Fijn een potje gezellig grenzen!

Waarschijnlijk de meest verstopte grensovergang ooit. Via vreemde

modderige, bevuilde steegjes, langs prikkeldraad en jonge

kalasnikovknapen, na tig keer vragen, 'frontera Zzurria?', eindelijk

de minipoort naar mystiek Syrië gevonden: Qamishli. De Turken snappen

niks van de vlekkerige stempels en de data, 'carro? no carro iran?

bulgari? Maar ze zijn ons uiteindelijk liever kwijt dan rijk. In

Syrië is het een uurtje of twee nutteloos zwetend het nieuwe wetboek

van de woestijnhitte eigen maken tijdens een lang onbestemd wachten.

Dan ineens, binnengeloods in een brakvolgestouwd maar koel

achterkantoortje, gezellig thee drinken, peukje roken en een breed

besnorde glimlach: 'Willecome to Assad's Syria!' Hoppakee, zonder

visa, zonder Carnet, maar met gezonde Hollandse bluf, de trouwe

bewalde hondenogen van Kees, ietwat licht getergd door het grote hokje-

in-hokje-uit-spel, en een flink pak dollares en euries zijn we binnen.

De halfgesloten pruttelende vierwieler incluis. Die overigens geheel

naar de aard van het beessie het meest kostbare regelwerk in beslag

nam. Maar Al(lah) is goed. Uw Mesopotamische Prinsen gaan door! No no!

Nooh pictures! No camera! Oops, uh sorry corry. Zou ik het nog bijna

verknallen.

 

Grtz, Jeroen (send by iPhone).

Done