Genadieva Marina
Deep pink
Οι κάδοι απορριμάτων είναι μαζί με τα φανάρια που ρυθμίζουν την κυκλοφορία τα δύο ίσως πιο κοινότοπα και ταυτόχρονα λειτουργικά αντικείμενα της εξωτερικής καθημερινότητας μιας πόλης. Κινητό στοιχείο του Δημόσιου Χώρου, ο κάδος, λειτουργεί αθόρυβα και σταθερά ως το φαγοκύτταρο που τελικά απορροφά την πυρετική δραστηριότητα της μητρόπολης.
Καθώς τα απορρίμματα της δραστηριότητας αυτής συσσωρεύονται διαρκώς βαθειά στα σωθικά του, ο κάδος δείχνει κάθε δεδομένη στιγμή τον χαρακτήρα της γειτονιάς όπου βρίσκεται. Η εικόνα που παρουσιάζει βέβαια δεν είναι πια αρραγής, αστραφτερή, θελκτική αλλά κομματιασμένη, μουτζουρωμένη, μιαρή. Και όμως, οτιδήποτε καταλήγει σ΄έναν κάδο ήταν μόλις πριν από λίγες στιγμές πολύτιμο για κείνον που τώρα το απορρίπτει. Αναμφίβολα, οι κάδοι είναι γεμάτοι από πολύτιμα σκουπίδια.
Εδώ, η καλλιτεχική διαδικασία έχει μεταβάλλει ένα κοινό, καθημερινό αντικείμενο σε έργο τέχνης κρατώντας ωστόσο πολλά στοιχεία από την ίδια την φύση του αντικειμένου. Ένα από αυτά είναι η ιδιότητα της συσσώρευσης. Αντί για σκουπίδια ατάκτως εριμμένα η καλλιτέχνιδα συγκέντρωσε και συνάρμοσε αργά και προσεκτικά χιλιάδες, μικρές, ροζ πούλιες, αυτήν την φορά όχι στο εσωτερικό του κάδου αλλα στην εξωτερική του επιφάνεια που πια λειτουργεί ως ένα είδος καθρέφτη. Έτσι, ο κάθε θεατής πλησιάζοντας τον κάδο έρχεται αντιμέτωπος με μια εικόνα παραισθητική και τεμαχισμένη ακριβώς σαν αυτή που αφήνουν τα σκουπίδια του σ΄έναν πραγματικό κάδο έξω στο δρόμο.
Ακόμα κι αν δεν διαβάσει κανείς την υπογραφή εύκολα νιώθει πως το έργο έχει γίνει από γυναίκα. Είναι επειδή πραγματική του υπογραφή είναι το χρώμα του. Συνώνυμο της τεχνητής λάμψης και της ρηχής αθωώτητας, το ροζ, -ένα κατά τεκμήριο ''γυναικείο'' χρώμα χρησιμοποιείται εδώ για να δηλώσει το μόνο πράγμα που θεωρείται πως δεν μπορεί: το βάθος. Αυτό που επιδιώκει η καλλιτέχνιδα να φτιάξει είναι ένα ''βαθύ ροζ'' έργο (deep pink). Και το καταφέρνει. Το ροζ παύει πια να είναι “γλυκό” και “συμπαθητικό” γίνεται δυσάρεστα εκτυφλωτικό και βαθειά κυνικό. Αν η χάρη και η κοσμιότητα θεωρούνται αρετές -και υποχρεώσεις- των γυναικών, η Μαρίνα Γκενάντιεβα μας προσφέρει εδώ μία άλλου τύπου εκλεπτυσμένη οπτική μ΄ένα έργο του οποίου η ειρωνική κομψότητα είναι ίσως η κυρίαρχη αισθητική ποιότητα.
Μαριγώ Καρά
Deep pink
Οι κάδοι απορριμάτων είναι μαζί με τα φανάρια που ρυθμίζουν την κυκλοφορία τα δύο ίσως πιο κοινότοπα και ταυτόχρονα λειτουργικά αντικείμενα της εξωτερικής καθημερινότητας μιας πόλης. Κινητό στοιχείο του Δημόσιου Χώρου, ο κάδος, λειτουργεί αθόρυβα και σταθερά ως το φαγοκύτταρο που τελικά απορροφά την πυρετική δραστηριότητα της μητρόπολης.
Καθώς τα απορρίμματα της δραστηριότητας αυτής συσσωρεύονται διαρκώς βαθειά στα σωθικά του, ο κάδος δείχνει κάθε δεδομένη στιγμή τον χαρακτήρα της γειτονιάς όπου βρίσκεται. Η εικόνα που παρουσιάζει βέβαια δεν είναι πια αρραγής, αστραφτερή, θελκτική αλλά κομματιασμένη, μουτζουρωμένη, μιαρή. Και όμως, οτιδήποτε καταλήγει σ΄έναν κάδο ήταν μόλις πριν από λίγες στιγμές πολύτιμο για κείνον που τώρα το απορρίπτει. Αναμφίβολα, οι κάδοι είναι γεμάτοι από πολύτιμα σκουπίδια.
Εδώ, η καλλιτεχική διαδικασία έχει μεταβάλλει ένα κοινό, καθημερινό αντικείμενο σε έργο τέχνης κρατώντας ωστόσο πολλά στοιχεία από την ίδια την φύση του αντικειμένου. Ένα από αυτά είναι η ιδιότητα της συσσώρευσης. Αντί για σκουπίδια ατάκτως εριμμένα η καλλιτέχνιδα συγκέντρωσε και συνάρμοσε αργά και προσεκτικά χιλιάδες, μικρές, ροζ πούλιες, αυτήν την φορά όχι στο εσωτερικό του κάδου αλλα στην εξωτερική του επιφάνεια που πια λειτουργεί ως ένα είδος καθρέφτη. Έτσι, ο κάθε θεατής πλησιάζοντας τον κάδο έρχεται αντιμέτωπος με μια εικόνα παραισθητική και τεμαχισμένη ακριβώς σαν αυτή που αφήνουν τα σκουπίδια του σ΄έναν πραγματικό κάδο έξω στο δρόμο.
Ακόμα κι αν δεν διαβάσει κανείς την υπογραφή εύκολα νιώθει πως το έργο έχει γίνει από γυναίκα. Είναι επειδή πραγματική του υπογραφή είναι το χρώμα του. Συνώνυμο της τεχνητής λάμψης και της ρηχής αθωώτητας, το ροζ, -ένα κατά τεκμήριο ''γυναικείο'' χρώμα χρησιμοποιείται εδώ για να δηλώσει το μόνο πράγμα που θεωρείται πως δεν μπορεί: το βάθος. Αυτό που επιδιώκει η καλλιτέχνιδα να φτιάξει είναι ένα ''βαθύ ροζ'' έργο (deep pink). Και το καταφέρνει. Το ροζ παύει πια να είναι “γλυκό” και “συμπαθητικό” γίνεται δυσάρεστα εκτυφλωτικό και βαθειά κυνικό. Αν η χάρη και η κοσμιότητα θεωρούνται αρετές -και υποχρεώσεις- των γυναικών, η Μαρίνα Γκενάντιεβα μας προσφέρει εδώ μία άλλου τύπου εκλεπτυσμένη οπτική μ΄ένα έργο του οποίου η ειρωνική κομψότητα είναι ίσως η κυρίαρχη αισθητική ποιότητα.
Μαριγώ Καρά