urtaur
Lur
"Lur honetan
ehortziko naute.
Elizan aterik
ez dute zabalduko.
Kanpaiek ez dute
otoizera deituko.
Apaizek ez dute nire
ofiziorik kantatuko.
Eta
lapurren artetik
nire hilotza
aterako dutenean,
bazter ilun batera,
bazter aparte batera,
eramanen naute
gauerdian;
bertan;
isilik,
manaiatuko dira,
eskuztatuko dirade,
aitzurrak,
lurrean
hilobi sakon bat
ebaki arte.
Jaurtitiko naute
han barrenean,
zakur bat banintz bezala,
hondakin triste hau.
Ez dute gainean
hilarririk landuko;
gurutze triste batekin
ez dute markatuko
betirako natzan
lekua.
Baina hala eta guztiz ere
lur honetan
ehortziko naute.
Ohore hau ez didate ukatuko
Gizonek."
(Gabriel Aresti)
"Me enterrarán
en esta tierra.
Podrán no abrir
las puertas de la iglesia.
Podrá ser que las campanas
no llamen a la oración.
Podrá ser que los clérigos
no canten mis oficios.
Y
cuando saquen
mi cadáver
de entre los ladrones,
me llevarán
a medianoche
a un oscuro rincón,
a un rincón apartado,
allí,
en silencio,
se usarán,
se manejarán,
las azadas,
hasta abrir
en la tierra
una profunda fosa.
Me arrojarán
allí dentro,
como si fuera un perro,
este triste despojo.
Podrán no plantar encima
estela funeraria,
podrán no marcar
con una triste cruz
el sitio
donde yazga
para siempre.
Pero así y con todo lo que puedan,
me enterrarán
en esta tierra.
Ese honor no me lo negarán
los hombres."
(Gabriel Aresti)
Lur
"Lur honetan
ehortziko naute.
Elizan aterik
ez dute zabalduko.
Kanpaiek ez dute
otoizera deituko.
Apaizek ez dute nire
ofiziorik kantatuko.
Eta
lapurren artetik
nire hilotza
aterako dutenean,
bazter ilun batera,
bazter aparte batera,
eramanen naute
gauerdian;
bertan;
isilik,
manaiatuko dira,
eskuztatuko dirade,
aitzurrak,
lurrean
hilobi sakon bat
ebaki arte.
Jaurtitiko naute
han barrenean,
zakur bat banintz bezala,
hondakin triste hau.
Ez dute gainean
hilarririk landuko;
gurutze triste batekin
ez dute markatuko
betirako natzan
lekua.
Baina hala eta guztiz ere
lur honetan
ehortziko naute.
Ohore hau ez didate ukatuko
Gizonek."
(Gabriel Aresti)
"Me enterrarán
en esta tierra.
Podrán no abrir
las puertas de la iglesia.
Podrá ser que las campanas
no llamen a la oración.
Podrá ser que los clérigos
no canten mis oficios.
Y
cuando saquen
mi cadáver
de entre los ladrones,
me llevarán
a medianoche
a un oscuro rincón,
a un rincón apartado,
allí,
en silencio,
se usarán,
se manejarán,
las azadas,
hasta abrir
en la tierra
una profunda fosa.
Me arrojarán
allí dentro,
como si fuera un perro,
este triste despojo.
Podrán no plantar encima
estela funeraria,
podrán no marcar
con una triste cruz
el sitio
donde yazga
para siempre.
Pero así y con todo lo que puedan,
me enterrarán
en esta tierra.
Ese honor no me lo negarán
los hombres."
(Gabriel Aresti)