12-08-2020 RP 218 466 + DB 218 389 + Sylt Shuttle, Westerland (Sylt)

Enige tijd geleden werd ik er tot mijn schrik aan herinnerd dat het middelerwijl lange tijd geleden was dat ik nog eens een foto van een mijner reizen had geüpload op Flickr. Die herinnering was voor mij een goede aansporing om het schrijven van fotobijschriften andermaal op te pakken, nademaal het reeds meer dan een jaar geleden is dat er voor het laatst een foto online werd gezet. Toentertijd was de achterstand reeds groot, waardoor het nu een foto betreft van bijkans drie jaar geleden. De schrijver dezes tracht daarom in het vervolg wat vaker foto’s te publiceren, opdat de achterstand enigszins tenietgedaan worde en er ooit eens recente foto’s op Flickr kunnen verschijnen. Daar het zaken betreft die schier drie jaren geleden zijn beleefd, kan het voorkomen dat ik niet alle details meer kan herinneren. De fotobijschriften kunnen dientenvolge somwijlen korter zijn dan andere malen het geval pleegt te zijn, doch dat zult u als lezer voor lief moeten nemen ;)

 

Enfin, ondergetekende was wezen steken bij het reisverslag van Noord-Duitsland, waar ik in 2020 ben geweest. Ter herinnering resumeer ik de voorgaande dagen: na een geslaagd verblijf aan de Oostzee zijn we op de tweede dag van onze vakantie westwaarts getrokken naar de Noordzee. Gelijk ik reeds bij de vorige foto geschreven had, hadden we door ons verlate vertrek uit Holstein de planning van dinsdag 11 augustus omgedraaid met de planning van woensdag 12 augustus. Nadat we de foto in Blocksberg hadden gemaakt, was het mogelijk om vervolgens het programma van de dinsdag op te pakken en dat gebeurde dan ook. De planning voorzag een foto van de laatste Intercity des dags naar Sylt, waarbij we twee foto's wilden maken. Ten eerste was een foto in Risum-Lindholm gepland om daarna door te rijden naar station Klanxbüll. De vertraging van de trein gooide helaas wat roet in het eten. Als enige Intercity naar Sylt zou deze trein geen Kurswagen afgeven in Dagebüll, waardoor de kans wel groot was dat de trein in Niebüll vertraging zou inlopen en we de foto in Klanxbüll misten. Na enig overleg beslisten we om de foto in Risum-Lindholm te laten zitten en enkel naar Klanxbüll te gaan. Door dit besluit hadden we echter andermaal tijd over, hetgeen ons deed besluiten om reeds inkopen te doen voor het avondeten. Tamelijk dicht bij ons huisje in Niebüll lag een Netto, waar we met succes ons eten konden kopen. Heel gezond was het allemaal verder niet en origineel evenmin, we hadden andermaal wat pizza's en een zak frieten, doch ter afwisseling zaten er nu nog hamburgers en een zak kippenpootjes bij. Na ons winkelbezoek legden we de boodschappen in het huisje, waarna we onze weg vervolgden naar station Klanxbüll. Een bekend fotopunt is daar het station zelve, vanaf de voetgangersbrug over de sporen kan je een foto maken van de trein met het stationsgebouw en de armseinen als motief. Het avondlicht was heerlijk, dus hoopten we op een leuke foto - alleen waren we wat vergeten... Door de enkelsporigheid vanaf Klanxbüll staat er geregeld een trein al in Klanxbüll te wachten op een tegentrein uit Niebüll, waardoor de foto mooi wordt verpest. Ook vandaag was dat het geval, een ozeanblau-beige en rode 218 met een autotrein passeerden toen de drukke RE6 uit Sylt net was aangekomen in station Klanxbüll. Bij de volgende foto was een soortgelijke kruising eveneens het geval, de RE6 was al binnengekomen toen de Intercity binnen kwam rijden. Matthijs en ik renden nog vlug naar het einde van het perron voor een noodfoto van het knappe koppel ozeanblau-beige 218'ers, maar helaas zat de RE6 dus aardig in beeld.

 

Weliswaar was het mogelijk om nog even te wachten in Klanxbüll, doch ziende de zakkende zon was dat niet een slim idee. Het laatste fotopunt - een aardig eindje achter Niebüll - zou dan al helemaal zonder zon zijn, dus dat onderdeel werd geschrapt en we maakten een laatste foto van een autotrein met een dubbele Traxx voorop bij de Südergotteskoogweg tussen Lehnshallig en Klanxbüll. Enigszins verbaasd was de conclusie van deze dag dat het weeral gelukt was om een hele dag foto's te maken zonder ook maar één fotowolk! We borgen de ladder op in de auto en reden richting Niebüll, elk onzer had inmiddels al aardig trek gekregen in eten. Overmits we dienden te tanken, draaiden we ten anderen male de Gather Landstraße in met de beruchte overweg. Juist toen we de straat inreden, zagen we de bomen al zakken en wisten we dat we de nodige minuten zouden gaan wachten. Dit was gelijk de gelegenheid voor een mooi experiment: is het mogelijk om boodschappen te doen als de overweg gesloten is? Matthijs liep daarom weer naar de Netto om de laatste dingen te halen en jawel, hij kwam terug en de overweg lag nog steeds dicht... Nadat die eindelijk was opengegaan en we bij het tankstation de auto hadden getankt, reden we vlug naar ons vakantiehuisje toe om aan de voorbereidingen van het avondeten te beginnen.

 

Ons ruime verblijf had naast de nodige kamers nog een balkon, derhalve viel het besluit al snel om daar ons avondeten te nuttigen. Nadat we de hamburgers hadden gebakken voor een smakelijk broodje hamburger, was het tijd om de kippenpootjes en de frieten te bakken. Hier hadden we echter niet heel goed nagedacht, het bleek geen slim idee te zijn om op het bovenste rooster de kippenpootjes te leggen en onderin de frieten te bakken. Vanzelfsprekend waren de kippenpootjes goed gelukt, terwijl we frieten compleet verdronken waren in de vleessappen die uit de kippenpootjes erboven kwamen... De tweede lichting frieten bakten we dientenvolge maar zonder vlees erboven en was een stuk beter gelukt ;) Na het verder geslaagde en heerlijke avondeten was het tijd om onder een verfrissende douche te stappen, waarna we vlug naar bed gingen voor een deugddoende nacht.

 

Ook ditmaal ging de wekker al vroeg af, waarna we andermaal opstonden in 'dem echten Norden'. Na een kort ontbijt verlieten we ons huisje en reden we richting het Betriebsbahnhof Lehnshallig toe. Eigenlijk wilden we aan de noordkant van het kruisingsstation staan, doch we zagen de trein reeds naderen toen we aankwamen. Vlug begaven we ons naar de Südergotteskoogweg toe naar de overweg in de Südergotteskoogweg, waar de autotrein met een Traxx op kop passeerde. Voor de volgende autotrein van RDC stonden we gelukkig wel op tijd, ondanks de slechte belading was de locomotief voorop wél interessant. Dit was namelijk een diesellocomotief van het type DE 2700, dewelke oorspronkelijk aan de Noorse spoorwegen NSB geleverd zijn maar al snel zijn teruggekeerd naar Duitsland door vele fouten in het ontwerp. Na deze foto begaven we ons naar de zuideiljke inrit van Lehnshallig, ditmaal voor de Sylt Shuttle. Wat locomotieven betreft hadden we ditmaal geluk met een ozeanblau-beige en een verkehrsrode 218, maar door de wat ongelukkige plaatsing van het sein in de compositie was de foto nog niet helemaal naar wens geworden. Tijd om hier nog langer te dralen was er niet, we gingen nog eenmaal richting Dagebüll toe om een laatste foto te maken van een neg-stoptrein met Kurswagen. Vlak buiten het voornoemde dorpje vonden we een fotopunt, waar echter een hinderlijk struikje aanwezig was. Dankzij de meegenomen takkenschaar van Matthijs kon met vereende krachten worden gesnoeid, waarna we klaar stonden voor de foto. Alles leek goed te gaan, totdat er opeens een wolk voor de zon zat. Jawel, na zoveel foto's deze reis hadden we dan toch echt de eerste foto die mislukte door een fotowolk! Terwijl de Kurswagen in de tussentijd aan de Intercity werden gekoppeld, reden we vlug door naar Langenhorn. Het bleek daar een drukte van belang te zijn met fotograferen, we troffen er zelfs nog een wat oudere Nederlander. Ditmaal leek het een mooie foto te gaan worden met een verkehrsrode 218 voorop, doch de tweede locomotief was een blauwe 218 van Press, een combinatie die me persoonlijk maar weinig kan bekoren.

 

U merkt het wel, fotograferen langs de Marschbahn is makkelijker gezegd dan gedaan... Naast de weersfactor - waar we deze reis gelukkig zeer weinig last van hadden - zijn er diverse andere factoren die een goede foto in de weg kunnen staan. Zo is de logica in de locomotieveninzet ver te zoeken, er wordt naar hartelust gewisseld in de ingezette locomotieven waardoor het telkens een verrassing zit wat er voor een autotrein of intercity zit. Daarnaast zorgt de partiële enkelsporigheid voor veel vertragingen en loopt het programma geregeld in de soep door een vertraagde trein of een punctuele trein die juist op een vertraagde trein moet wachten... Ook vandaag zorgde vertraging voor een probleem, de intercity die we zopas vastlegden was eveneens aan de late kant. Voor de volgende foto's moesten we echter nog een aardig stuk terugrijden, we wilden nu aan de vastelandzijde van de Hindenburgdamm gaan staan om daar de volgende intercity vast te leggen. Daar deze reeds anderhalf uur na de eerste intercity vertrekt, blijft er minder tijd dan normaal over en door de vertraging van de eerste trein was het allemaal aardig krap geworden. Daarenboven kan je niet zomaar met de auto bij het fotopunt komen, het gebied rond de dam is immers een natuurgebied waar schapen lopen zodat de auto een stuk verderop al geparkeerd moet worden. Dankzij Matthijs' ervaring van een eerder bezoek alhier wist hij gelukkig hoe we het snelst bij de parkeerplaats konden komen, die we derhalve probleemloos bereikten. De ladder pakte ik uit de auto en vlug liep ik richting het fotopunt toe, toen ik me bedacht dat de trein eigenlijk al zeer binnenkort zou moeten passeren. Warempel, toen ik nog eens goed in de verte tuurde, zag ik de trein reeds naderen met twee ozeanblau-beige locomotieven voorop! Nog sneller dan eerst trachtte ik naar het fotopunt te hollen, doch dat bleek een moeilijke uitdaging met een ladder onder mijn arm. De situatie inschattend leek het een onmogelijke taak om zowel de ladder bij het fotopunt te krijgen alsook een foto van de intercity te kunnen maken, waardoor ik te elfder ure besloot om de ladder uit handen te laten vallen en een laatste sprintje naar het fotopunt te trekken. Dit bleek gelukkig net goed te gaan, ik was net op tijd voor een foto. Was ik een seconde later geweest, dan was de trein al te ver in beeld gereden…

 

De moeite bleek dus gelukkig niet voor niets geweest, zodat ik tevreden een stukje terug kon lopen over de dijk om de ladder op te halen. Het zou immers even duren voordat de volgende trein passeerde, waardoor ik in alle rust de ladder op kon bouwen. Twintig minuten na de intercity was het tijd voor de volgende trein, ditmaal een autotrein naar Niebüll. Bij deze trein kwam het grote voordeel van dit fotopunt goed naar voren, door het weidse zicht is het namelijk mogelijk een trein ver van tevoren te zien naderen. Het is namelijk mogelijk om de trein al te zien als deze nog op Sylt rijdt, waardoor het bijkans vijf minuten duurt vooraleer de trein daadwerkelijk passeert. Persoonlijk ken ik geen ander fotopunt waar het mogelijk is om een trein dermate ver van tevoren reeds te zien rijden! Nadat we de trein in de verte dus zagen rijden, konden we rustig nog eens gaan zitten om enkele minuten later pas in actie te komen voor de foto. Naast een verkehrsrote 218 werd de tractie geleverd door een ozeanblau-beige 218, terwijl achterop de Sylt Shuttle Plus meereed. Nadat de autotrein van DB was gepasseerd, konden we hier ook nog de RE6 naar Hamburg alsmede de autotrein van RDC fotograferen.

 

Met het passeren van de autotrein van RDC was ons verblijf aan de voet van de Hindenburgdamm ten einde gekomen en liepen we terug richting de auto om naar Klanxbüll te rijden. We zouden namelijk naar Sylt gaan, dat oorspronkelijk op dinsdag was gepland maar door het omdraaien van het programma nu op woensdag zou gebeuren. Het duurde nog enige tijd voordat de volgende RE6 naar Sylt zou vertrekken, waardoor er gelegenheid was om de supermarkt te bezoeken. In Klanxbüll bleek dit een particuliere dorpssupermarkt te zijn met een eigen bakkerij en slagerij, waar we verse bolletjes en plakken ham konden halen. Vervolgens parkeerden we de auto bij het station en nadat we onze spullen bijeen hadden geraapt, liepen we naar het stationsgebouw toe. Binnen bleek nog een loket geopend te zijn, zodat ik daar een groepsticket kon kopen. Vervolgens was er nog tijd over om te lunchen, waarna om kwart over een de RE naar Sylt station Klanxbüll binnenreed. Nadat we dus al een aantal foto’s van treinen op de dam konden maken, was het nu tijd om zelf over de bekendste spoordam van Duitsland te rijden! Na een mooie rit met uitzicht over de Waddenzee stapten we op Sylt gelijk bij de eerste halte uit, namelijk Morsum. Op Sylt wilden we namelijk ook eens kijken bij het bekendste fotopunt aldaar: de bocht aan het begin van Sylt. Dit betreft het oostelijkste puntje van Sylt, waardoor het nog een eindje lopen is vanaf station Morsum. Gezien de hoge temperaturen van ruim dertig graden was dit bepaald geen pretje, zeker niet nu de zon op haar hoogste punt van de dag stond. Het moge niet verwonderlijk zijn dat we onderweg even zijn gestopt om water te drinken en bij te komen…

 

Gelukkig bereikten we alle drie het fotopunt, alwaar twee Duitse fotografen reeds aanwezig waren. Met name met een hoogstatief heb je hier een mooi zicht op de Hindenburgdamm, bij gebrek daaraan moest ik het stellen met het zicht op de Waddenzee. Net als bij de Hindenburgdamm betrof het een koppel ozeanblau-beige en verkehrsrote locomotieven, ofschoon het nu een ander setje was dan vanochtend. De volgende trein was een leuk buitenbeentje, deze RE6 naar Sylt was namelijk de omloop die met Dosto-rijtuigen reed. Ook hier zou nog de intercity passeren, die bovendien voor een goede stemming zorgde toen deze in de verte reed: er bleken twee verkehrsrote locomotieven voorop te zitten! Gisteren hadden we in Risum-Lindholm ook al twee rode locomotieven, maar de zonnestand was toen niet meer optimaal en verder betrof het telkens een gemengd koppel of een duo in een andere kleurstelling. Terwijl de intercity over de Hindenburgdamm rolde, kwam vanuit Westerland een brommend geluid onze kant op. Het bleek een G1206 van Captrain te zijn met de (enige) goederentrein van Sylt, gelukkig was deze op tijd voorbij toen de intercity passeerde. Volgens de planning zouden we nog even op dit fotopunt blijven, doch mijn gedachten hierover waren veranderd toen ik op het bekende Drehscheibeforum een interessante foto zag. Het betrof de aankomst van de autotrein in station Westerland auf Sylt, dat wilde ik eigenlijk wel op de foto zetten. Maarten en Matthijs opteerden om nog even in Morsum te blijven, wachtend op de volgende RE6 met marriedpair-rijtuigen, zelf wilde ik toch wel even naar Sylt gaan. Naast een foto kon ik dan ook nog even naar het strand, een aanlokkelijk vooruitzicht ;) Nadat ik mijn reisgenoten gedag had gezegd, liep ik dus terug naar station Morsum. De trein naar Westerland bleek tien minuten vertraagd te zijn, waardoor er nog gelegenheid was om de lokale Edeka te bezoeken. Helaas zag ik geen losse ijsjes in het vriesvak, waardoor ik maar een verkoelend dessert kocht. Terwijl ik van de supermarkt terugliep naar het station, hoorde ik echter een diesel Traxx brommen en stond er een RE op het station. Zou mijn trein dan toch op tijd zijn en was de reisinformatie dus abuis? Dat zou echt niet wenselijk zijn, net nu was er een gat van anderhalf uur wat betreft de stoptreinen naar Sylt… Gelukkig bleek het de RE6 naar Hamburg te zijn en was ik dus gewoon op tijd voor mijn trein naar Westerland. Het wachten duurde gelukkig niet lang voordat ik kon instappen in de trein naar Westerland. Terwijl ik bij gebrek aan een lepel mijn dessert maar uit het bakje moest slurpen, kon ik genieten van de vele sporen die rondom station Westerland liggen. Een heerlijk groot emplacement van een omvang die in Nederland niet veel meer voorkomt!

 

Onderdeel van mijn korte bezoek aan Westerland moest en zou natuurlijk het strand zijn, dan had ik ook de plek bereikt waarvoor de vele toeristen naar Sylt komen. Dankzij de vertraging werd dit echter wat krap met de geplande foto van de autotrein, maar toch besloot ik door te zetten en snel naar het strand te gaan. Na aankomst in Westerland doorkruiste ik dus de winkelstraat richting het strand, onderwijl slalommend tussen de vele toeristen. Eenmaal op het strand viel het me opnieuw op hoe ongelooflijk druk het was op Sylt, het was goed merkbaar dat Duitsland een relatief korte kustlijn heeft waardoor er veel toeristen geconcentreerd zijn in de grote badplaatsen. Nadat ik kort op het strand had gezeten, ging ik weer terug naar station Westerland. Zoals gezegd had ik op internet een leuke foto gezien van de aankomst van de autotrein in het station, zelf zou ik de Sylt Shuttle van DB opwachten. Bij aankomst op het perron bleek de vorige autotrein van RDC nog niet eens te zijn afgerangeerd, terwijl ik minder dan een halfuur had tot het vertrek van mijn RE. Ook hier vielen alle puzzelstukjes gelukkig op zijn plaats, na korte tijd vertrok RDC waardoor DB kon binnenkomen met de Sylt Shuttle.

 

Met enige vertraging kwam Sylt Shuttle 1442 spoor 7 binnengerold op Sylt, waarbij het Einheitsstellwerk Westerland Fahrdienstleiter (Wf) zojuist is gepasseerd. Inmiddels is de situatie hier veranderd, waardoor een foto als deze binnenkort tot het verleden behoort. In het kader van een investeringsprogramma om de stabiliteit op de Marschbahn te verbeteren, worden langzamerhand alle stations voorzien van moderne elektronische beveiliging met lichtsignalen. Station Westerland is hierbij het eerste station dat wordt gemoderniseerd, in december 2023 worden de lichtseinen in dienst genomen. Na aankomst van de autotrein mogen de auto’s de trein verlaten en kunnen zij het eiland op rijden, links in beeld is de bewegwijzering hiervoor reeds zichtbaar. Achteraf moet overigens gezegd worden dat de getoonde combinatie wel een typerende samenstelling is voor de Sylt Shuttle in 2020: 218’s in allerlei kleurstellingen moesten de geplande 245’s vervangen. Voorop bevindt zich de 218 466 van Railsystems RP, terwijl de 218 389 van DB Fernverkehr als tweede locomotief tractie levert.

Done