11-08-2020 DB 218 322 + IC-rijtuigen, Fehmarnsund

Wat betreft de intercitytreinen zou dit vandaag de laatste trein met een Baureihe 218 zijn, doch normaal was er ook nog een andere interessante trein met een 218, namelijk een trein van Lübeck naar Kiel. Deze spitstrein begint normaal in Hamburg, rijdt naar Lübeck en gaat vervolgens door naar Kiel. Uniek is wel dat deze trein doorgaand met een 218 rijdt, maar een 112 op sleep meeneemt naar Kiel. Vanwege de zomervakantie zou de trein in Lübeck beginnen en het was wat onduidelijk of de trein nu wel of niet met een 218 zou rijden of toch 'gewoon' met een Lint. Desalniettemin besloten we deze trein te gaan fotograferen, doch gezien de tijd was het eerst tijd voor wat anders. Allereerst gingen we naar een landelijke overweg tussen Hemmelsdorf en Ratekau in, waar nog de bekende Bundesbahnuitvoering was met de bekende zwarte rechthoekige borden met één lens. Met deze oude overweg als motief kon een tweetal Linten worden vastgelegd, het ene treinstel uit Neustadt in Holstein Pbf en het andere uit Puttgarden.

 

Het is inmiddels al een paar keer langsgekomen: station Neustadt in Holstein. Technisch gesproken is dit immers een interessant station. Overmits het Personenbahnhof niet langs de doorgaande lijn naar Puttgarden ligt, moet de Regionalbahn splitsen en combineren in Neustadt in Holstein Gbf. Naast deze activiteiten in het Güterbahnhof, is Neustadt (Holstein) Gbf om een andere reden extra interessant, het is immers het laatste station aan de Vogelfluglinie dat over armseinen beschikt. Ondanks de aankomende modernisering van de lijn zullen deze dit jaar - waarschijnlijk in de herfst van 2022 - verdwijnen. Neustadt in Holstein Güterbahnhof telt twee seinhuizen. Het Fahrdienstleiterstellwerk Nf bevindt zich aan de zuidzijde van het emplacement, het Weichenwärterstellwerk Nn bevindt zich aan de noordzijde, waar ook de korte lijn naar Neustadt (Holstein) Pbf aftakt. Als liefhebber van de klassieke beveiliging wilde ik wel graag een foto hier maken, doch gezien het feit dat de intercity het middelste spoor pakt was een foto aan de zuidzijde met het seinhuis erbij niet aantrekkelijk - je mist een flink stuk treinlengte. Nu we toch tijd over hadden, was de keuze daarom al snel gemaakt om bij het seinhuis Nf te gaan staan voor een Lint. De foto daarvan lukte best redelijk, links had je mooi het seinhuis in beeld waarvan we de man binnen de overweg nog dicht en open zagen zwengelen. Maarten opperde dat ik maar eens binnen moest kijken, het was alweer even geleden dat ik in een Duits seinhuis was. Ofschoon het in Duitsland dikmaals zeer moeilijk is om een seinhuis binnen te komen, trachtte ik het ditmaal toch. Aan de achterkant van het seinhuis zag ik de deur, maar het raam boven stond ook open. Nadat ik vervolgens 'Herr Fahrdienstleiter' naar boven had geroepen, stak een wat oudere kale man van tegen de zestig zijn hoofd naar buiten. Ik vertelde hem dat ik een spoorliefhebber uit Nederland was en graag eens binnen wilde kijken, dit is immers het enige station langs de Vogelfluglinie dat nog armseinen heeft. De reactie was zoals ik al wel had verwacht op het eerste gezicht: 'eigentlich sehr ungerne...'. 'Ungerne' dus, het woord 'verboten' kwam niet uit zijn mond. Derhalve trachtte ik het andermaal en legde de nadruk erop dat we maar kort binnen wilden kijken. Wel, meneer zwichtte voor mij en zou naar beneden komen om de deur te openen! Nadat hij de trap af was gestommeld en de deur werd geopend, vroeg ik hem of mijn vrienden ook binnen mochten kijken. Dat was gelukkig mogelijk, dus ik riep hen naar mij toe en liet intussen de deur open zodat ik de Fahrdienstleiter naar boven kon volgen. Al vrij snel ontdooide hij en bleek het een aardige kerel te zijn. Hij werkte enkel op dit seinhuis en had het eigenlijk best wel naar zijn zin. Met twee treinen per uur was het ook een gemakkelijke baan en was hij blij dat het niet zo druk was, dit beroep moet immers niet op werken gaan lijken. In dit Güterbahnhof wordt er weliswaar nog wel gesplitst en gecombineerd, maar dat valt net in het gebied van het seinhuis Nn en was dus niet zijn verantwoordelijkheid. Voor de rest heb je in de zomer dan nog een paar keer per dag een intercity, het goederenverkeer is hier verdwenen. We hadden blijkbaar deze middag nog wel een werk- of meettrein gemist, zo vertelde hij ons. Tijdens ons bezoek konden we nog mooi dit oude seinhuis verkennen. Naast de klassieke blokkast en de bekende rode en blauwe hendels was er aan de kant van de overweg dan nog het gestel om de spoorbomen omlaag te draaien. Een blokboekje is in dit seinhuis niet nodig trouwens, de treinnummers werden namelijk automatisch doorgegeven. Het leukste van dit seinhuis ontdekte Maarten nog tijdens het rondkijken: tussen de bomen door kon je net de Oostzee zien! Met recht mag je dit dus een seinhuis 'mit Seeblick' noemen... Dit was te meer leuk, daar het voor elk onzer de eerste keer was deze vakantie dat we de Oostzee konden zien, nu dan uitgerekend ook nog vanuit een oud seinhuis. In de zomer was het trouwens goed toeven, het seinhuis stond wat in de schaduw en de ramen stonden open zodat het lekker doorwaaide. Enkel de vliegen zorgden voor wat overlast, zodat er diverse plakstrips waren opgehangen. Even later kwam de man nog met een leuke mededeling, hij had nog wat leuks in de kast liggen dat ik wel mocht hebben. In afwachting zijnde van de lectuur, liep de man naar de kast toe en pakte daar twee boekjes van zo'n zestig jaar oud uit. Het eerste was voor mij niet heel interessant, dit ging over der rijtuigen en goederenwagens herkenning. Het andere was veel interessanter, namelijk een boekwerk over de Duitse seinhuizen. Aangezien er nog altijd honderden mechanische seinhuizen in bedrijf zijn, is veel informatie vandaag de dag nog steeds van toepassing! Dit was te meer leuk, daar het ten eersten male geschiedde dat ik wat meekreeg uit een der Duitse seinhuizen. Toen ik Herr Fahrdienstleiter verzocht om het andere seinhuis te bellen met de vraag of we daar ook nog langs konden gaan, antwoordde hij dat hij dat niet wilde doen. De andere kant hoefde immers niet te weten dat we hier ook al een bezoekje hadden gebracht, een bezoek aan een seinhuis blijft nog steeds een delicaat onderwerp in Duitsland. Desondanks wist hij wel te vertellen dat daar een 'ganz nette Frau' dienst deed, dus dat was positief om te horen. Na ampele overwegingen besloten we toch om onze reis verder te zetten, we ontbeerden immers de tijd om bij seinhuis Nn nog te gaan kijken. We bedankten derhalve de treindienstleider hartelijk voor de goede ontvangst, uitleg en de meegegeven lectuur en vertrokken zo naar onze auto.

 

Als laatste trein van de dag stond dus de trein naar Kiel op het programma, zoals eerder aangekondigd zou die normaal met een 218 rijden maar nu in de vakantie was dat enigszins onduidelijk. Bij de voorbereiding had Maarten een fotopunt gevonden dat aardig in de richting van Kiel lag, hiervoor zouden we drie kwartier moeten rijden. We overlegden derhalve kort met elkander wat slim was. Als de trein inderdaad toch met een Lint zou rijden, dan waren we feitelijk drie kwartier voor niks onderweg én waren we ook nog eens aardig laat in ons vakantiehuisje. We besloten daarom een fotopunt dichterbij te vinden en stuitten op de overweg 'Fünfhausen' in Gleschendorf. Vlak ten noorden hiervan was een fotopunt in een veld, alleen was de foto al enkele jaren oud en wisten we niet echt hoe het met de begroeiing zou zitten. Wel, na aankomst bleek dat het ganse veld vol stond met tamelijk hoge maïsplanten... Tezamen met de ladder liepen we daarom langs de rand van het veld naar het noorden, waar een smalle open strook was zodat we wat meer afstand van het spoor konden nemen. Het licht was waarlijk bijzonder fraai en de mooie grote wolk op de achtergrond voegde een extra fotomotief toe. Nu hoopt U wellicht op een mooie foto uit Gleschendorf, maar helaas bleek het inderdaad een Lint te zijn en geen 218 met Dostorijtuigen...

 

Enfin, ondanks het ontbreken van een oude locomotief was de foto voor de rest goed gelukt en konden we de eerste dag afsluiten. Het was haast onwerkelijk, tot dusverre hadden we louter geslaagde foto's in volle zon kunnen maken! Dat was wel heel wat anders dan gedurende het verblijf van Maarten en de schrijver dezes in Polen anderhalve maand tevoren... Terugkijkend op een geslaagde eerste dag was het tijd om onze foto-apparatuur in te ruimen en naar het vakantiehuisje te rijden. Ondergetekende had de opdracht op zich genomen om accommodaties te vinden, waarbij ik voor vandaag richtte op de Oostzeekust. Het feit dat we in de hoogzomer hier waren en ook nog eens laat boekten, leidde ertoe dat er bitter weinig betaalbare accommodaties over waren gebleven. Weliswaar vond ik in het binnenland bij Bad Segeberg een overnachting voor zo'n honderd euro, doch dan moesten we de volgende dag nog een aardig eind rijden naar ons eerste fotopunt. Het alternatief was een vakantiehuisje in de badplaats Kellenhusen, slechts een paar minuten lopen van het strand vandaan. Een overnachting kostte hier toch wel wat meer, namelijk vijfenveertig euro per persoon. Het grote voordeel was echter de goede locatie plus het feit dat we ook in een fatsoenlijke accommodatie konden slapen. Daarbenevens was het ook leuk om dichtbij de Oostzee te slapen en zouden de volgende accommodaties allemaal een stuk goedkoper zijn. Al met al besloten we dus om een huisje van 30 vierkante meter te boeken in Kellenhusen om aldaar onze eerste avond en nacht door te brengen. Onderweg naar Kellenhusen passeerden we nog een tankstation waar de dieselprijs slechts 1,009 euro bedroeg, in de huidige tijden van inflatie kunnen we daar enkel nog maar met weemoed aan terugdenken!

 

Omstreeks zeven uur reden we de badplaats Kellenhusen binnen, waar het duidelijk was dat we in het hoogseizoen zaten. Bijna alle vakantiewoningen waren volgeboekt en vele strandgasten liepen op straat. Langs de straat stond een grote villa met erachter een parkeerplaats, waar we de auto parkeerden. Bij de villa was een sleutelkastje en dankzij de vooraf gekregen code konden we het sleutelkastje openen en de sleutel van ons huisje aannemen. Zelf wil ik graag dingen kopen of boeken zonder te bestuderen wat het eigenlijk is en dat was in dit geval ook het geval. De prijs en de beoordeling had ik even kort bekeken, maar waar we precies terecht zouden komen, wist ik eigenlijk ook niet. Het hart maakte dientenvolge een klein vreugdesprongetje bij het aanzicht van een luxueuze villa, doch helaas: achter de villa bleek nog een drietal vakantiebungalows te staan waarvan wij de middelste ter beschikking hadden. We waren amper binnengekomen en ons kwam al de typische lucht van een vakantiehuisje tegemoet. Licht muf uiteraard wat deed terugdenken aan de strandvakanties van vroeger die inmiddels ook al vele jaren geleden waren voor mij. Inmiddels zijn de interesses wat verschoven en verkeer ik liever in een onbekend oord ergens in het Oostblok, doch voor de verandering was typische bungalow voor in de zomervakantie langs de kust ook wel eens leuk. Vanuit de auto namen we onze spullen mee naar binnen en nadat alles een beetje op zijn plek lag, dachten we na over het verloop van de avond. Aanvankelijk dachten we ergens uit eten te gaan, maar we bleken een vrij uitgebreid keukentje te hebben inclusief het nodige kookgerei. Zodoende viel de keuze al snel om zelf eten te gaan maken, zodat we naar de supermarkt vertrokken om inkopen te doen. De supermarkt lag gelukkig op loopafstand van ons vakantiehuisje, dus we vertrokken te voet naar de nahkauf - de kleinere versie van de grote REWE-supermarkten. Ter plekke beslisten we om het menu eenvoudig te houden middels twee diepvriespizza's, een zak friet, wat desserts en uiteraard bier. Na het afrekenen was het tijd om de spullen naar ons huisje te brengen en rap om te gaan kleden. Aangezien we zo dicht bij de zee zaten, waren we er vast van overtuigd om daarvan te profiteren door nog even de zee in te duiken vooraleer het zou aanvangen te schemeren.

 

We hoefden slechts twee straten door te lopen en toen waren we al bij een der strandtoegangen aangekomen, dat was wel gemakkelijk moet ik zeggen. Na het strand doorkruist te hebben volgde al snel de sprong in het zeewater, een frisse duik ter afsluiting van deze dag. Nadat ik dit nog eens overdacht, bedacht ik me dat het wel vele jaren geleden moet zijn dat ik nog eens in de zee heb gezwommen. Het was hierdoor haast weer wennen om eens in zeewater te zwemmen, maar het was een aangename kennismaking. Het water bleek ook nog eens van een goede temperatuur te zijn en bovenal: het water in de Oostzee was veel minder zout dan in de Noordzee! Overigens is dit goed te verklaren, de Oostzee wordt immers bespoeld vanuit vele zoete rivieren uit Scandinavië, Rusland en het Balticum, terwijl de Noordzee het water vanuit de zoute Atlantische Oceaan krijgt aangevoerd. Na zo'n drie kwartier was het tijd om het strand te verlaten, de zon was immers flink gezakt dus het begon wat frisser te worden. Vanaf het strand zagen we al wat leuks staan, namelijk een reuzenrad met uitzicht over Kellenhusen. Ter plekke bleek dit vijf euro per man te kosten, een acceptabele prijs dus besloten we daarvan gebruik te maken. Vanzelfsprekend kon je enkel contant betalen, maar de anderen hadden geen contant geld en mijn portemonnee lag in het huisje. Zelf had ik de sleutel van de bungalow, dus besloot ik om 'even' naar het huisje te gaan om geld te halen. Wel, wat nu volgde was toch wel een blunder van formaat wat wel een typisch voorbeeld van verdwalen genaamd mag worden. In mijn beleving zaten we iets zuidelijker dan ons huisje, dus liep ik eerst een stukje naar het noorden voordat ik linksaf sloeg richting het huisje. Al snel raakte ik echter verdwaald en herkende ik de omgeving ook niet meer. Tot overmaat van ramp had ik mijn mobiel ook achtergelaten bij Maarten en Matthijs en kon ik de route dus ook niet opzoeken! Op de gok liep ik daarom maar richting het huisje, maar dit bleek volledig de verkeerde richitng te zijn, ik was zelfs aan de rand van het dorp bij een boederij terecht gekomen. De diverse passanten die ik had gevraagd om de weg waren hier ook niet bekend en wisten de Waldstraße dus ook niet te vinden... Uiteindelijk trof ik gelukkig iemand die de weg wél wist en mij de weg naar onze straat beschreef. Dit bleek gelukkig de juiste route te zijn en toen was ik ook binnen enkele minuten bij het huisje. Snel pakte ik mijn portemonnee en ging ik terug naar het reuzenrad. In de tussentijd waren Maarten en Matthijs al aardig ongerust en was Matthijs mij op het strand al aan het zoeken. Ik bleek maar liefst drie kwartier weg te zijn geweest, terwijl het normaal gezien makkelijk binnen tien minuten had gekund. Vanzelfsprekend waren ze niet echt gelukkig met mijn actie dus als vergoeding betaalde ik voor ons drieën maar een rondje in het reuzenrad ;) Weliswaar was de duisternis al volledig ingetreden op dat moment, maar het was desondanks erg mooi om zo op het strand en Kellenhusen zelf uit te kijken. Na enkele rondjes was het feest weer voorbij en keerden we terug naar ons huisje, ditmaal wel in enkele minuten... Zo rond de klok van tien waren we terug in ons huisje en hadden we best wat honger gekregen. Terwijl elk onzer onder de douche kroop om het zand en zeewater af te spoelen, werd de oven aangezet om daarin de pizza's en friet te bakken. Het bakken van de pizza's lukte goed, maar bij de frieten misten we een frituurpan vanzelfsprekend zodat het de eerste keer vrij slappe fireten waren en we de rest wat langer in de oven deden. Na het eten kropen we allemaal snel ons bed in, het was een lange en intensieve dag geweest dus de behoefte aan slaap was aardig groot. Ondanks alles konden we terugkijken op een geslaagde dag waar we met de nodige leuke herinneringen op terugkijken!

 

Na een goede nacht ging de wekker de volgende dag alweer om kwart voor zeven, zodat we opstonden en ons aankleedden voor deze nieuwe dag. De bungalow was veranderd in een augiasstal dus na een broodnodige opkuis konden we de spullen inpakken en vertrekken. Het weer was echter wel wat bewolkter dan gisteren, dus we hoopten maar dat het met de zon goed zou komen... Wellicht vraagt U zich af waarom we al zo vroeg vertrokken. Wel, deze ochtend stond de eerste intercity vanaf Fehmarn op het programma. Deze komt leeg vanaf Hamburg naar Fehmarn gereden en vertrekt dan om 8.22 met reizigers richting het zuiden. Een bekend fotopunt hiervoor is de Fehmarnsundbrücke, de brug die de gelijknamige Fehmarnsund overspant en het eiland Fehmarn met het vasteland verbindt. Aanvankelijk wilden we de lege heenrit hier op de foto zetten, maar bij nader inzien was anderhalf uur extra slapen toch wel lekker en kozen we ervoor om de IC 2417 hier vast te leggen, in de hoop op tijd te zijn voor een extra foto verderop. Aangezien de trein met een locomotief voorop rijdt, is een foto vanaf de zijkant dan het leukste - de zon komt immers vanaf de andere kant - en dat kan hier prima vanaf de beide kusten. Aan de ene kant van het water ligt het haventje Großenbroderfähre, terwijl aan de andere kant van het water het gelijknamige gehucht Fehmarnsund ligt. Onze keuze viel op het strand van Fehmarnsund, zodat we tegen achten aansloten in de lange rij van auto's die de Fehmarnsund wilden oversteken via de imposante brug. Door werkzaamheden op de brug mocht je er maar 30 km/h reden, zodat het rijden over de brug tergend langzaam ging. In de verte zagen we al de Leerzug 2602 naar Burg auf Fehmarn die de DB-rode 218 322 achterop had. Dat was leuk, nu hadden we op de Vogelfluglinie zowel een oriëntrode als een DB-rode 218 voor de lens. De lucht was intussen al aardig opgeklaard en uiteindelijk zou het gewoon strakblauw zijn, we hadden dus opnieuw geluk. Na de brug verlieten we de doorgaande weg en reden we naar het dorpje Fehmarnsund toe. Bij de jachthaven stopten we en vroeg ik aan iemand op een steiger in de haven waar we de auto konden parkeren. Hij wees ons een parkeerplaats aan, dus we parkeerden daar de auto en pakten onze spullen. Maarten besloot om de trein vanaf de jachthaven vast te leggen, zie hier. Matthijs en ik wilden de trein meer vanaf de zijkant hebben, dus liepen we naar het strand toe. Aldaar bleek dat we de getijden niet mee hadden, op de voorbeeldfoto was het eb en wij hadden nu vloed. Eigenlijk moesten we dus een stuk naar links gaan voor de foto, maar ja, daar stroomde het zeewater... Ik zei haast voor de grap dat we ook wel het water in konden gaan om wat meer naar links te staan en nadat we kort twijfelden of we wel gek genoeg waren besloten we gewoon de gok te wagen. Snel deden we onze kleren uit en ging ik met enkel mijn onderbroek aan op deze vroege ochtend het koude water in. Als U goed kijkt, ziet U op de foto onze spullen nog op het strand liggen ;) Eerst had je nog een strook met irritante keien, maar daarna lag er gewoon zand op de zeebodem. Het was toch wel heerlijk om even na achten al lekker in de zee te staan! Eerlijk gezegd was het best een leuk gezicht om vanaf hier de trein op de foto te zetten, dus ik keerde terug naar het strand om de camera te pakken en samen met Matthijs vervolgens andermaal het water in te gaan. Iets na half negen kwam eerst nog een stoptrein naar Puttgarden langs en de intercity bleef ook nog langer dan gepland stilstaan in het Betriebsbahnhof Strukkamp. Pas om tien voor negen kwam de trein dan eindelijk in zicht, getrokken door de 218 322 voorop - nog paar kort geleden teruggekeerd uit AW Cottbus en strak in de lak - gleden de zeven rijtuigen over de brug heen als IC 2417 'Fehmarn' naar Köln Hauptbahnhof.

 

Al met al was het nog een hele uitdaging om de foto te maken, door de golven sta je natuurlijk niet echt stabiel. Bij de originele foto had ik daarom wat te hoog afgedrukt, vandaar dat ik de foto wat heb uitgesneden voor een betere beeldverhouding. Na het maken van de foto gingen we snel naar het strand toe en drijfnat liepen we naar het haventje toe. Aangezien Maarten bij het haventje stond en van niks wist, verheugden we ons al op zijn reactie. Toen we de hoek om kwamen en hij ons zag, wist hij direct al genoeg en was het wel bevestigd dat hij met twee gekkies op vakantie was ;) Matthijs en ik pakten ondertussen een droge onderbroek en nadat we ons vervolgens hadden afgedroogd en omgekleed was het tijd om de auto in te stappen en weer naar het vasteland te rijden. Door deze actie waren natuurlijk niet meer in staat om de trein nog in te halen, maar persoonlijk vind ik dit wellicht wel de leukste foto van de vakantie gezien het avontuur wat eraan voorafging. Je haalt nog eens wat capriolen uit om een foto van een trein te maken...

Done