog heel lang geprobeerd, Mono, op te voeden, zodat hij door, Harry, werd geaccepteerd, en met ons mee kon. Harry, haatte de ongemanierdheid van, Mono. Geen respect voor de, Stones, zei hij dan. Kijk, zei, Harry, dan, ze zien alleen maar zichzelf. Harry, ging praten met, Ken, en kwam, na een minuut, naar me toe gerend. Zie je die, Japanner, daar? Hij heeft handtekeningen gekregen van, Ronnie Wood, en, Mick Jagger. De Stones zitten hier! Schreeuwde hij uit. Ik dacht, ja, ja. Het geduld van, Ken, tijdens het wachten, voor de hotels, werd dus beloond. Harry, vond het dan ook de moeite waard om gehele dagen voor de hotels te wachten. Ik wilde even kijken en weg. Die onzin. Zielig, vond ik het, wachten voor de hotels. Ik wilde autorijden, met de, Ford Mustang, 5.7 liter, acht cilinders. Harry, was echter zeker. Later die middag, tegen zessen, kreeg ook hij handtekeningen van, Ronnie, en, Mick. Ik miste ze, omdat ik ging rusten in de auto, die verderop stond op een parkeerterrein. Ik moest vaker weggaan, want dan verschenen de, Stones. Ik was kapot maar, ik bleef die dag wel wachten. En, verdraaid nog aan toe, daar stapte, Charlie, uit een taxi. Mijn hart bonkte in mijn keel. Charlie Watts, Charlie Watts, ik stond maar enkele meters af van, Charlie Watts. Met maatpak, en, wat mij verbaasde, hij zag eruit als, Charlie Watts. Ik kon mijn ogen niet geloven. Ik trilde. Harry,, ondernam actie, en sloop naar, Charlie, toe. Dan weer even stilstaand, om, Charlie, te laten wennen aan zijn aanwezigheid. Hij leek wel een Reiger die stond te vissen. Niet bewegend, als, Charlie, omkeek, en toesluipend als, Charlie, doorliep. Charlie, geeft feitelijk nooit handtekeningen. Dat zei, Harry, heel snel tegen me, want ook ik had de sluipgang van, Harry, overgenomen en stond vlak achter, Harry. Ik moest op mijn tellen passen, siste Harry me toe en, zeker niet als een idioot naar, Charlie, lopen. Mount, hield afstand met de fotocamera en maakte de foto's toen, Charlie, onze jacks signeerde. Charlie, haat het gedrang van de fans voor de hotels en glipt het liefst snel naar binnen. Maar, zoals gezegd, in, 1994, was het nog relatief rustig. En zelfs, Charlie Watts, boog voor de vaste kern van zijn fans. We werden gedoogd door, Charlie, en eindelijk kon er een lachje vanaf. Hij kon onmogelijk de oprechtheid van, Harry, en mijn persoon ontkennen. We smeekten om zijn handtekening en verzekerden, Charlie, van de emotioMele waarde ervan. Charlie, moest kennelijk lachen om de heisa en de volkomen wartaal, die, Harry, in een paar seconden op hem afvuurde. Charlie, bleef op een gegeven staan en keek ons aan. Enigszins verbouwereerd en toch ook geamuseerd. Het mooie van, Charlie, is zijn gevoel. Harry, en, ik, liepen met hem mee tot aan de receptie van de, Ritz. En juist op het moment dat de hotel-beveiliging ons eruit wilde gooien, wenkte, Charlie, dat het goed was en pakte de markeer-stift van, Harry, aan. Harry, is altijd goed bewapend met dure merk-stiften, voor het geval dat. Een gouden, merk-stift, zou het goed doen op de zwart leren, Steel Wheels Tour jas. Zo’n jas kostte een vermogen. In, 1990, kostte zo’n jasje, 800 gulden! Zo’n zelfde jasje droeg, Bill Wyman, tijdens de, Steel Wheels Tour, en de herkenning van het jasje overtuigde, Charlie, kennelijk. Hij moet gedacht hebben dat we arme sloebers waren, die, naast het vergooien van ons leven en ons spaarzame geld, zich met alle moeite konden tooien met zo’n jasje. En zo was het ook. In plaats van een vluchtige krabbel, zoals we gewend waren, nam, Charlie, de tijd voor zijn handtekening. Ik droeg een ander soort leren jas, ook al een vermogen waard, want het kostte me destijds een maandloon, maar die jas ging dan ook tien jaar mee! Harry had daarvoor een zwarte merk-stift in gedachten. Charlie, nam de stiften aan en, “tekende”, zijn handtekening op de ruggen van onze leren jassen: “Charlie Watts, 1994”, inclusief sierlijke uithalen, die het werkje waarlijk opsierden. Het waren kunstwerkjes geworden. We waren verguld. Charlie, deed zichtbaar zijn best om niet onze dure jassen, ons enige kapitaal, te verpesten. Zichtbaar verward en ook zichtbaar verbaasd over het feit dat er werkelijk mensen waren, zoals wij. Ons leven tijdens een, Stones-tour, is, simpelweg de, Stones-tour. Wij stelden alles in waagschaal om maar overal Stones-concerten te volgen. Charlie, kon in feite niets anders doen dan zijn handtekening op een zo mooi mogelijke manier op onze ruggen op te tekenen. Harry, is op deze momenten echt, “Harry”; innemend, beschaafd en recht op zijn doel af. De reden dat, Charlie, bezweek laat zich raden. Harry, had slechts een paar tellen nodig om de aandacht onverdeeld op zich te vestigen en zei kennelijk precies de goede woorden, want, Charlie, moest hartelijk lachen en was plotseling heel aardig. Op dat moment realiseerde ook, Charlie, zich weer van de grootte van de band, waarin hij nu eenmaal de drummer was. Prachtig was het om te zien hoe, Charlie, zijn strijd opgaf en zich schikte in zijn bovenmenselijke rol. Harry, bleef op hem in praten en, Charlie, schudde zijn hoofd. Intussen waren wij wel als enige drie, Mount, nam de foto’s, tot ver in het hotel meegelopen, al pratende en, feitelijk bijna, bedelend en, Charlie, moet hebben ervaren dat we geen hysterische en oppervlakkige fans waren, want we bleven rustig en benaderden hem zoals we dat dachten te moeten doen. Hij zag ergens dat we hem begrepen, vandaar die verwonderde blik en de intense rust tijdens het ritueel. De, Stones, waren ons leven en klaarblijkelijk kregen we een plekje in het hart van, Charlie, want ook hij heeft inmiddels ondervonden dat de Stones eigenlijk niet te vatten zijn. Hij wordt net zo geleefd door de, Stones, als wij. Het is eigenlijk bijna een levenswijze, waar je niet echt voor kiest, maar door de omstandigheden in wordt gedwongen. Als superlatief zou ik deze levenswijze bijna een soort verantwoording noemen of het vervullen van een morele plicht. De uitwerking en invloed op ons, is eigenlijk niet te beschrijven. Want wie was er nu nog, Stonesfan, in de jaren tachtig? Wie bleef altijd trouw aan de muziek? Wij ondergingen de pijn, in de jaren tachtig, van het niet bestaan van de, Stones! Als dan midden jaren negentig de, Stones, weer springlevend aan het firmament staan en gaan spelen, was er voor ons feitelijk geen keus. We moesten bij de concerten zijn, een ander alternatief is er gewoonweg niet. We spraken het niet echt uit, maar duidelijk was dat in, 1994, voor ons de hemel naar de aarde werd gedirigeerd. Onze droomwereld werd werkelijkheid. De beelden van, Still Life, uit, 1981, en, 1982, stonden eigenlijk in ons geheugen gegrift als het laatste wapenfeit. En in dat daglicht hadden we niet echt een andere keus, dan paraat staan als het fluitje gaat. Wij waren bijna afgestudeerde fans. Harry, maakte de belasting duidelijk aan, Charlie, dat wij de uitzondering op de regel waren. Wij toonden respect! Voor ons is er nooit iets anders geweest dan die verrekte, Stones. Wij aten de, Stones, als dagelijkse behoefte en hoe kun je dit gevoel nu verhullen als ze plotseling werkelijk voor je neus staan? Als ik terugkijk op die periode is de sleutel van ons succes feitelijk een logisch gevolg van oprechte waardering. En, niet op de laatste plaats, omdat we de diepgang kenden van het dagboek van de heren in de Stones. Wij snapten de teksten van, Mick Jagger. Ons doen en laten gedurende de jaren tachtig werd onbewust gevormd door de, Stones. En toen we oog in oog stonden met de, Stones, leek het net of wij hen kenden, maar ook dat zij ons van iets herkenden. Wij waren exponenten van de diepe filosofische wereld van, Jagger, en de uitgekristalliseerde muziek van, Keith. Charlie, moet dus weten dat wij wel weten van de tijd waarin hij belandt als de Stones weer gaan touren. En drie jaar later, in, 1997, is, Charlie, plotseling de drijvende factor en voedt zijn kinderen op volgens de oude Jazzstempel. En nu spelen, stelletje lamzakken! Zonder woorden, maar met enkele blikken, zaten we op dezelfde golflengte. Alsof die er jaren lang is geweest. Wij namen moeiteloos de kleuren aan van de karakters van de, Stones, en ook de manier van opereren is ons voorgekauwd door de teksten en de opvattingen van de, Stones. Charlie, keek dus zo van: “Ja, ja, zo... de muziek beheerst jullie leven, dan had, Keith, toch gelijk!” Ook de introversie van, Charlie, is ons bekend, dus we benaderden hem volgens zijn handleiding. De kleur aannemen om niet op te vallen en om dan de band te benaderen was deel van ons leven,we studeerden Stones-kunde. Later gebeurde me dit weer in de mix-toren, tijdens een Wembley-show. Ook hier, werkelijk op een paar decimeter van de mix-tafel, en tussen de vader van, Keith, Bert, en de mixer zelf, bestond er geen twijfel. Die jongen hoort daar op dit moment te staan. Ik voelde dat ik goed zat. In plaats dat ik werd geweerd, werd mijn aanwezigheid als een logisch gevolg gezien. Voor, Bert Richards, was het een spannend moment, ik kon het zien, toen Keith, na zijn aanloop over de pier, aankwam op het midden-podium. Keith, was zenuwachtig, en zijn vader ook. Het publiek was in extase, maar, Keith, moest nu, zichzelf naakt voelende, de beste show uit zijn leven geven. En deed dit ook. Wembley, 1999, tweede concert. Harry, kende sommige mensen in toren en klaarblijkelijk was ik een van de weinigen zonder drugs. Mijn drugs tijdens een Stones-concert zijn de, Stones, zelf en voor mij is het slechts belangrijk dat de Stones goed spelen. Zeker in, Wembley. Mijn bijdrage in de mix-toren is dus een gevolg van mijn levenswijze. En net als een sollicitatie gesprek, waarin alles direct duidelijk is, zo verging het alle oordelen in de toren. Zelfs, Bert Richards, moest binnensmonds lachen toen ik heel gedurfd de mixer aankeek toen hij verslapte! Want, Ronnie, staat altijd op scherp, is altijd klaar en zoekt contact met de mixer, die dat net even niet door had. De juiste handelingen, manieren en uitdrukking spreken, in het heetst van het vuur, boekdelen. Al met al werd mijn waanzin gedurende een decade gewoon werkelijkheid en zie daar maar afstand van te nemen. Mick, en, Keith, leerden me dat klasse en overtuiging heel sterk zijn. Net als de simpele titel van de hitsingle destijds: Love is Strong. Soms is het gewoon de puurheid die spreekt. Mensen zijn dus heel gevoelig voor oprechte intenties.

 

Als ik doordraaf, en dat doe ik dan maar, dan vormen de boodschap en de lading van de, Stones, feitelijk een soort baken, net als de geschreven boodschap, maar dan meer als een tijdelijke overlapping van een periode van goddeloosheid van een deel van de mensheid, die even afstand heeft genomen van de ware leider. Zonder het te weten draven hele volksstammen op tijdens Stones-concerten en naast de muziek overheerst toch altijd het gevoel van saamhorigheid, wederzijds respect, en degene die je zoekt. Ik weet bijna zeker, dat, met name, Keith Richards, zich bewust is van de macht van muziek. Midden in de menigte lijkt het verdacht veel op het paradijs. Gelijk-gestemd-heid, saamhorigheid, stof tot nadenken, perioden van rust. Het wachten voor een concert duurt een dag en ook voor de kaarten ben je een nacht kwijt en dat zijn dan al twee rustpunten per jaar, waar je dan met je buurman over de koetjes en kalfjes kunt praten. Een massale psychiatrische inrichting dus, waarin mensen kunnen evalueren, relativeren, stilstaan bij de kansarmen en werkelijk naar elkaar kunnen en willen luisteren, zonder de druk van de jagende maatschappij. Een Hof van Eden, maar dan door zogenaamde schooiers opgesteld. Als mensen weten dat de helende werking van communicatie en wederzijds begrip ook in de kerk te halen is, dan stromen, nadat de Stones zijn overleden, de kerken weer vanzelf vol. Het is niet de muziek alleen. Het is een soort bevestiging van het eigen individu. Mick, vertaalt jouw pijn. Maar feitelijk, daar ben ik van overtuigd, zijn de teksten van de, Stones, op een geven moment een ware vervanger als leidraad voor standaard, principes, respect, et cetera. Mick, en, Keith, in dit geval moet ik natuurlijk spreken over, Sir Jagger, en, Mister Richards, zijn op een niveau gekomen, waarin zij heel subtiel de vaste luisteraars een morele standaard opspelden door te prediken, vergelijkbaar met de tien geboden. Alhoewel ze dit natuurlijk verbloemen met misleidende teksten. Maar een tweede kijk leert dat, Jezus Christus, een steeds belangrijkere rol gaat spelen in het leven van, Jagger. Leven is lijden. Een tournee is voornamelijk lijden. Kijk maar naar, Charlie, en, Bill Wyman. Waarom doen ze het dan? En dan is het cirkeltje rond. Als je een vis bent, dan zwem je. En als je in de, Stones, zit, dan speel je!! Totdat, Bill, letterlijk niet meer kon. Als men aan, Charlie, vraagt, waarom toch weer een tournee? Dan zegt, Charlie, dat hij, Keith, mist. Keith, is puur en daar ligt de kracht. En ook, Bill Wyman, kijkt weg, als het gaat om de inhoud van de songs. Ja, er is veel meer. Het is geen spel of voorstelling. Keith, presenteert zijn dagboek live on stage en, Mick, herschrijft, hoogst persoonlijk, de, Bijbel, in voor het publiek behapbare brokken. En, Keith, imiteert de trompetten van, Jericho. De muren zullen breken en vallen, door muziek. Het zal niet voor iedereen direct duidelijk worden, maar schending van de mensenrechten, burgeroorlogen, onderdrukking, echte oorlogen, dictatuur, vervlakking et cetera worden adequaat tegen het licht gehouden en goede manieren en daden worden gepredikt door, Sir Mick Jagger, en onder de aandacht van het publiek gewreven, met alle nuance die erbij hoort, daar waar vroeger de kerk ons op deze punten attendeerde. Under Cover, Jumping Jack Flash, Brown Sugar, waarin oorlog, slavernij, dwangarbeid en onderdrukking worden aangestipt, maar ook de kracht van innerlijke schoonheid en vrijheid van geest om te denken en voelen wat je maar wilt. De heroïne is dubbelzinnig, zoals altijd met Stones nummers. Ze is drugs, in twee opzichten, maar letterlijk betekent ze: “heldin”. De zwarten krijgen plotseling waardering en worden als helden aangekleed. Want, zo zouden de mannen moeten zijn. Zo krachtig als de zwarte onderdrukte werkers, die Amerika hebben opgebouwd. Indian Girl, belicht de schending mensenrechten in Midden-Amerika en een altijd durende aarde verschroeiende geweld overwoekerende oorlog, voor, met name, de klotendrugs, wapens en macht. De achtertuin van, Amerika, is een puinhoop. Castro en Che Guevara waren vrijheidsstrijders, geen goede regenten! Met namen, Castro, heeft een volk misleidt en onderdrukt ze, al decennia lang, voornamelijk uit eigen belang. De drugspoort naar, Amerika, is een van de best bewaarde geheimen van de Amerikaanse regering. Zoals gewoonlijk zijn de onschuldigen de dupe van terreur en van totalitaire regeringsystemen, dictatuur! Sweet Black Angel, stipt de mensenrechten, discriminatie en slavernij nog eens aan. Heart Breaker, with your, 44, gaat over de terreur van zowel staat, in de vorm van corrupte politie, alsmede over bendes en de uiterst gevaarlijke situatie, voor met name kinderen en pubers in de achterstandswijken. When The Whip Comes Down, misschien ver gezocht, maar als iemand bewust het verkeerde pad opgaat, is het oordeel unaniem en moet de last van de straf en de innerlijke onrust worden gedragen. Let Me Go, als uiteindelijk de verleiding op het punt staat te winnen, dan is dit de oerkreet die past. Volgens mijn bronnen zou dit nummer al in, 1969, zijn geschreven voor, Jimmie Hendrix, die geen nee kon zeggen tegen mooie vrouwen en drugs. Iets dat hem ten onder deed gaan. Keith gebruikt dit nummer denk ik als waarschuwing voor zichzelf, om zodoende niet zijn kaarten te overspelen, maar om op tijd afscheid te nemen. Paint it, Black, gaat over het rode gevaar, een communistische staat, dat de Amerikanen willen vernietigen, en invullen met een zwarte kapitalistische maatschappij. Waarom iemand een andere, dan de Amerikaanse wereld, opdringen als ze, de Vietnamezen, een rode staat willen worden. Voor mensen met depressies is dit zeer belangrijk, omdat hun onbeschrijflijke slechte gevoel eindelijk gehoor krijgt bij het grote publiek. Indoctrinatie leidt tot spookbeelden. De jeugd was in de jaren vijftig niet echt vrij en voor hen was het min of meer verboden de geneugten van het leven te ervaren. Het was als een onzichtbare muur waar je niet achter mocht komen. Je moest de ogen sluiten voor genot, want dat mocht niet. Mooie meisjes in zomerkleding vindt iedereen mooi, maar toch mocht men dat niet denken! Pas nadat met succes deze doctrines zijn weggewerkt, is het ook voorbij met de schizofrene wereld waarin deze jeugd zich begeeft. Ze moeten vechten in oorlogen om politieke motieven. Ze hebben geleerd dat je moet vechten voor het vaderland, maar in Vietnam vochten de mensen tegen wie ze vochten voor hun land. De politiek is schizofreen van, Amerika, Engeland, en, Frankrijk! Niets minder dan het in verwarring brengen van de jeugd, die uit plichtbesef de wapenen oppakken en thuis komen en .. U weet de rest. Ze leren op school en van hun ouders verouderde en dogmatische opvattingen, terwijl de werkelijke wereld toch echt wel mooi is. Genieten, dat mocht niet. Genieten, na, Paint it, Black, werd oogluikend toegestaan en de jeugd ging begrijpen wat dogma’s en doctrines betekenden. Ook dit is een vrijbrief. Nu hoefde de jeugd niet meer stiekem te genieten, maar juist werden de oude klemmen afgeschud. I Just Want To See His Face, You Got To Move, Let It Bleed, een kortere link met, Jezus Christus, en, God, is niet te geven. Midnight Rambler , als je aansluiting verliest met het goede, dan kun je alles verwachten, vooral ’s nachts. Wees gewaarschuwd! Houd voeling met jezelf en dwaal niet af, want dan komt de, Midnight Rambler, even langs om door je stalen plaat heen te slaan en briefjes onder je slaapkamerdeur te schuiven! Sympathy, anders dan veel mensen denken gaat dit nummer, volgens mijn overtuiging, over het gevaar van massa-hysterie en droom-voorstellingen, kortom, het gevaar van misleiding, door met name wereldleiders. Hitler, Stalin en Lenin bedienden het propaganda apparaat en gehele generaties verloren zichzelf, in de voor gehouden idealen. Enkele wereld gebeurtenissen passeren de revue, waarin nog eens duidelijk wordt hoe de loop van de geschiedenis wordt beïnvloed door verafgoding, misleiding en doctrines. Erkenning van het gevaar noemt Jagger dan Sympathy for The Devil. Jagger stipt juist aan dat verafgoding op de loer ligt, en dat is de Duivel. Na tien jaar kan een geheel volk zijn gehersenspoeld, kijk maar naar de Hitler Jugend, de zelfmoordaanslagen van Japanse vliegers, in naam van de, Keizer, in de Tweede Wereldoorlog, en de huidige strijders van de, Jihad; tieners uit het, Midden-Oosten, krijgen jarenlang een, “beeld”, voorgeschoteld en dan geloven ze het ook nog. Juist hiertegen waarschuwt, Jagger. Deze nuance dringt niet tot iedereen door. Maar letterlijk zingt Jagger: “In the ten decades of the Gods they make.“ Door het gevaar te respecteren, blijf je bewust van dit gevaar! Dirty Work: De politiek van de moderne multinationals, bijvoorbeeld, en de hiërarchie berust op onderdrukking en slavernij en Jagger wordt ziek van mensen die iemand anders het vuile werk laten doen. Het is namelijk vaak zo dat mensen overwerkt raken en dan verliezen ze letterlijk de kracht om te protesteren. Hier wordt door de machthebbers, managers en directies handig gebruik gemaakt. Jagger probeert in ieder geval zijn fans de mededeling te geven dat ze zich niet moeten laten uitbuiten! Winning Ugly, winnen is verliezen. Een ware winnaar laat zijn tegenstander overeind. Emotional Rescue, een schoenmaker moet bij zijn leest blijven! Kleine sletjes verworden letterlijk tot hoertjes in de wereld van de jetset en ondanks de glamour geeft het geen geluk. Mick, komt langs en is voor haar de prins en bevrijdt haar! Shattered, na de lijdensweg van de jaren zeventig waren de, Stones, in, 1977, kapot. Door dit te bagatelliseren ontstaat een relativering, waardoor ze weer verder konden. “Ik weet dat je sterk bent”, schreeuwt, Jagger, de New Yorkers toe, zijn publiek. Eigenlijk is dit een noodkreet naar zichzelf toe en vooral naar, Keith, die toen toch echt steenkapot zat en wel een opkikkertje kon gebruiken. Want, men kan pas de kwaal genezen als de oorzaak wordt geaccepteerd. Door dagelijkse gebeurtenissen te verwerken ligt de toekomst weer open. Shattered, breekt met de oude gewoonten! Het is een spel, maar door over problemen te praten wordt de last minder. De, Stones-songs, zijn hun dagboek, waarin en waarmee ze zichzelf overeind houden! Schrijven zegt meer. De sleutel tot het eindeloze succes is de dagelijkse gebeurtenis. De, Stones, hebben ervaren dat van je af schrijven goed is voor de gezondheid en bovendien legt het geen windeieren. Will But You Won’t, de immer aanwezige twijfel: Zou ik wel, of zou ik niet. Eileen: Een ode aan de schoonheid en simpelheid, Claudine: Onbezonnenheid leidt tot gevaarlijke situaties. Main Offender: In het geweld van de storm en als er iets fout gaat geven mensen vaak elkaar de schuld en, Keith, kreeg overal de schuld van, terwijl hij alleen maar een gitarist was, die zijn werk heel goed deed, maar toch naar voren werd geschoven, door de pers en de opinie, als de belichaming van het kwaad en zo eigenlijk het toonbeeld werd voor de ellende, en, met name, voor het ongebreidelde drugsgebruik en de misvattingen van een vrijgevochten generatie, gedurende de jaren zestig en zeventig. Het zou voor een groot deel te danken zijn aan de wandaden en verkeerde voorbeelden van, Keith Richards. En op een hoger niveau gebruik(t)en de regenten zondebokken, als oorzaak van falen en mislukkingen. Prachtig belicht in de galgenhumor van mislukte missies, over, en naar, weet ik veel; dan moet de “zwarte”, of, de heks, worden geofferd ten einde de algehele wanprestatie te maskeren en om maar iemand de schuld te geven. Jeanne d’Arc, is daar een mooi voorbeeld van. Verdergaand is de opoffering van vele zwarte soldaten in Vietnam, door, Major Tom! Talk Is Cheap: Het gedonder met, Mick Jagger, in de jaren tachtig en de belichting van de werkelijke bijdrage van, Keith Richards, in de, Stones. Mick, kon, in de jaren tachtig, nog lang niet tippen aan de virtuositeit van, Keith, in de studio en nu blijkt, dat, Keith, feitelijk, Mick, niet nodig heeft. En andersom wel! Maar als je, Mick, moest geloven, in de jaren tachtig, dan is hij de, Stones. Keith, zal zeker het uitstapje van Mick in, 1987, niet zijn vergeten, in Australië, waar, Mick, ijskoud Stones-nummers, als sardientjes in de uitverkoop opvoerde. Keith, voelde zich verraden door, Mick. Het is inderdaad een beetje vreemd als, It’s Only Rock ’N Roll, ten gehore wordt gebracht door een, bij elkaar gekochte, uit sessie-muzikanten, bestaande, met een gitarist, die er bovendien geen zin in had, omdat deze, Jeff Beck, veel te veel geld vroeg, en, het niet kreeg van, Mick, en zo dus met tegenzin stond te spelen. It's Only Money, But We Like It; dat zou beter passen met de band van, Mick, in ,Australië. Keith, wreef, Mick, nog eens in dat, de, Stones, niet te imiteren zijn. Keith, zei nooit veel en schreef muziek. Bovendien is de kracht van de, Stones, de inspiratie van, Keith. Down In The Hole: Ook zwervers en minder bedeelden zijn mensen en Mick haalt ze er even bij. Hand Of Fate: Het lot van de Stones is dat ze niet op hun lauweren kunnen rusten. Ze zijn doordrongen van het feit dat ze verder moeten door muziek te maken, voor ieders bestwil! En alweer is de link met het woord van, Christus, daar: ”Werk en bid”. Exile On Main Street: Gepasseerd worden gebeurt zelfs de grootste band op aarde. Iedereen heeft er wat aan, aan deze wijsheid. Alweer een ruggensteuntje voor mensen die het even niet hebben. En het mooie van die plaat is dat eigenlijk pas een paar jaar later de klasse ervan wordt erkend. Bij het uitbrengen van de plaat werden de Stones geschoffeerd door de pers. Connection: Ook de, Stones, kampen met niet beantwoorde liefdes en voornamelijk het in contact komen met de beoogde liefde is een obsessie. Alweer: ”Gedeelde smart is halve smart. Beast Of Burden: Er zijn grenzen aan mijn goedheid en ik ben niet blind. Dance: Laten we het eens over een andere boeg gooien en het oude achter ons laten. Mick, dirigeert zijn Stones de jaren tachtig in en geeft alle Stones-fans weer hoop. Of het nu, Disco, is, of, Punk, wat de, Stones, aantastte, met enige aanpassingen is dat ook van ons, en dus van jullie, de fans, de mensheid! Everything Is Turning To Gold: Houd moed, want er komt een dag …. en eigenlijk begint het al met: As Tears Go By: Een verkapte poging van drie Stones-leden, Mick, Keith en Brian om indruk te maken op een meisje, Marianne Faithfull. De gevoelens zijn zo puur als het liedje zelf. Menselijkheid, liefde en genegenheid naar kinderen toe als hoogste goed is toch waarlijk prachtig, iets dat, Mozart, ook zo groot maakte. Deze nummers zijn zo goed en diepgaand, dat veel mensen er onbewust een beetje besef en bewustzijn van mee krijgen. Ik kan het niet laten om de goedheid van de band aan te duiden. Het bizarre onrechtvaardige leven in, Midden- en Zuid-Amerika, werd toevallig, door de vrouw van, Jagger, onder zijn aandacht gewreven. Want toen een aardbeving dit deel van de wereld rampeneerde waren het Stones met een liefdadigheidconcert, die de hulp en geldstroom op gang deed komen. Binnen enkele dagen waren alle voorbereidingen klaar en het eerste benefiet concert, begin jaren, 70, was een feit. Alleenstaand en overduidelijk is impact van, Street Fightin’ Man. Volgens de toenmalige president van Tsjecheslowakije, Pavel, was het, Mick, hoogst persoonlijk, die de revolutie opstartte. Er stak iemand -Jan Pallag- zichzelf in brand in de Praagse Lente. Dit kon niet ongemerkt aan het grote publiek voorbij gaan. Verantwoording nemen noemen ze dat. Met deze ingrediënten als opvoeding is het minder verwonderlijk, dat, Harry, en, ook ik, moeiteloos pasten in de wereld rondom de, Stones. We voelden ons ook al anders, daar voor de, Ritz, in, San Francisco. Charlie Watts, woog ons en we werden zwaar genoeg bevonden om met hem mee te mogen lopen. Een sterk staaltje gerechtigheid. Charlie, had zich dus al ontdaan van de massa. Buiten het gezichtsveld van de andere fans, nog buiten staand, nam de drummer van de, Rolling Stones, zowaar de rust om zich tot ons te wenden en het zou, zeker in de jaren daarna, onmogelijk blijken voor, Charlie, om enigszins als een gewoon iemand langs de fans naar zijn hotel te lopen. Laat staan zich als een normaal iemand te profileren, wars van alle heisa. De fans overrompelen hem nu eenmaal en de tactiek van Charlie, om zich aan het circus te onttrekken kon hij niet langer volhouden en hij ontdekte dat het best wel meevalt om te luisteren naar de adoratie en waardering van zijn bijdrage in de band. Trouwens, als, Harry, in de buurt is wordt iedereen gewaarschuwd en oh wee, laat hij dan ook niet merken dat er een idioot klakkeloos doordringt. Harry, heeft daarom ook een hekel aan de ongemanierde, Mono. Zelfs al zeg ik het duizend keer. Mono, zal en moet zijn eigen zin doordrijven en is blind voor welke norm dan ook. Aan de andere kant is Mono goudeerlijk en zijn drijfveer is bewonderenswaardig. Hij zit ook gevangen in een keurslijf en zijn manier van leven is ook gebaseerd op hard werken, maar voelt zich kennelijk ook aangetrokken tot de wereld van, Rock ‘N Roll. Ergens is het prachtig om te zien dat, Mono, zich nergens van bewust is en vol voor de concerten gaat. Maar losgeslagen is wel het juiste woord. In dit opzicht is het logisch dat hij, en ook zijn ouders, een aanstichter voor dat “kwaad” zoeken. En dat ben ik dus. Main Offender. Zijn vader heeft een hekel aan mij. En dan denk ik: “Wie is nu gek?” Want voor, Mono, is het wel handig om mij als een gek te behandelen. Want zo valt zijn eigen eigenaardige gedrag niet op. Ik vind het erg genoeg dat ik in een inrichting moest verblijven. Ik zei alleen maar dat het niet goed gaat met de wereld. En daarin had ik gelijk. Maar in het gesticht werd me geleerd, ja letterlijk, om egoïstisch te worden om me staande te houden in deze maatschappij. Mijn vader en moeder hebben mij dus een sublieme opvoeding gegeven, want ik dacht niet na over geraffineerde streken en achterbaksheid. De realiteit is anders, zo werd me geleerd in het gekkenhuis. Trouwens, ik voelde me overal thuis, ook daar. Want waar ik mijn hoofd leg, daar is mijn thuis. Niets kan mij breken. Ja, de drank en verdriet hadden me gebroken. Een klinkklaar delirium was mijn deel. Maar daar hielden ze vol dat ik een psychose had. En daar hield ik het maar op. Met, werkelijk, uitputtings-verschijnselen moest ik daar een paar maanden op krachten komen. Wel makkelijk soms, als er voor je wordt gedacht. Maar Mono ziet dit als een teken van zwakte van mijn kant. Heel langzaam verdween zijn respect naar mij toe en nu behandelt hij me als oud vuil. Slaan doe ik niet meer. Maar, Mono, is over de schreef gegaan en ik moet dit schrijven om mijn agressie jegens hem te onderdrukken. Anders gebeuren er ongelukken. Ik blijf proberen het goede te zoeken. En bij Mono is dit duidelijk zijn totale overgave. Alleen, ik blijf het stom vinden dat hij niet luistert en zich daarom niet aanpast. Manieren zijn nu eenmaal heel belangrijk voor Engelsen. De, Stones, zijn dus Engelsen en ook de staff en de crew bestaan hoofdzakelijk uit Engelsen, aangevuld met Amerikanen. Wij in, Nederland, overdrijven de vrijheid en weten niet dat er onzichtbare muren bestaan, die slechts kunnen worden beslecht met manieren. Mono is zo’n wals die over alles en iedereen heen dendert, inderdaad als een veel te vrije vogel. Het enige dat, Mono, niet door heeft, is, dat je niets kunt afdwingen, ook al geef je je leven voor de band. De inspanningen van een fan zijn keuzes van de fan zelf. Tijdens de tour van, 1990, leerde ik dat. Harry, vertelde dat de, Stones, geen boodschap hebben aan losgeslagen idioten. Ons doel was kraakhelder; verblijven in de lounge, met de, Stones, om over de inhoud van de songs te praten en om ze zo te stimuleren. Het vergt inderdaad aanpassing. In, Nederland, is de vrijheid ons naar het hoofd gestegen. Mono heeft dus geen respect voor mijn gelopen traject en gaat er vol in, op zijn eigen manier. Hij ziet niet in, of nog niet, dat als je dichterbij wilt komen er een zeker respect moet bestaan en dat je zeker moet luisteren en begrip kunnen opbrengen voor de, Stones, zelf. Zij moeten presteren! Losgeslagen idioten, die vol met troep zitten, zijn inderdaad geen stimulans, eerder een bedreiging. Omdat veel moderne fans hun leven hebben gegeven aan de, Rock ’N Roll, wil nog niet zeggen dat ze de aandacht kunnen gaan opeisen! Nogmaals, het volgen van concerten is een keuze, waar de Stones niets aan kunnen doen. Het is eerder een teken dat deze maatschappij niet veel te bieden heeft. De vrijheid wordt verward met uitzichtloosheid en holheid. Als dan de, Stones, gaan touren hebben ze maar een doel, volgen! En dat is dom. De fans werpen zich op als volgelingen, maar in wezen zijn deze fans losgeslagen idioten met te veel vrije tijd en die vergooien ze dus tijdens een tournee. Na een paar tournee’s breekt de levensstijl ze op. Voor hun gevoel blijven ze inleveren en verwachten dus erkenning. Als deze groep fans zich niet op de hoogte wil laten brengen van de beweegredenen van de band dan blijven ze voor altijd die losgeslagen idioten. Toen ik voor het eerst werd, “gescreened”, was ik voorbereid door, Harry, en, Alan Dunn, en ik wist dat ik normaal moest doen, en de Stones zeker niet als een obsessie of, hoger goed, moet zien. Want ook de, Stones, zijn mensen en deze mensen moeten optreden en dat vergt een wereld die daarop is aangepast. Pas je je niet aan, aan het doel om de Stones beter te laten spelen, dan is er geen ruimte je in de lounge!! Nogmaals, met dienen en een zekere nederigheid wordt je als volwaardig gezien. Fans die er lauter staan voor hun eigen geluk en eigen glorie moeten buiten blijven. Daarom zijn dat ook fans, want met luchtkastelen bereik je niets. Voor mij duurde het ongeveer tien jaar om vertrouwd te raken en om daarna te worden geaccepteerd. Mono, eist dit. En dat kan niet. Je moet vertrouwen verdienen. Sterker, als de, Stones, interresse hebben dan laten ze dat weten. Harry, werd ontboden, ja wat een woord, door, Mister Richards. Mister Richards, toonde interresse in, Harry, en samen dineerden ze. Heel langzaam promoveerde, Harry, van fan tot vertrouweling. En ook ik ben goed op weg en zo graag wilde ik, Mono, ook dit traject laten lopen. In mijn ogen verdient hij dit. Maar door het ontbreken van respect, opgedaan in zijn bloedeloze strijd tegen zijn ouders en het systeem, is, Mono, niet op de hoogte van het moeten buigen. Ik weet wel hoe het komt. De keuze van, Mono, om de, Stones, te volgen wordt niet onderstreept en bevestigd door zijn ouders. Het past niet in de lijn der verwachtingen en daardoor wordt dit deel van Mono ontkend. Om toch zijn ouders te vriend te houden compenseert hij zijn vrije leven door ontiegelijk hard te werken. Dit harde werken leidt tot vervreemding. Want in zijn hoofd is hij aan het werk voor de Stones-tour. Zijn ouders willen een keurig jongetje met een huis en een boompje, U weet wel. Steeds als de, Stones, gaan touren slaat, Mono, los en dan voelt hij de ogen dus van zijn ouders in zijn rug priemen, als een geweten. Mono, leeft dus in een vrije maatschappij maar zit duidelijk nog onder het juk van zijn ouders. Zijn ouders hebben geen respect voor Mono’s keuze en dit verward hem. En terecht! Het gevolg voor, Mono, is zijn dadendrang. Zijn leven krijgt vorm tijdens een tour, omdat hij dan los is. Maar het trieste van het verhaal is dat zijn vrijheid steeds in het geniep zege viert. En het mooiste op aarde is delen. Hij kan dus zijn leven niet delen met zijn ouders, die er werkelijk niets van willen weten en het zelfs verderflijk vinden. Zo maak je dus mensen helemaal kapot. Zijn ouders verwachten heel wat anders dan wat, Mono, in zijn hoofd heeft en dat is funest voor een kind! Iedereen wil erkenning en waardering. En, Mono, verdient zeker credits, maar krijgt deze niet. Hij gaat er voor en compenseert het gebrek aan erkenning door te gaan eisen en dwingen. Iedereen moet het zien volgens, Mono. Manifesteren noemen ze dat. De werkelijkheid van de, Stones, is een vrijgevochten wereld en bovendien een geaccepteerde wereld. Dus, omdat, Mono, van binnen wordt verscheurd, door gebrek aan respect jegens hem, door zijn ouders, ontbeert hij dus deze opvoeding! Als, Mono, zijn zin doordrijft gaat dat altijd gepaard met een ongezonde manifestatie drang. Vloekend en tierend gaat hij door het leven. En dit is niet echt respect tonen! De, Stones, zijn heren van zestig en hebben menig robbetje gevochten en willen niet worden opgeëist door verknipte fans. Want voor de, Stones, maakt het niet uit of een paar fans overal mee reist. Sterker, de vaste groep fans, die wel wordt geaccepteerd, en intussen vertrouwelingen zijn geworden reizen mee met de Stones-karavaan en vormen dus een soort meereizende bewaking en inner circle. In Nederland is de vrijheid uit zijn verband gerukt. Mono, heeft dus nooit de weg van geleidelijkheid gelopen, maar moest zich toch onder het juk van ouders vrijvechten. De gang naar de vrijheid moest stiekem. Eenmaal, “on tour”, komt hij dan in een andere wereld, zijn wereld. Maar juist door het ontbreken van een open vizier wordt hij geweerd door onder andere, Harry. En, Harry, is mijn vriend en hij heeft me heel geleidelijk de essentiële dingen geleerd. Wil je bij de, Stones, komen, dan moet er spraken zijn van bewustheid. Het is geen hamburger die je bestelt! Als, Mister Watts, voor je neus staat dan is dat een geschenk, geen hamburger, die je even komt afhalen! De Nederlandse maatschappij en ook de eisende westerse maatschappij is geen blauwdruk voor de, Stones! Mono, is dus eigenlijk een exponent van een verdorven wereld. In dit daglicht leef ik wel mee met, Mono, want hij kan dit allemaal niet begrijpen. Hij is verpest door zijn omgeving, waarin geen ruimte bestaat voor respect en aanvoelen van andermans wensen! Ik geef dan ook blindelings de schuld, voor Mono’s wangedrag aan het feit dat zijn ouders hem teveel sturen en hem een levenswijze opleggen waarin hij zich niet thuis voelt. Hij wordt gespleten. Om toch zijn verhaal te doen gaat, Mono, met dubbele energie de strijd aan, resulterend in het voorbij rennen van zijn doel. In de lounge is het bijvoorbeeld geen gezicht als je helemaal bezweet en met legerlaarzen en een aftands T-shirt respectloos overal op afstapt, als een idioot. Mijn professor aan de, TU-Delft, zei het zo treffend, aangaande de actie groep, Green Peace. Wil je wat bereiken aan tafel, dan dien je je aan te passen aan de omgeving. Het is geen gezicht als een actievoerder met een aftandse trui de aandacht blijft opeisen. Zo schiet je je doel voorbij. Veel beter, en ook veel gemanierder is om ook aandacht te besteden aan het voorkomen. Dan is de eeste wrijving al weggenomen. Blijven volharden in extreme denkwijzen en gedrag leidt nooit tot een compromis. U2, kwam ooit een keer in hun dagelijkse outfit een award ophalen, in, 1987. Ze maakten zichzelf compleet belachelijk. Het maakt veel meer indruk als je, zoals, Keith, dat deed, in een overdreven goed gesneden pak verschijnt en op die manier de vrijheid onderstreept. Hij versloeg de gevestigde orde met haar eigen wapens. Het pak van, Keith, was zo mooi, dat alle andere gasten zich zeer ongemakkelijk voelden in hun doorsnee pak. Als, Mono, dus wil komen tot de inner circle moet dat gebeuren met stijl en klasse! En dat kun je op allerlei manieren invullen. U2, zal nooit meer als straatjongetjes in het openbaar verschijnen. Ze hebben geleerd van de anti-werking. Voor, Green Peace, is een stem aan de vergadertafel voor de helft al te verdienen met aanpassing van de kleding. Het gaat er bij, Green Peace, immers om het milieu te redden en niet om jezelf te profileren! Als de delegatie van, Green Peace, voortaan in een pak zou verschijnen, dan zouden de resultaten aan de vergadertafel veel meer sorteren. Nogmaals, ook aanpassing kan vrijheid betekenen, je kan er namelijk de draak mee steken! Mijn professor zei dan ook: “ Ik houd ook van vissen, maar ik kom toch niet met kaplaarsen naar een vergadering?” Om te kunnen roeren in een vergadering moet je de taal spreken van de delegatie. Je kunt nu eenmaal niet eisen dat zij zich aanpassen aan jou, als je je zelf niet aanpast aan hen. Ze zitten zichzelf dus in de weg. Het is wat anders als je je denkbeelden moet laten varen. Maar ondanks de aanpassing van kleding of gedrag is het mogelijk om vrij te denken! Juist de verschijning van, Keith, in een overdreven goed gesneden pak maakte die indruk die hij wilde bereiken. Hij zette zich op zijn manier af tegen de gevestigde orde door haar taal te spreken en door ze van binnenuit te prikken, maar door de aanpassing van, Keith, heeft hij alle tegenstand weggenomen. Het overdreven mooie pak liet juist zien hoe oppervlakkig en bekrompen de gevestigde orde is! Want normaal word je gevoetveegd door die lui, want de eerste indruk is onuitwisbaar. Green Peace, en, Mono, zetten zichzelf direct buitenspel, door zich niet te willen en kunnen aanpassen. Harry, ondergaat altijd een transformatie. In het stadion is hij gekleed als een Rocker. Na afloop gaan zijn vieze kleren uit en hij verschoont zich opzichtig. Hij doet lekkere luchtjes op, doet zijn lange haar netjes in een staart en gaat tiptop de lounge in. Ik wist aanvankelijk niet wat ik zag en meemaakte, maar ook ik paste me aan en in het vervolg verschoonde ook ik me, voordat ik de lounge betrad. Aanpassen noemen ze dat. En ook ik veranderde van een straatschoffie in een zogenaamde nette jongen. Het is dus de aanpassing die je toegang verschaft en dat is het doel. Intussen ben ik weer aan lager wal geraakt en zie ik er weer uit als zwerver. Mijn denkbeelden zijn onveranderd en eenmaal in de lounge merk ik dat iedereen schijt aan alles heeft, maar lekker ruiken en er verzorgt uitzien is ook een vorm van beschaving! In de lounge is iedereen vrijgevochten en ze doen niet moeilijk. Het is alleen maar schijn, die kleding. Het is feitelijk een omgekeerd protest tegen de regels. Maar enige aanpassing getuigt wel van respect en logica. Het is toch eigenlijk logisch, dat, wil je vertoeven met de vrouwen van de, Stones, je er verzorgt uit moet zien, en niet als een zwerver, met legerlaarzen, zwetend en stinkend! Het is toch logisch dat wanneer je een vijf-sterren hotel betreedt er een zekere aanpassing van je verwacht mag worden. Juist door het mogen kiezen kan dus met een subtiele aanpassing het doel worden bereikt. Het onderscheiden met kleding is eigenlijk een soort van aandacht trekken. Maar in de lounge is dat echt niet nodig. Je bent fan van de Stones en dat zegt eigenlijk alles. Je hoeft echt niet met legerlaarzen te wijzen op jou denkbeelden, die zijn algemeen erkend binnen de band! Je maakt je hooguit belachelijk dat je je nog wilt manifesteren met die onzin. Mono, zal dus uit een ander vaatje moeten tappen, wil hij verder komen om een stem binnen het mechanisme, Stones, te krijgen. Mono, zal op deze manier nooit toegang tot de lounge krijgen. Hij is te veel aanwezig en daar hebben we er genoeg van in de wereld. De, Stones, weten als geen ander, dat wil je een systeem omver werpen, je eerst de taal van het systeem moet spreken, en om ook nog zekere sympathie tegen je vijand te moeten koesteren, respect in het gevecht is ook belangrijk. De bewaking laat logischerwijs niet iedereen toe en de eerste scheiding gebeurt simpelweg op het voorkomen. Mono wordt boos als hij niet wordt toegelaten. Aanpassen van kleding en gedrag doen wonderen. Je kan toch niet verwachten dat de hotelbeveiliging door iemand heen kan kijken. Wil je de eerste horde nemen, als toegang tot het systeem of wereld is aanpassing aan dat systeem een vereiste. Eenmaal binnen kunnen je denkbeelden dan de vrije doortocht krijgen. En dat is het doel. Niet om gezien te worden of te worden geweerd. Het is dus heel stom van, Mono, om zich niet in te leven in de belevingswereld van de beveiliging van de, Stones.

 

Nu waren wij de voorsten van de fans en kregen van, Charlie, werkelijk prachtig opgetekende handtekeningen, inclusief datum en sierlijke uithalen. De handtekeningen gaven blijk van een soort van overgave. En, dat denk ik dus, sindsdien besloot, Charlie, dat het eenvoudiger zou zijn, om in het vervolg, tijdens de gang vanuit de limousine, tot de deur van het hotel, een moment voor de fans te reserveren. Al lopende en handtekeningen uitdelen is makkelijker en bovendien minder gespannen, dan iedereen te willen ontwijken. Iets dat steeds onmogelijker zou worden met de immer groeiende aantallen fans voor de deur. Nogmaals, in, 1994, was dat nog slechts een handje vol en zeker voor, Charlie, betekende dit eigenlijk steeds meer een soort van kwelling van zijn geweten om ons steeds maar weer te ontwijken. Want zelfs de Stones zelf en de body-gards van de, Stones, herkenden ons en dan wisten ze dat wij er in ieder geval voor orde en afstand zorgde. Niet alleen, Charlie, herkende ons op een gegeven werkelijk, maar de gehele, Stones. Wij waren overal en dwongen de fans onderweg tot manieren. Wij vormden een deel van de orde bewaking en we merkten dat wij wel werden gedoogd, waar anderen zonder meer werden weggestuurd. Harry, heeft me alles nog eens uitgelegd: “You might be a fan, you might be a nut.” En voor de, Stones, is iedere fan een, zogenaamd, projectiel, dat zonder na te denken de meest vreemde dingen doet, bij het plotseling aanschouwen van een der Stones. “Ja, Mono, zelfs als, Charlie, voor je neus staat moet je je beheersen.” Dit beseft, Mono, nog steeds niet en voelt zich kennelijk te groot voor welke vorm van afstand en kritiek ook. Ik zag de schare fans groeien. Sensatie-zoekers met niets beters te doen dan op het geluid afgaan, als muggen naar het licht. Deze groep beseft niet dat de, Stones, voor de mensheid spelen en niet voor hen persoonlijk!

 

Het is dus zo dat wij onze plaats, door waarlijk goed gedrag hebben verdiend. We kregen het vertrouwen en langzaam schoven we op. Niemand kon ons ontmoedigen. Het mooiste moment, voor, Harry, en mij, is dat, Charlie, zich in plaats van zijn rug, zijn gezicht naar ons toekeerde en ons indringend onderzocht. Hij ondervond schijnbaar niet anders dan oprechte waardering en de waarde van zijn handtekening. En bovendien ging het helemaal niet om de handtekening. Het ging ons erom dat we, Charlie, wilden laten weten dat ook wij tot zijn vrienden behoren en niet erop uit zijn aandacht te gebruiken voor onze glorie. We wilden blijk geven van de waardering van zijn eindeloze geduld om steeds maar weer opnieuw het avontuur aan te gaan met de, Stones. Want zonder, Charlie, zijn er geen, Stones.

 

Tijdens het lange wachten voor de, Ritz, in, San Francisco, waren we automatisch getuigen van de bewegingen van andere bandleden. Bernard, en, Lisa, konden zich nog enigszins als normale hotelgasten naar buiten begeven en waren voor de Amerikaanse fans niet interessant. Het leuke van die middag en tijdens het wachten in andere steden voor hotels in, 1994, in Amerika vormde de totale onwetendheid van de zogenaamde fans, die even kwamen kijken, alleen maar omdat de, Stones, in het hotel zouden zijn. En zij is dus duidelijk de categorie fans waaraan de, Stones, een verschrikkelijke hekel hebben, omdat deze fans zich absoluut niet kunnen inleven in het toch al moeilijke leven van een band op tournee. De band wil zich zoveel mogelijk alleen maar concentreren op het optreden van die avond. Sensatie-zoekers zijn dan de dood in de pot. Als de limousine van, Jagger, of, Richards, arriveert, is het werkelijk niet meer leuk. Wij als echte fans spreken, Mick, aan met, Mister Jagger -inmiddels, Sir Jagger- en houden gepaste afstand en dringen ons niet op. We willen alleen maar kenbaar maken dat we het hogelijk waarderen dat ze zich weer in het avontuur storten en dat ze kunnen rekenen op onze onvoorwaardelijke steun. De categorie toevallig passerende fans en sensatie-zoekers doen net of het uitverkoop is bij Bloomingdales, als de, Stones, uitstappen en in dat daglicht is het volkomen logisch dat Charlie, zich zo snel mogelijk naar binnen wil begeven en niets met dat zooitje te maken wil hebben. Harry, en ik leren de toenemende schare fans zich te gedragen. Harry duldt geen wilde taferelen van het immer groeiende aantal nieuwe fans en dreigt met niets minder dan geweld, als ze, Keith, niet aanspreken met, Mister Richards. Harry, loopt al sinds de eind jaren zeventig mee met de band en kent intussen het karakter van, Mister Richards, en, Sir Mick Jagger. Zij zijn gewone mensen, maar dat wordt ze onmogelijk gemaakt door ongemanierde eendags-fans en hysterische mensen. Harry en ik zijn niet zomaar fans. Wij kennen bijvoorbeeld van alle Stones-nummers de teksten. Als er een nieuwe plaat uitkwam, Tattoo You, Under Cover, Dirty Work, en het solo-werk van Charlie, Ronnie, of, Keith, en, Mick, dan werd gewoon die plaat minstens honderd keer geluisterd en uitgediept. Harry, doet dan steekproeven bij me en vraagt werkelijk de kleinste details. Wij zijn fans die werkelijk niets anders luisteren dan Stones, aangevuld met Bowie, AC/DC, The Who, en, Pete Towsend, Led Zeppelin, Iggy Pop, Lou Reed, Hendrix, en een beetje van de, Clash, en Engelse pop zoals, Oasis, en, Beatles. De radio komt niet aan. Wij luisteren naar onze Rock van plaat en irriteren ons mateloos aan de radiostations met hun muziek. Wij studeren werkelijk de Rock. Wij horen de kleinste verschillen in uitvoeringen en weten direct in welk jaar en onder welke omstandigheden de nummers zijn geschreven en hoe de nummers zich hebben aangepast en weten precies hoe een nummer zich heeft geëvolueerd. De muziek van de, Stones, is veel meer dan de hit. Vanaf het allereerste album, “The Rolling Stones”, tot aan de allerlaatste, Bigger Bang, 2005, zijn de nummers afgesloten eenheden met, ruimte tot verdere ontginning. Om in dit verband deze gedachte te onderstrepen verwijs ik naar, Black and Blue. Hot Stuff, is niet zomaar een nummer maar definieert een bepaalde muziek stroming. Billy Preston, heeft in zijn totale repertoire alle mogelijke manieren van die beat gespeeld en ontrafeld. Maar de Stones zijn in staat, om van al die nummers samen, een eenheid te maken. Ik voorspel dan ook dat veel van de Stones-nummers zich in de verre toekomst lenen voor gearrangeerde stukken, gespeeld door symfonie orkesten. De verschillende lagen kunnen dan een voor een worden gefilterd en worden gespeeld door een symfonie orkest. De riffs van, Keith, klinken, volgens mij, fantastisch door strijkers, ofwel cello’s en violen. De kracht van, Mister Richards, om songs tot op de draad toe te ontleden biedt de orkesten in de toekomst de kans deze nummers opnieuw uit te pakken. Als de riffs van, Richards, worden begrepen, zoals kan in wetenschap, dan kan het met divisies van blazers en strijkers en een ritmesectie met bas, komen tot, Stones-symfonieën. Ik verwacht dan ook dat Stones-nummers en de ontleding ervan, door mij vanaf heden begonnen en na honderd en twee honderd jaar tot een deskundigheid is uitgegroeid. Vergelijkbaar met de levenslange zoektocht, naar de ware aard en achtergronden, van werken van, Mozart, Brahms, en, Beethoven, door zeer gedreven orkestleiders of dirigenten en dus door complete conservatoria of muziek-universiteiten. Er volgt straks immers, helaas en onontkoombaar, een hele lange tijd dat, Keith, en, Mick, er zelf niet meer zijn. Gebleken is dat de muziek niet door bandjes kan worden nagespeeld. Als de muziek voortleeft dan zou dat echt op professioMele wijze moeten gebeuren. Ik blijf erbij dat het niet mogelijk is, voor een ander zes-koppig rock bandje, om Stones-nummers te spelen. Punt een: omdat de, Stones, zelf niet een keer een nummer op dezelfde manier spelen. Punt twee: Keith, is de schrijver en uitvoerende. Als hij voor een andere interpretatie kiest, dan kan hij dat ter plekke invullen en spelen. Punt drie: de afwachtende en Jazzie manier van drummen van, Charlie Watts, en de radicale, zonder vertraging ingezette invulling door, Ronnie Wood, zijn niet te evenaren. Punt vier: Jagger, is eigenlijk geen zanger, maar een musicus. Anders dan de, “echte”, zangers van the, Who, Beatles, Pink Floyd, Led Zeppelin, en, Bowie, zelf, is, Jagger, een rasechte componist en muzikaal genie. Timing, invulling en besef van de stroming en richting van een nummer onderscheiden, Jagger, van zangers. Neem bijvoorbeeld, Can’t You Hear Me Knocking. Mick, moet aanvankelijk het nummer van gezongen tekst voorzien, maar komt gewoonweg niet boven de band uit. Het is dat, Bernard Fowler, perfect de zinnen afzingt, anders is het een regelrechte afgang. Prachtig om op, Live Licks, een steeds overslaande stem van Jagger te horen, die echt tot het aller-uiterste moet gaan om enigszins te zingen. Even verder de dwarsstraat in, in, Utrecht, een week na de opnamen voor de, Live Licks, in kleine zalen in, Parijs, ging, Mick, wel heel erg ver in de vertolking van, Otis Redding´s, That’s How Strong My Love Is. Duidelijk was dit een eerbetoon aan, Redding, maar, Mick, komt toch schrijnend te kort om zwarte muziek, Soul, te zingen. Hij sloofde zich uit tot het uiterste en lag vervolgens een week, met uitputtings-verschijnselen op bed. Hij kon nog net het eerste volgende concert in de Amsterdam Arena volbrengen. De tweede werd afgelast door overbelasting, maar zelfs al tijdens het wel doorgaande eerste concert was het overduidelijk, Keith, die de voorman uit de wind zette. Keith, bezweerde het Amsterdamse publiek en, Bernard Fowler, was, meer dan ooit, nodig om de zang te laten klinken. Voor mij is duidelijk dat de Stones beter af zouden zijn met, Mick, als muzikaal leider, toetsenist en mondharmonica-speler en entertainer of wat dan ook, en met, Bernard Fowler, als zanger. Want in het daglicht van, Mick, als muzikant, in plaats van zanger, kom ik even terug op, Can’t You Hear Me Knocking. Na de opening met de zang en eenmaal aangekomen in het muzikale deel, ontspint zich een outro van tien minuten, waarin geen zang meer nodig is en juist nu onderscheidt, Mick, zich als muzikant. Ik denk simpel: laat, Bernard Fowler, lekker zingen. In het nummer, het hoogtepunt van de, Licks Tour, vervangt, Mick, Mick Taylor. Omdat, Mick Taylor, niet meer van de partij is en er dus niet meer van zijn harmonisch klinkende gitaar en zijn buitengewone melodieuze manier van soleren gebruik kan worden gemaakt, missen de, Stones, dus feitelijk de handtekening onder het betreffende nummer. Santana, van wie dit nummer overduidelijk is gepikt, zou dit nog wel kunnen. Can’t You Hear Me Knocking, is, wat het stelen betreft, vergelijkbaar met, Hot Stuff, dat van, Billy Preston, is gepikt. De muziek van zowel, Billy Preston, zowel als die van, Santana, is met een enkel nummer gedefinieerd, door, Keith. De alleenheerser, in zijn gedachte! Maar in, Can't You Hear Me Knocking, kan, Mick Taylor, zijn handtekening niet meer zetten onder het nummer en Ronnie heeft nu eenmaal een andere manier van spelen en is meer een pure, rocker, en niet zo zeer een, blues-, of melodieuze, gitarist. Keith, en, Ronnie, zijn ketsende gitaren, terwijl, Mick Taylor, en, Keith, de solo en de rythem een scheidden. Uiteindelijk werden de Stones begin jaren, 70, met, Mick Taylor, een melodieuze band, waarin, Mick Taylor, Keith, duidelijk overvleugelde. Keith wilde op een gegeven terug naar de knettering van botsende riffs en had Ronnie dus nodig. Wat blijft staan is het gemis van, Taylor, tijdens, Can’t You Hear Me Knocking, want de overgang vanuit de blazers naar de outro moet wel ingevuld worden, anders is het nummer niet bespeelbaar en niet goed genoeg om zich te verheugen op een live uitvoering. Mick Jagger, ontfermde zich hoogst persoonlijk over dit gemis en opereerde deze overgang subliem met zijn mondharmonica. Feitelijk heeft, Mick Taylor, dit nummer dertig jaar in leven gehouden. Met achteloos gemak voorziet, Taylor, zijn instrumentale outro en dit moet op zijn minst een steek zijn geweest voor, Keith, en, Ronnie, die gewoon niet aan de virtuositeit van, Mick Taylor, als sologitarist kunnen tippen. Mick Taylor, is, voor mij, de beste solo-gitarist die de wereld kent. Zelfs beter dan de psychopathische, Hendrix. En veel beter dan, Mark Knopfer, hoewel hij en, Roger Waters, van, Pink Floyd, een andere boeg bezeilen en zodoende zijn de gitaristen eigenlijk moeilijk met elkaar te vergelijken. Can’t You Hear Me Knocking, zag het levenslicht, omdat, Mick Jagger, het moeilijke gedeelte voor zijn rekening nam en feilloos het gemis van, Taylor, maskeerde en feitelijk het nummer, door zijn mondharmonica tot onbeperkte hoogte stuwt. Als extra zout in de wonden, voor, Mick, als overbodige zanger, was een sound-check in de, Amsterdam-Arena. Mick, was nog maar half beter, na overbelasting tijdens het optreden in, Vredenburg, Utrecht, en om zijn stem te sparen, voor de concertavond, liet hij de zang, tijdens de check, over aan, Bernard Fowler. Mono, een goede vriend en diehard fan, en, ik waren die middag, met een smoes, in het stadion gekomen en deden net of wij van de opruimings-dienst waren en maakten keurig het veld schoon. De vaste rodies van de, Stones, konden niet meer van het lachten. Zij wisten dat ik altijd weer wat anders verzon om binnen te komen en verraadden me nooit.

Done