sdf1 la lecture

το διάβασμα

 

Je prenais des photos de portes lorsque j’ai remarqué deux esdeefs (sans domicile fixe) absorbés à leurs occupations. Une dame, qu’on peut apercevoir de dos au-dessus du type au téléphone et qui était en train de téléphoner, m’a fait remarquer que, photographier des gens vivant dans la rue était du voyeurisme. Je lui ai répondu que c’est le contraire, faire semblant de ne pas les voir nous permet d’avoir la conscience tranquille, et qu’en les montrant en photo, peut-être, quelques-uns, comprendront qu’il y a quelque chose qui cloche.

 

Έβγαζα φωτογραφίες με πόρτες όταν πρόσεξα δυο άστεγους (χωρίς μόνιμη κατοικία) απορροφημένους στις απασχολήσειςτους. Μια κυρία, που διακρίνεται να τηλεφωνάει πάνω απ’ τον τύπο με το τηλέφωνο, μ’ έκανε την παρατήρηση ότι το να φωτογραφίζεις ανθρώπους που ζουν στο δρόμο είναι μπανιστήρι. Απάντησα ότι είναι το αντίθετο, κάνοντας πως δεν τους βλέπεις σ’ επιτρέπει να έχεις ήσυχη τη συνείδηση, κι ότι δείχνοντάςτους σε φωτό, ίσως, κάποιοι, καταλάβουν ότι κάτι δεν πάει καλά.

 

Paris, avenue Daumesnil

 

Done