BramTrains
RTX 1104 @ Ingelmunster L66
Vorige week maandag werd ik gewekt door de felle zonnestralen die door de spleten van de rolluiken naar binnen vielen. In vele gevallen is dit immers een goed teken want als de zon niet schijnt blijf ik lekker liggen. Wanneer ze wel schijnt word ik wakker, want dan is het namelijk goed weer om te gaan spotten!
Zo ook die maandag 18 december 2017, en het toeval wou dat dan ook nog eens mijn favoriete (en ook enige) bediening van de regio op de planning stond. Ik was al aan de late kant dus repte ik mij naar een spotplek. Op weg daar naartoe passeerde ik een bord met ‘Verboden doorgang, enkel plaatselijk verkeer’ Ik waagde het erop en reed toch door!
De boosdoener was de vernieuwing van de overweg van de Hemelrijkersstraat. Ik kon niet over rijden maar dat was ook niet nodig! Tussen het werfverkeer parkeerde ik mijn auto, wisselde van schoeisel en liep een stuk het veld in. Zo ongeveer halverwege begon een overweg te rinkelen. Nog wat sneller wandelen voor niets uiteindelijk want er kwam een Break aangereden. Ondertussen werd het verschil in hoogte tussen mij en de sporen steeds kleiner tot zelfs wat eronder. Gelukkig stond er net op tijd een paaltje om op te klimmen. De IC was dus net gepasseerd, uit ondervinding zou hetgeen waarvoor ik gekomen was snel tot een halfuur nadien volgen! Na 15’ wachten was het zover!
De overweg van daarnet maakte weer ‘van eiren triangel’ zoals mijn oma het zo mooi kan verwoorden 😉 Iets daarna werd er in de verte geclaxonneerd, welke afkomstig was van de G2000 vanuit de bocht van het station van Ingelmunster. Hoogst waarschijnlijk om de wachtende reiziger te waarschuwen voor het aanstormende gevaarte! Eens uit de bocht kan men weer wat dieselgas bij geven om van 90km/h de gewenste 120km/h te halen. En geloof mij dat kon je gewaar worden na een diepe snuif!
Oh ja ik vergeet er bijna bij te vertellen dat ik na het horen van de claxon van het paaltje was gevallen, en er nog maar net op tijd in slaagde er weer zo goed en zo kwaad het ging er terug mijn evenwicht op te vinden… Man man, wat was dat even stressen!
RTX 1104 @ Ingelmunster L66
Vorige week maandag werd ik gewekt door de felle zonnestralen die door de spleten van de rolluiken naar binnen vielen. In vele gevallen is dit immers een goed teken want als de zon niet schijnt blijf ik lekker liggen. Wanneer ze wel schijnt word ik wakker, want dan is het namelijk goed weer om te gaan spotten!
Zo ook die maandag 18 december 2017, en het toeval wou dat dan ook nog eens mijn favoriete (en ook enige) bediening van de regio op de planning stond. Ik was al aan de late kant dus repte ik mij naar een spotplek. Op weg daar naartoe passeerde ik een bord met ‘Verboden doorgang, enkel plaatselijk verkeer’ Ik waagde het erop en reed toch door!
De boosdoener was de vernieuwing van de overweg van de Hemelrijkersstraat. Ik kon niet over rijden maar dat was ook niet nodig! Tussen het werfverkeer parkeerde ik mijn auto, wisselde van schoeisel en liep een stuk het veld in. Zo ongeveer halverwege begon een overweg te rinkelen. Nog wat sneller wandelen voor niets uiteindelijk want er kwam een Break aangereden. Ondertussen werd het verschil in hoogte tussen mij en de sporen steeds kleiner tot zelfs wat eronder. Gelukkig stond er net op tijd een paaltje om op te klimmen. De IC was dus net gepasseerd, uit ondervinding zou hetgeen waarvoor ik gekomen was snel tot een halfuur nadien volgen! Na 15’ wachten was het zover!
De overweg van daarnet maakte weer ‘van eiren triangel’ zoals mijn oma het zo mooi kan verwoorden 😉 Iets daarna werd er in de verte geclaxonneerd, welke afkomstig was van de G2000 vanuit de bocht van het station van Ingelmunster. Hoogst waarschijnlijk om de wachtende reiziger te waarschuwen voor het aanstormende gevaarte! Eens uit de bocht kan men weer wat dieselgas bij geven om van 90km/h de gewenste 120km/h te halen. En geloof mij dat kon je gewaar worden na een diepe snuif!
Oh ja ik vergeet er bijna bij te vertellen dat ik na het horen van de claxon van het paaltje was gevallen, en er nog maar net op tijd in slaagde er weer zo goed en zo kwaad het ging er terug mijn evenwicht op te vinden… Man man, wat was dat even stressen!